Home

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ (479 π.Χ.) – ΜΕΡΟΣ Β΄

1 Comment

Plataea1

Τα  διαγράμματα  του   αρθρου  προέρχονται  από  τον  Ιστορικό  Ατλαντα  Κωνσταντίνου  Π.  Κοντορλή,  Αθηνα 1967.  Πηγή:  agiostherapon.blogspot.gr/

Συνέχεια  από  το  Α΄  μέρος

Οι  Έλληνες  πολεμιστές  είχαν  καταπονηθεί  από  το  συνεχές  σφυροκόπημα  του  περσικού  ιππικού, με  αποτέλεσμα  να  δημιουργηθεί  αναστάτωση  στις  μονάδες  τους  και  αυτές  να  μετακινηθούν  προς  τη  νέα (τρίτη) θέση  χωρίς  οργάνωση  και  τάξη.  Αυτή  η  σύγχυση  επέφερε  τη  διασκόρπιση  των  ελληνικών  σωμάτων  και  την  κατάληψη  θέσεων  που  δεν  ήταν  αυτές  οι  οποίες  είχαν  αποφασιστεί  στο  στρατιωτικό  συμβούλιο.  Τα  ελληνικά  σώματα  του  κέντρου  του  μετώπου  μάχης (Μεγαρείς, Κορίνθιοι,  Φλειάσιοι  κ.α.), ήταν  αυτά  που  είχαν  υποφέρει  περισσότερο  από  τις  επιθέσεις  του  περσικού  ιππικού.  Οι  άνδρες  τους  περιπλανήθηκαν  και  εντέλει  εγκαταστάθηκαν  στο  Ηραίον, κοντά  στα  τείχη  των  Πλαταιών.  Οι  Αθηναίοι  άρχισαν  να  κινούνται  προς  τα  βόρεια, αντίθετα  από  την  κατεύθυνση  την  οποία  ακολούθησαν  οι  μετακινούμενοι  Σπαρτιάτες.  Ο Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  οι  Αθηναίοι  ήταν ενοχλημένοι  από  τους  τελευταίους  επειδή  «άλλα  σκέπτονταν  και  άλλα  έλεγαν».  Αυτή  η  συμπεριφορά  των  Σπαρτιατών  δεν  έχει  να  κάνει  με  έλλειψη  εμπιστοσύνης  ή  εκτίμησης  στους  Αθηναίους  αλλά  με  την  μόνιμη  τάση  των  πρώτων  προς  την  μυστικοπάθεια  και  την  απόκρυψη  όσο  γινόταν  περισσότερων  πληροφοριών  γύρω  από  την  τακτική  που  ακολουθούσαν, ακόμη  και  αν  αυτοί  από  τους  οποίους  γινόταν  η  απόκρυψη  ήταν  οι  Έλληνες  συμπολεμιστές  τους!  Οι  Αθηναίοι,  απηυδησμένοι  μάλλον  από  τη  γενική  έλλειψη  συντονισμού, πήραν  τη  γενναία  απόφαση  να  κινηθούν  προς  τον  Ασωπό,  προς  το  πεδινό  έδαφος  της  Παρασωπίας.  Φαίνεται  ότι  ήθελαν  να  πολεμήσουν  μόνοι  τους  τον  εχθρό, τον  οποίο  γνώριζαν  καλά  από  τη  νίκη  τους  στον  Μαραθώνα, και  να  πετύχουν  νέο  θρίαμβο.

Οι  Σπαρτιάτες  φέρθηκαν  πιο  συνετά  και  ακολούθησαν  την  αντίθετη  πορεία, προς  τα  νότια, εγκαθιστάμενοι  τελικά  στους  πρόποδες  του  Κιθαιρώνα.  Ο  Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  ο  Αμομφάρετος, διοικητής  ενός  από  τους  σπαρτιατικούς  λόχους, του  Πιτανάτου, αρνήθηκε  αρχικά  να  υποχωρήσει  μπροστά  στον  εχθρό  αλλά  όταν  ο  υπόλοιπος  στρατός  της  Σπάρτης  τον  εγκατέλειψε, ακολούθησε  με  τον  λόχο  του  την  αναδίπλωση  στη  νέα  προστατευμένη  θέση.  Το  εν  λόγω  «επεισόδιο  του  Αμομφάρετου», παρά  το  γεγονός  ότι  οι  Σπαρτιάτες  ανώτεροι  διοικητές  είχαν  τάση  προς  ανάληψη  πρωτοβουλιών  ανεξάρτητων  από  τις  αποφάσεις  του  αρχιστράτηγου  τους, δεν  φαίνεται  να  συνέβη  στην  πραγματικότητα.  Πρόκειται  μάλλον  για  μια  ιστορία  που  προσπαθεί  να  εξηγήσει  την  αργοπορημένη  υποχώρηση  του  Πιτανάτου  λόχου.  Το  πιθανότερο  είναι  ότι  ο  Πιτανάτης  λειτούργησε  ως  οπισθοφυλακή  η  οποία  κάλυψε  την  σπαρτιατική  μετακίνηση  στην τρίτη  θέση.  Επιπλέον, ο  λόχος  του  Αμομφάρετου  φαίνεται  ότι  είχε  την  ακόμη  σημαντικότερη  αποστολή  να  παρασύρει  τον Μαρδόνιο  σε  επίθεση  εναντίον  των  Σπαρτιατών.  Ο  Πέρσης  αρχιστράτηγος, βλέποντας  έναν  λόχο  να  είναι  αποκομμένος  από  τον  υπόλοιπο  σπαρτιατικό  στρατό, θα  πίστεψε  ότι  ο  τελευταίος  βρισκόταν  γενικά  σε  κατάσταση  σύγχυσης  και  αταξίας.  Ανάλογη  τακτική  είχαν  χρησιμοποιήσει  οι  Σπαρτιάτες  και  στην  μάχη  των  Θερμοπυλών, όταν  προσποιήθηκαν  υποχώρηση  μπροστά  στους  Ασιάτες  προκειμένου  αυτοί  να  παρασυρθούν  σε  άτακτη  επίθεση.  Τότε  οι  άνδρες  του  Λεωνίδα  σταμάτησαν  αιφνίδια, ανασυντάχθηκαν  και  επιτέθηκαν  στους  ασύντακτους  βαρβάρους  κατατροπώνοντας  τους.

Thorax2

Μυώδης  οπλιτικός  θώρακας.

 –

Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ (479 π.Χ.) – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

Thorax1

  Κωδωνόσχημος  θώρακας  της  αρχαϊκής  περιόδου  με  εκτεταμένη  την  κωδωνοειδή  προεξοχή  της μέσης,  για  την  αποστράκιση  των  εχθρικών  βλημάτων (βελών, λίθων  κτλ).

Περσικοι πολεμοι χάρτης

Χάρτης των Περσικών πολέμων. Με πράσινο χρώμα το Περσικό Κράτος και με καφέ χρώμα τα ελληνικά κράτη που αντιστάθηκαν στην εισβολή. Τα υπόλοιπα ελληνικά κράτη (με ‘ουδέτερο’ χρώμα) έμειναν ουδέτερα ή αναγκάσθηκαν να συνταχθουν με τους Ασιάτες. Η πράσινη γραμμή (συνεχόμενη και διακεκομμένη) συμβολίζει την πορεία του στρατού και του Ξέρξη. Plataea: Πλαταιές, Salamis: Σαλαμις, Marathon: Μαραθώνας, Thermopylae: Θερμοπύλαι.

.

Η μεγάλη νίκη των Ελλήνων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας επί του στόλου των Περσών, εξασφάλισε τον έλεγχο της θάλασσας για την συμμαχία τους. Ο εχθρικός στόλος εξουδετερώθηκε και υποχώρησε στο ανατολικό Αιγαίο. Όμως, ο περσικός στρατός παρέμενε σχεδόν άθικτος. Ο Ξέρξης, φοβούμενος την πιθανότητα να αποκλειστεί στην Ελλάδα και τελικά να αιχμαλωτιστεί σε περίπτωση χερσαίας ήττας του, αποχώρησε «διακριτικά» στην Ασία θεωρώντας ότι οι στόχοι της εκστρατείας είχαν επιτευχθεί. Πριν φύγει, άφησε τον εξάδελφο και γαμβρό του, Μαρδόνιο, επικεφαλής του στρατού, προκειμένου να συνεχίσει τις επιχειρήσεις. Ο Μαρδόνιος ήταν επίμονος και γενναίος (το όνομα του σήμαινε «ανδρειωμένος» στην γλώσσα του, προερχόμενο από την ιρανική λέξη «mard» – «άνδρας»). Από την άλλη πλευρά, τον χειμώνα του 479 επήλθε μια αλλαγή στην σπαρτιατική στρατιωτική ηγεσία, η οποία αποδείχτηκε πολύ σημαντική για την ελληνική άμυνα απέναντι στους Πέρσες. Λίγο μετά την Σαλαμίνα, πέθανε ο Σπαρτιάτης βασιλικός επίτροπος (αντιβασιλέας) Κλεόμβροτος. Την θέση του κατέλαβε ο γιος του, Παυσανίας.
Ο Μαρδόνιος προσπάθησε αρχικά να προσεταιρισθεί τους Αθηναίους. Όμως οι μεγάλοι νικητές του Μαραθώνα απέρριψαν αγέρωχα δύο φορές τις δελεαστικότατες προτάσεις του, διαβεβαιώνοντας τους Σπαρτιάτες απεσταλμένους που παρευρίσκονταν στη Σαλαμίνα (ορμητήριο του αθηναϊκού στρατού και στόλου) ότι δεν θα πρόδιδαν ποτέ τους άλλους Έλληνες. Έως εκείνη την στιγμή οι Σπαρτιάτες χρονοτριβούσαν αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν τον Μαρδόνιο. Τότε δέχθηκαν ακόμη πιο έντονες τις πιέσεις των Αθηναίων, των Μεγαρέων, των Πλαταιέων και των Αιγινητών που οι χώρες τους είτε είχαν καταληφθεί από τους Πέρσες, είτε απειλούντο άμεσα από αυτούς. Οι Σπαρτιάτες υποχώρησαν μπροστά στο αίτημα των Ελλήνων συμμάχων τους και έστειλαν τον σπαρτιατικό στρατό με αρχηγό τον Παυσανία, να αντιμετωπίσει τους βαρβάρους οι οποίοι είχαν καταλάβει για δεύτερη φορά την Αττική.

More

INCA WARFARE: THE FIRST PHASE OF THE INCAN CONQUESTS

Leave a comment

By  P.  Deligiannis

Inca  Peruvian battle1

Α  bloody  conflict  between  warriors  of   the  pre-Columbian  Andean  area,  in  a  painting  by  the  Belgian  artist  Jean  Torton. The  uniformity  of  clothing   is  conventional  and  did  not  actually  exist,  at  least  before  the  Inca  empire.  The  other  items  of  clothing  and  weaponry  are  generally  valid.  Note  the  mace  with  the  copper  star  head,  probably  the  most  popular  weapon  at  the  time  of  the  Incas  (copyright: Jean  Torton).

An  Introduction  to  the  Ηistory  of  the  Incas  HERE.

The  lack  of  arable  land  and  the  aggression  of  the  neighboring  tribes  forced  the  founder  of  the  dynasty  of  the  Incas,  Manco  Capac,  to  lead  the  Inca  tribe  (a  tribe  of  the  Quechua  group)  from  their  home  village  Paqari Τampu,  in  search  of  a  new  homeland.  Eventually  the  Incas  invaded  the  fertile  valley  of  Cuzco,  where  they  attacked  the  inhabitants  of  the  village  and  expelled  them.  From  Cuzco,  the  Incas  began  to  raid  neighboring  tribes  and  villages,  making  ultimately  several  of  them  their  tributary  subjects.  Thus  it  was  created  the  first  kingdom  of  the  Incas.  The  successors  of  Manco,  Sinchi Roca  and  Lloque Yupanqui,  are  listed  by  the  Incan  tradition  as   peaceful  rulers  who  did  not  add  new  conquests  in  the  kingdom.  However  new  conditions  that  emerged,  led  to its  expansion.  According  to  a  theory,  these  conditions  were  associated  with  climate  change  in  the  central  Andes  during  the  14th  century,  that  brought  about  a  slight  decrease  in  rainfall  in  the  region.  The  fertility  of  the  valley  of  Cuzco  is  largely  dependent  on  rainfall,  so  it  is  estimated  that  there  was  a  significant  decline  in  agricultural  production,  with  some  areas  possibly  deserted.  The  Incas  had  to  deal  with  the  crisis  by  annexing  more  arable  land  or  water  resources  for  irrigation.  This  situation  led  the  new  Inca  ruler  Mayta Capac – a  tall  and  aggressive  youth  as  he  is  described  by  the  tradition – in  new  campaigns.  At  the  beginning  of  his  reign,  the  Incas  began  using  water  resources  belonging  to  the  territory  of  a  neighboring  tribe.  The  opponent  warriors  defended  their  lands  against  the  Incas,  leading  to  the  start  of  a  war.  Mayta  Capac’s   warriors  were  the  final  winners.  They  killed  many  of  their  enemies,  looted  their  homes,  annexed  a  part  of  their  territory  and  forced  the  survivors  to  pay  tax.

Continue reading

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ: H ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ

Leave a comment

Inca  Peruvian battle1

            Φονική  σύρραξη  ανάμεσα  σε  πολεμιστές  των  προκολομβιανών  Ανδεων  σε  πίνακα  του  Βέλγου  Jean  Τorton.  Η  ομοιομορφία  των  ενδυμασιών  είναι  συμβατική  και  δεν  υφίστατο  στην  πραγματικότητα, τουλάχιστον  πριν  την αυτοκρατορία  των  Ινκας..  Τα  υπόλοιπα  στοιχεία  ένδυσης  και  οπλισμού  είναι  σε  γενικές  γραμμές  έγκυρα.  Παρατηρείστε  το  ρόπαλο  με  την  ακτινοειδή  χάλκινη  κεφαλή,  το  πιο  δημοφιλές  όπλο  κατά  την  εποχή  των  Ινκας  (copyright: Jean  Torton)

Η  έλλειψη  καλλιεργήσιμης  γης  και  η  επιθετικότητα  των  γειτονικών  φυλών  ανάγκασε  τον  Μάνκο  Καπάκ,  ιδρυτή  της  δυναστείας  των  Ίνκας (μίας  φυλής  της  εθνογλωσσικής  ομάδας  Κετσούα),  να  οδηγήσει  τη  φυλή  του  από  το  Πακάρι  Τάμπου  σε  μια  πορεία  προς  αναζήτηση  νέας  πατρίδας.  Τελικά  οι  Ίνκας  εισχώρησαν  στην  εύφορη  κοιλάδα  του  Κούσκο,  όπου  επιτέθηκαν  στους  κατοίκους  του  ομώνυμου  χωριού  και  τους  εξεδίωξαν.  Από  το  Κούσκο  άρχισαν  να  διενεργούν  επιδρομές  εναντίον  των  γειτονικών  οικισμών,  καθιστώντας  εντέλει  φόρου  υποτελείς  αρκετούς  από  αυτούς.  Έτσι  δημιουργήθηκε  το  πρώτο  βασίλειο  των  Ίνκας.  Οι  διάδοχοι  του  Μάνκο,  ο  Σίντσι  Ρόκα  και  ο  Γιόκε  Γιουπάνκι,  αναφέρονται  από  την  παράδοση  των  Ίνκας  ως  φιλειρηνικοί  ηγεμόνες  που  δεν  προσέθεσαν  νέες  κατακτήσεις  στο  βασίλειο.  Παρά  ταύτα,  οι  νέες  συνθήκες  που  διαμορφώθηκαν  οδήγησαν  στην  επέκταση  του.  Σύμφωνα  με  μια  άποψη,  αυτές  οι  συνθήκες  σχετίζονται  με  την  αλλαγή  του  κλίματος  στις  κεντρικές  Άνδεις  κατά  τον  14ο  αι.,  η  οποία  επέφερε  μικρή  μείωση  των  βροχοπτώσεων  στην  περιοχή.  Η  ευφορία  της  κοιλάδας  του  Κούσκο  εξαρτάται  σε  μεγάλο  βαθμό  από  τις  βροχοπτώσεις,  γι’  αυτό  εκτιμάται  πως  υπήρξε  σημαντική  κάμψη  της  γεωργικής  παραγωγής  ενώ  μερικές  εκτάσεις  ενδεχομένως  ερημώθηκαν.  Οι  Ίνκας  όφειλαν  να  αντιμετωπίσουν  την  κρίση  με  την  κατάκτηση  περισσότερης  καλλιεργήσιμης  γης  ή  υδάτινων  πόρων  για  άρδευση.  Αυτό  οδήγησε  τον  νέο  ηγεμόνα  Μάυτα  Καπάκ,  έναν  πανήψυλο  και  επιθετικό  νέο  όπως  περιγράφεται,  σε  νέους  πολέμους.  Κατά  την  αρχή  της  βασιλείας  του,  οι  Ίνκας  άρχισαν  να  χρησιμοποιούν  πηγές  νερού  που  ανήκαν  στην  επικράτεια  μιας  γειτονικής  φυλής.  Οι  άνδρες  της  υπερασπίστηκαν  τα  εδάφη  τους  με  αποτέλεσμα  να  εκραγεί  ένας  σκληρός  πόλεμος  με  τους  Ίνκας.  Οι  πολεμιστές  του  Μάυτα  ήταν  οι  τελικοί  νικητές.  Σκότωσαν  πολλούς  από  τους  εχθρούς,  λεηλάτησαν  τις  εστίες  τους,  προσάρτησαν  μερικά  εδάφη  τους  και  υποχρέωσαν  τους  επιζώντες  να  πληρώνουν  φόρο.

Διαβαστε περισσότερα

Η μάχη της Jinyang (453 π.Χ)

Leave a comment

(Αναδημοσίευση  από  τον  φιλικό  ιστότοπο  Ιστορίας  chilonas.wordpress.com )

battle-of-jinyang

Η μάχη της Jinyang (晋阳之战) διεξήχθη μεταξύ οικογενειών του κράτους του Jin, συγκεκριμένα του οίκου των Zhao και του οίκου των Zhi κατά την περίοδο Άνοιξης – Φθινοπώρου της Κίνας* (ιστορική περίοδος).

Οι οίκοι των Han και Wei αρχικά συμμετείχαν ως σύμμαχοι με τον οίκο Zhi, αλλά αργότερα αυτομόλησαν και συμμάχησαν με τον οίκο Zhao. Αυτό το γεγονός υπήρξε καταλυτικής σημασίας για το τριμερές κράτος του Jin το 434 π.Χ. ως προς τη διαμόρφωση των τριών κρατών Zhao, Wei και Han, καθώς και την έναρξη της εμπόλεμης περιόδου μεταξύ των κρατών.

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΞΑΝΘΙΠΠΟΣ Ο ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΣ: ΑΝΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ TON ΑΠΟΘΑΡΡΥΜΕΝΟ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΑΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

Leave a comment

 

phalanx

Φάλαγγα  μακεδονικού  τύπου  σε  πίνακα  του  Τζ.  Σουμέιτ.  Η  καρχηδονιακή  φάλαγγα  του  ίδιου  τύπου  είχε  περίπου  παρόμοια  εμφάνιση, επειδή  οι  Καρχηδόνιοι  είχαν  υιοθετήσει  μεταξύ  άλλων  μεγάλο  μέρος  του  ελληνικού  εξοπλισμου  (copyright: Johny  Shumate).

   –

Η  Σπάρτη  απασχολούσε  μισθοφόρους  ήδη  από  την  Αρχαϊκή  εποχή  και  συγκεκριμένα  Κρήτες  τοξότες  (εξάλλου  επρόκειτο  για  Δωριείς  συγγενείς  της).  Από  την  εποχή  του  Πελοποννησιακού  πολέμου  και  περισσότερο  κατά  τη  διάρκεια  της  ηγεμονίας  της, η  Σπάρτη  κατέστη  σημαντική  εργοδότης  μισθοφόρων  από  όλη  την  Ελλάδα, λόγω  του  περιορισμένου  αριθμού  των  μαχίμων  της. Περισσότερο, όμως, οι  ίδιοι  οι  Σπαρτιάτες  έστελναν  μονάδες  του  στρατού  τους  μαζί  με  έμπειρους  ‘πολέμαρχους’, προκειμένου  να  υπηρετήσουν  ως  μισθοφόροι  άλλων  κρατών, λόγω  των  οικονομικών  προβλημάτων  της  πόλης  τους  τα  οποία  γίνονταν  όλο  και  περισσότερο πιεστικά.  Παρά  την  απώλεια  της   δύναμης  της  μετά  το  368,  η  Σπάρτη  έγινε  μεγάλη  προμηθεύτρια μισθοφόρων, όχι  μόνο  δικών  της  Λακεδαιμονίων  αλλά  και  άλλων  Ελλήνων.  Το  Γύθειο  και  άλλα  λιμάνια  της  χερσονήσου  του  Ταινάρου  (Λακωνία)  έγιναν  κατά  τους  4ο-3ο  αιώνες  π.Χ.,  το  μεγαλύτερο  κέντρο  πρόσληψης  μισθοφόρων  στην  Ελλάδα.  Τα  σώματα  των  Λακεδαιμονίων  μισθοφόρων  αποτελούντο  κυρίως  από  νεοδαμώδεις  (απελεύθερους  είλωτες), άλλους  Έλληνες  και  δευτερευόντως  από  περιοίκους.  Οι  μόνοι  Σπαρτιάτες  αυτών  των σωμάτων  ήταν  ο  αρχηγός  της  αποστολής (ο  οποίος  όμως  μπορούσε  να  είναι  και  ‘υπομείων’  Λακεδαιμόνιος,  δηλαδή  Σπαρτιάτης  που  είχε  απωλέσει  τα  πολιτικά  δικαιώματα  του  για  οικονομικούς  λόγους)  και  λίγοι  ακόμη  διοικητές  ή  στρατιωτικοί  σύμβουλοι.  Οι  αποστολές  των  μισθοφόρων  γίνονταν  μετά  από  ειδική  άδεια  της  Σπάρτης  και  το  κέντρο  αναχώρησης  τους  ήταν  το  Ταίναρο.

 Συνεχίστε  την  ανάγνωση

Συνεχίστε την ανάγνωση

Older Entries

%d bloggers like this: