Home

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΣΣΑΝΙΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ- ΜΕΡΟΣ Β΄

2 Comments

sassanian  cavalry

sassanian cavalry 2
Αναπαράσταση Σασσανίδη ιππέα μέσης κατηγορίας από τον Ardeshir Radpour. Φερει  αλυσοθωράκιση,  κράνος σύνθετης κατασκευής  το οποίο  υιοθέτησαν  και οι Ρωμαίοι, προστατευτικά  ελάσματα αντιβραχίονα, ελαφρά λόγχη, σύνθετο τόξο σακικού τύπου (κληρονομιά από τους Πάρθους προκατόχους) και σπάθη (Image courtesy of Ardeshir  Radpour).

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Ως τμήματα του σασσανιδικού στρατού αναφέρονται τα σώματα των Καδισηνών και των «Αθανάτων». Οι πρώτοι αποτελούσαν τον αραβο-αραμαϊκό λαό της υποτελούς στους Πέρσες Καδισίας (Qadisiya στην αραβική γλώσσα), στο σημερινό δυτικό Ιράκ. Οι «Αθάνατοι» («Varhranigan khvaday» στην ιρανική) ήταν το επίλεκτο σώμα του περσικού στρατού, η ανακτορική φρουρά του Μεγάλου Βασιλέα. Αντιστοιχούσαν στην ομώνυμη προσωπική φρουρά των αρχαίων Αχαιμενιδών βασιλέων της Περσίας. Οι «Αθάνατοι» του Ξέρξη είχαν πολεμήσει εναντίον των Ελλήνων το 480-479 π.Χ., χωρίς επιτυχία. Οι Σασσανίδες, πιστοί στην πολιτική τους να διεκδικούν ολόκληρη την αχαιμενιδική κληρονομιά, είχαν ανασυστήσει αυτήν τη μονάδα. Άλλο σώμα υπό τις άμεσες διαταγές του Πέρση μονάρχη, ήταν οι αναφερόμενοι ως «αυτοθυσιαζόμενοι», των οποίων ένας από τους διοικητές ήταν Βυζαντινός. Αυτό, ενδεχομένως, δείχνει ότι επρόκειτο για μισθοφόρους ή ξένους φυγάδες, προστατευόμενους των Περσών.

Συνεχεια αναγνωσης

Advertisements

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΣΣΑΝΙΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ- ΜΕΡΟΣ Α΄

2 Comments

sassanian
Αναπαράσταση Σασσανίδη ιππέα από τον Ardeshir Radpour. Παρατηρείστε τα κοινά στοιχεία του κράνους του με το υστερορωμαϊκό κράνος της περσικής ομάδας του άρθρου ΟΙ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΙΠΠΙΚΟΥ , κυρίως τα ενισχυμένα υπερόφρυα τόξα και τη σύνθετη κατασκευή. Οι Ρωμαίοι πρόσθεσαν παραγναθίδες στον αρχικό περσικό τύπο (Image courtesy of   Ardeshir  Radpour).

Οι Σασσανίδες υπήρξαν ένα περσικό ιερατικό γένος του Φαρς (Περσίδος) το οποίο το 224-226 μΧ ανέτρεψε τη δυναστεία των Πάρθων και κατέλαβε όλο το Παρθικό Βασίλειο μετατρέποντας το έτσι σε Σασσανιδικό. Η αυτοκρατορία των Σασσανιδών ήταν ισχυρότερη από την παρθική, στηριζόμενη σε έναν ισχυρό και πολυάριθμο στρατό. Με αυτόν τον τρόπο, οι Σασσανίδες αντιμετώπισαν με επιτυχία αρκετούς ισχυρούς εχθρούς στα σύνορα τους, κυρίως τους Κουσανούς, τους Ρωμαίους/Βυζαντινούς και τις Ουννικές φυλές, κυρίως τους επικίνδυνους Εφθαλίτες. Η αυτοκρατορία τους διατηρήθηκε έως τις αρχές του 7ου αιώνα, όταν ένας αυτοκαταστροφικός πόλεμος του βασιλιά Χοσρόη Β΄ εναντίον των Βυζαντινών επέφερε την εξάντληση της. Ετσι όταν οι στρατοί του Ισλάμ εμφανίσθηκαν στα δυτικά σύνορα του Σασσανιδικού Βασιλείου, αυτό ήταν σχεδόν ανίκανο να αποκρούσει τους εισβολείς. Εως το 649 μΧ, όλα τα σασσανιδικά εδάφη, εκτός της μικρής Δαϋλαμιτικής χώρας, κατέστησαν μουσουλμανικά και ο τελευταίος Σασσανίδης πρίγκηπας βρήκε καταφύγιο στην Κίνα της Δυναστείας Τανγκ. Εκεί η λαμπρή περσική δυναστεία έσβησε μακριά από την πατρίδα της. Αργότερα και οι Δαϋλαμίτες εξισλαμίσθηκαν.
Όπως και οι Πάρθοι προκάτοχοι τους, οι Σασσανίδες Πέρσες στηρίζονταν κυρίως στο ιππικό τους. Εντούτοις, δεν υπέπεσαν στο σφάλμα των πρώτων να εκμηδενίσουν τον ρόλο του πεζικού. Γενικά ο στρατός τους ήταν πιο επιθετικός και πιο αξιόμαχος από τον παρθικό.

Συνεχεια ανάγνωσης

ΟΙ ΕΦΘΑΛΙΤΕΣ (ΛΕΥΚΟΙ ΟΥΝΝΟΙ) ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΩΝ ΑΒΑΡΩΝ (ΝΟΜΑΔΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ)

Leave a comment

Αβαρος  ιππέας  με περικεφαλαία  τύπου  “σπάνγκενχελμ”,  νομαδικό  σύνθετο  τόξο  και  μακρά  λόγχη  (copyright:  V. Vuksic)..

 

Η  πρώτη  μνεία  των  Εφθαλιτών  ή  Λευκών  Ούννων  στις  ευρωπαϊκές  πηγές  ανήκει  στον  Βυζαντινό  χρονικογράφο  Προκόπιο,  σύγχρονο  του  αυτοκράτορα  Ιουστινιανού.  Ο  Προκόπιος  κατέγραψε  τις  παρατηρήσεις  ενός  Βυζαντινού  απεσταλμένου  στους  Σασσανίδες,  ο  οποίος  ταξίδευσε  στο  ανατολικό  Ιράν.  Οι  Κινέζοι  χρονικογράφοι  μνημονεύουν  τους  Εφθαλίτες  ως  «Γε-τι-ι-λι-ντο» ή  απλούστερα  ως  «Γε-τα».  Φαίνεται  πως  οι  Εφθαλίτες  ήταν  αρχικά  ένα  φύλο  Ούννων,  το  οποίο  αναμείχθηκε  με  τους  Ιρανούς  και  λιγότερο  Τοχάριους  της  κεντρικής  Ασίας,  μετεξελισσόμενο  σε  ένα  μιγαδικό  ουννικό-ιρανικό-τοχαρικό  φύλο.  Έτσι  εξηγείται  και  η  πιθανότητα  να  υιοθέτησαν  έως  το  500  την  ιρανική  γλώσσα  και  αρκετά  ιρανικά  ανθρωπωνύμια.

Οι  Εφθαλίτες  κατόρθωσαν  να  ιδρύσουν  δύο  νομαδικές  «αυτοκρατορίες»  στην  κεντρική  Ασία,  στο  ανατολικό  Ιράν  και  στην  Ινδία.  Το  390  οι  συγγενείς  τους  Χιονίτες  Ούννοι  (γνωστοί  στους  Ρωμαίους  ως  «Κιδαρίτες»)  προετοίμασαν  το  έδαφος  για  την  εφθαλιτική  επέκταση,  όταν  νίκησαν  τους  Σασσανίδες  και  εγκαταστάθηκαν  στη  Σογδιανή  και  τη  Βακτρία  (περίπου  σύγχρονα  Ουζμπεκιστάν  και  βόρειο  Αφγανιστάν).  Το  420-427  οι  Εφθαλίτες  διενήργησαν  από  το  κεντροασιατικό  λίκνο  τους,  εκτεταμένες  επιδρομές  στην  Περσία  φθάνοντας  έως  τις  Ράγες  (σύγχρονη  Τεχεράνη),  ώσπου  ηττήθηκαν  συντριπτικά  από  τους  Σασσανίδες  (427).  Όμως  επανήλθαν  και  το  454  νίκησαν  τους  τελευταίους  εντείνοντας  πάλι  τις  επιδρομές  τους  στο  Ιράν.  Το  464,  νέες  επιδρομές  των  Εφθαλιτών  ανάγκασαν  τον  Σασσανίδη  βασιλιά  Φιρούζ  (Περόζη)  να  τους  αντιμετωπίσει  σε  μία  σειρά  πολέμων.  Οι  πόλεμοι  έληξαν  το  475  με  συνθήκη  ειρήνης  η  οποία  προέβλεπε  την  ετήσια  καταβολή  λύτρων  από  τους  Σασσανίδες  στους  Εφθαλίτες.  Το  468  οι  Σασσανίδες,  στα  πλαίσια  των  πολέμων  τους  εναντίον  όλων  των  Ούννων,  επιτέθηκαν  και  σφαγίασαν  μαζικά  τους  Χιονίτες/Κιδαρίτες.  Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: