Home

Αρθρο Τούρκου δημοσιογράφου στην εφημερίδα Sabah για την Αλωση της Πολης (1453)

Leave a comment

Agia-Sofia-in-Constantinople-2-620x396

Τορκος  δημοσιογράφος:  “Κάθε  χρόνο  τέτοια  ποχή,  µέ  τς  γιορτς  πού  κάνετε,  διακηρύσσετε  τι:  «ατ  τ  μέρη  δν  ταν  δικ  µας,  ρθαµε  κ  τν  στέρων  κα  τ  πήραμε  µ  τ  βία».  Μήπως  στ  ποσυνείδητό  σας  πάρχει    φόβος  τι    Πόλη  κάποια  µέρα  θ  δοθε  πίσω;”

Μ  να  ντυπωσιακ  ελικρινς  ρθρο,  πο  δημοσιεύτηκε  το  2009  στν  γκυρη  φημερίδα  SABAH,  π  τν  Engin  Ardic,  γνωστ  συγγραφέα  κα  δημοσιογράφο  στν  Τουρκία  στηλιτεύεται    Τουρκικς  τρόπος  ορτασμο  τς  πτώσης  της  Κωνσταντινούπολης  στς  29  Μαΐου.  Στ  ν  λόγω  ρθρο    συγγραφέας  παρουσιάζει  µια  σειρ  π  λήθειες  γι  τς  ποες  τ  Κεµαλικ  καθεστς  δ  κα  δεκαετίες  προσπαθε  ν  καταπνίξει.  ξίζει  ν  παρατεθε  μεταφρασμένο  τ  πλρες  κείμενο,  π  τν  συγκεκριμένη  διεύθυνση  τς  Τουρκικς  φημερίδας  Sabah  τ  ποο  χει  ς  ξς:

Συνεχιστε την αναγνωση

War was central to Europe’s first civilisation (Minoan)- contrary to popular belief

Leave a comment

Minoan swords1

A collection of bronze swords and daggers from the Arkalochori Cave, Crete, belonging to the Late Minoan Era (1700-1450 BC) before the Mycenaean conquest of Knossos (c.1450). (Archaeological Museum of Heraklion, Crete).


More

MIDDLE BYZANTINE FIGHTING TACTICS AGAINST MUSLIM ARMIES

2 Comments

Byzantine armor(Dumbarton  oaks)

Eastern Roman/Byzantine  armour (Dumbarton Oaks – cuirasses made by  the  armourer  Dimitris  Katsikis)

.

By  Periklis    Deligiannis

.

The  military  action  of  the  Arabs,  Iranians  and  other  early  Muslims  against  the  Middle  Byzantine  Empire,  was  characterized  mainly  by  rapid  raids  in  Asia Minor,  which  were  carried  out  in  some  cases  by  numerous  troops.  The  scope  of  the  invaders  was  widespread,  reaching  sometimes  Propontis  (Sea of Marmara).  The  Muslim  attacks  were  ranging  from  simple  raids  of  several  hundred  fighters,  to  massive  invasions  of  tens  of  thousands.  However,  most  attacks  were  aimed  at  looting.  The  reported  large  numbers  (in  some  cases)  of  the  invaders,  their  increased  speed  while  advancing  and  their  large  radius  of  action,  although  these  strategic  elements  seem  incompatible  from  the  strategic  point  of  view,  they  were  consistent  without  problems  in  the  case  of  the  Muslims.  This  was  due  to  their  mostly  light  military  equipment,  to  the  presence  of  a  large  percentage  of  cavalry  among  them  (usually  the  majority  of  their  armies  in  this  period)  and  to  the  use  of  numerous  camels  and  horses.

The  camels  carried  supplies  and  people,  and  were  particularly  useful  in  long  campaigns.  The  Arab  horsemen  were  riding  them  in  the  process  of  a  campaign,  in  order  not  to  tire  the  horses.  They  rode  the  horses  almost  only  in  battles.  They  also  used  to  bring  together  large  numbers  of  horses,  in  order  to  change  them  and  thus  the  animals  would  be  rested.  The  camels  had  infinite  resistance  to  hunger  and  thirst  on  long  marches.  They  could  traverse  long  distances  without  stopping  frequently  to  rest  and  eat,  thus  providing  a  significant  strategic  advantage  to  the  Muslim  troops.

Continue reading

ΠΑΛΑ (ΣΠΑΘΗ) ΚΑΙ ΓΙΑΤΑΓΑΝΙ: ΔΥΟ ΑΓΧΕΜΑΧΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

4 Comments

 

pala

Η πάλα του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Η οδοντωτή λεπίδα της ήταν ιδιαίτερα φονική και ανήκει σε αραβικό τύπο σπάθης.

.

Περικλής  Δεληγιάννης
.
Τα παρακάτω αγχέμαχα όπλα χρησιμοποιήθηκαν κατά την Επανάσταση του 1821-1829 τόσο από τους Ελληνες μαχίμους όσο και από τους Αλβανούς, Τούρκους και Αιγύπτιους αντιπάλους τους.
Η «πάλα» ήταν κυρτή σπάθη κεντροασιατικής απώτερης προέλευσης, συχνά με ευρεία λεπίδα. Ο μαχητής την έφερε σε «θηκάρι» (ξιφοθήκη) το οποίο άλλοτε στερεωνόταν στο «σελάχι» του και άλλοτε αναρτάτο στην αριστερή πλευρά του με τελαμώνα, ο οποίος στηριζόταν στον δεξιό ώμο. Κυρίως οι ναυτικοί την αναρτούσαν με τον δεύτερο τρόπο, αλλά τη χρησιμοποιούσαν σπάνια.

giatagani1

Διάφοροι τύποι γιαταγανιων.  Η κόψη της λεπίδας βρίσκεται στην κοίλη πλευρά, όπως στην περιπτωση της αρχαίας κοπίδος ή φαλκάτας. Το τρίτο από πάνω γιαταγανι της εικόνας ανήκει σε έναν υστερότερο τύπο με σχεδόν ευθεία λεπίδα.

.

More

LEONIDAS’ LUCKLESS BROTHER: DORIEUS THE SPARTAN

Leave a comment

Greek Phoenician colonizationBy  Periklis    Deligiannis

.

By  the  end  of  the  sixth  century  BC,  Anaxandridas  of  the  Agiad  royal  family,  one  of  the  two  Spartan kings (Sparta  had  two  kings),  had  a  difficulty  in  bearing  children  from  his  first  wife.  The  Spartan  ephors  forced  him  to  take  a  second  wife – despite  the  southern  Greek  monogamy – in  order  to  obtain  a  successor.  Anaxandridas’  second  wife  gave  birth  to  Cleomenes,  who  was  destined  to  become  one  of  the  most  skilful  Spartan  kings.  However,  shortly  after  the  birth  of  Cleomenes,  Anaxandridas’  first  wife  also  gave  birth  to  a  son,  named  Dorieus.  Although  Dorieus  came  from  the  king’s  first  wife,  Cleomenes  succeeded  Anaxandridas  to  the  throne  as  firstborn.  Dorieus  became  furious  because  of  the  takeover  of  royal  power  by  Cleomenes.  Thus  he  decided  to  organize  a  colonization  campaign,  in  order  to  leave  forever  Sparta  (515  BC).  His  first  choice  for  the  founding  of  his  colony,  was  the  site  of  the  river  Kinyps  in  Libya.  The  men  who  followed  him  out  were  referred  by  the  sources  as  “Lacedaemonians”  and  it  seems  that  they  included  a  few  real  Spartans  (Spartan  citizens,  called  omoioi).  The  Spartan  omoioi  followers  of  Dorieus  were  mainly  his  personal  friends  and  some  members  of  his  political  faction.  The  majority  were  other  Lacedaemonians,  mainly  hypomeiones  (fallen  citizens,  ex-Spartans  who  were  just  beginning  to  become  numerous),  perioikoi (free  Lakonian, Messenian  and  Pylian  subjects  of  Sparta)  and  Peloponnesian  allies.

More

Β΄ ΜΕΡΟΣ του Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ (1821): ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

5 Comments

 

Χάρτης των επιχειρήσεων του Αλέξανδρου Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία (credit: Λ. Βρανούσης, 1964).

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Και για τους άλλους χριστιανικούς λαούς της χερσονήσου του Αίμου έχει εκτιμηθεί ότι θα έπρεπε να είχαν επαναστατήσει μαζί με τους Ελληνες, όμως αυτή η πιθανότητα ήταν μηδαμινή. Οι Βλάχοι και οι Μολδαβοί (σημείωση) δεν είχαν σημαντικούς λόγους για να υποστηρίξουν το κίνημα του Υψηλάντη, επειδή η τουρκική κυριαρχία δεν ήταν ιδιαίτερα πιεστική για εκείνους. Νωρίτερα, δεν είχαν υποστηρίξει ουσιαστικά ούτε τα σερβικά κινήματα. Στη Μολδοβλαχία, οι Οθωμανοί δεν εκδήλωναν εύκολα τη βαρβαρότητα τους, λόγω και της ρωσικής προστασίας. Οι Βλάχοι-Μολδαβοί αντιμετώπιζαν χριστιανούς καταπιεστές: ζούσαν υπό ένα παρωχημένο, σχεδόν φεουδαρχικό κοινωνικοπολιτικό καθεστώς, στο οποίο οι επικυρίαρχοι τους δεν ήταν τόσο οι Οθωμανοί όσο οι εγχώριοι και οι Ελληνες γαιοκτήμονες και ευγενείς, και οι ανώτεροι γηγενείς κληρικοί και επίσκοποι.

Διαβάστε περισσότερα

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ (1821): ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

01

Οι χριστιανικοί και μουσουλμανικοί λαοί της οθωμανικής Βαλκανικής και οι γεωπολιτικές ισορροπίες στη χερσόνησο (αρχές 19ου αι.) (σύνταξη και σχεδίαση χάρτη: Περικλής Δεληγιάννης 2010).

.

Είναι γνωστό ότι η ελληνική εθνεγερσία άρχισε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και Μολδαβίας (υποτελείς των Οθωμανών) στις 22 Φεβρουαρίου 1821, χάρη στις ενέργειες του σχετικά λησμονημένου πατριώτη Αλέξανδρου Υψηλάντη και των συναγωνιστών του. Η εξέγερση απέτυχε λόγω εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων και καταπνίγηκε έως τον Σεπτέμβριο, όμως η φλόγα της Επανάστασης είχε ήδη ανάψει στην Πελοπόννησο, τη Ρούμελη και τα νησιά. Η αποτυχία του ελληνικού Αγώνα στη Μολδοβλαχία ήταν οπωσδήποτε ένα αρνητικό γεγονός για την Επανάσταση, όμως δεν επηρέασε αρνητικά την πορεία της στη νότια Ελλάδα. Αποψη του γράφοντος είναι ότι ακόμη και αν ο Υψηλάντης κατόρθωνε να κερδίσει κάποιες αποφασιστικές μάχες, ο αγώνας του θα καταπνιγόταν λόγω της έλλειψης προθυμίας των Ρώσων, των Σέρβων ή/και των Βλάχων-Μολδαβών να συμπολεμήσουν μαζί του, και της τελικής απόφασης των πρώτων να επιτρέψουν την οθωμανική στρατιωτική επέμβαση στις Ηγεμονίες. Υπενθυμίζουμε ότι μετά από σχετική συνθήκη με τη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι δεν διατηρούσαν δυνάμεις στη Μολδοβλαχία, εκτός από λίγες με αστυνομικά καθήκοντα, και δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν στο έδαφος τους χωρίς την άδεια του εκάστοτε Ρώσου τσάρου. Ο τότε τσάρος Αλέξανδρος έδωσε τη σχετική άδεια στους Οθωμανούς να εισβάλουν στις Ηγεμονίες και έτσι να συντρίψουν το κίνημα του Υψηλάντη. Εντούτοις η απόδοση μομφών σε βάρος των Ρώσων, Σέρβων, Βλάχων και Μολδαβών για την απροθυμία τους – όπως συμβαίνει ενίοτε – είναι μάλλον εσφαλμένη για τους λόγους  που  ακολουθούν και  τους  οποίους  θα  αναλύσουμε.

More

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΙΡΑΚ: ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Leave a comment

 

 

situation

Λίγο παλαιότερος χάρτης της κατάστασης στο Ιράκ και Συρία. Στο Ιράκ η κατάσταση δεν έχει αλλάξει σημαντικά εκτός από μία αναδίπλωση του ΙΚ από τα πέριξ της Βαγδάτης. Με μωβ χρώμα οι περιοχές του ΙΚ, με κίτρινο οι Κούρδοι (credit: Der Spiegel).

.

Π. Δεληγιάννης

.

Είναι γνωστό ότι μία μικρή αλλά ισχυρά εξοπλισμένη τουρκική δύναμη εισήλθε στο έδαφος του Ιράκ και εγκαταστάθηκε κοντά στη μεγαλούπολη Μοσούλη η οποία ελέγχεται από το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), σε θέση από όπου μπορεί να κινηθεί ταχέως και να καταλάβει καίρια σημεία της πόλης αν χρειαστεί. Νομίζω ότι τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ δεν έχουν δώσει την απαραίτητη προσοχή σε αυτήν την ενέργεια. Δεν πρόκειται για εισβολή όπως έχει ήδη χαρακτηρισθεί υπερβολικά από μερικά ΜΜΕ επειδή η τουρκική δύναμη είναι μικρή, αλλά είναι μία δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει ως προθάλαμος για μία πραγματική εισβολή. Η επίσημη ανακοίνωση της τουρκικής κυβέρνησης διά του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου αναφέρει ότι η δύναμη αυτή κινήθηκε για να προστατεύσει τους Τούρκους στρατιωτικούς οι οποίοι προϋπήρχαν στην περιοχή (εκπαιδεύοντας Τουρκομάνους και σουνίτες Αραβες), αλλά πρόκειται για δικαιολογία.

Για ποιους λόγους η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου προέβη σε αυτήν τη στρατιωτική ενέργεια; Κατά την άποψη μας, αυτοί είναι οι ακόλουθοι.

More

2ος ΚΕΛΤΙΒΗΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (154-133 π.Χ.): ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΙΒΗΡΙΚΗ (Β΄ μέρος)

2 Comments

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σύγχρονη αποκατάσταση των οχυρώσεων της Νουμαντίας στην Ισπανία (Wikipedia)
.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ
.
Ο Σκιπίων αντιλήφθηκε ότι η ρωμαϊκή πολεμική προσπάθεια έπρεπε να επικεντρωθεί στη Νουμαντία. Όταν είδε τα ισχυρά τείχη της, κατανόησε ότι η πόλη που είχε αποκρούσει τέσσερις ρωμαϊκούς στρατούς, δεν μπορούσε να κατακτηθεί με έφοδο και δυναμική πολιορκία. Για αυτόν τον λόγο την απέκλεισε από την υπόλοιπη Ισπανία, περικυκλώνοντας την με έναν πολιορκητικό οχυρωματικό δακτύλιο μήκους 9 Χμ. Η οχύρωση αποτελείτο από ξύλινο τείχος στο οποίο παρεμβάλλονταν πυργίσκοι με βαλλίστρες (ballistae) και καταπέλτες καθώς και έξι «ενσωματωμένα» στρατόπεδα για τους λεγεωνάριους. Συνολικά, 60-70.000 Ρωμαίοι θα αντιμετώπιζαν μόλις 3.500 Νουμαντίνους πολεμιστές οι οποίοι βρίσκονταν στην πόλη μαζί με 7.500 αμάχους, όπως υπολογίστηκε από τις ανασκαφές που διεξήχθησαν. Οι γειτονικοί Κελτίβηρες δεν βοήθησαν τη Νουμαντία από φθόνο για την ισχύ της. Για μια ακόμη φορά, η χαρακτηριστική κελτική διχόνοια υπήρξε το ισχυρότερο «όπλο» των Ρωμαίων.
Οι λίγοι Νουμαντίνοι προσπάθησαν μόνοι τους, με «εξόδους αυτοκτονίας», να διαρρήξουν το ρωμαϊκό τείχος και να διαφύγουν στην ενδοχώρα. Χρησιμοποίησαν φλεγόμενα ακόντια για να κάψουν τις πολιορκητικές οχυρώσεις, αλλά χωρίς επιτυχία. Σύντομα τα τρόφιμα εξαντλήθηκαν και οι πολιορκημένοι έφτασαν σε απόγνωση. Ένας γενναίος πολέμαρχος, ο Ρητογένης, κατάφερε να διαβεί τη νύκτα με μερικούς συντρόφους του το πολιορκητικό τείχος, σκοτώνοντας τους Ρωμαίους φρουρούς, και να φθάσει στους γειτονικούς Αρεβάκους συγγενείς της Νουμαντίας. Αλλά οι συγκεκριμένοι Αρεβάκοι αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους πολιορκημένους, τρομοκρατημένοι από την παρουσία 60-70.000 Ρωμαίων στην περιοχή τους.

Συνεχεια

2ος ΚΕΛΤΙΒΗΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (154-133 π.Χ.): ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΙΒΗΡΙΚΗ (A΄ μέρος)

1 Comment

centurionΡωμαίος εκατόνταρχος οδηγεί τους άνδρες του μέσα από καταιγισμό βελών. Εξαιρετικός πίνακας του Ρουμάνου εικονογράφου Radu Oltean.
.
Περί τον 4ο αιώνα π.Χ. η εθνολογική υπόσταση της αρχαίας Ιβηρικής είχε διαμορφωθεί. Κατά το πιθανότερο, τα εδάφη της μοιράζονταν τουλάχιστον πέντε εθνο-γλωσσικές ομάδες. Οι τρεις από αυτές αποτελούνταν από λαούς γηγενών του Μεσογειακού προ-ινδοευρωπαϊκού υποστρώματος: στην βόρεια περιοχή ζούσαν οι Ουάσκονες, πρόγονοι των σημερινών Βάσκων. Οι Ουάσκονες ανήκαν στην ίδια ομάδα με τους προ-κελτικούς Ακυιτανούς της Γαλατίας. Στο νότιο τμήμα της χερσονήσου ζούσαν λαοί της Ταρτήσσιας ομάδας, με κυριότερη φυλή αυτή των Τουρδητανών και βόρειο σύνορο τον ποταμό Άνα (σημερ. Γκουαδιάνα). Στην ανατολική μεσογειακή ακτής της Ισπανίας ζούσαν οι Ίβηρες. Παλαιότερα πιστευόταν ότι οι Βάσκοι και οι Ταρτήσσιοι αποτελούσαν κλάδους των Ιβήρων αλλά σήμερα έχει διαπιστωθεί ότι επρόκειτο για τρεις ανεξάρτητες εθνολογικές ομάδες. Η «παρεξήγηση» δημιουργήθηκε από τους Έλληνες και τους Ιταλούς θαλασσοπόρους οι οποίοι ήρθαν πρώτα σε επαφή με τους Ίβηρες. Λόγω αυτής της συνάντησης αποκάλεσαν ολόκληρη την χερσόνησο «Ιβηρική» ενώ στην πραγματικότητα οι Ίβηρες αποτελούσαν περιορισμένο τμήμα του πληθυσμού της. Στην αναφερόμενη εποχή η (Παλαιο-)Ταρτήσσια ομάδα είχε ήδη διαχωρισθεί σε δύο νέες ομάδες: την περιορισμένη Νεο-Ταρτήσσια και τη μεγαλύτερη Τουρδητανική.
Οι άλλες δύο εθνο-γλωσσικές ομάδες της χερσονήσου ήταν ινδοευρωπαϊκές: οι Λυσιτανοί οι οποίοι ήταν ένας iνδοευρωπαϊκός γλωσσικά πληθυσμός αλλά πιθανώς προ-κελτικός, και οι Κελτίβηρες οι οποίοι ήταν γλωσσικά Κέλτες. Μερικοί ερευνητές θεωρούν ότι οι Λυσιτανοί μιλούσαν πρωτο-κελτικές διαλέκτους, παλαιότερες των κελτιβηρικών γλωσσών (καθαυτό κελτικές) η οποία είναι και η δική μου άποψη, αλλά υπάρχουν αρκετές αντιρρήσεις σε αυτήν.

Συνεχεια αναγνωσης

ΤΗΕ GELOAN WAR MACHINE (ANCIENT SICILY) – PART II

1 Comment

phalanx

cavalryThe hoplite phalanx (vase-painting above) and the cavalry of the Archaic type (artwork below, by Giussepe Rava) were the two main army formations of the Siciliot and Italiot Greeks including the Geloans.
.
By Periklis Deligiannis
.
CONTINUED FROM PART I
.
Gela completed her hegemonic march when eventually Gelon, her greatest son, made Syracuse his capital. Henceforth, Acragas substituted Gela as the second most powerful city-state of Sicily, a great rival for Syracuse.
Many readers accustomed to the History of World War II, must have known Gela, because her site was one of the main landing areas of the Allied assault on Sicily on the 10th of July 1943.
After this historical introduction, I am going to deal in greater detail with ancient Gela’s armed forces.
The main military disadvantage of Gela was the lack of natural harbours in her core territory. Because of this geophysical situation, the Geloans never had a navy of some account. When the Geloan tyrants formed the ‘Geloan Empire’, they exploited the ports and the warships of the subject naval city-states to establish a navy.
The limited occupation of the Geloans with shipping and the fertile plain around their city turned them into an agricultural and ranching life. Moreover the ancestors of most settlers, although all of them islanders, were more attached to the land occupations than to sea life: these were the Cretans, the Coans and the colonists from the city-states Hialysos and Kamiros of Rhodes; the Lindians were actually the exception to this ‘general rule’.

More

Older Entries

%d bloggers like this: