Home

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ (479 π.Χ.) – ΜΕΡΟΣ Β΄

1 Comment

Plataea1

Τα  διαγράμματα  του   αρθρου  προέρχονται  από  τον  Ιστορικό  Ατλαντα  Κωνσταντίνου  Π.  Κοντορλή,  Αθηνα 1967.  Πηγή:  agiostherapon.blogspot.gr/

Συνέχεια  από  το  Α΄  μέρος

Οι  Έλληνες  πολεμιστές  είχαν  καταπονηθεί  από  το  συνεχές  σφυροκόπημα  του  περσικού  ιππικού, με  αποτέλεσμα  να  δημιουργηθεί  αναστάτωση  στις  μονάδες  τους  και  αυτές  να  μετακινηθούν  προς  τη  νέα (τρίτη) θέση  χωρίς  οργάνωση  και  τάξη.  Αυτή  η  σύγχυση  επέφερε  τη  διασκόρπιση  των  ελληνικών  σωμάτων  και  την  κατάληψη  θέσεων  που  δεν  ήταν  αυτές  οι  οποίες  είχαν  αποφασιστεί  στο  στρατιωτικό  συμβούλιο.  Τα  ελληνικά  σώματα  του  κέντρου  του  μετώπου  μάχης (Μεγαρείς, Κορίνθιοι,  Φλειάσιοι  κ.α.), ήταν  αυτά  που  είχαν  υποφέρει  περισσότερο  από  τις  επιθέσεις  του  περσικού  ιππικού.  Οι  άνδρες  τους  περιπλανήθηκαν  και  εντέλει  εγκαταστάθηκαν  στο  Ηραίον, κοντά  στα  τείχη  των  Πλαταιών.  Οι  Αθηναίοι  άρχισαν  να  κινούνται  προς  τα  βόρεια, αντίθετα  από  την  κατεύθυνση  την  οποία  ακολούθησαν  οι  μετακινούμενοι  Σπαρτιάτες.  Ο Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  οι  Αθηναίοι  ήταν ενοχλημένοι  από  τους  τελευταίους  επειδή  «άλλα  σκέπτονταν  και  άλλα  έλεγαν».  Αυτή  η  συμπεριφορά  των  Σπαρτιατών  δεν  έχει  να  κάνει  με  έλλειψη  εμπιστοσύνης  ή  εκτίμησης  στους  Αθηναίους  αλλά  με  την  μόνιμη  τάση  των  πρώτων  προς  την  μυστικοπάθεια  και  την  απόκρυψη  όσο  γινόταν  περισσότερων  πληροφοριών  γύρω  από  την  τακτική  που  ακολουθούσαν, ακόμη  και  αν  αυτοί  από  τους  οποίους  γινόταν  η  απόκρυψη  ήταν  οι  Έλληνες  συμπολεμιστές  τους!  Οι  Αθηναίοι,  απηυδησμένοι  μάλλον  από  τη  γενική  έλλειψη  συντονισμού, πήραν  τη  γενναία  απόφαση  να  κινηθούν  προς  τον  Ασωπό,  προς  το  πεδινό  έδαφος  της  Παρασωπίας.  Φαίνεται  ότι  ήθελαν  να  πολεμήσουν  μόνοι  τους  τον  εχθρό, τον  οποίο  γνώριζαν  καλά  από  τη  νίκη  τους  στον  Μαραθώνα, και  να  πετύχουν  νέο  θρίαμβο.

Οι  Σπαρτιάτες  φέρθηκαν  πιο  συνετά  και  ακολούθησαν  την  αντίθετη  πορεία, προς  τα  νότια, εγκαθιστάμενοι  τελικά  στους  πρόποδες  του  Κιθαιρώνα.  Ο  Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  ο  Αμομφάρετος, διοικητής  ενός  από  τους  σπαρτιατικούς  λόχους, του  Πιτανάτου, αρνήθηκε  αρχικά  να  υποχωρήσει  μπροστά  στον  εχθρό  αλλά  όταν  ο  υπόλοιπος  στρατός  της  Σπάρτης  τον  εγκατέλειψε, ακολούθησε  με  τον  λόχο  του  την  αναδίπλωση  στη  νέα  προστατευμένη  θέση.  Το  εν  λόγω  «επεισόδιο  του  Αμομφάρετου», παρά  το  γεγονός  ότι  οι  Σπαρτιάτες  ανώτεροι  διοικητές  είχαν  τάση  προς  ανάληψη  πρωτοβουλιών  ανεξάρτητων  από  τις  αποφάσεις  του  αρχιστράτηγου  τους, δεν  φαίνεται  να  συνέβη  στην  πραγματικότητα.  Πρόκειται  μάλλον  για  μια  ιστορία  που  προσπαθεί  να  εξηγήσει  την  αργοπορημένη  υποχώρηση  του  Πιτανάτου  λόχου.  Το  πιθανότερο  είναι  ότι  ο  Πιτανάτης  λειτούργησε  ως  οπισθοφυλακή  η  οποία  κάλυψε  την  σπαρτιατική  μετακίνηση  στην τρίτη  θέση.  Επιπλέον, ο  λόχος  του  Αμομφάρετου  φαίνεται  ότι  είχε  την  ακόμη  σημαντικότερη  αποστολή  να  παρασύρει  τον Μαρδόνιο  σε  επίθεση  εναντίον  των  Σπαρτιατών.  Ο  Πέρσης  αρχιστράτηγος, βλέποντας  έναν  λόχο  να  είναι  αποκομμένος  από  τον  υπόλοιπο  σπαρτιατικό  στρατό, θα  πίστεψε  ότι  ο  τελευταίος  βρισκόταν  γενικά  σε  κατάσταση  σύγχυσης  και  αταξίας.  Ανάλογη  τακτική  είχαν  χρησιμοποιήσει  οι  Σπαρτιάτες  και  στην  μάχη  των  Θερμοπυλών, όταν  προσποιήθηκαν  υποχώρηση  μπροστά  στους  Ασιάτες  προκειμένου  αυτοί  να  παρασυρθούν  σε  άτακτη  επίθεση.  Τότε  οι  άνδρες  του  Λεωνίδα  σταμάτησαν  αιφνίδια, ανασυντάχθηκαν  και  επιτέθηκαν  στους  ασύντακτους  βαρβάρους  κατατροπώνοντας  τους.

Thorax2

Μυώδης  οπλιτικός  θώρακας.

 –

Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ (479 π.Χ.) – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

Thorax1

  Κωδωνόσχημος  θώρακας  της  αρχαϊκής  περιόδου  με  εκτεταμένη  την  κωδωνοειδή  προεξοχή  της μέσης,  για  την  αποστράκιση  των  εχθρικών  βλημάτων (βελών, λίθων  κτλ).

Περσικοι πολεμοι χάρτης

Χάρτης των Περσικών πολέμων. Με πράσινο χρώμα το Περσικό Κράτος και με καφέ χρώμα τα ελληνικά κράτη που αντιστάθηκαν στην εισβολή. Τα υπόλοιπα ελληνικά κράτη (με ‘ουδέτερο’ χρώμα) έμειναν ουδέτερα ή αναγκάσθηκαν να συνταχθουν με τους Ασιάτες. Η πράσινη γραμμή (συνεχόμενη και διακεκομμένη) συμβολίζει την πορεία του στρατού και του Ξέρξη. Plataea: Πλαταιές, Salamis: Σαλαμις, Marathon: Μαραθώνας, Thermopylae: Θερμοπύλαι.

.

Η μεγάλη νίκη των Ελλήνων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας επί του στόλου των Περσών, εξασφάλισε τον έλεγχο της θάλασσας για την συμμαχία τους. Ο εχθρικός στόλος εξουδετερώθηκε και υποχώρησε στο ανατολικό Αιγαίο. Όμως, ο περσικός στρατός παρέμενε σχεδόν άθικτος. Ο Ξέρξης, φοβούμενος την πιθανότητα να αποκλειστεί στην Ελλάδα και τελικά να αιχμαλωτιστεί σε περίπτωση χερσαίας ήττας του, αποχώρησε «διακριτικά» στην Ασία θεωρώντας ότι οι στόχοι της εκστρατείας είχαν επιτευχθεί. Πριν φύγει, άφησε τον εξάδελφο και γαμβρό του, Μαρδόνιο, επικεφαλής του στρατού, προκειμένου να συνεχίσει τις επιχειρήσεις. Ο Μαρδόνιος ήταν επίμονος και γενναίος (το όνομα του σήμαινε «ανδρειωμένος» στην γλώσσα του, προερχόμενο από την ιρανική λέξη «mard» – «άνδρας»). Από την άλλη πλευρά, τον χειμώνα του 479 επήλθε μια αλλαγή στην σπαρτιατική στρατιωτική ηγεσία, η οποία αποδείχτηκε πολύ σημαντική για την ελληνική άμυνα απέναντι στους Πέρσες. Λίγο μετά την Σαλαμίνα, πέθανε ο Σπαρτιάτης βασιλικός επίτροπος (αντιβασιλέας) Κλεόμβροτος. Την θέση του κατέλαβε ο γιος του, Παυσανίας.
Ο Μαρδόνιος προσπάθησε αρχικά να προσεταιρισθεί τους Αθηναίους. Όμως οι μεγάλοι νικητές του Μαραθώνα απέρριψαν αγέρωχα δύο φορές τις δελεαστικότατες προτάσεις του, διαβεβαιώνοντας τους Σπαρτιάτες απεσταλμένους που παρευρίσκονταν στη Σαλαμίνα (ορμητήριο του αθηναϊκού στρατού και στόλου) ότι δεν θα πρόδιδαν ποτέ τους άλλους Έλληνες. Έως εκείνη την στιγμή οι Σπαρτιάτες χρονοτριβούσαν αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν τον Μαρδόνιο. Τότε δέχθηκαν ακόμη πιο έντονες τις πιέσεις των Αθηναίων, των Μεγαρέων, των Πλαταιέων και των Αιγινητών που οι χώρες τους είτε είχαν καταληφθεί από τους Πέρσες, είτε απειλούντο άμεσα από αυτούς. Οι Σπαρτιάτες υποχώρησαν μπροστά στο αίτημα των Ελλήνων συμμάχων τους και έστειλαν τον σπαρτιατικό στρατό με αρχηγό τον Παυσανία, να αντιμετωπίσει τους βαρβάρους οι οποίοι είχαν καταλάβει για δεύτερη φορά την Αττική.

More

INCA WARFARE: THE FIRST PHASE OF THE INCAN CONQUESTS

Leave a comment

By  P.  Deligiannis

Inca  Peruvian battle1

Α  bloody  conflict  between  warriors  of   the  pre-Columbian  Andean  area,  in  a  painting  by  the  Belgian  artist  Jean  Torton. The  uniformity  of  clothing   is  conventional  and  did  not  actually  exist,  at  least  before  the  Inca  empire.  The  other  items  of  clothing  and  weaponry  are  generally  valid.  Note  the  mace  with  the  copper  star  head,  probably  the  most  popular  weapon  at  the  time  of  the  Incas  (copyright: Jean  Torton).

An  Introduction  to  the  Ηistory  of  the  Incas  HERE.

The  lack  of  arable  land  and  the  aggression  of  the  neighboring  tribes  forced  the  founder  of  the  dynasty  of  the  Incas,  Manco  Capac,  to  lead  the  Inca  tribe  (a  tribe  of  the  Quechua  group)  from  their  home  village  Paqari Τampu,  in  search  of  a  new  homeland.  Eventually  the  Incas  invaded  the  fertile  valley  of  Cuzco,  where  they  attacked  the  inhabitants  of  the  village  and  expelled  them.  From  Cuzco,  the  Incas  began  to  raid  neighboring  tribes  and  villages,  making  ultimately  several  of  them  their  tributary  subjects.  Thus  it  was  created  the  first  kingdom  of  the  Incas.  The  successors  of  Manco,  Sinchi Roca  and  Lloque Yupanqui,  are  listed  by  the  Incan  tradition  as   peaceful  rulers  who  did  not  add  new  conquests  in  the  kingdom.  However  new  conditions  that  emerged,  led  to its  expansion.  According  to  a  theory,  these  conditions  were  associated  with  climate  change  in  the  central  Andes  during  the  14th  century,  that  brought  about  a  slight  decrease  in  rainfall  in  the  region.  The  fertility  of  the  valley  of  Cuzco  is  largely  dependent  on  rainfall,  so  it  is  estimated  that  there  was  a  significant  decline  in  agricultural  production,  with  some  areas  possibly  deserted.  The  Incas  had  to  deal  with  the  crisis  by  annexing  more  arable  land  or  water  resources  for  irrigation.  This  situation  led  the  new  Inca  ruler  Mayta Capac – a  tall  and  aggressive  youth  as  he  is  described  by  the  tradition – in  new  campaigns.  At  the  beginning  of  his  reign,  the  Incas  began  using  water  resources  belonging  to  the  territory  of  a  neighboring  tribe.  The  opponent  warriors  defended  their  lands  against  the  Incas,  leading  to  the  start  of  a  war.  Mayta  Capac’s   warriors  were  the  final  winners.  They  killed  many  of  their  enemies,  looted  their  homes,  annexed  a  part  of  their  territory  and  forced  the  survivors  to  pay  tax.

Continue reading

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ: H ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ

Leave a comment

Inca  Peruvian battle1

            Φονική  σύρραξη  ανάμεσα  σε  πολεμιστές  των  προκολομβιανών  Ανδεων  σε  πίνακα  του  Βέλγου  Jean  Τorton.  Η  ομοιομορφία  των  ενδυμασιών  είναι  συμβατική  και  δεν  υφίστατο  στην  πραγματικότητα, τουλάχιστον  πριν  την αυτοκρατορία  των  Ινκας..  Τα  υπόλοιπα  στοιχεία  ένδυσης  και  οπλισμού  είναι  σε  γενικές  γραμμές  έγκυρα.  Παρατηρείστε  το  ρόπαλο  με  την  ακτινοειδή  χάλκινη  κεφαλή,  το  πιο  δημοφιλές  όπλο  κατά  την  εποχή  των  Ινκας  (copyright: Jean  Torton)

Η  έλλειψη  καλλιεργήσιμης  γης  και  η  επιθετικότητα  των  γειτονικών  φυλών  ανάγκασε  τον  Μάνκο  Καπάκ,  ιδρυτή  της  δυναστείας  των  Ίνκας (μίας  φυλής  της  εθνογλωσσικής  ομάδας  Κετσούα),  να  οδηγήσει  τη  φυλή  του  από  το  Πακάρι  Τάμπου  σε  μια  πορεία  προς  αναζήτηση  νέας  πατρίδας.  Τελικά  οι  Ίνκας  εισχώρησαν  στην  εύφορη  κοιλάδα  του  Κούσκο,  όπου  επιτέθηκαν  στους  κατοίκους  του  ομώνυμου  χωριού  και  τους  εξεδίωξαν.  Από  το  Κούσκο  άρχισαν  να  διενεργούν  επιδρομές  εναντίον  των  γειτονικών  οικισμών,  καθιστώντας  εντέλει  φόρου  υποτελείς  αρκετούς  από  αυτούς.  Έτσι  δημιουργήθηκε  το  πρώτο  βασίλειο  των  Ίνκας.  Οι  διάδοχοι  του  Μάνκο,  ο  Σίντσι  Ρόκα  και  ο  Γιόκε  Γιουπάνκι,  αναφέρονται  από  την  παράδοση  των  Ίνκας  ως  φιλειρηνικοί  ηγεμόνες  που  δεν  προσέθεσαν  νέες  κατακτήσεις  στο  βασίλειο.  Παρά  ταύτα,  οι  νέες  συνθήκες  που  διαμορφώθηκαν  οδήγησαν  στην  επέκταση  του.  Σύμφωνα  με  μια  άποψη,  αυτές  οι  συνθήκες  σχετίζονται  με  την  αλλαγή  του  κλίματος  στις  κεντρικές  Άνδεις  κατά  τον  14ο  αι.,  η  οποία  επέφερε  μικρή  μείωση  των  βροχοπτώσεων  στην  περιοχή.  Η  ευφορία  της  κοιλάδας  του  Κούσκο  εξαρτάται  σε  μεγάλο  βαθμό  από  τις  βροχοπτώσεις,  γι’  αυτό  εκτιμάται  πως  υπήρξε  σημαντική  κάμψη  της  γεωργικής  παραγωγής  ενώ  μερικές  εκτάσεις  ενδεχομένως  ερημώθηκαν.  Οι  Ίνκας  όφειλαν  να  αντιμετωπίσουν  την  κρίση  με  την  κατάκτηση  περισσότερης  καλλιεργήσιμης  γης  ή  υδάτινων  πόρων  για  άρδευση.  Αυτό  οδήγησε  τον  νέο  ηγεμόνα  Μάυτα  Καπάκ,  έναν  πανήψυλο  και  επιθετικό  νέο  όπως  περιγράφεται,  σε  νέους  πολέμους.  Κατά  την  αρχή  της  βασιλείας  του,  οι  Ίνκας  άρχισαν  να  χρησιμοποιούν  πηγές  νερού  που  ανήκαν  στην  επικράτεια  μιας  γειτονικής  φυλής.  Οι  άνδρες  της  υπερασπίστηκαν  τα  εδάφη  τους  με  αποτέλεσμα  να  εκραγεί  ένας  σκληρός  πόλεμος  με  τους  Ίνκας.  Οι  πολεμιστές  του  Μάυτα  ήταν  οι  τελικοί  νικητές.  Σκότωσαν  πολλούς  από  τους  εχθρούς,  λεηλάτησαν  τις  εστίες  τους,  προσάρτησαν  μερικά  εδάφη  τους  και  υποχρέωσαν  τους  επιζώντες  να  πληρώνουν  φόρο.

Διαβαστε περισσότερα

Η μάχη της Jinyang (453 π.Χ)

Leave a comment

(Αναδημοσίευση  από  τον  φιλικό  ιστότοπο  Ιστορίας  chilonas.wordpress.com )

battle-of-jinyang

Η μάχη της Jinyang (晋阳之战) διεξήχθη μεταξύ οικογενειών του κράτους του Jin, συγκεκριμένα του οίκου των Zhao και του οίκου των Zhi κατά την περίοδο Άνοιξης – Φθινοπώρου της Κίνας* (ιστορική περίοδος).

Οι οίκοι των Han και Wei αρχικά συμμετείχαν ως σύμμαχοι με τον οίκο Zhi, αλλά αργότερα αυτομόλησαν και συμμάχησαν με τον οίκο Zhao. Αυτό το γεγονός υπήρξε καταλυτικής σημασίας για το τριμερές κράτος του Jin το 434 π.Χ. ως προς τη διαμόρφωση των τριών κρατών Zhao, Wei και Han, καθώς και την έναρξη της εμπόλεμης περιόδου μεταξύ των κρατών.

Συνεχίστε την ανάγνωση

XANTHIPPOS THE SPARTAN: REFORMING THE DISPIRITED CARTHAGINIAN ARMY

Leave a comment

phalanx

A  Macedonian  type phalanx, in  an  excellent  work  by  Johny  Shumate. The  Carthaginian  phalanx  of  the  same  type  had  much  of the  same  appearance,  because  the  Carthaginians  had  adopted  a  great  part  of   the  Greek  military  equipment (copyright: Johny Shumate)

.

By  Periklis    Deligiannis

.

Since  the  Archaic  Εra (7th-6th cent. BC),  Sparta  used  to  employ  mercenaries,  specifically  Cretan  archers  (Dorian  relatives  of  the  Spartans).  Since  the  time  of  the  Peloponnesian  war,  and  mostly  during  the  Hegemony  of  Sparta  over  Greece (after  404  BC),  this  city-state  became  a  significant  employer  of  Greek  mercenaries,  due  to  its  limited  number  of  hoplites.  However,  mostly  the  Spartans (Lacedaemonians)  themselves  were  sending  units  of  their  army,  under  the  leadership  of   experienced  Spartan  ‘warlords’,  to  serve  as  mercenaries  other  states,  because  of  the  financial  problems  of  their  city  which  became  more  and  more  pressing.  Despite  the  loss  of  its  power  after  368  BC,  Sparta  became  a  great  supplier  of  mercenaries,  not  only  of  its  own  Spartans  but  of  other  Greeks  also.  Gythium (the  main  Spartan/Laconian  seaport)  and  other  seaports  of  the  Tainaron  Peninsula  (Laconia)  became  during  the  4th-3rd  centuries  BC,  the  largest  mercenary  recruitment  centers  in  Greece.  The  Lacedaemonian/Spartan  mercenary  troops  consisted  mainly  of  “neodamodeis” (freed  helots),  other  Greeks (mostly  Peloponnesians),  and  secondly  by  ‘perioikoi’ (free  Laconian  and  Messenian  subjects  of  Sparta).  The  only  real  Spartans  in  these  expeditions  were  the  leader  of  the  expedition  and  a  number  of  unit  commanders  or  military  advisors.  The  expeditions  of  the  mercenaries  were  performed  under  license  of  the  official  Spartan  state.  The  mercenary  forces  used  to  depart  in  ships,  from  the  Tainaron  Peninsula.

Continue reading

ΞΑΝΘΙΠΠΟΣ Ο ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΣ: ΑΝΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ TON ΑΠΟΘΑΡΡΥΜΕΝΟ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΑΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

Leave a comment

 

phalanx

Φάλαγγα  μακεδονικού  τύπου  σε  πίνακα  του  Τζ.  Σουμέιτ.  Η  καρχηδονιακή  φάλαγγα  του  ίδιου  τύπου  είχε  περίπου  παρόμοια  εμφάνιση, επειδή  οι  Καρχηδόνιοι  είχαν  υιοθετήσει  μεταξύ  άλλων  μεγάλο  μέρος  του  ελληνικού  εξοπλισμου  (copyright: Johny  Shumate).

   –

Η  Σπάρτη  απασχολούσε  μισθοφόρους  ήδη  από  την  Αρχαϊκή  εποχή  και  συγκεκριμένα  Κρήτες  τοξότες  (εξάλλου  επρόκειτο  για  Δωριείς  συγγενείς  της).  Από  την  εποχή  του  Πελοποννησιακού  πολέμου  και  περισσότερο  κατά  τη  διάρκεια  της  ηγεμονίας  της, η  Σπάρτη  κατέστη  σημαντική  εργοδότης  μισθοφόρων  από  όλη  την  Ελλάδα, λόγω  του  περιορισμένου  αριθμού  των  μαχίμων  της. Περισσότερο, όμως, οι  ίδιοι  οι  Σπαρτιάτες  έστελναν  μονάδες  του  στρατού  τους  μαζί  με  έμπειρους  ‘πολέμαρχους’, προκειμένου  να  υπηρετήσουν  ως  μισθοφόροι  άλλων  κρατών, λόγω  των  οικονομικών  προβλημάτων  της  πόλης  τους  τα  οποία  γίνονταν  όλο  και  περισσότερο πιεστικά.  Παρά  την  απώλεια  της   δύναμης  της  μετά  το  368,  η  Σπάρτη  έγινε  μεγάλη  προμηθεύτρια μισθοφόρων, όχι  μόνο  δικών  της  Λακεδαιμονίων  αλλά  και  άλλων  Ελλήνων.  Το  Γύθειο  και  άλλα  λιμάνια  της  χερσονήσου  του  Ταινάρου  (Λακωνία)  έγιναν  κατά  τους  4ο-3ο  αιώνες  π.Χ.,  το  μεγαλύτερο  κέντρο  πρόσληψης  μισθοφόρων  στην  Ελλάδα.  Τα  σώματα  των  Λακεδαιμονίων  μισθοφόρων  αποτελούντο  κυρίως  από  νεοδαμώδεις  (απελεύθερους  είλωτες), άλλους  Έλληνες  και  δευτερευόντως  από  περιοίκους.  Οι  μόνοι  Σπαρτιάτες  αυτών  των σωμάτων  ήταν  ο  αρχηγός  της  αποστολής (ο  οποίος  όμως  μπορούσε  να  είναι  και  ‘υπομείων’  Λακεδαιμόνιος,  δηλαδή  Σπαρτιάτης  που  είχε  απωλέσει  τα  πολιτικά  δικαιώματα  του  για  οικονομικούς  λόγους)  και  λίγοι  ακόμη  διοικητές  ή  στρατιωτικοί  σύμβουλοι.  Οι  αποστολές  των  μισθοφόρων  γίνονταν  μετά  από  ειδική  άδεια  της  Σπάρτης  και  το  κέντρο  αναχώρησης  τους  ήταν  το  Ταίναρο.

 Συνεχίστε  την  ανάγνωση

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ 16ο-17ο ΑΙΩΝΕΣ

Leave a comment

ottoman-sipahy-armour-1530

Οθωμανός  σπαχής  του  1530 μ.Χ.  σε  πίνακα  του  συγγραφέα  και  εικονογράφου  Β.  Βούκσιτς.  Του  ίδιου  είδους  πανοπλίa,  περικεφαλαία  και  εξάρτηση  έφεραν  και  οι  Kαπυκιουλού  ιππείς  (credit: V.  Vuksic).

.

Οι  16ος -17ος  αιώνες  ανηκαν στην  περίοδο  της  μέγιστης  οθωμανικής  ακμής. Η  οθωμανική  δυναστεία  είχε  επεκτείνει  τα  σύνορα  της  αυτοκρατορίας  από  το  Μαρόκο  έως  το  Ιράν  και  από  τη  Βιέννη  έως  το  Σουδάν. Ωστόσο  η  «τουρκική»  δυναστεία  είχε  ήδη  περισσότερο  ευρωπαϊκή  καταγωγή  παρά  τουρκική,  λόγω  του  γεγονότος  ότι  οι  βασιλομήτορες  της  ήταν  συντριπτικά  ινδοευρωπαϊκής και καρθβελικής καταγωγής  (Αρμένισσες,  Ελληνίδες,  Σλάβες,  Κιρκάσιες  κ.ά.).

Εως  το  1520,  ο  σουλτάνος  Σελίμ  Α΄,  είχε  κατακτήσει  την  Κιλικία,  την  Ανατολική  Καππαδοκία,  την  Ανω  Μεσοποταμία,  τη  Συρία,  την  Παλαιστίνη,  την  Αίγυπτο,  τη  Μέκκα,  τη  Μεδίνα  και  το  Αλγέρι.  Τότε  προστέθηκαν  στον  οθωμανικό  στρατό  και  στόλο  ως  οργανικές  αλλά  αυτόνομες  στρατιωτικές  δυνάμεις,  οι  ικανοί  Μαμελούκοι  μάχιμοι  (Τούρκοι,  Κιρκάσιοι, Σλάβοι και Ελληνες  πρώην  δούλοι  και  έπειτα  κυρίαρχοι  της  Αιγύπτου)  και  οι  Αλγερινοί  Αραβοβέρβεροι  θαλασσομάχοι  με  τα  πολεμικά  πλοία  τους (βλ. παρακάτω),  αλλά  και  πολυάριθμοι  Ασιατικοί  Αραβες  υποτελείς  πολεμιστές.

turkish galley warship

Οθωμανική  γαλέρα  της  εποχής.  Δεν  διαφέρει  σημαντικά  από  τις  γαλέρες  των  χριστιανικών  κρατών  της  Μεσογείου.  Εξάλλου  οι  Οθωμανοί  χρησιμοποιούσαν  τους  ίδιους  ναυπηγούς.

Διαβάστε περισσότερα

Στάϊκος Σταϊκόπουλος: ο ήρωας της άλωσης του Παλαμηδίου

3 Comments

(από  τον  ιστότοπο  www.istorikathemata.com)

 γράφει ο  Πάνος Λιαλιάτσης

(Ναυπλιακά Ανάλεκτα VII, Έκδοση Δήμου Ναυπλιέων, Δεκέμβριος 2009.)

Εισαγωγή

Ο Στάϊκος Σταϊκόπουλος, ο ήρωας του Παλαμηδιού, γεννήθηκε το 1798 στη Ζάτουνα της Αρκαδίας. Ο πατέρας του Παναγιωτάκης ήταν κρεοπώλης ενώ ο ίδιος δερματέμπορος.  Ο Σταϊκούλης, όπως τον έλεγαν στο χωριό, μαζί με τον αδελφό του Αθανάσιο, έφυγε από τη Ζάτουνα και πήγε στην Ύδρα το 1818, όπου το ναυτεμπόριο ήκμαζε. Εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από το Δημητσανίτη Ν. Σπηλιωτόπουλο, φίλο του Παπαφλέσσα. Όταν ξεκίνησε η επανάσταση πήρε πρώτος τα όπλα και επικεφαλής στρατιωτικού σώματος, έσπευσε στο Άργος και έλαβε μέρος στην αντίσταση κατά του Κεχαγιάμπεη.  Ο μεγάλος γιος, ο Κωσταντής, έσφαξε πάνω σε καβγά έναν Τούρκο στη Ζάτουνα και μίσεψε στη Βλα­χιά, όπου έπεσε στον αγώνα του Ιερού Λόχου.

Η επανάσταση του 1821 και ο Στάϊκος Σταϊκόπουλος

Τον βρίσκουμε στην Αργολίδα να στρατοπεδεύει με τους άντρες του στο Άργος, στο Βιβάρι, στο Κατσίγκρι, στον Αχλαδόκαμπο, στην Άρια. Ο Φωτάκος γράφει χαρακτηριστικά: «Πολιορκητής του Ναυπλίου ήτο παντοτινός ο Στάϊκος Σταϊκόπουλος», ενώ οι άλλοι οπλαρχηγοί άλλαζαν θέσεις. Ο Στ. Σταϊκόπουλος «κυβερνούσε με σιδερένιο χέρι», γράφει ο Κωστούρος. Δείγμα της πειθαρχίας που είχε επιβάλει στους άντρες του, είναι το περιστατικό στην Παναγία την Πορτοκαλούσα, στο Άργος.
Ένας στρατιώτης του έκλεψε ένα ελάφι του μοναστηριού αυτού και ο καπετάν Στάϊκος ετοιμαζόταν να του πάρει το κεφάλι. Παρενέβη, όμως, ο ανηψιός του λέγοντας ψέματα, ότι αυτός σκότωσε το ελάφι, για να σώσει το φταίχτη. Και ο Στάϊκος δε δίστασε, σκότωσε το ανήψι του! Όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, σκότωσε και τον υπαίτιο. Έκτοτε ο Σταϊκούλης είχε τύψεις, που τον αναστάτωναν, καθώς περνούσαν τα δύσκολα χρόνια του Αγώνα. Διηγούνταν οι σύγχρονοι του, ότι ξύπναγε τη νύχτα, σηκωνόταν, έζωνε τ’ άρματα του και με το γιαταγάνι του μάχονταν επιθετικά τους τοίχους του δωματίου του.

Μετά, έπεφτε κάτω στο πάτωμα σφαδάζοντας, χτυπούσε το κεφάλι του και έκλαιγε. Όταν του πέρναγε η κρίση, συνερχόταν. Αγωνιζόταν πάντα με ορμή. Στην πολιορκία της Κορίνθου πληγώθηκε. Ο «μινίστρος» του πολέμου Ιω. Κωλέττης πρότεινε στον πρόεδρο του Εκτελεστικού: «Επει­δή ο καπητάν Στάϊκος Σταϊκόπουλος απ’ αρχής του παρόντος αγώνος άχρι τούδε έδω­κε προφανή τεκμήρια της στρατιωτικής αυτού ανδρείας, και μάλιστα της επιμονής, με την οποίαν διέμεινε προσκαρτερών εις την πολιορκίαν του Ναυπλίου, χωρίς να απαυδήση ποσώς δια τας μακράς ταλαιπωρίας, και δια τα οποία φοβερός μεν εις τους εχθρούς, αξιάγαστος δε εις τους ημετέρους κατεστάθη, και επειδή εις την προλάβούσαν των πολιορκουμένων εξόρμησιν προπολεμών ανδρείως, επληγώθη, δια τούτο το Μινιστέριον του πολέμου φροντίζον ίνα ανταμείβεται επαξίως η στρατιωτική αρετή των τοιούτων, εισαγγέλλει ώστε η υπέρτατη Διοίκησις να ανταμείψη τας εκδουλεύσεις και ανδραγαθίας του ρηθέντος Σταϊκόπουλου με τον στρατιωτικόν βαθμόν του πεντακοσιάρχου, επιτάττουσα εις το Μινιστέριον του πολέμου ν’ αποστείλη προς αυ­τόν τα κυρωτικά περί τούτου έγγραφα.

Εν Κορίνθω, τη 12η Μαρτίου 1822» (Μαίρης Ν. Βέη, οπ.π. σ. 21-22).

Συνεχίστε την ανάγνωση

THE SEA PEOPLES: HISTORY, WEAPONRY AND A DETAILED LIST OF THEIR TRIBES (13th-12th century BC)

6 Comments

By  Periklis    Deligiannis

dddddd

An  excellent  depiction (by  Igor Dzis)  of  the sea  battle  against  the  Sea  Peoples,  in  the  Nile  Delta (Copyright: Igor Dzis 2010)

.

The  ‘Sea  Peoples’  (as  mentioned  in  Egyptian  and  Greek  Records – in  the  later  as  Pelasgoi, meaning  exactly  ‘Sea  People’)  was  a  tribal  union  of  the  Aegean  and  western  Asia  Minor,  whose  invasions  in  the  eastern  Mediterranean  around  1229-1187  BC  caused  destruction  of  cities,  states  and  empires  (Hittite  Empire)  and  countless  victims.  Shortly  after  the  destruction  of  Troy  VI  (almost  certainly  the  Homeric  Troy)  by  the  Achaeans (Mycenaeans),  probably  in  the  middle  13th  century  BC,  began  the  disintegration  of  the  Mycenaean  world  because  of  the  prevailing  famine  and  anarchy.  These  conditions  are  due  to  broader  socioeconomic,  political,  commercial  and  climatic  causes,  occurring  in  Asia  Minor  probably  earlier  than  the  Mycenaean  territories.  The  impressive  palaces  of  Mycenae,  Pylos  and  other  Mycenaean  citadels  belong  mainly  to  the  13th  century  BC,  giving  a  false  image  of  prosperity  for  them.  Nevertheless  it  was  a  period  of  decline  for  the  Mycenaeans,  as  shown  by  the  archaeological  findings.

The  Achaean  kings  (wanaktae)  were facing  financial  problems  as  their  factories  were producing  about  half  the  products  compared  with  the  production  of  the  14th  century  BC.  They  lacked  skilled  craftsmen  and  slaves,  although  their  territories  were  been plagued  by  overcrowding.  The  commercial  sea  routes  that  they  used  were  becoming  more  and  more  insecure,  due  to  the  increasing  piracy  and  raids,  and  their  savings  had been ‘evaporated’.  The  monarchs  and  aristocrats  were  forced  to  seek  new  areas  for  raw  materials,  new  resources,  laborers  and  slaves,  probably  lands  for  colonization,  to  plunder  the  goods  of  other  countries  and  to  discover  new  trading  routes.  So  they  destroyed  Troy,  but  soon  after  they  had  to  abandon  Greece  en  masse,  due  to  the  final  failure.  The  Achaean/Mycenaean  and  other  Aegean  navigators  who  suffered  this  politico-economic  collapse,  turned  to  the  open  sea,  and  became  the  famous  Sea  Peoples  already  from  the  first  half  of  the  13th  cent.  BC.  The  British  archaeologist  Elizabeth  French (University  of  Manchester),  suggested  that  Tiryns  in  Argolis,  the  last  Mycenaean  palace  that  was  abandoned  by  its  inhabitants (except  Athens),  was  the  base  of  the  Sea  Peoples.  She  supported  her  theory  on  the  archaeological  conclusion  that  Tiryns  had  experienced  its  greatest  prosperity  (about  1200  BC)  when  the  other  Mycenaean  citadels  had  already  turned  to  ruins  or  ‘lingered  out  their  lives’.  In  my  opinion,  Tiryns  was  probably  the  base  of  the  two  tribes  that  probably  gave  rise  to  the  Later  ‘wave’  of  the  Sea  Peoples,  i.e.  the  Peleset/Philistines  (Peleset/Pulasti  in  Egyptian,  Pelasgians  in  Greek)  and  Denyen/Danuna (most  probably  the  Greek  Danaans).

More

%d bloggers like this: