Home

Temple of Aphaea Athena at Aegina: Architecture

Leave a comment


Reconstructed detail of the pediment in the Temple of Aphaea at Aegina. Note the Scythian-dressed Amazon archer on the left and the central figure of the goddess Athena on the right.
.
Aegina is a Hellenic island of the Saronic gulf, that was a major naval power of Archaic and Early Classical Greece and a great rival of Athens. I go on with the reconstructions of Aegina’s Temple of Aphaea Athena.
More

Advertisements

Magnificent Japanese weaponry (part II)

Leave a comment

A modern Japanese practising mounted archery, a military tradition closely related to Samurai warfare.

.

CONTINUED FROM PART  I

More

Magnificent Japanese weaponry (part I)

Leave a comment

 

Some more Samurai arms and armour mostly of the Muromachi (Ashikaga) and Edo eras. The legendary warriors of Japan coupled the local military tradition of their islands with the influences of the nearby continent, to produce an isolated but salutary enough military culture, a rare phenomenon in World History.

Wikimedia Commons is the source of most of the images of these two posts.

More

THE HEPHTHALITES (WHITE HUNS) AND THE GENESIS OF THE AVARS

2 Comments

By  Periklis    Deligiannis1

an  Avar  horseman,  armed  with  a  composite  bow  and  a  nomad  cavalry  spear  (copyright:  V. Vuksic).

The  first  European  mention  of  the  Hephthalites  or  White  Huns  comes  from  the  Byzantine  chronicler  Procopius,  a  contemporary  of  Emperor  Justinian.  Procopius  recorded  related  comments  of  a  Byzantine  envoy  to  the  Sassanids,  who  traveled  to  eastern  Iran.  The  Chinese  chronicles  mention  the  Hephthalites  as  “Ye-ti-i-li-do”  or  simpler  as  “Ye-ta”.   It  seems  that  the  Hephthalites  were  originally  a  Hunnic  tribe,  which  was  mixed  deeply  with  the  Iranians  and  Tocharians  of  central  Asia, concluding  as  a  mixed  hunnic-iranian-tocharian  people.  This  explains  the  possibility  of  adopting  around  500  AD  the  Iranian  language  and  several  Iranian  personal  names.

The  powerful  Hephthalites  managed  to  establish  two  nomadic  “empires”  in  central  Asia,  eastern  Iran  and  India.  In  390,  their  relatives,  the  Khionite  Huns  (known  to  the  Romans  as  “Kidarites”)  paved  the  way  for  their  expansion,  when  they  defeated  the  Sassanid  Persians  and  settled  in  Bactria  and  Sogdiana  (roughly  modern  Uzbekistan  and  northern  Afghanistan).  In  420-427  AD,  the  Hephthalites  unleashed  from  their  Central  Asian  cradle,  murderous  raids  in  Persia  reaching  the  city  of  Ragai  (modern  Tehran),  until  they  were  defeated  overwhelmingly  by  the  Sassanids  (427).  But  they  came  back  and  in  454  managed  to  defeat  the  Sassanids,  intensifying  again  their  raids  in  Iran.  In  464,  new  Hephthalite  raids  forced  the  Sassanian  King  Phiruz  to  deal  with  them  in  a  series  of  wars.  The  wars  ended  in  475  with  a  peace  treaty,  which  provided  for  an  annual  payment  of  ransom  by  the  Sassanids  to  the  Hephthalites.  Meanwhile,  in  468  the  Sassanids  attacked   the  Khionite/Kidarite  Huns  slaying  them  en  masse.  The  Hephthalites  took  advantage  of  the  destruction  of  the  threatening  Khionites  and  expelled  their  remnants  from  Bactria-Sogdiana,  which  they  annexed  (473-475).  Continue reading

Περί του ζητήματος της Καταλωνίας ή Πως διαλύονται οι «αυτοκρατορικοί συνεταιρισμοί» (μέρος Β΄)

Leave a comment

Συνέχεια από το Α΄ Μέρος

.

Π. Δεληγιάννης

.

Το ίδιο έχω παρατηρήσει και στις περιπτώσεις των Σκώτων, των Ουαλών, των Ουκρανών, των Βρετόνων και άλλων εθνικών μειονοτήτων: η ένωση της Σκωτίας με την Αγγλία το 1707 στο σύγχρονο Ηνωμένο Βασίλειο επικυρώθηκε μάλλον με προθυμία από την σκωτική αριστοκρατία των Λόουλαντς η οποία ήθελε να συμμετάσχει  στα τεράστια οικονομικά οφέλη της Αγγλικής αποικιακής Αυτοκρατορίας που σχηματιζόταν ανά τον πλανήτη. Τα αυτονομιστικά κινήματα των Σκώτων και των Ουαλών εκδηλώθηκαν ισχυρώς μόνο μετά τον Β΄ Π.Π. δηλαδή όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία όδευε προς την πλήρη διάλυση (αντίθετα οι Ιρλανδοί ποτέ δεν μετείχαν στα οφέλη της Βρετανικής αυτοκρατορίας, για αυτό τα επαναστατικά κινήματα τους ήταν σταθερά ήδη από την Εποχή των Νορμανδών). Ομοίως, όσο η Ρωσική Αυτοκρατορία επεκτεινόταν με τα ανάλογα κοινωνικο-οικονομικά οφέλη κυρίως για τους Σλάβους αριστοκράτες και πολίτες της, οι Ουκρανοί δεν εκδήλωναν κάποιες έντονες αυτονομιστικές τάσεις. Κυρίως ο ποιητής Τ. Σεβτσένκο «διαμόρφωσε» κατά τον 19ο αιώνα την ουκρανική συνείδηση και οι Ουκρανοί κινήθηκαν δυναμικά προς την αυτονομία μετά το 1916, όταν δηλαδή η επώδυνη ήττα της Ρωσίας στον Α΄ Π. Π., η πολιτικο-οικονομική χρεωκοπία του τσαρισμού, η δίνη της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε, η πείνα, η ανέχεια, και η στρατιωτική επέμβαση των ξένων δυνάμεων στη Ρωσία, συνολικά εξανέμισαν τα οφέλη της παραμονής στην Ρωσική αυτοκρατορία.

More

Περί του ζητήματος της Καταλωνίας ή Πως διαλύονται οι «αυτοκρατορικοί συνεταιρισμοί» (μέρος Α΄)

Leave a comment

 

Π. Δεληγιάννης

.

Εδώ και αρκετές εβδομάδες παρακολουθούμε το θέμα της Καταλωνίας* και την εξέλιξη του. Αναμέναμε βέβαια από καιρό το τοπικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλανίας αλλά προσωπικά (και νομίζω και αρκετοί αναγνώστες) δεν περίμενα ότι το ζήτημα θα έπαιρνε τόση έκταση με αξιοσημείωτες διακυμάνσεις και εξελίξεις. Το τελευταίο έως τώρα «επεισόδιο» ήταν η καταφυγή του έκπτωτου προέδρου της Καταλανίας και πέντε υπουργών του στις Βρυξέλλες – υποπτεύομαι μετά από μυστική συνδιαλλαγή και τελικά συναίνεση μεταξύ Μαδρίτης, Βαρκελώνης, ΕΕ και Βελγίου. Μερικοί μιλούν ήδη για «καταλανική κυβέρνηση σε εξορία» αλλά το θεωρώ υπερβολή. Απλά η ΕΕ και το ήπιων τόνων Βέλγιο έδωσαν μία προσωρινή λύση στο πρόβλημα προκειμένου από τη μία να μην εκτεθεί η κυβέρνηση Ραχόι και από την άλλη να μην υπάρξουν μη-αναστρέψιμες συνέπειες για την ηγεσία των αυτονομιστών.

More

Η συντριβή της έννοιας της ύλης εισάγει την ανθρωπότητα στην νέα εποχή (Μ. Δανέζης)

Leave a comment

Αναδημοσίευση από το Καραβάκι της Ιστορίας

Ο άνθρωπος φαίνεται ως ύλη, δεν είναι όμως· το ίδιο και όλος ο κόσμος όπως τον αντιλαμβάνονται οι (ατελείς) ανθρώπινες αισθήσεις. Ο χρόνος και ο χώρος είναι επίσης κατασκευές του ανθρώπινου μυαλού. Η φυσική πραγματικότητα περνώντας μέσα από την ανθρώπινη βιολογία (αίσθηση, αντίληψη) μετατρέπεται σε ύλη και ενέργεια. Η βιολογία αυτή είναι ο ανθρώπινος βιοϋπολογιστής και η αντίληψη της φυσικής πραγματικότητας είναι το matrix, δηλαδή η ψευδαίσθησή της. Τι διδάσκεται απ’ όλα αυτά στα σχολεία;

More

Site plan of Lerna, Early Helladic settlement in Argolis

Leave a comment

Site plan of Lerna, Early Helladic II settlement in Argolis
More

P. Mitochondrial Genomes Suggest a Single Major Dispersal of Non-Africans and a Late Glacial Population Turnover in Europe

Leave a comment

Republished from Cell.com

 

Late Pleistocene and Early Holocene Archeological Sites and Hunter-Gatherer mtDNA Haplogroups

(A) Pre-LGM dispersal of non-African populations, carrying both M and N lineages (hgs R, U, U5, and U2′3′4′7′8′9 belong to the N clade, distinct from the M clade).

(B) Post-LGM re-expansion in Europe while ice sheets retracted.

(C) Late Glacial shift in mtDNA hg frequency.

(D) Holocene hunter-gatherer mtDNA, mainly belonging to hg U5.

.

How modern humans dispersed into Eurasia and Australasia, including the number of separate expansions and their timings, is highly debated [1, 2]. Two categories of models are proposed for the dispersal of non-Africans: (1) single dispersal, i.e., a single major diffusion of modern humans across Eurasia and Australasia [3, 4, 5]; and (2) multiple dispersal, i.e., additional earlier population expansions that may have contributed to the genetic diversity of some present-day humans outside of Africa [6, 7, 8, 9]. Many variants of these models focus largely on Asia and Australasia, neglecting human dispersal into Europe, thus explaining only a subset of the entire colonization process outside of Africa [3, 4, 5, 8, 9].

 

More

Forum Romanum: Architecture

1 Comment

 


General reconstruction of the Forum Romanum with the temples of the Capitoline in the distant level.
.
More

THE HOPLITE SHIELDS

5 Comments

vase painti
A  vase  painting  depicting  a  hoplite,  5th  century  BC.  He  is  armed  with  a  bronze  cuirass,  a  hoplite  sword  and  a  hoplite  shield  of  the  Argive  type.  In  the  interior  of  the  hoplite  shield, you  can  see  the  “antilave” («αντιλαβή»,  handle/handgrip),  the  “porpax” («πόρπαξ»,  fastener  for  the  elbow)  and  the  “telamons” («τελαμώνες»,  shoulder  belts)/ (Paris,  Louvre  Museum)

By  Periklis    Deligiannis

.
The  Geometric  Period  (11th-8th  centuries  BC)  preceded  the  invention  of  the  hoplite  warfare  and  the  hoplite  phalanx (about  700  BC).  The  shields  of  the  Geometric  period  belonged  to  two  main  types:  the  “Dipylon” type  shield  and  the  “Herzsprung”  type.  The  Dipylon  shield  is  named  after  the  Athenian  Dipylon  gate,  where  a  number  of  pottery  with  depictions  of  that  type  of  shield,  was  discovered.  It  was  a  large  and  long  shield,  covering  the  warrior  from  chin  to  knees.  It  was  made  of  wicker  and  leather,  without  excluding  further  strengthening  of  wooden  parts.  Despite  its  size,  the  Dipylon  shield  was  light  due  to  its  materials.  It  had  a  curved  form  in  order  to  embrace  the  warrior’s  body.  In  the  middle  of  its  surface,  the  Dipylon  shield  had  two  semicircular  notches  for  the  easier  handling  of  the  offensive  weapons (spear  or  sword).  Notches  also  facilitated  the  hanging (suspension)  of  the  Dipylon  shield  on  the  warrior’s  back,  in  order  not  to  restrict  his  elbows  when  he  walked.  The  shield  had  at  least  one  central  handle  for  its  holding  by  the  warrior  in  battle,  and  one  or  more  shoulder  belts,  in  order  to  hang  it  on  his  back  when  not  used.  These  belts  were  called  “telamones” (τελαμώνες).  The  shape  of  the  Dipylon  shield  denotes  its  origins  from  the  famous  Minoan  and  Mycenaean  eight-shaped  shield.  During  the  Greek  Archaic  Era (7th cent – 479  BC),  the  Dipylon  shield  was  made  mostly  of  bronze  and  had  a  smaller  size:  that  is  the  “Boeotian”  type  of  shield,  named  after  Boeotia,  where  it  was  popular.

Continue reading

Older Entries

%d bloggers like this: