Home

AN INTRODUCTION TO THE POLISH HUSSARS (16th-17th cent.): Evolution, weaponry and tactics

Leave a comment

By Periklis Deligiannis

 

harquebus
A short-barreled harquebus (below) and a pistol (above) of the Polish-Lithuanian Hussars (source: kismeta.com).

429

Semi-cuirasses and helmets of Polish hussars of the mid-17th century (National Museum, Krakow). The armor in the background is accompanied by the renowned wing-construction.

In 1386 the Polish Kingdom and the Grand Duchy of Lithuania were united on the basis of a personal union under the Lithuanian Jagiellonian monarchs. Ladislaus (Russ. Vladislav) II Jagiello, the duke of Lithuania, married Hedwige, the queen of Poland. The royal couple joined their dominions forming a new strong Roman Catholic kingdom centered on Krakow, which included large Eastern European areas. The new state included Lithuania, modern Belarus, most of modern Poland and Ukraine and parts of modern Russia. The Jagiellonian borders were quite close to the Russian metropolises Moscow, Novgorod and Tver. In 1410 the Polish-Lithuanian forces crushed the Teutonic Knights at the Battle of Grunwald (Tannenberg), ensuring a territorial outlet to the Baltic sea for the binary kingdom. Simultaneously the Lithuanians regained Samogitia from the Teutonic Order. Soon afterwards, the princes of Moldavia and Wallachia became vassals of Ladislaus, thereby the Polish-Lithuanian power reached the Black Sea. The Polish-Lithuanian Commonwealth was ruled by a Sejm (parliament) of aristocrats and an elected monarch, who was elected by the Polish nobles among the Lithuanian dukes. In 1413 the Polish and Lithuanian nobles confirmed the Polish-Lithuanian union with a treaty.
The Catholic Commonwealth faced the threat of the Muslim Ottomans on its southern borders and of the Orthodox Russians in the East. Moreover, the majority of its people were of Russian origin (who later mostly evolved to the nations of the Ukrainians and Belarusians). At the same time, Poland-Lithuania followed an expansionist policy against the Germans with whom was bordering in the North and West. Ladislaus III, who was also king of Hungary, tried to stem the Turkish advance at Varna (Bulgaria) but he was defeated (November 1444) and the Commonwealth lost permanently the two Danubian principalities. In contrast, the Poles-Lithuanians achieved major victories over the Germans. In 1454 the former conquered some territories from the Teutonic Knights, thus starting the “Thirteen years’ war.” The war ended in 1466 with the Commonwealth being the winner which imposed its overlordship on the Teutonic Knights and won the districts of Pomerellen and Ermland, and the strategic port of Gdansk (Danzig). The Poles-Lithuanians managed to stop the German counter-attack and the Ottoman attack, but failed to achieve the same against the Russians. Since the mid-15th century, the aggressive Grand Duchy of Muscovy pressed hard Lithuania, managing to capture large areas with Russian population, including the major cities of Smolensk and Chernigov. In 1514 the Poles-Lithuanians overwhelmingly defeated the Muscovite army at the battle of Orsza (1514) and later regained Smolensk, Chernigov and other areas.

More

ΟΙ ΟΥΣΑΡΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ: ΕΞΕΛΙΞΗ, ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Leave a comment

harquebus
Κοντόκαννο αρκεβούζιο (κάτω) και πιστόλα (ανω) Πολωνών ουσάρων (πηγή: kismeta.com).

429Πανοπλίες και κράνη ουσάρων, περί τα μέσα του 17ου αιώνα (Εθνικό Μουσείο, Κρακοβία). Η πανοπλία στο βάθος συνοδεύεται από την περίφημη κατασκευή φτερών η οποία προσαρμοζόταν στη σέλα.

Το 1386 το Πολωνικό Bασίλειο και το Λιθουανικό Mεγάλο Δουκάτο συνδέθηκαν με προσωπική ένωση υπό τους Λιθουανούς Γιαγκελόνους (Jagiello) μονάρχες. O Λαδίσλαος (Βλαδίσλαος) Β΄ Γιαγκέλo, δούκας της Λιθουανίας, νυμφεύθηκε τη βασίλισσα της Πολωνίας Εδβίγη. Το βασιλικό ζεύγος ένωσε τις κτήσεις του σχηματίζοντας ένα ισχυρό ρωμαιοκαθολικό βασίλειο με κέντρο την Κρακοβία, το οποίο περιελάμβανε μεγάλες ανατολικοευρωπαϊκές εκτάσεις. Το νέο κράτος περιελάμβανε μεγάλο μέρος της σύγχρονης Πολωνίας, τη Λιθουανία, τη μεταγενέστερη Λευκορωσία, το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας και τμήματα της σύγχρονης Ρωσίας. Τα γιαγκελόνια σύνορα βρίσκονταν αρκετά κοντά στις ρωσικές μητροπόλεις Μόσχα, Νόβγκοροντ και Τβερ. Το 1410 οι πολωνικές-λιθουανικές δυνάμεις συνέτριψαν τους Τεύτονες Ιππότες στη μάχη του Γκρούνβαλντ (Τάννενμπεργκ), εξασφαλίζοντας οριστικά τη διέξοδο στη Βαλτική για το δυαδικό βασίλειο τους. Τότε οι Λιθουανοί ανέκτησαν από το Τευτονικό Τάγμα τη Σαμογιτία. Λίγο αργότερα οι ηγεμόνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας έγιναν υποτελείς του Λαδίσλαου, με αποτέλεσμα η πολωνική-λιθουανική ισχύς να επεκταθεί έως τον Εύξεινο Πόντο. Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κυβερνάτο από μία Δίαιτα (κοινοβούλιο) αριστοκρατών και έναν αιρετό μονάρχη, ο οποίος εκλεγόταν από τους Πολωνούς ευγενείς μεταξύ των Λιθουανών δουκών. Οι ευγενείς επισφράγισαν την πολωνική-λιθουανική ενότητα το 1413 με σχετική συνθήκη. Η καθολική Κοινοπολιτεία αντιμετώπιζε την απειλή των Οθωμανών στα νότια σύνορα της και των ορθοδόξων Ρώσων στα ανατολικά. Εξάλλου, το μεγαλύτερο μέρος των υπηκόων της είχε ρωσική καταγωγή (οι οποίοι αργότερα μετεξελίχθηκαν στα έθνη των Ουκρανών και των Λευκορώσων). Παράλληλα, η Πολωνία-Λιθουανία ακολουθούσε επεκτατική πολιτική έναντι των Γερμανών με τους οποίους συνόρευε στα βόρεια και στα δυτικά της. Ο Λαδίσλαος Γ΄, ο οποίος ήταν και βασιλιάς της Ουγγαρίας, προσπάθησε να ανακόψει την τουρκική προέλαση στη Βάρνα της Βουλγαρίας αλλά ηττήθηκε (Νοέμβριος 1444) και η Κοινοπολιτεία έχασε οριστικά τις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αντίθετα, οι Πολωνοί-Λιθουανοί πέτυχαν μεγάλες νίκες επί των Γερμανών. Το 1454 απέσπασαν εδάφη από τους Τεύτονες Ιππότες με τους οποίους ενεπλάκησαν στον σκληρό «Δεκατριαετή πόλεμο». Ο πόλεμος έληξε το 1466 βρίσκοντας νικήτρια την Κοινοπολιτεία η οποία επέβαλε την επικυριαρχία της στους Τεύτονες και τους απέσπασε την Πομερελλία, την Ερμλανδή και τον στρατηγικό λιμένα του Γκντανσκ (Ντάντσιχ). Οι Πολωνοί-Λιθουανοί κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τη γερμανική αντεπίθεση και τους Οθωμανούς, αλλά δεν κατάφεραν το ίδιο με τους Ρώσους. Από τα μέσα του 15ου αι. το επιθετικό μεγάλο δουκάτο της Μοσχοβίας πίεσε αφόρητα τη Λιθουανία κατορθώνοντας να της αποσπάσει μεγάλες εκτάσεις με ρωσικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων πόλεων Σμολένσκ και Τσερνίγκοφ. Το 1514 οι Πολωνοί-Λιθουανοί νίκησαν συντριπτικά τον μοσχοβίτικο στρατό στη μάχη της  Όρζα (Orsza, 1514) .

Συνέχεια αναγνωσης