Home

THE SPANISH ARMADA CONQUERS ENGLAND (1588) (Part ΙI): AN HISTORICAL SCENARIO

3 Comments

portuguese galleonA Portuguese galleon.
.

mapA map of the subjection of England by the Spanish and their allies (Welsh and Irish) according to my scenario. The arrows denote their operations for the capture of London, Bristol and other cities.
.
By Periklis Deligiannis
.
CONTINUED FROM PART I
.
The next day Santa Cruz sent message to the Duke of Parma who was waiting with his army in Dunkirk and the neighboring ports, to be ready for the departure of his shallow landing crafts for the English coasts (Note).
Most of the English naval squadron of Dover which by then was guarding Parma’s landing fleet, had to join Howard’s main fleet during his desperate attempt to protect Portsmouth. The English reckoned that the Dutch navy allied to them, was guarding Parma’s fleet but they were mistaken. The Hollanders never really trusted their unnatural friendship with the English, although Elizabeth’s defeat would probably mean also their own subjection to Spain. They were furious by the fact that the Queen was still negotiating with the Duke of Parma on a peace treaty, ignoring their own war against him. They feared that Elizabeth and the Duke had moved much closer to a peace treaty which would leave the Spaniards undisturbed to subdue the Netherlands.
The Duke of Parma had contributed to their confusion by spreading misleading information that his landing fleet would not be heading to England but to the coasts of Holland. After that, the Dutch did not hesitate to keep their warships moored in their ports in order to protect themselves from the threat of Parma’s landing army.

.

ENGLAND COLLAPSING

The bad weather delayed the military operations for two days. Santa Cruz was urgent to operate because the English were rapidly concentrating land forces in neighboring Southampton to recapture Portsmouth. After the improvement of the weather, the Armada ships covered the maritime area from Portsmouth to Dunkirk in order to protect Parma’s shallow landing crafts. The English navy attacked for the ultimate deterrence effort. The Englishmen fought furiously unleashing a barrage of shells and thus managed to destroy many galleons of Santa Cruz and sink some of the vessels of the Duke of Parma. But they were finally fought off with heavy losses, by the Spanish who kept unbreakable their “wooden wall” that had set up in the Channel waters. Captain Hawkins, a renowned Sea Dog, was among the casualties, lost together with his galleon.
At the same time, the attacks of the English Army under Leicester (from Southampton) against the Spanish garrison of Portsmouth, had no success because Santa Cruz’s marines and mercenaries who were guarding the city, were experienced soldiers and protected by strong fortifications reinforced by the rapid work of Italian and Spanish engineers. In the final attack, Leicester’s English and a few mercenary troops came very close to recapture the city killing many Spaniards, but they were finally pushed back. Thereby in two days, half of the total soldiers of the Duke of Parma were in Portsmouth, in the English coast ready for the land invasion. Soon the nearly unprotected ports of Brighton and Dover fell into Parma’s troops.

More

Advertisements

ENGINEERING PATIENTLY A GLOBAL EMPIRE: The HAPSBURG EXPANSION-PART II

Leave a comment

 Lepanto 1571

The  Battle  of  Lepanto  (1571)  was  a  great  naval  victory  of  the  Habsburgs  against  the  Ottoman  Turks.

.

By  Periklis    Deligiannis

.
Eventually  Joanna  (Juana)  was  left  the  only  heir  to  the  Spanish  throne,  and  she  and  Philip  became  the  essential  rulers  of  the  Spanish  Empire  after  the  death  of  Isabella  in  1504  (her  father,  Ferdinand  of  Aragon,  had  no  formal  rights  to  the  throne  of  Castile,  i.e.  the  bigger  kingdom).  Their  son,  Charles  of  Habsburg,  the  future  Charles  V,  was  meant  to  hold  the  greatest  inheritance  of  thrones  and  territories  in  Europe  and  overseas.  In  1506  Philip  the  Handsome  died,  and  in  1507  Joanna  was  found  unable  to  rule  due  to  mental  illness  and  was  removed  from  the  throne.  Her  father,  Ferdinand,  ruled  Castile  and  Aragon  as  a  regent  until  his  grandson  Charles  come  of  age.  The  two  federated  Iberian  kingdoms  remained  officially  segregated  until  Charles  later  joined  and  assimilated  them  into  the  Kingdom  of  Spain  (1516).  Thus  the  Habsburgs  absorbed  the  Castilian  dynasty  of  Trastamara  (both  Ferdinand  and  Isabella  were  Castilians)  as  it  had  happened  with  the  Burgundian  dynasty.

 Harquebusiers

A  fine  representation  of  Hapsburg  Spanish  harquebusiers  of  the  1st  half  of  the  17th  cent. (copyright:  Adrian G Vzon)

More

ENGINEERING PATIENTLY A GLOBAL EMPIRE: The HAPSBURG EXPANSION-PART I

Leave a comment

By  Periklis    Deligiannistercio
A  Spanish  tercio  in  a  modern  artwork (source:  Desperta  Ferro).  The  Spanish  army  was  the  strongest  European  army  of  the  mid  16th  century,  belonging  to  the  Hapsburgs.
.
Charles  V  Hapsburg  was  the  most  powerful  European  monarch  of  the  first  half  of  the  16th  century.  The  Hapsburg  family/dynasty  (known  also  as  Habsburg)  was  able  to  expand  rapidly  its  territories  and  to  become  possibly  the  strongest  dynasty  ever  in  the  thrones  of  Europe,  in  a  unique  way:  not  so  much  through  waging  wars  and  conquests  but  mainly  through  dynastic  marriages  and  choosing  spouses  for  their  brood,  who  would  be  classified  today  as  “very  wealthy  brides.”  Their  dowries  were  not  simply  money  and  wealth  but  thrones,  kingdoms  and  the  treasures  that  accompanied  them.  But  this  policy  of  the  Hapsburg  dynasty  does  not  reduce  the  competence  and  the  fighting  ability and  spirit  of  the  Austrian-Hapsburg  imperial  army,  who  was  one  of  the  strongest  and  most  effective  in  European  history.  The  immense  Hapsburg  Empire  had  to  be  supported  by  an  army  of  a  similar  level,  mostly  in  quality.  In  the  period  that  this  article  is  referred  to,  the  Hapsburgs  controlled  not  only  the  Austrian  army,  but  a  “multitude”  of  several  European  military  forces  (mercenaries  in  a  great  percentage)  and  mostly  an  imperial  army  stronger  than  the  Austrian,  the  Spanish  one.

Harquebusier by Francisco Galiano

Α  modern  representation  of  a  harquebusier  of  the  1st  half  of  the  17th  cent. (copyright: Francisco Galiano).

More

ΚΤΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ AYTΟΚΡΑΤΟΡΙΑ: Η ΑΨΒΟΥΡΓIKH ΕΠΕΚΤΑΣΗ –ΜΕΡΟΣ Β΄

3 Comments

Lepanto 1571

Η  ναυμαχία  της  Ναυπάκτου (1571) ήταν  μία  μεγάλη  νίκη  των  Αψβούργων  σε  βάρος  των  Οθωμανών  Τούρκων.

Τελικά  η  Ιωάννα  έμεινε  η  μόνη  διάδοχος  του  ισπανικού  θρόνου  και  η  ίδια  και  ο  Φίλιππος  έμειναν  οι  ουσιαστικοί  κύριοι  της  Ισπανικής  Αυτοκρατορίας  μετά  τον  θάνατο  της  Ισαβέλλας  το  1504  (ο  πατέρας  της,  Φερδινάνδος  της  Αραγωνίας,  δεν  είχε  επίσημα  δικαιώματα  στον  θρόνο  της  Καστίλης, δηλαδή  του  μεγαλύτερου  βασιλείου).  Ο  γιος  τους,  Κάρολος  των  Αψβούργων,  ο  μετέπειτα  Κάρολος  Ε΄,  έμελε  να  συγκεντρώσει  τη  μεγαλύτερη  κληρονομιά  θρόνων  και  εδαφών  στην  Ευρώπη.  Το  1506  ο  Φίλιππος  ο  Ωραίος  πέθανε  ενώ  το  1507  η  Ιωάννα  κρίθηκε  ανίκανη  να  κυβερνήσει  λόγω  ψυχικής  ασθένειας  και  απομακρύνθηκε  από  τον  θρόνο.  Ο  πατέρας  της,  Φερδινάνδος,  κυβέρνησε  την  Καστίλη  και  τη  δική  του  Αραγωνία  ως  αντιβασιλέας,  ώσπου  να  ενηλικιωθεί  ο  εγγονός  του  Κάρολος.  Τα  δύο  ‘ομόσπονδα’  ισπανικά  βασίλεια  παρέμεναν  επίσημα  διαχωρισμένα  ώσπου  ο  Κάρολος  τα  ένωσε  αργότερα  στο  βασίλειο  της  Ισπανίας  (1516).  Ετσι  οι  Αψβούργοι  απορρόφησαν  και  την  καστιλιανικη  δυναστεία  Τρασταμαρα  (τόσο  ο  Φερδινάνδος  όσο  και  η  Ισαβέλλα  ήταν  Καστιλιάνοι)  όπως  είχε  συμβεί  με  τη  δυναστεία  της  Βουργουνδίας.

Harquebusiers

Σύγχρονη  αναπαράσταση  αρκεβουζιοφόρων  του  πρώτου  μισού  του  17ου  αι.  (source:  Adrian G Vzon)

More

ΚΤΙΖΟΝΤΑΣ ME ΥΠΟΜΟΝH ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ AYTΟΚΡΑΤΟΡΙΑ: Η ΑΨΒΟΥΡΓIKH ΕΠΕΚΤΑΣΗ –ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

tercio

Ένα  ισπανικό  τέρσιο  του  17ου αι  (σχηματισμός  μάχης)  σε  σύγχρονη  απεικόνιση  (copyright:  Desperta    Ferro).  Ο  Ισπανικός  στρατός  ήταν  ο  ισχυρότερος  ευρωπαϊκός  στρατός  του  16ου  αιώνα έως τα  μέσα  του  17ου αι,  ανήκοντας  στους  Αψβούργους.

.

Ο  Κάρολος  ο  Ε΄  των  Αψβούργων  υπήρξε  ο  ισχυρότερος  Ευρωπαίος  μονάρχης  του  πρώτου  μισού  του  16ου  αιώνα.  Η  οικογένεια/δυναστεία  των  Αψβούργων  κατόρθωσε  να  επεκτείνει  ραγδαία  τα  εδάφη  της  και  να  εξελιχθεί  ενδεχομένως  στην  ισχυρότερη  δυναστεία  που  πέρασε  ποτέ  από  τους  θρόνους  της  Ευρώπης  με  ένα  μοναδικό  τρόπο:  όχι  τόσο  χάριν  σε  πολέμους  και  κατακτήσεις  αλλά  κυρίως  μέσω  δυναστικών  γάμων  και  επιλογής  συζύγων  για  τους  γόνους  της,  οι  οποίες  θα  χαρακτηρίζονταν  σήμερα  ως  «πολύφερνοι  νύφες».  Μόνο  που  η  προίκα  τους  δεν  αφορούσε  απλά  οικονομική  ισχύ  αλλά  θρόνους,  βασίλεια  και  τους  θησαυρούς  που  τα  συνόδευαν.  Αυτή  όμως  η  τακτική  και  πολιτική  της  Αψβουργικής  δυναστείας  δεν  μειώνει  ούτε  στο  ελάχιστο  την  ισχύ  του  Αυστριακού-Αψβουργικού  στρατού  της  αυτοκρατορίας  της,  ο  οποίος  ήταν  ένας  από  τους  ισχυρότερους  που  γνώρισε  η  Ευρωπαϊκή  Ιστορία.  Προκειμένου  να  διατηρηθεί  αυτή  η  αχανής  αυτοκρατορία,  έπρεπε  να  υποστηρίζεται  από  στρατιωτικές  δυνάμεις  ανάλογου  επιπέδου.  Κατά  την  εποχή  στην  οποία  αναφέρεται  το  παρόν  άρθρο,  οι  Αψβούργοι  δεν  ήλεγχαν  μόνο  τον  Αυστριακό  στρατό,  αλλά  μία  «πλειάδα»  στρατιωτικών  δυνάμεων  της  Ευρώπης  και  έναν  αυτοκρατορικό  στρατό  ισχυρότερο  από  τον  Αυστριακό:  τον  Ισπανικό,  όπως  θα  δούμε  στη  συνέχεια.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΚΡΟΥΑ (1643)

Leave a comment

 rocroi tercio

Ο  Τριακονταετής  πόλεμος,  στα  πλαίσια  του  οποίου  δόθηκε  η  μάχη  του  Ροκρουά,  ήταν    ο  σκληρότερος  πόλεμος  που  διενεργήθηκε  στην  Ευρώπη  πριν  από  τους  Ναπολεόντειους  πολέμους.    Ο  Τριακονταετής  πόλεμος  διενεργήθηκε  κυρίως  στα  εδάφη  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  του  Γερμανικού  Εθνους  (γερμανικές  χώρες)  και  αφορούσε  κυρίως  τις  διενέξεις  ανάμεσα  σε  καθολικούς  και  διαμαρτυρόμενους/προτεστάντες  ηγεμόνες  της  Γερμανίας  και  έπειτα  της  ευρύτερης  Ευρώπης.  Σταδιακά  εξελίχθηκε  σε  μία  γενική  ευρωπαϊκή  σύρραξη,  με  τα  στάδια  της  να  χαρακτηρίζονται  από  το  ποια  ευρωπαϊκή  δύναμη  ήταν  η  κύρια  αντίπαλος  των  καθολικών  Ισπανικών  και  Αυτοκρατορικών  δυνάμεων.  Η  Γαλλία  ήταν  μία  συντριπτικά  καθολική  χώρα  αλλά  η  αντιπαράθεση  της  σε  αυτόν  τον  πόλεμο,  στην  καθολική  συμμαχία  δεν  προκαλεί  έκπληξη:  επρόκειτο  για  την  κύρια  μακροχρόνια  ανταγωνίστρια  της  Ισπανίας  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας,  γι’  αυτόν  τον  λόγο  η  Γαλλία  είχε  ήδη  υποστηρίξει  την  προτεσταντική  Σουηδία  στις  πρώτες  φάσεις  του  πολέμου.  Ο  ισχυρός  άνδρας  της  Γαλλίας  της  εποχής  ήταν  ο  περίφημος  καρδινάλιος  Ρισελιέ.  Ο  Ρισελιέ,  η  «Κόκκινη  Αγιότητα»  όπως  ήταν  ένα  από  τα  πολλά  προσωνύμια  του,  ήταν  μία  σπάνια  ιστορική  προσωπικότητα  η  οποία  συνδύαζε  την  πνευματική  ισχύ  ενός  επιτυχημένου  καρδιναλίου  με  την  ηγετική  στιβαρότητα  ενός  ικανού  πολιτικού  παράγοντα.  Ουσιαστικά  επρόκειτο  για  τον  πρώτο  πρωθυπουργό  της  Νεότερης  ευρωπαϊκής  Ιστορίας.    Ο  Ρισελιέ  ήταν  ο  κύριος  σύμβουλος  του  Γάλλου  βασιλιά  Λουδοβίκου  ΙΓ΄  και  ασχολείτο  κυρίως  με  την  αντιμετώπιση  της  ισχύος  των  Αψβούργων  της  Ισπανίας  και  της  Αυστρίας.

            Από  την  άλλη  πλευρά,  η  δυναστεία  των  Αψβούργων  η  οποία  ήταν  επικεφαλής  της  Ισπανικής  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  αυτοκρατοριών  και  των  εξαρτήσεων  τους,  ήταν  η  ισχυρότερη  της  Ευρώπης  και  είχε  συσπειρώσει  γύρω  της  σχεδόν  όλους  τους  υπόλοιπους  καθολικούς  ηγεμόνες.

Αναφορικά  με  την  πολεμική  τέχνη,  κατά  τους  16ο  και  17ο  αιώνες  οι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  υιοθέτησαν  συνδυασμένους  σχηματισμούς  πεζικού,  αποτελούμενους  από  λογχοφόρους  και  αρκεβουζιοφόρους  ή  μουσκετοφόρους.  Αυτοί  οι  σχηματισμοί  αποκαλούντο  «τέρσιος».

Rocroi a

  More

%d bloggers like this: