Home

THE BATTLE OF ΤΗΕ KALKA RIVER (PART ΙI), Russia faces the Mongol threat

3 Comments

Kalka-River

The  torture  of  the  Kievan  princes  after  their  capture  in  the  battle  of  the  river  Kalka,  in  a  modern artwork.

.

By  Periklis    Deligiannis

.

CONTINUED  FROM  PART  I

The  main  dispute  between  the  Russian  princes  concerned  their  doubt  if  they  should  cross  to  the  left  bank  of  the  Dnieper,  and  then  march  in  the  open  steppe.  Many  believed  that  they  should  not  do  it,  in  order  not  to  give  battle  in  an  excellent  battlefield  for  the  Mongol  cavalry.  Although  the  opposite  point  of  view  prevailed,  the  aforementioned  estimation  proved  to  be  the  right  one.  Indeed,  Subotai  and  Djebe  intended  to  lure  the  Russo-Cuman  army  deep  into  the  steppe,  surround  it  there  and  destroy  their  enemies.  When  the  allies  had  marched  enough  into  the  steppe,  into  the  land  of  the  Cumans/Kipchaks,  the  Mongols  began  to  wear  their  army  with  sudden  deadly  attacks  of  small  detachments.
On  31  May  1223,  the  allied  army  arrived  in  the  area  of  the  river  Kalka,  whose  site  is  still  unknown.  However  it  is  strongly  believed  to  be  the  modern  small  river  Kalchik  in  eastern  Ukraine,  pouring  into  the  Sea  of  Azov.  The  Mongols  were  now  very  close  and  the  Russians  clashed  with  their  vanguard,  which  they  repulsed.  After  this  first  success,  the  allied  princes  heot success, the alliesld  consultations  in  a  war  council  about  whether  they  had  to  march  further  or  stay  there  and  prepare  for  defense.  It  was  the  most  turbulent  council,  with  intense  disagreements  and  conflicts.  Eventually  the  princes  did  not  agree.  The  aggressive  Mstislav  of  Galicia  crossed  the  Kalka  River  with  his  army,  along  with  his  tributary  Danilo  of  Volynia,  determined  to  go  alone  on  the  march.  Soon  they  were  followed  by  Mstislav  Sviatoslavovich  with  the  army  of  Chernigov  and  Smolensk.  The  Cuman/Kipchak  horsemen  were  marching  in  front  of  the  Galician-Volynian  troops.  The  Cumans  who  also  insisted  on  the  march,  wanting  to  rid  their  homeland  of  the  Mongol  invaders,  were  the  vanguard  of  the  allied  army.  Kalka  river  was  in  the  Cuman  territory.
However  the  allied  forces  were  broken  up,  because  the  numerous  army  of  Kiev  was  left  behind  after  his  own  prince  Mstislav  had  refused  to  follow  the  march.  But  also  between  the  marching  allied  armies,  large  gaps  were  turn  up.  This  was  the  opportunity  that  Subotai  awaited  so  patiently  for.  He  immediately  ordered  the  attack  of  his  murderous  nomad  riders,  who  until  then  were  retreating  purportedly  to  lure  the  allies  into  their  trap.

 battle kalka

Map  of  the  battle  of  Kalka  river.
Legend:  gray  color:  Mongols.  Red  color:  Allies:  1  =  Kievans,  2  =  Chernigovians  &  Smolenskians,  3  =  Volynians  &  Galicians,  4  =  Kipchaks/Cumans.
Subotai  Bahadur  commanded  the  right  Mongolian  wing  of  envelopment  and  Djebe  Noyon  commanded  the  left  one
.

More

THE BATTLE OF KALKA RIVER (PART I), Russia faces the Mongol threat

Leave a comment

Kalka River

.

By  Periklis    Deligiannis

.

In 1222  the  Mongols  began to threaten dangerously the tribal confederation (Khanate) of the Kipchaks, in the eastern borders of the latter. The Kipchak khanate covered a huge area of Eurasian steppes from the modern southern Ukraine to the Aral Sea in Central Asia. The confederation of the Kipchaks (known also as the Cumans to the Byzantines and as the Polovtsy to the Russians) consisted of Turkish, Finno-Ugric and some Mongolian and Northern Iranian tribes. It seems that the Turkish language had prevailed also in most of the non-Turkish tribes. According to the most probable theory, the khanate of the Cumans/Kipchaks came from the union of two older tribal federations, those of the Kipchaks and the Cumans, hence the double name.
The Russian territory extended to the northwest of the Cumans , and during this period was politically split into independent principalities. The relations between the Russians and the Cumans were usually, if not generally, hostile, but the Mongolian threat forced them to reconcile. Russians and Kipchaks used to unleash devastating raids on each other’s territories.
At the beginning of 1223, the Mongolian threat forced the khan (khagan) of the Western Cumans to seek the help of Mstislav, prince of the Russian principality of Galicia. Mstislav the Brave as he was called, was a hero whose reputation exceeded the Russian borders. Mstislav had realized the lethal threat of a Mongolian invasion in the Russian territories, and immediately called all his Russian counterparts in council in Kiev, with the presence of the Cuman rulers. In Kiev, the metropolis of medieval Russia, they described to the Russian princes the martial prowess and ferocity of the Mongols. In the end, the princes decided on a joint campaign against the invaders.

More

H ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΚΑΛΚΑ (1223) – ΜΕΡΟΣ Β΄

Leave a comment

 Kalka-River

Το  μαρτύριο  των  Κιεβανών  αιχμαλώτων  μετά  την  αιχμαλώτιση  τους  στον  ποταμό  Κάλκα,  σε  συγχρονο πίνακα.

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  Α΄ ΜΕΡΟΣ

            Η  κύρια  διαφωνία  των  Ρώσων  πριγκήπων  έγγυτο  στο  αν  θα  έπρεπε  να  περάσουν  στην  αριστερή  όχθη  του  Δνείπερου,  δηλαδή  να  βαδίσουν  στην  ανοικτή  στέπα.  Αρκετοί  πίστευαν  ότι  δεν  έπρεπε  να  το  πράξουν  προκειμένου  να  μη  δώσουν  τη  μάχη  σε  πεδίο  άριστο  για  τη  δράση  του  μογγολικού  ιππικού.  Παρότι  επικράτησε  η  αντίθετη  άποψη,  οι  πρώτοι  αποδείχθηκαν  οι  πιο  συνετοί.  Πράγματι,  ο  Σουμποτάι  και  ο  Τζεμπε  σκόπευαν  να  παρασύρουν  τον  ρωσικό  στρατό  βαθιά  στη  στέπα,  να  τον  περικυκλώσουν  εκεί  και  να  τον  καταστρέψουν.  Όταν  οι  Ρώσο-Κουμάνοι  είχαν  βαδίσει  αρκετά  στη  στέπα,  οι  Μογγόλοι  άρχισαν  να  φθείρουν  τον  ογκώδη  στρατό  τους  με  αιφνίδιες  φονικές  επιθέσεις  μικρών  τμημάτων  τους.

            Στις  31  Μαϊου  του  1223,  ο  συμμαχικός  στρατός  έφθασε  στην  περιοχή  του  ποταμού  Καλκα,  του  οποίου  η  θέση  παραμενει  άγνωστη.  Ωστόσο  πιστεύεται  ότι  πρόκειται  για  τον  σύγχρονο  μικρό  ποταμό  Καλτσίκ  της  ανατολικής  Ουκρανίας,  ο  οποίος  χύνεται  στην  Αζοφική  θάλασσα.  Οι  Μογγόλοι  βρίσκονταν  πλέον  πολύ  κοντά  και  οι  Ρώσοι  συγκρούσθηκαν  με  την  εμπροσθοφυλακή  τους  την  οποία  απώθησαν.  Μετά  από  αυτήν  την  πρώτη  επιτυχία,  οι  σύμμαχοι  πρίγκηπες  συσκέφθηκαν  σε  πολεμικό  συμβούλιο  σχετικά  με  το  αν  έπρεπε  να  προχωρήσουν  περισσότερο  ή  να  παραμείνουν  εκεί  και  να  ετοιμασθούν  για  άμυνα.  Ηταν  το  πλέον  θυελλώδες  συμβούλιο,  με  έντονες  διαφωνίες  και  αντιπαραθέσεις.  Τελικά  οι  πρίγκηπες  δεν  συμφώνησαν.  Ο  επιθετικός  Μστισλαβ  της  Γαλικίας  διέβη  με  το  σώμα  του  τον  ποταμό  Κάλκα,  μαζί  με  τον  υποτελή  του  Ντανίλο  της  Βολυνίας,  αποφασισμένοι  να  συνεχίσουν  μόνοι  τους  την  προέλαση.  Σύντομα  τους  ακολούθησε  ο  Μστισλαβ  του  Τσερνίγκοφ  με  το  δικό  του  στράτευμα.  Μπροστά  από  το  Γαλικιανό-Βολυνιανό  στράτευμα  προήλαυναν  οι  Κουμάνοι  ιππείς  οι  οποίοι  επίσης  επέμεναν  υπέρ  της  προέλασης,  θέλοντας  να  απαλλάξουν  την  πατρίδα  τους  από  την  παρουσία  των  Μογγόλων  εισβολέων.  Οι  Κουμάνοι  δρούσαν  ως  εμπροσθοφυλακή  του  συμμαχικού  στρατού.

            Ωστόσο  ο  συμμαχικός  στρατός  είχε  διασπασθεί,  με  το  πολυάριθμο  σώμα  του  Κιέβου  να  έχει  μείνει  πίσω  αφού  ο  δικός  του  πρίγκηπας  Μστισλαβ  είχε  αρνηθεί  να  ακολουθήσει  την  προέλαση.  Όμως  και  ανάμεσα  στα  προελαύοντα  σώματα  είχαν  δημιουργηθεί  μεγάλα  κενά.  Αυτή  ήταν  η  ευκαιρία  που  ανέμενε  υπομονετικά  ο  Σουμποτάι.  Διέταξε  αμέσως  την  επίθεση  των  φονικών  ιππέων  του,  οι  οποίοι  έως  τότε  υποχωρούσαν  προσποιητά  προκειμένου  να  παρασύρουν  τους  σύμμαχους  στην  παγίδα  τους.

Διαβάστε περισσότερα

H ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΚΑΛΚΑ (1223) – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

Kalka River

            Το  1222  οι  επίφοβοι  Μογγόλοι  του  Τζεγκις  Χαν  άρχισαν  να  απειλούν  σοβαρότερα  τη  μεγάλη  φυλετική  ένωση  (χανάτο  ή  χαγανάτο)  των  Κιπτσάκων  στα  ανατολικά  τους,  η  οποία  ένωση  κάλυπτε  μία  έκταση  ευρασιατικών  στεπών  από  τη  σύγχρονη  νότια  Ουκρανία  έως  τη  λίμνη  Αράλη  της  κεντρικής  Ασίας.  Το  χανάτο  των  Κιπτσάκ  (γνωστοί  ως  «Κουμάνοι»  στους  Βυζαντινούς  και  ως  «Πολοβτσυ»  στους  Ρώσους)  αποτελείτο  κυρίως  από  τουρκικές  φυλές  και  δευτερευόντως  από  φιννο-ουγγρικές  και  από  λίγες  μογγολογενείς.  Φαίνεται  πως  η  τουρκική  γλώσσα  είχε  επικρατήσει  και  στις  μη-τουρκικές  φυλές.  Σύμφωνα  με  την  πιθανότερη  άποψη,  το  χανάτο  των  Κουμάνων  προήλθε  από  την  ένωση  δύο  παλαιότερων  φυλετικών  ομοσπονδιών,  εκείνων  των  Κιπτσάκ  και  των  Κουμάνων,  εξ  ου  και  η  διπλή  ονομασία  τους.

            Στα  βορειοδυτικά  των  Κουμάνων  εκτείνονταν  τα  ρωσικά  εδάφη,  τα  οποία  τη  συγκεκριμένη  περίοδο  ήταν  πολιτικά  διασπασμένα  σε  ανεξάρτητες  ηγεμονίες-πριγκηπάτα.  Οι  σχέσεις  των  Ρώσων  και  των  Κουμάνων  ήταν  συνήθως,  αν  όχι  κατά  κανόνα,  εχθρικές,  όμως  ή  μογγολική  απειλή  τους  ανάγκασε  να  συμβιβασθούν.  Ρώσοι  και  Κιπτσάκ  συνήθιζαν  να  πραγματοποιούν  καταστροφικές  επιδρομές  ο  ένας  στα  εδάφη  του  άλλου.

            Στην  αρχή  του  1223  η  μογγολική  απειλή  ανάγκασε  τον  χάνο  (χαγάνο)  Χοταν  των  Κουμάνων  να  ζητήσει  τη  βοήθεια  του  Μστισλαβ,  πρίγκηπα  της  ρωσικής  ηγεμονίας  της  Γαλικίας.  Ο  Μστισλαβ  ο  Γενναίος  όπως  αποκαλείτο,  ήταν  ένας  ήρωας  του  οποίου  η  φήμη  ξεπερνούσε  τα  όρια  της  Ρωσίας.  Ο  Ρώσος  ηγεμόνας  είχε  αντιληφθεί  την  απειλή  που  συνιστούσαν  οι  άγριοι  Μογγόλοι  και  για  τα  ρωσικά  εδάφη,  και  κάλεσε  αμέσως  όλους  τους  Ρώσους  ομολόγους  του  σε  συμβούλιο  στο  Κίεβο,  με  την  παρουσία  των  Κουμάνων  ηγετών.  Στο  Κίεβο,  τη  μητρόπολη  της  μεσαιωνικής  Ρωσίας,  οι  Κουμάνοι  περιέγραψαν  στους  Ρώσους  ηγεμόνες  την  πολεμική  δεινότητα  και  την  αγριότητα  των  Μογγόλων.  Μετά  από  σύσκεψη,  οι  ηγεμόνες  αποφάσισαν  μία  κοινή  εκστρατεία  εναντίον  των  εισβολέων.

Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: