Leave a comment

 By  Periklis    DeligiannisAntibes

Antibes  during  the  Renaissance,  the  ancient  Greek  Antipolis,  the  third  largest  Massaliot  colony.  The  ancient  Greek  city  covered  about  the  same  area.


       The  Gauls  (Celts)  gradually  extended  their  territory  in  modern  South  France  at  the  expense  of    the  Ligurians,  the  Iberians  and  the  Wasconians  (ancestors  of  the  Basques),  either  by  conquest  or  by  the  direct  adoption  of  the  La  Tene  culture  by  the  aforementioned  natives  and  thence  their  upcoming  Celtisization.  At  first,  the  Massaliots  did  not  clash  with  the  newcomers.  As  we  have  seen,  the  two  peoples  were  familiar  to  each  other  due  to  their  trade  and  the  beneficial  effect  of  Massalia.  Now  they  had  territorial  contact  also.  Besides  their  common  commercial  interests,  they  had  common  geopolitical  as  well,  since  they  both  ruled  Ligurian subjects.  In  the  early  4th  century,  the  entire  Gaul  had  become  a  Massaliot  zone  of  commercial  and  cultural  influence.  For  this  reason,  the  Massalialiots  had  very  little  or  no  regard  for  the  control  of  the  Iberian  Peninsula  and  the  Columns  of  Hercules  (modern  Gibraltar)  which  they  had  left  to  the  Carthaginians.  After  all,  the  Carthaginian  power  prevented  them  from  this  aim.  The  only  interesting  for  both  peoples  beyond  the  Pillars  of  Hercules,  was  the  tin  of  the  Cassiteridae  islands  (probably  the  Isles  of  Scilly  in  Cornwall),  which  however  the  Massaliots  acquired  without  problems  via  the  commercial  roads  of  Gaul.  In  contrast,  the  Carthaginians  had  to  undertake  the  long  and  dangerous  sea  voyage  from  the  Mediterranean  to  Britain  via  the  Atlantic,  because  the  roads  of  Gaul  remained  forever  closed  to  them  due  to  the  Massaliot  influence  in  the  land.  Because  of  this  situation,  there  was  an  unofficial  agreement  between  Massalia  and  Carthage,  whereby  Gaul  was  a  Massaliot  zone  and  the  Iberian  Peninsula  was  a  Punic  zone.  Later  the  agreement  became  official,  when  the  two  sides  fixed  the  boundary  between  the  two  zones  in  the  River  Iber  (modern  Ebro  in  Aragon,  Spain).




Leave a comment

Marseille Ancient Harbor
The  ancient  harbor  of  Marseille  (Lacydon).

By  Periklis    Deligiannis

In  the  7th  century  BC,  the  Greek  navigators  and  colonists  appeared  in  almost  all  the  Mediterranean  coasts,  managing  to  settle  in  the  greater  part  of  them.  In  the  coast  of  Western  Liguria  (modern  SE  France)  the  Greeks  encountered  the  Celts  for  the  first  time  after  the  Mycenaean  era.  But  when  they  arrived  in  the  region  as  traders  (8th  century  BC),  the  indigenous  inhabitants  were  the  Ligurians  (Ligures),  a  people  of  Neolithic  origins  who  had  adopted  centuries  ago  a  variety  of  the  proto-Celtic  Urnfield  culture. The  first  Greek  settlers  –  Rhodians  and  Phocaeans  from  Asia  Minor  –  founded  a  trading  post  at  the  modern  site  of  Saint  Blaise  which  soon  became  a  real  city,  possibly  with  the  name  “Heraclea”  or  “Mastrabala.”  But  soon  afterwards,  Heraclea-Mastrabala  declined  due  to  the  depositionn Heraclea-Mastravtablerios (age   of  silt  in  the  estuary  of  the  Rhone  River  that  disabled  the  city’s  harbor.  Heraclea  was  overshadowed  by  Massalia,  a  new  Greek  colony  founded  around  600  BC  in  a  better  site.
The  foundation  of  Massalia  (modern  Marseille)  was  a  major  event  in  the  history  of  the  Gauls  and  generally  the  Celts,  strongly  affecting  their  ethnogenesis,  culture  and  evolution.  The  Massaliot  cultural  influence  in  the  Celtic  Halstatt  and  La  Tene  cultures  (through  trade  and  other  relations)  was  especially  important.  The  commercial  network  of  Massalia  used  the  major  rivers  of  Gaul  (Rhone,  Loire,  Garone,  Seine  et. al.)  reaching  the  North  Sea  and  the  British  Isles.  The  Laconian  crater  excavated  in  modern  Vix  of  Northern  France  is  a  famous  artwork  which  was  brought  there  by  Massaliot  merchants  on  behalf  of  the  local  royal  family.  Numerous  Greek  elements  were  adopted  in  the  Gallic  culture,  ranging  from  everyday  life  to  artistic  expression.  Marseille  ‘exported’  to  the  Gauls  its  own  Ionic  culture  (the  Massaliots  were  Ionic  Greeks)  and  simultaneously  functioned  as  an  “intermediary”,  spreading  in  the  same  people  the  technology  and  the  culture  of  mainland  Greece  and  the  Greek  colonies  in  Italy (Magna  Grecia).  The  city  grew  rapidly  becoming  the  commercial  harbor  of  most  of  the  Gallic  world,  whose  products  were  channeled  to  Massalia  and  then  they  were  distributed  to  markets  in  the  entire  Mediterranean.  The  Mediterranean  products  followed  accordingly  the  reverse  path,  reaching  finally  the  Galatian  customers.  Massalia  was  the  commercial  and  cultural  “gate”  of  the  Celts  to  the  South.  One  of  its  most  important  contributions  to  the  Celtic  world  was  the  Greek  alphabet,  which  was  spread  to  Gaul  and  a  great  part  of  Britain.





Η  αναγεννησιακή  Αντίμπ, η  αρχαία  ελληνική  Αντίπολις, η  τρίτη  μεγαλύτερη  μασσαλιωτικη  αποικία. Η αρχαία  ελληνική  πόλη  είχε  περίπου  την  ίδια  έκταση.


            Οι  Κέλτες  επεκτείνονταν  βαθμιαία  εις  βάρος  των  Λιγύρων,  είτε  με  την  κατάκτηση  είτε  με  την  απευθείας  υιοθέτηση  του  πολιτισμού  Λα  Τεν  από  τους  δεύτερους  και  έτσι  τον  επερχόμενο  εκ-κελτισμό  τους.    Αρχικά  οι  Μασσαλιώτες  δεν  συγκρούστηκαν  με  τους  νεοφερμένους.  Όπως  είδαμε,  οι  δύο  λαοί  γνωρίζονταν  πολύ  καλά  από  τις  εμπορικές  συναλλαγές  τους  και  την  ευεργετική  επίδραση  της  Μασσαλίας.  Τώρα  είχαν  πλέον  και  εδαφική  επαφή.  Εκτός  από  τα  κοινά  εμπορικά  συμφέροντα  είχαν  και  κοινά  πολιτικά,  καθότι  αμφότεροι  κυβερνούσαν  υποτελείς  λιγυρικούς  πληθυσμούς.  Στις  αρχές  του  4ου  αιώνα,  η  καθαυτό  Γαλατία  είχε  γίνει  εξολοκλήρου  σφαίρα  της  μασσαλιώτικης  επιρροής.  Για  αυτόν  τον  λόγο  οι  Μασσαλιώτες  αδιαφορούσαν  πάντοτε  για  τον  έλεγχο  της  Ιβηρικής  και  των  Στηλών  του  Ηρακλή  (σημερινό  Γιβραλτάρ),  τον  οποίο  είχαν  αφήσει  στους  Καρχηδονίους.  Το  μόνο  ενδιαφέρον  για  τους  δύο  λαούς  πέρα  από  τις  Ηράκλειες  Στήλες  ήταν  ο  κασσίτερος  των  Κασσιτερίδων  νήσων  (μάλλον  τα  νησιά  Σίλλυ  της  βρετανικής  ακτής),  τον  οποίο  ωστόσο,  οι  Μασσαλιώτες  προμηθεύονταν  χωρίς  προβλήματα  από  τους  χερσαίους  δρόμους  της  Γαλατίας.  Αντιθέτως,  οι  Καρχηδόνιοι  έπρεπε  να  διενεργήσουν  το  μακρύ  και  επικίνδυνο  θαλάσσιο  ταξίδι  από  την  Μεσόγειο  μέχρι  την  Βρετανία  προκειμένου  να  τον  προμηθευτούν  εφόσον  οι  δρόμοι  της  Γαλατίας  παρέμειναν  για  πάντα  κλειστοί  για  αυτούς.  Λόγω  αυτής  της  κατάστασης  υπήρχε  μια  «άτυπη»  συμφωνία  μεταξύ  Μασσαλίας  και  Καρχηδόνας,  σύμφωνα  με  την  οποία  η  Γαλατία  ήταν  σφαίρα  επιρροής  της  πρώτης  ενώ  η  Ιβηρική  αποτελούσε  χώρο  της  δεύτερης.  Αργότερα  η  συμφωνία  έγινε  επίσημη  με  τον  καθορισμό  του  ποταμού  Ίβηρα  της  Ισπανίας  ως  συνόρου  ανάμεσα  στις  δύο  σφαίρες.




Marseille Ancient Harbor

Εγκαταστάσεις  του  αρχαίου  λιμένα  της  Μασσαλίας  (Λακυδώνος).

            Περί  τον  7ο  αιώνα  π.Χ.,  οι  Έλληνες  θαλασσοπόροι  άποικοι  εμφανίστηκαν  σε  όλες  σχεδόν  τις    μεσογειακές  ακτές,  καταφέρνοντας  να  εγκατασταθούν  στις  περισσότερες.  Στην  ακτή  της  δυτικής  Λιγυρίας  οι  Έλληνες  συνάντησαν  για  πρώτη  φορά  τους  Κέλτες,  τουλάχιστον  μετά  τη  μυκηναϊκή  εποχή.  Όταν  έφτασαν  στην  περιοχή  ως  έμποροι  (8ος  αιώνας  π.Χ.),  οι  γηγενείς  κάτοικοι  ήταν  οι  Λίγυρες,  λαός  με  τις  απαρχές  του  στη  Νεολιθική  εποχή  που  είχε  υιοθετήσει  τον  πρωτο-κελτικό  πολιτισμό  Έρνφιλντ.  Οι  πρώτοι  Έλληνες  άποικοι,  Ρόδιοι  και  Φωκαείς  από  την  Μ.  Ασία,  ίδρυσαν  έναν  εμπορικό  σταθμό  στην  σημερινή  τοποθεσία  του  Αγίου  Βλασίου  (Saint    Blaise)  που  εξελίχθηκε  σε  πραγματική  πόλη,  ενδεχομένως  με  την  ονομασία  «Ηράκλεια»  ή  «Μαστράβαλα».  Σύντομα  η  Ηράκλεια-Μαστράβαλα  παρήκμασε  λόγω  των  προσχώσεων  του  Ροδανού  που  αχρήστευσαν  το  λιμάνι  της,  και  επισκιάστηκε  από  μια  νέα  ελληνική  αποικία  που  ιδρύθηκε  σε  καλύτερη  θέση  περί  το  600  π.Χ.,  τη  Μασσαλία.

Συνεχιστε την αναγνωση

%d bloggers like this: