Home

Crusades

Leave a comment

Some interesting maps on the crusades and the states of the cruaders in Syria c.1100 AD.

More

Advertisements

Urban plans of Dur Sharrukin, Assyrian metropolis

Leave a comment


Plan of the citadel of Dur-Sharrukin (Khorsabad).
More

Uniforms of Argentina (War of Independence 1810-1824) -part I

Leave a comment


General Don Jose de San Martin, Liberator of Chile and most of Peru.
.

This is a collection of uniforms of Argentinean officers and regular troops during the Spanish-American Wars of Independence 1810-1824, that is the standing troops of the independent United Provinces of Rio de la Plata as well as the Argentinean troops of Gen. José Francisco de San Martín who gained independence for Chile and most of Peru.

More

Οικοδομική τεχνολογία Προϊστορικών χρόνων

Leave a comment

Αναδημοσίευση από Αρχαιογνώμων

More

India: Five distinct ancestral components and a complex structure revealed by genomic reconstruction of the history of extant populations

Leave a comment

Republication from pnas.org

(A) Scatterplot of 331 individuals from 18 mainland Indian populations by the first two PCs extracted from genome-wide genotype data. Four distinct clines and clusters were noted; these are encircled using four colors. (B) Estimates of ancestral components of 331 individuals from 18 mainland Indian populations. A model with four ancestral
 components (K = 4) was the most parsimonious to explain the variation and similarities of the genomewide genotype data on the 331 individuals. Each individual is represented by a vertical line partitioned into colored segments whose lengths are proportional to the contributions of the ancestral components to the genome of the individual. Population
labels were added only after each individual’s  ancestry had been estimated. We have used green and red to represent ANI and ASI ancestries; and cyan and blue with the inferred AAA and ATB ancestries. These colors correspond to the colors  used to encircle clusters of individuals in A. (Also see  SI Appendix, Figs. S2 and S3.)

.

Significance

India, harboring more than one-sixth of the world population, has been underrepresented in genome-wide studies of variation. Our analysis reveals that there are four dominant ancestries in mainland populations of India, contrary to two ancestries inferred earlier. We also show that (i) there is a distinctive ancestry of the Andaman and Nicobar Islands populations that is likely ancestral also to Oceanic populations, and (ii) the extant mainland populations admixed widely irrespective of ancestry, which was rapidly replaced by endogamy, particularly among Indo-European–speaking upper castes, about 70 generations ago. This coincides with the historical period of formulation and adoption of some relevant sociocultural norms.

More

Temple of Aphaea Athena at Aegina: Architecture

1 Comment


Reconstructed detail of the pediment in the Temple of Aphaea at Aegina. Note the Scythian-dressed Amazon archer on the left and the central figure of the goddess Athena on the right.
.
Aegina is a Hellenic island of the Saronic gulf, that was a major naval power of Archaic and Early Classical Greece and a great rival of Athens. I go on with the reconstructions of Aegina’s Temple of Aphaea Athena.
More

Magnificent Japanese weaponry (part II)

Leave a comment

A modern Japanese practising mounted archery, a military tradition closely related to Samurai warfare.

.

CONTINUED FROM PART  I

More

Magnificent Japanese weaponry (part I)

Leave a comment

 

Some more Samurai arms and armour mostly of the Muromachi (Ashikaga) and Edo eras. The legendary warriors of Japan coupled the local military tradition of their islands with the influences of the nearby continent, to produce an isolated but salutary enough military culture, a rare phenomenon in World History.

Wikimedia Commons is the source of most of the images of these two posts.

More

THE HEPHTHALITES (WHITE HUNS) AND THE GENESIS OF THE AVARS

2 Comments

By  Periklis    Deligiannis1

an  Avar  horseman,  armed  with  a  composite  bow  and  a  nomad  cavalry  spear  (copyright:  V. Vuksic).

The  first  European  mention  of  the  Hephthalites  or  White  Huns  comes  from  the  Byzantine  chronicler  Procopius,  a  contemporary  of  Emperor  Justinian.  Procopius  recorded  related  comments  of  a  Byzantine  envoy  to  the  Sassanids,  who  traveled  to  eastern  Iran.  The  Chinese  chronicles  mention  the  Hephthalites  as  “Ye-ti-i-li-do”  or  simpler  as  “Ye-ta”.   It  seems  that  the  Hephthalites  were  originally  a  Hunnic  tribe,  which  was  mixed  deeply  with  the  Iranians  and  Tocharians  of  central  Asia, concluding  as  a  mixed  hunnic-iranian-tocharian  people.  This  explains  the  possibility  of  adopting  around  500  AD  the  Iranian  language  and  several  Iranian  personal  names.

The  powerful  Hephthalites  managed  to  establish  two  nomadic  “empires”  in  central  Asia,  eastern  Iran  and  India.  In  390,  their  relatives,  the  Khionite  Huns  (known  to  the  Romans  as  “Kidarites”)  paved  the  way  for  their  expansion,  when  they  defeated  the  Sassanid  Persians  and  settled  in  Bactria  and  Sogdiana  (roughly  modern  Uzbekistan  and  northern  Afghanistan).  In  420-427  AD,  the  Hephthalites  unleashed  from  their  Central  Asian  cradle,  murderous  raids  in  Persia  reaching  the  city  of  Ragai  (modern  Tehran),  until  they  were  defeated  overwhelmingly  by  the  Sassanids  (427).  But  they  came  back  and  in  454  managed  to  defeat  the  Sassanids,  intensifying  again  their  raids  in  Iran.  In  464,  new  Hephthalite  raids  forced  the  Sassanian  King  Phiruz  to  deal  with  them  in  a  series  of  wars.  The  wars  ended  in  475  with  a  peace  treaty,  which  provided  for  an  annual  payment  of  ransom  by  the  Sassanids  to  the  Hephthalites.  Meanwhile,  in  468  the  Sassanids  attacked   the  Khionite/Kidarite  Huns  slaying  them  en  masse.  The  Hephthalites  took  advantage  of  the  destruction  of  the  threatening  Khionites  and  expelled  their  remnants  from  Bactria-Sogdiana,  which  they  annexed  (473-475).  Continue reading

Περί του ζητήματος της Καταλωνίας ή Πως διαλύονται οι «αυτοκρατορικοί συνεταιρισμοί» (μέρος Β΄)

Leave a comment

Συνέχεια από το Α΄ Μέρος

.

Π. Δεληγιάννης

.

Το ίδιο έχω παρατηρήσει και στις περιπτώσεις των Σκώτων, των Ουαλών, των Ουκρανών, των Βρετόνων και άλλων εθνικών μειονοτήτων: η ένωση της Σκωτίας με την Αγγλία το 1707 στο σύγχρονο Ηνωμένο Βασίλειο επικυρώθηκε μάλλον με προθυμία από την σκωτική αριστοκρατία των Λόουλαντς η οποία ήθελε να συμμετάσχει  στα τεράστια οικονομικά οφέλη της Αγγλικής αποικιακής Αυτοκρατορίας που σχηματιζόταν ανά τον πλανήτη. Τα αυτονομιστικά κινήματα των Σκώτων και των Ουαλών εκδηλώθηκαν ισχυρώς μόνο μετά τον Β΄ Π.Π. δηλαδή όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία όδευε προς την πλήρη διάλυση (αντίθετα οι Ιρλανδοί ποτέ δεν μετείχαν στα οφέλη της Βρετανικής αυτοκρατορίας, για αυτό τα επαναστατικά κινήματα τους ήταν σταθερά ήδη από την Εποχή των Νορμανδών). Ομοίως, όσο η Ρωσική Αυτοκρατορία επεκτεινόταν με τα ανάλογα κοινωνικο-οικονομικά οφέλη κυρίως για τους Σλάβους αριστοκράτες και πολίτες της, οι Ουκρανοί δεν εκδήλωναν κάποιες έντονες αυτονομιστικές τάσεις. Κυρίως ο ποιητής Τ. Σεβτσένκο «διαμόρφωσε» κατά τον 19ο αιώνα την ουκρανική συνείδηση και οι Ουκρανοί κινήθηκαν δυναμικά προς την αυτονομία μετά το 1916, όταν δηλαδή η επώδυνη ήττα της Ρωσίας στον Α΄ Π. Π., η πολιτικο-οικονομική χρεωκοπία του τσαρισμού, η δίνη της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε, η πείνα, η ανέχεια, και η στρατιωτική επέμβαση των ξένων δυνάμεων στη Ρωσία, συνολικά εξανέμισαν τα οφέλη της παραμονής στην Ρωσική αυτοκρατορία.

More

Περί του ζητήματος της Καταλωνίας ή Πως διαλύονται οι «αυτοκρατορικοί συνεταιρισμοί» (μέρος Α΄)

Leave a comment

 

Π. Δεληγιάννης

.

Εδώ και αρκετές εβδομάδες παρακολουθούμε το θέμα της Καταλωνίας* και την εξέλιξη του. Αναμέναμε βέβαια από καιρό το τοπικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλανίας αλλά προσωπικά (και νομίζω και αρκετοί αναγνώστες) δεν περίμενα ότι το ζήτημα θα έπαιρνε τόση έκταση με αξιοσημείωτες διακυμάνσεις και εξελίξεις. Το τελευταίο έως τώρα «επεισόδιο» ήταν η καταφυγή του έκπτωτου προέδρου της Καταλανίας και πέντε υπουργών του στις Βρυξέλλες – υποπτεύομαι μετά από μυστική συνδιαλλαγή και τελικά συναίνεση μεταξύ Μαδρίτης, Βαρκελώνης, ΕΕ και Βελγίου. Μερικοί μιλούν ήδη για «καταλανική κυβέρνηση σε εξορία» αλλά το θεωρώ υπερβολή. Απλά η ΕΕ και το ήπιων τόνων Βέλγιο έδωσαν μία προσωρινή λύση στο πρόβλημα προκειμένου από τη μία να μην εκτεθεί η κυβέρνηση Ραχόι και από την άλλη να μην υπάρξουν μη-αναστρέψιμες συνέπειες για την ηγεσία των αυτονομιστών.

More

Older Entries

%d bloggers like this: