Home

ROME MUST BE DESTROYED (Part II)

1 Comment

ALEXANDER
Alexander the Great goes ashore in Asia (Minor). Artwork  by Tom Lovell.
.
By Periklis Deligiannis
.

Continued from PART I

.

I go on with some more text from my historical novel “Rome must be destroyed ” which belongs to the sub-category of Historical Fiction. For more info and text, read PART I. A reminder of the plot: Alexander the Great has not died in 323 BC (year of his death in reality). He goes on living and invades Italy, Carthage and the Western Mediterranean. The peoples of those regions (Italians, Carthaginians, Libyans, Celtiberians, Gauls and many others) fight against him under the leadership of Rome, Carthage and Samnium. The hero of my book is not a Greek but a Roman (Aelius Sembronius Vulca), originally a mercenary of Alexander and then an enemy of him. After a series of diplomatic and strategic detours, bloody battles and –finally – total warfare, the war results…..
The first part of the novel (Sogdiana) takes place in the steppes of Central Asia (modern Uzbekistan), the second part (Return) in Italy, the third (Carthage) in Carthage, the fourth and the fifth……
This is the first book of a trilogy that I wrote on this subject.

I apologize in case that the translation in English is not ”literary” enough (or maybe it is!). Copyright is mine, thereby for a probable reproduction of this text, please send to me an e-mail message.

.
.
.
.

SOGDIANA

[continued]

.
.
.
…………………………………………………………………………………………….
All the barbarians were dead, except two women. The older one had the common Asiatic appearance. Her heavy wound indicated that she was running out of time. The other woman had an uncanny beauty, a real temptation for us men from the Inner Sea. She was young and diminutive. We were impressed by her narrow slanted eyes that looked like reptilian, her protruding cheek bones in her face below the eyes, her small slender nose and her very pale, almost yellow skin. Her body which was silhouetted below her thin leather dress, appeared to be well formed. Her breasts were small, but firm and well rounded.

I knew that most of the Sauromatae people resembled in appearance to the Asiatics. I now verified from this woman and her other dead comrades, that some resembled to the Serae and the Phryni who live afar in the East, beyond India, around a large Yellow river as they call it. I have seen a few Serae merchants at Farthest Alexandria. They had the same strange appearance and the same yellowish skin. The local Sogdians speaking about them, say that they are exceptionally civilised, their kingdoms are powerful and their armies are worthy of the Greek ones. They may say it to tease the Macedonians!
Volsinius the Campanian who had captured her, was most enchanted by the reptilian-eyed woman.
“That is my trophy!” said with joy. He could not wait for the moment to enjoy her. He dragged her holding her stiffly by the hair, whilst she pounded and kicked him. Three of the soldiers, who were passionately looking at her, approached the young girl. They wanted to taste her … If they wanted her Volsinius was unable to deny. He had the right to enjoy the woman first and keep her for his own, after the others had done with her. However the Italian mercenary did not want to share the girl and he was holding tightly his bloodstained spear. Centauros who had seen the threatening situation spoke.
“We don’t have time for this. We are leaving immediately! “.
“We won’t be long Centauros …” said Numerius.
“The Sauromatae we killed were few. They surely belong to a larger raiding party. Somewhere, close by, more enemies are lurking…. “

More

ROME MUST BE DESTROYED (Part I): What if Alexander the Great had not died so young?

8 Comments

phalanx(artwork  copyright: Johny Shumate)

.
By Periklis Deligiannis
.
Many readers know that I have written a historical novel entitled ‘Rome must be destroyed : What if Alexander the Great had not died so young?’  (See List of my Published Books and Articles  and also the book’s cover on the left of this page) which has been published a few years ago in Greek. I quote here the prologue, the beginning of the first chapter and the accompanying Historical Note for the English-speaking readers. I hope you enjoy it. I apologize in case that the translation in English is not ”literary” enough (or maybe it is!). Copyright is mine, thereby for a probable reproduction of this text, please send to me an email message.

Some more text of the novel you can read in Part II
.
.
The official abstract of the novel (from the Greek edition):
What if Alexander the Great had not died so young? Would he be able to conquer the peoples of the Known World of his era? This is an exciting novel on the adventures and the new conquests of the great king, on the glory that in reality his early death (only 33 years old) had deprived him of. Through the narration of Aelius Sembronius Vulca, an adventurous Roman mercenary in Alexander’s army, an enthralling era is coming alive. Vulca, the main hero of the novel, is following Alexander at every step of his campaigns, until around 315 BC the warrior-king turns against the peoples and states of the Western Mediterranean and dismisses all mercenaries from those regions.
Vulca, the devout soldier of Alexander who fought for ten years at his side ready to sacrifice his life for his commander, will be found on the battlefields confronting him and enemies who until then were his brotherly friends, defending his homeland against the formidable Macedonian phalanx … Will he manage to prepare Rome, Carthage and the other Italian and Western Mediterranean states for the approaching threat? A Rome torn, ravaged by wars in Italy, intrigues and personal ambitions? Alexander is determined: Rome has to open her gates or be destroyed!…
This unique alternative history novel is the first part of a trilogy on the hypothetical march of Alexander to the Western Mediterranean and Europe. It is a work based on solid historical evidence, which enthrals the reader from the first page. An exciting adventure historically based on the real plans of the great warrior-king which, if not cancelled by his sudden death, may have formed completely different the World map until today … A novel that came so close on becoming reality…
.
.
.

ROME MUST BE DESTROYED

.

“… To built a thousand warships larger than triremes, in Phoenicia, Syria, Cilicia and Cyprus, for the needs of the campaign against the Carthaginians and the other peoples who inhabit the coasts of Libya and Iberia and all neighboring coasts around Sicily … “
(projects of Alexander the Great  quoted by Diodoros of Sicily, Book 18, 4).

“… Others say that (Alexander) was thinking (of sailing) to Sicily and the Cape of Iapygia; instigated also by the name of the Romans whose reputation was extended.”
(projects of Alexander  quoted by Arrian in his  Alexandrou Anabasis)

.

.
FOREWORD

.
About Alexander… About the years that we fought as his soldiers and as his enemies. This is what they asked me to recount every night around the fire. Members of my family, people of my clan, archons of our community, other young or mature men who would like to hear the man who lived all these harder than anyone else. To listen about this heroic age, as they were calling it … They didn’t know…
Now, at the end of my life, now that involuntarily comes to mind the account of the life of a man, now the image of all these is more intense than ever! Sometimes I remember them with suffering, sometimes with nostalgia. And sometimes when I’m alone, tears appear on my eyes. I succeeded or not on what I was requested to do? Was I the man who had to be in those difficult times? Did I save my people? The Senate and the People of Rome…
These questions are no longer torturing me anymore. They cannot be answered by me. Let my people judge me.
“Recount your memories Vulca … Speak to us…”

Read more

Αρθρο Τούρκου δημοσιογράφου στην εφημερίδα Sabah για την Αλωση της Πολης (1453)

Leave a comment

Agia-Sofia-in-Constantinople-2-620x396

Τορκος  δημοσιογράφος:  “Κάθε  χρόνο  τέτοια  ποχή,  µέ  τς  γιορτς  πού  κάνετε,  διακηρύσσετε  τι:  «ατ  τ  μέρη  δν  ταν  δικ  µας,  ρθαµε  κ  τν  στέρων  κα  τ  πήραμε  µ  τ  βία».  Μήπως  στ  ποσυνείδητό  σας  πάρχει    φόβος  τι    Πόλη  κάποια  µέρα  θ  δοθε  πίσω;”

Μ  να  ντυπωσιακ  ελικρινς  ρθρο,  πο  δημοσιεύτηκε  το  2009  στν  γκυρη  φημερίδα  SABAH,  π  τν  Engin  Ardic,  γνωστ  συγγραφέα  κα  δημοσιογράφο  στν  Τουρκία  στηλιτεύεται    Τουρκικς  τρόπος  ορτασμο  τς  πτώσης  της  Κωνσταντινούπολης  στς  29  Μαΐου.  Στ  ν  λόγω  ρθρο    συγγραφέας  παρουσιάζει  µια  σειρ  π  λήθειες  γι  τς  ποες  τ  Κεµαλικ  καθεστς  δ  κα  δεκαετίες  προσπαθε  ν  καταπνίξει.  ξίζει  ν  παρατεθε  μεταφρασμένο  τ  πλρες  κείμενο,  π  τν  συγκεκριμένη  διεύθυνση  τς  Τουρκικς  φημερίδας  Sabah  τ  ποο  χει  ς  ξς:

Συνεχιστε την αναγνωση

War was central to Europe’s first civilisation (Minoan)- contrary to popular belief

Leave a comment

Minoan swords1

A collection of bronze swords and daggers from the Arkalochori Cave, Crete, belonging to the Late Minoan Era (1700-1450 BC) before the Mycenaean conquest of Knossos (c.1450). (Archaeological Museum of Heraklion, Crete).


More

MIDDLE BYZANTINE FIGHTING TACTICS AGAINST MUSLIM ARMIES

2 Comments

Byzantine armor(Dumbarton  oaks)

Eastern Roman/Byzantine  armour (Dumbarton Oaks – cuirasses made by  the  armourer  Dimitris  Katsikis)

.

By  Periklis    Deligiannis

.

The  military  action  of  the  Arabs,  Iranians  and  other  early  Muslims  against  the  Middle  Byzantine  Empire,  was  characterized  mainly  by  rapid  raids  in  Asia Minor,  which  were  carried  out  in  some  cases  by  numerous  troops.  The  scope  of  the  invaders  was  widespread,  reaching  sometimes  Propontis  (Sea of Marmara).  The  Muslim  attacks  were  ranging  from  simple  raids  of  several  hundred  fighters,  to  massive  invasions  of  tens  of  thousands.  However,  most  attacks  were  aimed  at  looting.  The  reported  large  numbers  (in  some  cases)  of  the  invaders,  their  increased  speed  while  advancing  and  their  large  radius  of  action,  although  these  strategic  elements  seem  incompatible  from  the  strategic  point  of  view,  they  were  consistent  without  problems  in  the  case  of  the  Muslims.  This  was  due  to  their  mostly  light  military  equipment,  to  the  presence  of  a  large  percentage  of  cavalry  among  them  (usually  the  majority  of  their  armies  in  this  period)  and  to  the  use  of  numerous  camels  and  horses.

The  camels  carried  supplies  and  people,  and  were  particularly  useful  in  long  campaigns.  The  Arab  horsemen  were  riding  them  in  the  process  of  a  campaign,  in  order  not  to  tire  the  horses.  They  rode  the  horses  almost  only  in  battles.  They  also  used  to  bring  together  large  numbers  of  horses,  in  order  to  change  them  and  thus  the  animals  would  be  rested.  The  camels  had  infinite  resistance  to  hunger  and  thirst  on  long  marches.  They  could  traverse  long  distances  without  stopping  frequently  to  rest  and  eat,  thus  providing  a  significant  strategic  advantage  to  the  Muslim  troops.

Continue reading

ΠΑΛΑ (ΣΠΑΘΗ) ΚΑΙ ΓΙΑΤΑΓΑΝΙ: ΔΥΟ ΑΓΧΕΜΑΧΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

4 Comments

 

pala

Η πάλα του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Η οδοντωτή λεπίδα της ήταν ιδιαίτερα φονική και ανήκει σε αραβικό τύπο σπάθης.

.

Περικλής  Δεληγιάννης
.
Τα παρακάτω αγχέμαχα όπλα χρησιμοποιήθηκαν κατά την Επανάσταση του 1821-1829 τόσο από τους Ελληνες μαχίμους όσο και από τους Αλβανούς, Τούρκους και Αιγύπτιους αντιπάλους τους.
Η «πάλα» ήταν κυρτή σπάθη κεντροασιατικής απώτερης προέλευσης, συχνά με ευρεία λεπίδα. Ο μαχητής την έφερε σε «θηκάρι» (ξιφοθήκη) το οποίο άλλοτε στερεωνόταν στο «σελάχι» του και άλλοτε αναρτάτο στην αριστερή πλευρά του με τελαμώνα, ο οποίος στηριζόταν στον δεξιό ώμο. Κυρίως οι ναυτικοί την αναρτούσαν με τον δεύτερο τρόπο, αλλά τη χρησιμοποιούσαν σπάνια.

giatagani1

Διάφοροι τύποι γιαταγανιων.  Η κόψη της λεπίδας βρίσκεται στην κοίλη πλευρά, όπως στην περιπτωση της αρχαίας κοπίδος ή φαλκάτας. Το τρίτο από πάνω γιαταγανι της εικόνας ανήκει σε έναν υστερότερο τύπο με σχεδόν ευθεία λεπίδα.

.

More

LEONIDAS’ LUCKLESS BROTHER: DORIEUS THE SPARTAN

Leave a comment

Greek Phoenician colonizationBy  Periklis    Deligiannis

.

By  the  end  of  the  sixth  century  BC,  Anaxandridas  of  the  Agiad  royal  family,  one  of  the  two  Spartan kings (Sparta  had  two  kings),  had  a  difficulty  in  bearing  children  from  his  first  wife.  The  Spartan  ephors  forced  him  to  take  a  second  wife – despite  the  southern  Greek  monogamy – in  order  to  obtain  a  successor.  Anaxandridas’  second  wife  gave  birth  to  Cleomenes,  who  was  destined  to  become  one  of  the  most  skilful  Spartan  kings.  However,  shortly  after  the  birth  of  Cleomenes,  Anaxandridas’  first  wife  also  gave  birth  to  a  son,  named  Dorieus.  Although  Dorieus  came  from  the  king’s  first  wife,  Cleomenes  succeeded  Anaxandridas  to  the  throne  as  firstborn.  Dorieus  became  furious  because  of  the  takeover  of  royal  power  by  Cleomenes.  Thus  he  decided  to  organize  a  colonization  campaign,  in  order  to  leave  forever  Sparta  (515  BC).  His  first  choice  for  the  founding  of  his  colony,  was  the  site  of  the  river  Kinyps  in  Libya.  The  men  who  followed  him  out  were  referred  by  the  sources  as  “Lacedaemonians”  and  it  seems  that  they  included  a  few  real  Spartans  (Spartan  citizens,  called  omoioi).  The  Spartan  omoioi  followers  of  Dorieus  were  mainly  his  personal  friends  and  some  members  of  his  political  faction.  The  majority  were  other  Lacedaemonians,  mainly  hypomeiones  (fallen  citizens,  ex-Spartans  who  were  just  beginning  to  become  numerous),  perioikoi (free  Lakonian, Messenian  and  Pylian  subjects  of  Sparta)  and  Peloponnesian  allies.

More

Β΄ ΜΕΡΟΣ του Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ (1821): ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

5 Comments

 

Χάρτης των επιχειρήσεων του Αλέξανδρου Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία (credit: Λ. Βρανούσης, 1964).

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Και για τους άλλους χριστιανικούς λαούς της χερσονήσου του Αίμου έχει εκτιμηθεί ότι θα έπρεπε να είχαν επαναστατήσει μαζί με τους Ελληνες, όμως αυτή η πιθανότητα ήταν μηδαμινή. Οι Βλάχοι και οι Μολδαβοί (σημείωση) δεν είχαν σημαντικούς λόγους για να υποστηρίξουν το κίνημα του Υψηλάντη, επειδή η τουρκική κυριαρχία δεν ήταν ιδιαίτερα πιεστική για εκείνους. Νωρίτερα, δεν είχαν υποστηρίξει ουσιαστικά ούτε τα σερβικά κινήματα. Στη Μολδοβλαχία, οι Οθωμανοί δεν εκδήλωναν εύκολα τη βαρβαρότητα τους, λόγω και της ρωσικής προστασίας. Οι Βλάχοι-Μολδαβοί αντιμετώπιζαν χριστιανούς καταπιεστές: ζούσαν υπό ένα παρωχημένο, σχεδόν φεουδαρχικό κοινωνικοπολιτικό καθεστώς, στο οποίο οι επικυρίαρχοι τους δεν ήταν τόσο οι Οθωμανοί όσο οι εγχώριοι και οι Ελληνες γαιοκτήμονες και ευγενείς, και οι ανώτεροι γηγενείς κληρικοί και επίσκοποι.

Διαβάστε περισσότερα

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ (1821): ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

01

Οι χριστιανικοί και μουσουλμανικοί λαοί της οθωμανικής Βαλκανικής και οι γεωπολιτικές ισορροπίες στη χερσόνησο (αρχές 19ου αι.) (σύνταξη και σχεδίαση χάρτη: Περικλής Δεληγιάννης 2010).

.

Είναι γνωστό ότι η ελληνική εθνεγερσία άρχισε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και Μολδαβίας (υποτελείς των Οθωμανών) στις 22 Φεβρουαρίου 1821, χάρη στις ενέργειες του σχετικά λησμονημένου πατριώτη Αλέξανδρου Υψηλάντη και των συναγωνιστών του. Η εξέγερση απέτυχε λόγω εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων και καταπνίγηκε έως τον Σεπτέμβριο, όμως η φλόγα της Επανάστασης είχε ήδη ανάψει στην Πελοπόννησο, τη Ρούμελη και τα νησιά. Η αποτυχία του ελληνικού Αγώνα στη Μολδοβλαχία ήταν οπωσδήποτε ένα αρνητικό γεγονός για την Επανάσταση, όμως δεν επηρέασε αρνητικά την πορεία της στη νότια Ελλάδα. Αποψη του γράφοντος είναι ότι ακόμη και αν ο Υψηλάντης κατόρθωνε να κερδίσει κάποιες αποφασιστικές μάχες, ο αγώνας του θα καταπνιγόταν λόγω της έλλειψης προθυμίας των Ρώσων, των Σέρβων ή/και των Βλάχων-Μολδαβών να συμπολεμήσουν μαζί του, και της τελικής απόφασης των πρώτων να επιτρέψουν την οθωμανική στρατιωτική επέμβαση στις Ηγεμονίες. Υπενθυμίζουμε ότι μετά από σχετική συνθήκη με τη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι δεν διατηρούσαν δυνάμεις στη Μολδοβλαχία, εκτός από λίγες με αστυνομικά καθήκοντα, και δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν στο έδαφος τους χωρίς την άδεια του εκάστοτε Ρώσου τσάρου. Ο τότε τσάρος Αλέξανδρος έδωσε τη σχετική άδεια στους Οθωμανούς να εισβάλουν στις Ηγεμονίες και έτσι να συντρίψουν το κίνημα του Υψηλάντη. Εντούτοις η απόδοση μομφών σε βάρος των Ρώσων, Σέρβων, Βλάχων και Μολδαβών για την απροθυμία τους – όπως συμβαίνει ενίοτε – είναι μάλλον εσφαλμένη για τους λόγους  που  ακολουθούν και  τους  οποίους  θα  αναλύσουμε.

More

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΙΡΑΚ: ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Leave a comment

 

 

situation

Λίγο παλαιότερος χάρτης της κατάστασης στο Ιράκ και Συρία. Στο Ιράκ η κατάσταση δεν έχει αλλάξει σημαντικά εκτός από μία αναδίπλωση του ΙΚ από τα πέριξ της Βαγδάτης. Με μωβ χρώμα οι περιοχές του ΙΚ, με κίτρινο οι Κούρδοι (credit: Der Spiegel).

.

Π. Δεληγιάννης

.

Είναι γνωστό ότι μία μικρή αλλά ισχυρά εξοπλισμένη τουρκική δύναμη εισήλθε στο έδαφος του Ιράκ και εγκαταστάθηκε κοντά στη μεγαλούπολη Μοσούλη η οποία ελέγχεται από το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), σε θέση από όπου μπορεί να κινηθεί ταχέως και να καταλάβει καίρια σημεία της πόλης αν χρειαστεί. Νομίζω ότι τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ δεν έχουν δώσει την απαραίτητη προσοχή σε αυτήν την ενέργεια. Δεν πρόκειται για εισβολή όπως έχει ήδη χαρακτηρισθεί υπερβολικά από μερικά ΜΜΕ επειδή η τουρκική δύναμη είναι μικρή, αλλά είναι μία δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει ως προθάλαμος για μία πραγματική εισβολή. Η επίσημη ανακοίνωση της τουρκικής κυβέρνησης διά του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου αναφέρει ότι η δύναμη αυτή κινήθηκε για να προστατεύσει τους Τούρκους στρατιωτικούς οι οποίοι προϋπήρχαν στην περιοχή (εκπαιδεύοντας Τουρκομάνους και σουνίτες Αραβες), αλλά πρόκειται για δικαιολογία.

Για ποιους λόγους η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου προέβη σε αυτήν τη στρατιωτική ενέργεια; Κατά την άποψη μας, αυτοί είναι οι ακόλουθοι.

More

2ος ΚΕΛΤΙΒΗΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (154-133 π.Χ.): ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΙΒΗΡΙΚΗ (Β΄ μέρος)

2 Comments

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σύγχρονη αποκατάσταση των οχυρώσεων της Νουμαντίας στην Ισπανία (Wikipedia)
.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ
.
Ο Σκιπίων αντιλήφθηκε ότι η ρωμαϊκή πολεμική προσπάθεια έπρεπε να επικεντρωθεί στη Νουμαντία. Όταν είδε τα ισχυρά τείχη της, κατανόησε ότι η πόλη που είχε αποκρούσει τέσσερις ρωμαϊκούς στρατούς, δεν μπορούσε να κατακτηθεί με έφοδο και δυναμική πολιορκία. Για αυτόν τον λόγο την απέκλεισε από την υπόλοιπη Ισπανία, περικυκλώνοντας την με έναν πολιορκητικό οχυρωματικό δακτύλιο μήκους 9 Χμ. Η οχύρωση αποτελείτο από ξύλινο τείχος στο οποίο παρεμβάλλονταν πυργίσκοι με βαλλίστρες (ballistae) και καταπέλτες καθώς και έξι «ενσωματωμένα» στρατόπεδα για τους λεγεωνάριους. Συνολικά, 60-70.000 Ρωμαίοι θα αντιμετώπιζαν μόλις 3.500 Νουμαντίνους πολεμιστές οι οποίοι βρίσκονταν στην πόλη μαζί με 7.500 αμάχους, όπως υπολογίστηκε από τις ανασκαφές που διεξήχθησαν. Οι γειτονικοί Κελτίβηρες δεν βοήθησαν τη Νουμαντία από φθόνο για την ισχύ της. Για μια ακόμη φορά, η χαρακτηριστική κελτική διχόνοια υπήρξε το ισχυρότερο «όπλο» των Ρωμαίων.
Οι λίγοι Νουμαντίνοι προσπάθησαν μόνοι τους, με «εξόδους αυτοκτονίας», να διαρρήξουν το ρωμαϊκό τείχος και να διαφύγουν στην ενδοχώρα. Χρησιμοποίησαν φλεγόμενα ακόντια για να κάψουν τις πολιορκητικές οχυρώσεις, αλλά χωρίς επιτυχία. Σύντομα τα τρόφιμα εξαντλήθηκαν και οι πολιορκημένοι έφτασαν σε απόγνωση. Ένας γενναίος πολέμαρχος, ο Ρητογένης, κατάφερε να διαβεί τη νύκτα με μερικούς συντρόφους του το πολιορκητικό τείχος, σκοτώνοντας τους Ρωμαίους φρουρούς, και να φθάσει στους γειτονικούς Αρεβάκους συγγενείς της Νουμαντίας. Αλλά οι συγκεκριμένοι Αρεβάκοι αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους πολιορκημένους, τρομοκρατημένοι από την παρουσία 60-70.000 Ρωμαίων στην περιοχή τους.

Συνεχεια

Older Entries

%d bloggers like this: