Αρχική

ΚΑΡΙΟΦΙΛΙ: ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΤΥΦΕΚΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ του 1821

Γράψτε ένα σχόλιο

kariofili

Το «καριοφίλι» ή «ντουφέκι», δηλαδή το μακρύκαννο τυφέκιο της περιόδου, ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα όπλα της Ελληνικής Επανάστασης. Εκτός από τους καλά  οπλισμένους κλεφταρματολούς, κάπους, Μανιάτες, Σουλιώτες κ.α.,  οι άλλοι  Ελληνες αγωνιστές διέθεταν ήδη μερικά  καριοφίλια ως οικογενειακά αποκτήματα και κειμήλια, και  προμηθεύτηκαν περισσότερα μέσω του πασαλικίου του Αλή Πασά,, ο οποίος είχε φροντίσει οι μάχιμοι του να διαθέτουν μεγάλο απόθεμα εκηβόλων και αγχεμαχων όπλων για τους πολέμους του εναντίον των γειτονικών ανταγωνιστών του και κυρίως για την επερχόμενη και αναπόφευκτη σύγκρουση του με τον σουλτανικό στρατό. Οι Αλβανοί, Ελληνες, Βόσνιοι και άλλοι μάχιμοι του στρατού του, προμηθεύονταν κυρίως τα εκηβόλα όπλα από το εκτεταμένο λαθρεμπόριο όπλων και πυρίτιδας που είχαν οργανώσει οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, οι οποίοι ήλεγχαν κατά περιόδους τα γειτονικά Επτάνησα. Οι Ευρωπαίοι πωλούσαν όπλα και πυρομαχικά και στους άλλους Βαλκάνιους πασάδες, οι οποίοι είτε εχθρεύονταν τον Αλή Πασά, είτε είχαν απώτερες βλέψεις για μεγαλύτερη αυτονομία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι, όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση, πολλοί Έλληνες κατείχαν τυφέκια και πιστόλες αρκετά σύγχρονων τύπων (όμως οι Αλβανοί και Βαλκανικοί Τούρκοι  αντίπαλοι τους ήταν καλύτερα οπλισμένοι).  Ειδικά τα τυφέκια  είχαν προέλευση από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως από την Ιταλία και λιγότερο από τις Γαλλία, Ισπανία κ.α.

american  flintlock

Βορειοευρωπαϊκά και αμερικανικά υποδείγματα τυφεκίων του ίδιου τύπου και της ίδιας περιόδου.
- Συνεχεια ανάγνωσης

Genocide, Pontians, Asia Minor : The dark side of the Greek world

Γράψτε ένα σχόλιο

 

By Vlassis Agtzidis (*)

One of the fields of public controversy today in Greece is related with crucial and unexamined issues of the Greek history and society. It regards issues either related to the sphere of society (refugees from the former USSR) or to the sphere of history concerning not only the great geopolitical and socio-economic transformation, which took place in the Near East during the time period of 1908 (Young Turks movement) till 1923 (Treaty of Lausanne), but also the soviet experiment and in particular Stalin’s time period.

Furthermore, it gives us the opportunity to examine the perceptions created in the Greek area regarding these issues, the understanding of those facts by the sovereign power (in its monarchic and democratic version) as well as by the (regime or non-regime) intelligentsia, the historians etc. Moreover, it creates the opportunity to consider in the light of criticism the “orientalist” perception on these issues, a dominant perception for a significant part of the Greek historians.


The “gap”

The lack of jointly agreed upon narrative on the specific historic and social issues created an interpretation gap directly perceived by all those who work on these issues either as researchers or as social solidarity institutions for the affected populations (refugees). A corollary of this “gap” has also been the way that the dominant political and ideological powers of the Right and of the Left have dealt with the new requests and issues of the refugees’ sphere and in particular:

-the public attestation of their historic point of view of the fact that they have been victims of an organized genocide (1914-1923) by the Turkish nationalism
-the reference to the persecutions suffered by the Greek minority from Stalinism in USSR after 1937-38.

At the same time, weirdly, the cunning History “offered” to the inhabitants of Greece another experience: to “receive” from the Perestroica era in the same inhospitable way tens of thousands of their own population and immigrants from the collapsed / collapsing USSR.

Ανάγνωση του υπολοίπου »

 

Aethelstan, Anglo-Saxon King of England

9 σχόλια

By  Susan  Abernethy   (Reblogged)

 

King Aethelstan presenting a book to St. Cuthbert

Aethelstan was the first King of Wessex to bring together all the Anglo-Saxon kingdoms in England. He was well educated, very pious and a collector of saints relics and manuscripts. He was also a formidable warrior. We have considerably more information about Aethelstan’s reign than other Anglo-Saxon kings due to the survival of many charters dating from his time as king and there are references to Aethelstan in foreign sources.

Aethelstan was born sometime between 893 and 895 AD. His father was King Edward the Elder, the oldest son of King Alfred the Great. His mother was named Ecgwynn and very little is known about her. There is no record of Edward and Ecgwynn being married and Aethelstan’s legitimacy was questioned during his lifetime. It is possible they were married in secret but she did live at court. She also had a daughter whose name we do not know but who would play a role in Aethelstan’s conquest of the island. Aethelstan may have been his grandfather’s favorite because Alfred gave him a scarlet cloak, a belt set with precious stones and a Saxon sword with a gilded scabbard sometime before he died. At the very least, Alfred was making a gesture marking Aethelstan as throne worthy.

More

ΟΙ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΙΠΠΙΚΟΥ

1 σχόλιο

with draco(Fectio)

Ρωμαίος Δρακονάριος της Υστερης περιόδου με κράνος  περσικού τύπου, σε αποκατάσταση από τον Ολλανδικό Ιστορικό Σύλλογο Fectio. Ηταν λαβαροφόρος ο οποίος έφερε το σαρματικό λάβαρο του Δράκου το οποίο είχαν υιοθετήσει οι Ρωμαίοι
-
Κατά την Υστερη αυτοκρατορική περίοδο, το ιππικό κατέστη βαθμιαία το βασικό Οπλο του Ρωμαϊκού στρατού υποσκελίζοντας τις λεγεώνες, τη δόξα της Ρώμης. Αυτή η εξέλιξη οφειλόταν στην επίδραση των Ιρανικών λαών (Σαρματών και Περσών) και κυρίως στην ανάγκη των Ρωμαίων να αντιμετωπίσουν λαούς οι οποίοι διέθεταν ισχυρό ιππικό που μπορούσε να νικήσει τις λεγεώνες (Σαρμάτες, Σασσανίδες, Γότθοι, Ούννοι). Οι περικεφαλαίες του Ρωμαϊκού ιππικού της περιόδου ανήκαν στις εξής τέσσερις βασικές ομάδες τύπων:

 

ΥΣΤΕΡΗ  ΓΑΛΛΟ-ΡΩΜΑΪΚΗ

classic

Ο κλασσικός γαλλορωμαϊκός τύπος του λεγεωνάριου της Μέσης αυτοκρατορίας  (www.romancoins.info)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ON THE HELMET TYPES OF THE LATE ROMAN CAVALRY

6 σχόλια

By Periklis Deligiannis

with draco(Fectio)
A Draconarius of the Late Roman period with a Persian-origin type of helmet, in a restoration by the Dutch Historical Association Fectio. He is a standard-bearer, bearing the Sarmatian standard of the Dragon, adopted by the Romans as well.
-
During the Late Imperial period, the cavalry gradually became the main Weapon of the Roman army supplanting the legions, the glory of Rome. This development was due to the influence of the Iranian peoples (Sarmatians and Persians) and especially to the Roman need to confront the enemies who had a strong cavalry which could defeat the legions (Sarmatians, Sassanids, Goths, Huns). The Roman cavalry helmets of the period belonged to the following four major groups.

 

LATE GALLO-ROMAN

classic

The classic Gallo-Roman type of a Middle Empire legionnaire (www.romancoins.info)
-

More

TWO UKRAINES: What you need to know on the ethno-historical causes of the ongoing crisis

Γράψτε ένα σχόλιο

By Periklis Deligiannis
Ukrainian_parliamentary_election,_2007_(first_place_results)

The typical distribution of the pro-Western Euro-Ukrainians (Yulia Tymoshenko Block) and pro-Russian Russo-Ukrainians (Party of Regions) based on the election results of 2007.
-
For some months, we are watching a confrontation in the large country of Ukraine, an apposition which many prefer to call “a prelude to a civil war”. I will attempt to fathom the ethnological factor of this confrontation, which I always believe to be one of the key factors of such encounters (and a factor always – and wrongly – downgraded by modern analysts). I will not deal with the other parameters of the situation in Ukraine, i.e. the geopolitics on the confrontation between Russia, the EU and the US for the geopolitical influence in Ukraine, the economic parameter about the pipelines of gas and the role of Gazprom, the religious on the effort of the Catholic Church and its “subsidiary” Uniate to expand to Ukraine and the reaction of the Orthodox Church, etc. These parameters have been analyzed in many articles and books worldwide, except maybe the religious one.

The statement of a Russian official in the 90s on the problem between the Western and South-Eastern Ukraine with which I shall deal in this article (a statement characteristic of the Russian troubleshoot on the problem at that time), is already well known: “Sooner or later East Ukraine will return to us. The Western country can go to hell.” But since then it’s been almost 20 years and then the now burgeoning gas issue was not as pressing, nor the influence of the EU in Ukraine so intense.

 

More

Μία συμβολή στην Eντυπη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Γράψτε ένα σχόλιο

synenteuxi

Εδώ:  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=421361 , μπορείτε να  διαβάσετε  μία συνέντευξη μου στην Εντυπη  “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”  της  19ης  Μαρτίου, για την οποία  ευχαριστώ  τους  Βλάση Αγτζίδη  και Γιώργο Κιούση.  Εξίσου ευχαριστώ την Ελενα Μετελεβα η οποία είχε την καλοσύνη να μεταφράσει ένα σχετικό άρθρο μου στη ρωσική γλώσσα:  http://elramd.com/dve-ukrainy-vzglyad-grecheskogo-istorika/

Και φυσικά  ευχαριστώ θερμά  τους χιλιάδες αναγνώστες και τους φίλους ιστολόγους, οι οποίοι  στηρίζουν αυτόν τον ιστότοπο.

 

Το  κείμενο:

Διαβάστε περισσότερα

Εξέγερση στη Νικόπολη, Αρμενική Γενοκτονία, Αμερική: ‘Ιμπραχίμ, ο γιος του Ηρακλή’ του Νίκου Πετρίδη (Ινφογνωμων)

Γράψτε ένα σχόλιο

 

Ένα νέο σημαντικό ιστορικό μυθιστόρημα από τον φίλο Νίκο Πετρίδη.  Του εύχομαι κάθε επιτυχία:

 Imprahim
Είναι ένα μυθιστόρημα. Κι όμως σε ταξιδεύει μέσα από αλήθειες. Προσπαθείς να φανταστείς τις εικόνες που περιγράφει, ψάχνεις στο διαδίκτυο, σε άλλες πηγές. Και όλα βγαίνουν αληθινά. Οι εκκλησίες, τα σπίτια, τα χωριά που διαβάζεις, είναι ακόμα εκεί. Στη Νικόπολη του Πόντου. Μόνο οι ρωμαίικες οικογένειες λείπουν. Το Σοκάκ-πασίν με τα εμπορικά, που οδηγεί στη συνοικία Κόκκαρη, είναι εκεί στην Κερασούντα. Το Γιουκσέκ-καλτερίμ είναι εκεί στο Γαλατά της Πόλης. Το «Ζυθοπωλείον η Καλλίπολις» ήταν εκεί, στην αρχή του Μεγάλου Δρόμου, στο Πέραν. Το υπερωκεάνιο «Αθήναι» έφυγε Τετάρτη πρωί, 25 Ιουνίου 1914 από τον Πειραιά και είχε όντως αυτούς τους επιβάτες. Την Παναγιώτα και τα δυο αγόρια της απ` το Μυστρά, τη Θοδωρίτσα με τα τέσσερα παιδιά της από τις Σαράντα Εκκλησιές, το δύο Εβραιόπουλα από τη Σμύρνη, τις Ελληνίδες ξαδέρφες από το Κάιρο, τη χήρα από την Πόλη, τις δύο Σιτσιλιάνες από το Παλέρμο. Στο Μανχάταν, στον αριθμό 5 του Μπάτερι Πλέις ήταν το καφενείο «Η Άνεσις». Το Bear Island στο Μέριλαντ, το βρίσκεις στο google earth.
Στη Γιούτα βρίσκεις τα βοσκοτόπια των Ελλήνων κτηνοτρόφων. Στο Reno της Νεβάδα την πινακίδα της κεντρικής λεωφόρου. Όλα είναι αληθινά. Οι ημερομηνίες των γεγονότων, οι ισοτιμίες των νομισμάτων, τα μεροκάματα, οι αποστάσεις, τα εισιτήρια, τα δρομολόγια. Όλα. Κι αυτό σε κάνει να ταξιδεύεις κι εσύ, μέσα στο μύθο και την αλήθεια.

AFTER ATTILA: ON THE FATE OF THE GOTHS and GOTHIC PEOPLES

5 σχόλια

By  Periklis    Deligiannis

 Suton Hoo Vendel

In  the  5th-6th  centuries AD, the  Anglo-Saxons  brought  to  Britain  many  elements  of  the eastern  Scandinavian  Proto-Vendel and Vendel cultures,  several  of  which  are  obvious  in  their arms and armor, e.g. on  their  helmets  (Sutton  Hoo burial, etc.).  The Vendel culture was characteristic of the Gott, Gotar and/or  Geats  and  the  Svear of  Scandinavia.  The  Jutes of  Britain  and  an  Anglo-Saxon  dynasty  of  East Anglia,  were  probably of  Scandinavian  Gothic origins  (reconstruction  of  an  Anglo-Saxon  warlord  wearing  a  Sutton Hoo-type  helmet,  by the Historical  Association  Wulfheodenas).
-

Earlier  related  article: BREAKING THE ETERNITY OF ROME: THE GOTHS AGAINST THE ROMAN EMPIRE

Until 454 AD, the Ostrogoths, the Gepids, the Heruls and other Gothic tribes were subjects of  the  Hunnish  State  of  Attila. After  Attila’s  death  and  its  final  dissolution  (454 AD), they became once again independent. The  Ostrogoths  settled  in  Pannonia  and  Moesia.  In  476,  the  Western  Empire  came  to  an  end  when  Odoacer,  a  Scirian  commander  of  mercenaries,  deposed  the  last  emperor  and  proclaimed  himself  king  of  Italy.  In  reality,  he  established  an  East  Germanic/Gothic  kingdom  because  he  based  his  power  mainly  on  Heruli  warriors.  The  Byzantine/Eastern  Roman  Empire,  desiring  to  remove  the  threatening  Ostrogoths  of  her  territory,  had  no  choice  but  to  manipulate  their  invasion  in  Italy.  After all,  Italy  was  no  longer  Roman.  In  Italy,  the  Ostrogoths  clashed  with  their  Gothic/Germanic  kinsmen,  the  warriors  of  Odoacer  (488-493).  After  fierce  battles  and  the  final  surrender  of  the  besieged  capital  Ravenna  to  the  Ostrogoths,  their  king  Theodoric  killed  Odoacer  and  his  son.  Italy,  Pannonia,  Dalmatia  and  Sicily  made  up  the  new  Ostrogothic  kingdom.  Meanwhile,  the  Gothic  Gepids  founded  a  powerful  kingdom  in  Dacia  and  the  Visigoths  began  to  expand  in  the  Iberian  Peninsula.  In  AD  507,  the  aggressive  Franks  expelled  the  Visigoths  from  their  Tolosan  territory  and  until  531  they  were  expelled  completely  from  Gaul.  Three  years  later,  the  Franks  destroyed  and  annexed  the  Burgundian  kingdom. The  Burgundians  were  gradually  absorbed  by  the  Gallo-Roman  population.  The Visigoths were confined  to  Iberia.  Their  kingdom  comprised  around 75 % of the area  of the  Peninsula.

More

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ – ΜΕΡΟΣ Β΄

4 σχόλια

German infantry in Sevastopol

            Γερμανικό πεζικό κατά την πολιορκία της Σεβαστούπολης το 1942.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ – ΜΕΡΟΣ Α΄

-

            Τα σχέδια των Ρώσων να καταστρέψουν την Οθωμανική αυτοκρατορία, να προσαρτήσουν την Κωνσταντινούπολη και τις ευρωπαϊκές κτήσεις της και να καταστήσουν υποτελή τους τα μουσουλμανικά κρατίδια που θα σχηματίζονταν στις ασιατικές κτήσεις της, και ο φόβος των Βρετανών και των Γάλλων ότι τα ρωσικά σχέδια θα πραγματοποιούνταν, οδήγησαν στην έκρηξη του πολέμου της Κριμαίας (Κριμαϊκός). Το 1853 ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας νίκησε συντριπτικά τον τουρκικό, και τον επόμενο χρόνο οι θορυβημένοι Βρετανοί και Γάλλοι σύμμαχοι των  Τούρκων αποβίβασαν μία μεγάλη στρατιά στη Μπαλακλάβα της Κριμαίας, και σε λίγο άρχισαν να πολιορκούν τη Σεβαστούπολη, τον βασικό ναύσταθμο του ρωσικού στόλου (και σήμερα). Οι Ρώσοι αυτοβύθισαν αρκετά πλοία τους στην είσοδο του λιμανιού προκειμένου να αποτρέψουν την είσοδο των εχθρικών πολεμικών. Μία σειρά από σκληρές μάχες δόθηκαν στον περίγυρο της πολιορκημένης Σεβαστούπολης, με σημαντικότερες εκείνες του Ικκερμαν και της Μπαλακλάβα, στην οποία αποδεκατίσθηκε και η περίφημη Ελαφρά Ταξιαρχία.

  Συνεχεια αναγνωσης

Παλαιότερες Καταχωρίσεις

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 325 other followers