Two significant representations of ancient Greek vase-paintings and frescoes on military topics

Leave a comment



The sea-battle scene from the Aristonothos Vase on the left (of the reader) and on the right the “Battle in the River” fresco, along with the modern representations by Angel G. Pinto (image credit: Angel G. Pinto)


By Periklis Deligiannis


In this article, I would like to note two significant representations of ancient Greek paintings by one of my favourite artists on military topics, namely Angel G. Pinto. The image of the two representations came from his website (angelgpinto.blogspot.gr).

I was interested (rather lured) in the ad hoc themes that he chose for these two artistic representations, that is to say the “Battle in the River” – a Mycenaean fresco of the 13th century BC from the palace of Pylos – and the sea-battle scene from the “Aristonothos vase” of the Archaic Era (about 700-650 BC).

I will start from the chronologically earlier fresco, the “Battle in the River”. This artwork was found in the palace of Pylos, the administrative center of a Mycenaean state in the south-west Peloponnesus. It was one of the most potent states of the Mycenaean ‘Commonwealth’ and probably the best organized. Pylos was a power counterbalance to the state of Mycenae, although it seems to have been usually its ally.


War was central to Europe’s first civilisation (Minoan)- contrary to popular belief

Leave a comment

Minoan swords1

A collection of bronze swords and daggers from the Arkalochori Cave, Crete, belonging to the Late Minoan Era (1700-1450 BC) before the Mycenaean conquest of Knossos (c.1450). (Archaeological Museum of Heraklion, Crete).



1 Comment

 By  Periklis    DeligiannisFile written by Adobe Photoshop¨ 4.0

A  depiction  of  combatants  in  the  so-called  “Vase  of  the  Warriors”  of    the  Later  Mycenean  or  the  Sub-Mycenaean  period.  It  seems  that  the  fully  equipped  Attic/Athenian  warriors  and  their  Dorian  opponents  were  armed  like  the  depicted  ones.



During  the  first  half  of  the  2nd  millennium  BC,  Attica  was  divided  into  several  independent  communities/states.  Athens  (whose  urban  limits  were  limited  at  the  Acropolis  in  this  period)  was  one  of  the  strongest  Attic  city-states,  probably  ruled  by  a  Danaan  dynasty.  Its  key  location  almost  in  the  middle  of  the  distance  from  Ereneia  to  Sounion  (extreme  border  towns  of  Attica  to  the  northwest  and  southeast  respectively),  its  relatively  fertile  land  that  surrounded  it  and  the  inaccessible  site  of  the  Acropolis,  were  some  parameters  that  gave  Athens  an  edge  over  the  other  competing  communities-states  for  the  domination  of  Attica,  mainly  over  the  states  of  Eleusis  and  Pallene.  Athens  was  the  final  winner  in  the  intra-Attic  struggle.

Πολύχρυσαι Μυκῆναι…


Αναδημοσίευση από το σπουδαίο Ιστολόγιο Ανιχνευτές  (http://anihneftes.wordpress.com/ για Αρχαία Ελληνική Ιστορία και Αρχαιολογία και   http://anihneftes.blogspot.gr/  για Νεότερη Ελληνική Ιστορία κ.α.)


Στοά, ἀρ. φύλ. 292, 24.11.1876

« Περὶ τοῦ σκελετοῦ ὅστις εὑρέθη ἐν Μυκήναις ἡ ἐν Ναυπλίῳ ἐφημερὶς «Ἀργολὶς» δημοσιεύει τὰ ἑξῆς.

Μετὰ δὲ ταῦτα εὗρον προσωπίδα χρυσῆν, νεαροῦ ἀνδρὸς καὶ μέγα φύλλον χρυσοῦ, δίκην θώρακος. Ὁποία ὅμως ὑπῆρξεν ἡ ἔκπληξίς των, ὅτε ὑπὸ τὴν προσωπίδα καὶ τὸν θώρακα εὗρον σκελετὸν ἀνθρώπινον σῶον, διατηροῦντα ἔτι μορφὴν ἀνθρωπίνην, εἰ καὶ πελιδνοτάτην, ὡσεὶ καστανόχρουν! Ἦτον ὥς τις μούμια. Ἡ σιαγὼν διατηρεῖ ἔτι ὅλους τοὺς ὀδόντας, 32 τὸν ἀριθμόν. Φαίνεται ὥς τις κοιμώμενος! Τὸ στῆθος εἶναι εὐρὺ καὶ διατηρεῖται ἔτι ὁ θώραξ συνεχόμενος οἱονεὶ ὑπὸ ἐπιδερμίδος.

Εὑρέθησαν δὲ σὺν αὐτῷ μία ὡραία χρυσῆ ζώνη μὲ κροσσοὺς χρυσοῦς, ξίφος μὲ λαβὴν χρυσῆν ἐξαίσιον καὶ πολὺ ὑπέροχον πάντων τῶν τέως ἀνευρεθέντων. Ἔτι δὲ καὶ παραξιφίδιον ὡραῖον, σπιθαμιαῖον. Πρὸς δὲ καὶ (πρῶτον ἤδη) τεμάχια ξύλων κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἐφθαρμένα. Τὸ μοναδικὸν τοῦτο θέαμα ἐθάμβωσε πάντας. Δὲν ἦσαν πλέον τέφρα καὶ ὀστᾶ. Ἦτον ἄνθρωπος προαιώνιος σύσσωμος. Παράδοξον! Ἐσκέφθησαν νὰ μεταφέρωσι τὸν σκελετὸν αὐτόν, ἀλλ’ εἶδον, ὅτι τοῦτο εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον καὶ ὅτι μόλις τὸν ἐγγίσωσι θὰ διαλυθῇ εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη, εἰς τέφραν. Μεγίστη δὲ φροντὶς καταβάλλεται νὰ διατηρηθῇ τὸ λείψανον τοῦτο ἀκίνητον, ἄθικτον εἰς τὸ μέρος, ἐν ᾧ εὑρέθη, νὰ καλυφθῇ δὲ τοῦτο διὰ μεγάλου ὑαλίνου θολωτοῦ πώματος καὶ νὰ στεγασθῇ ἀκόμη, ὡς σεπτὸν καὶ ἀνεκτίμητον ἀγλάϊσμα τῶν ἐρήμων Μυκηνῶν.

Ὁ Κύριος Ἐρρίκος Σχλίεμαν ἀποτελειώσας τὰς ἐν Μυκήναις ἀνασκαφὰς ἔρχεται ἐντὸς τῆς ἑβδομάδος ἐνταῦθα κομίζων τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ ἐκείνου, ὃν ὑπολαμβάνει ὡς τὸν τοῦ Ἀγαμέμνονος. Τὰ τελευταῖα ἀνακαλυφθέντα εἶναι τὰ ἑξῆς: Δύο πλάκες χρυσαῖ σφυρήλατοι, ἑκάστη τῶν ὁποίων παριστᾷ βουκέφαλον καὶ λέοντα καταδιώκοντα ἔλαφον· κύπελλον χρυσοῦν μετὰ δύο σειρῶν τοῦ συμβολικοῦ σημείου τοῦ ἁγίου πυρός, ἕτερον μέγιστον κύπελλον χρυσοῦν· ἕτερον ἐξ ἀλαβάστρου ὕψους 0,25, δύο ἀργυρᾶ κύπελλα, 128 κομβία χρυσᾶ, 4 λαβὰς ξίφους περιβεβλημένας χρυσῷ, δύο ἐπίσης χρυσοῦς σωλῆνας, 11 ξίφη χάλκινα, ἐξ ὧν τὰ δύο μόνον ἀκέραια καὶ μήκους τὸ μὲν 0,94 τὸ δὲ 0,74.

Συνεχίστε την αναγνωση



By  Periklis    DeligiannisMycen weapons

A  museum  collection  of  Mycenaean  bronze  weapons.  It  includes  swords  (in  Linear  B:  qi-si-poξίφος),  some  of  them  called  ‘phasgana’  (pa-ka-na,  φάσγανα),  daggers,  spearheads,  arrowheads  etc. 


The  archaeological  evidence  and  the  descriptions  of  the  Homeric  Epics  (ignoring  the  symbolic  divine  interventions  and  some  obvious  Later  Geometric  elements)  are  the  main  sources  regarding  the  Mycenaean  warfare.  In  the  Greco-Roman  world,  the  Homeric  epics  were  considered  fundamental  writings  on  the  study  of  the  art  of  war.  Especially  the  Mycenaean/Achaean  palatial  tablets  from  Pylos,  Knossos  and  Mycenae,  provide  valuable  information  about  the  military  hierarchy,  organization  and  equipment.  These  tablets  contain  public  records  compiled  by  the  bureaucrats  of  each  palace,  and  reveal  that  the  military  organization  and  the  maintenance  of  the  heavier  military  equipment  were  controlled  by  the  state.  The  Mycenaean/Achaean  nobles  were  obliged  to  provide  military  equipment  and  services.  The  tablets  on  military  issues  were  titled  as  “orchha”  (in  Linear  B  script:  o-ka,  ορχα)  –  a  word  related  to  the  ”orchos”  (όρχος,  military  group)  –  which  probably  means  the  military  unit  and/or    command.



Two  modern  representation  of  Mycenaean  armored  warriors.  

The  warrior above   wears  the  renowned  segmented  suit  of  armour  of  Dendra,  which  was  used  by  the  warriors  of  the  chariots.  He  bears  the  same  tusk-boar  helmet  with  an  inverted  crest,  and  the  same  lance  ‘enchos’  (Linear  II:  e-ke-  a,  έγχεα)    holding  it  in  a  ‘low  handle’  way.  His  greaves  are  based  on  Mycenaean  finds  from  the  Peloponnesian  Achaea.

The  warrior  below wears  a  relatively  rare  type  of  Mycenaean  armor  (Linear  II:  to-ra-ke,  θώρακεςarmor),  the  scale  armor.  He  attacks  with  an  ‘enchos’  (έγχος),  the  characteristic  Mycenaean  elongated  and  robust  spear/lance,  holding  it  in  a  ‘high  handle’  way.  Note  his  tusk-boar  helmet  (Linear  B:  ko-ru,  κόρυς),  which  is  restored  with  a  rare  item:  the  double  crest  which  is  based  on  relevant  Mycenaean  representations  (reenactment  by  the  Australian  Historical  Association  Sydney  Ancients). Continue reading


Leave a comment

Mycen weapons

Μία εντυπωσιακή μουσειακή συλλογή μυκηναϊκών ορειχάλκινων όπλων. Περιλαμβάνονται ξίφη (Γραμμική Β΄: qi-si-po, ξίφος) ή φάσγανα (pa-ka-na, φάσγανα), εγχειρίδια, αιχμές δοράτων/εγχεων, βελών κ.α.

Τα αρχαιολογικά τεκμήρια και οι περιγραφές του Ομήρου (αφαιρώντας τις συμβολικές θεϊκές παρεμβάσεις και μερικά προφανή μεταγενέστερα στοιχεία της Γεωμετρικής), είναι οι κύριες πηγές αναφορικά με την πολεμική τέχνη του Μυκηναϊκού Αιγαίου. Στον Ελληνορωμαϊκό κόσμο τα ομηρικά έπη θεωρούντο θεμελιώδη συγγράμματα για τη μελέτη της τέχνης του πολέμου. Ειδικά οι ανακτορικές πινακίδες από την Πύλο, την Κνωσό και τις Μυκήνες, παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για τη στρατιωτική ιεραρχία, την οργάνωση και τον εξοπλισμό. Οι πινακίδες αφορούν κρατικά αρχεία που συντάσσονταν από τους «γραφειοκράτες» των ανακτόρων και φανερώνουν ότι η στρατιωτική οργάνωση και η διατήρηση του βαρύτερου εξοπλισμού ελέγχονταν από τα ανάκτορα. Επίσης οι ευγενείς ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν εξοπλισμό και στρατιωτικές υπηρεσίες. Οι πινακίδες στρατιωτικών ζητημάτων φέρουν τον τίτλο «ορχά» (o-ka), λέξη συγγενική του «όρχος» (στρατιωτική ομάδα), η οποία πιθανώς σημαίνει τη στρατιωτική μονάδα ή/και διαταγή.


Δύο σύγχρονες αναπαραστάσεις Μυκηναίων μαχίμων.
Η άνω μορφή φέρει την περίφημη αρθρωτή πανοπλία των Δενδρών, η οποία χρησιμοποιείτο από τους «επιβάτες» (μάχιμους) των πολεμικών αρμάτων Φέρει το ίδιο οδοντόφρακτο κράνος, με ένα ανεστραμμένο λοφίο, και το ίδιο έγχος (Γραμμ. Β΄: e-ke-a, έγχεα) τo oποίο κρατάει σε χαμηλή λαβή, σε αντίθεση με τον προηγούμενο. Οι κνημίδες του στηρίζονται σε γνωστά μυκηναϊκά ευρήματα από την Αχαϊα, ενώ στους πήχεις του φέρει προστατευτικά περιπήχια. (αναπαράσταση από άγνωστο σύλλογο).

Συνεχεια ανάγνωσης



By  Periklis    Deligiannis


An  excellent  depiction (by  Igor Dzis)  of  the sea  battle  against  the  Sea  Peoples,  in  the  Nile  Delta (Copyright: Igor Dzis 2010)


The  ‘Sea  Peoples’  (as  mentioned  in  Egyptian  and  Greek  Records – in  the  later  as  Pelasgoi, meaning  exactly  ‘Sea  People’)  was  a  tribal  union  of  the  Aegean  and  western  Asia  Minor,  whose  invasions  in  the  eastern  Mediterranean  around  1229-1187  BC  caused  destruction  of  cities,  states  and  empires  (Hittite  Empire)  and  countless  victims.  Shortly  after  the  destruction  of  Troy  VI  (almost  certainly  the  Homeric  Troy)  by  the  Achaeans (Mycenaeans),  probably  in  the  middle  13th  century  BC,  began  the  disintegration  of  the  Mycenaean  world  because  of  the  prevailing  famine  and  anarchy.  These  conditions  are  due  to  broader  socioeconomic,  political,  commercial  and  climatic  causes,  occurring  in  Asia  Minor  probably  earlier  than  the  Mycenaean  territories.  The  impressive  palaces  of  Mycenae,  Pylos  and  other  Mycenaean  citadels  belong  mainly  to  the  13th  century  BC,  giving  a  false  image  of  prosperity  for  them.  Nevertheless  it  was  a  period  of  decline  for  the  Mycenaeans,  as  shown  by  the  archaeological  findings.

The  Achaean  kings  (wanaktae)  were facing  financial  problems  as  their  factories  were producing  about  half  the  products  compared  with  the  production  of  the  14th  century  BC.  They  lacked  skilled  craftsmen  and  slaves,  although  their  territories  were  been plagued  by  overcrowding.  The  commercial  sea  routes  that  they  used  were  becoming  more  and  more  insecure,  due  to  the  increasing  piracy  and  raids,  and  their  savings  had been ‘evaporated’.  The  monarchs  and  aristocrats  were  forced  to  seek  new  areas  for  raw  materials,  new  resources,  laborers  and  slaves,  probably  lands  for  colonization,  to  plunder  the  goods  of  other  countries  and  to  discover  new  trading  routes.  So  they  destroyed  Troy,  but  soon  after  they  had  to  abandon  Greece  en  masse,  due  to  the  final  failure.  The  Achaean/Mycenaean  and  other  Aegean  navigators  who  suffered  this  politico-economic  collapse,  turned  to  the  open  sea,  and  became  the  famous  Sea  Peoples  already  from  the  first  half  of  the  13th  cent.  BC.  The  British  archaeologist  Elizabeth  French (University  of  Manchester),  suggested  that  Tiryns  in  Argolis,  the  last  Mycenaean  palace  that  was  abandoned  by  its  inhabitants (except  Athens),  was  the  base  of  the  Sea  Peoples.  She  supported  her  theory  on  the  archaeological  conclusion  that  Tiryns  had  experienced  its  greatest  prosperity  (about  1200  BC)  when  the  other  Mycenaean  citadels  had  already  turned  to  ruins  or  ‘lingered  out  their  lives’.  In  my  opinion,  Tiryns  was  probably  the  base  of  the  two  tribes  that  probably  gave  rise  to  the  Later  ‘wave’  of  the  Sea  Peoples,  i.e.  the  Peleset/Philistines  (Peleset/Pulasti  in  Egyptian,  Pelasgians  in  Greek)  and  Denyen/Danuna (most  probably  the  Greek  Danaans).


%d bloggers like this: