Home

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ: Οι σχέσεις Αγγλων-Σκώτων ανά τους αιώνες και η τωρινή κατάσταση

2 Comments

flags2

Οπως είναι γνωστό, η 18η Σεπτεμβρίου 2014 είναι η ημέρα κατά την οποία θα διενεργηθεί το πολυσυζητημένο  δημοψηφισμα για την Ανεξαρτησία της Σκωτίας. Με αφορμή αυτό το δημοψηφισμα, παραθέτω μία Ιστορία των ιστορικο-πολιτικών σχέσεων Αγγλων και Σκώτων από το σχηματισμό των δύο εθνών (περίπου την ίδια εποχή) έως σήμερα, στις οποίες τη σημαντικότερη θέση έχει η επίσημη ένωση τους σε ένα βασίλειο το 1707 και το παρασκήνιο της. Στο τέλος του άρθρου ερευνώ την κλιμάκωση του σύγχρονου αγώνα των Σκώτων για ανεξαρτησία και τα προβλήματα που παρουσιάζει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.  Αξίζει να σημειωθεί ότι οι θεμελιωτές και των δύο εθνών, Αγγλων και Σκώτων, προέρχονται από χώρες εκτός της Βρετανίας:  οι πρώτοι από τη Γερμανία και οι δεύτεροι από την Ιρλανδία.

Την ίδια περίπου εποχή κατά την οποία οι Αγγλοσάξονες και άλλοι Γερμανοί αποβιβάσθηκαν στη Βρετανία και άρχισαν την κατάκτηση των εδαφών που αργότερα κατέστησαν η σύγχρονη Αγγλία (5ος αι. μ.Χ.), ένα μέρος της ισχυρότερης ιρλανδικής φυλής, των Σκώτων, εγκαταστάθηκε στην αντίπερα ακτή της Καληδονίας (βόρεια Βρετανία, περίπου η σημερινή Σκωτία), ιδρύοντας το βασίλειο του Νταλ-Ριάτα (ή Νταλ-Ριάντα). Έχει υποτεθεί ότι αυτός ο αποικισμός αφορούσε μισθοφόρους οι οποίοι είχαν κληθεί από τους Βρετανούς ως πρόφραγμα έναντι των Πίκτων επιδρομέων (όπως πχ η προγενέστερη μετακίνηση των Ουοταδίνων). Οι Πίκτοι (Picti, οι «βαμμένοι» στην λατινική επειδή διατηρούσαν το αρχαίο κελτικό έθιμο της χρήσης δερματοστιξία σώματος πριν από την μάχη) ήταν ένας προ-κελτικός λαός της Καληδονίας ο οποίος εκείνη την εποχή είχε σχεδόν εκ-κελτιστεί και είχε ενσωματώσει τις περισσότερες άλλες φυλές της. Οι ίδιοι αυοαποκαλούντο «Κρούθνοι». Οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν γενικά την ρωμαϊκή διδαχή της αντιμετώπισης ενός βαρβάρου λαού στρέφοντας εναντίον του έναν άλλο.
Στην Ιρλανδία, η οποία δεν απειλήθηκε ποτέ από τους Ρωμαίους, οι τοπικές κελτικές φυλές αντιμάχονταν για την εξουσία. Βαθμιαίως παρουσιάστηκαν μερικοί πολέμαρχοι οι οποίοι επεξέτειναν σημαντικά την επιρροή τους και οι οποίοι ενθρονίζονταν στον ιερό λόφο της Τάρα.
Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούσαν ότι οι Αγγλοσάξονες αποτελούσαν τους κύριους προγόνους του σύγχρονου αγγλικού έθνους και ότι οι Άγγλοι είναι κατά βάση ένας γερμανικός λαός επειδή οι πρόγονοι τους εξόντωσαν ή εξεδίωξαν τους γηγενείς Κέλτες προς την περιφέρεια του νησιού. Από τότε, οι επιστήμες της αρχαιολογίας, της ανθρωπολογίας, κ.α. έδειξαν πως αυτό δεν ισχύει. Οι Άγγλοι κατάγονται κυρίως από τον γηγενή πληθυσμό των Βρετανικών Νήσων (όπως και οι γειτονικοί τους σύγχρονοι κελτικοί λαοί) ο οποίος υιοθέτησε πρώτα την κελτική γλώσσα και έπειτα τη γερμανική αγγλοσαξονική των κατακτητών. Το ίδιο συμβαίνει με την προέλευση των Γάλλων, Ισπανών, κ.α. οι οποίοι κατάγονται κυρίως από τον προ-κελτικό πληθυσμό της χώρας, ο οποίος εκ-κελτίστηκε λόγω της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης και αργότερα εκλατινίστηκε λόγω της ρωμαϊκής κατάκτησης. Η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού των αγγλοσαξονικών βασιλείων από τον 7ο αιώνα και εξής, αποτελείτο από εκ-γερμανισμένους Κέλτες οι οποίοι μιλούσαν την γλώσσα των κατακτητών και αυτοαποκαλούνταν πλέον «Σάξονες». Η ηγετική τους τάξη αποτελείτο κυρίως από γνήσιους Σάξονες αλλά και μερικούς εκ-γερμανισμένους Κέλτες αριστοκράτες. Οι γνήσιοι Σάξονες αποτέλεσαν την πλειοψηφία μόνο στους μικρούς παράκτιους θύλακες στους οποίους αποβιβάστηκαν αρχικά.

More

Advertisements

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ: Η ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

24 Comments

anglosaxon1

  Κελτες  και  Αγγλοσαξονες  περί  το  500  μ.Χ. (copyright: Ian Mladjov)

Τα  κατορθώματα  του  βασιλιά  Αρθούρου  αποτελούν  έναν  από  τους  σημαντικότερους  «εθνικούς»  θρύλους  της  Βρετανίας.  Τα  ανδραγαθήματα  των  Ιπποτών  της  Στρογγυλής  Τραπέζης,  το  λαμπερό  Κάμελοτ,  ο  ευγενής  και  φιλάνθρωπος  βασιλιάς  του  και  η  ευλογημένη  βασιλεία  του,  η  βασίλισσα  του,  Γκουίνεβήρ,  οι  Ιππότες  του,  Λάνσελοτ,  Πάρσιφαλ,  Μπορς  κ.ά.,  αποτελούν  πλέον  κτήμα  της  παγκόσμιας  πολιτισμικής  παράδοσης.    Πέρα  από  τη  ρομαντική  υστερο-μεσαιωνική  ατμόσφαιρα  που  προσέδωσε  ο  Τζέφφρυ  του  Μόνμουθ  στον  Αρθούριο  θρύλο,  τον  οποίο  ιστόρησε  στο  σύγγραμμα  του  «Ιστορία  των  Βασιλέων  της  Βρετανίας»  (12ος  αι.),  η  ιστορική  πραγματικότητα  ήταν  πολύ  διαφορετική.

Το  407  μ.Χ.  η  Δυτική  Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία  απέσυρε  τους  τελευταίους  τακτικούς  στρατιώτες  της  από  τις  βρετανικές  κτήσεις  της.  Ο  Ρωμαίος  αυτοκράτορας  συμβούλευσε  τους  Βρετανούς  να  μεριμνήσουν  οι  ίδιοι  για  την  άμυνα  τους  έναντι  των  Αγγλοσαξόνων,  Πίκτων  (της  Καληδονίας-Σκωτίας)  και  Ιρλανδών  επιδρομέων  που  λυμαίνονταν  την  περιοχή  τους.  Οι  Βρετανοί  πολέμαρχοι  ακολούθησαν  τη  συμβουλή  του  και  εξέλεξαν  έναν  στρατιωτικό  ηγέτη  (δούκα),  πιθανώς  με  τον  τίτλο  του  ανώτατου  ηγεμόνα,  ο  οποίος  καθοδηγούσε  την  πολεμική  προσπάθεια  τους  και  επέλυε  τις  διαφορές  τους.  Ο  Βόρτιγκερν  (Vortigern),  Βρετανός  ανώτατος  ηγεμόνας  του  5ου  αι.,  στηρίχθηκε  σε  Αγγλοσάξονες  μισθοφόρους  προκειμένου  να  αποκρούσει  τους  ομοεθνείς  τους  και  να  επιβάλει  την  αρχή  του.    Ο  όρος  «Αγγλοσάξονες»  αποτελεί  τη  συμβατική  ονομασία  ενός  συνόλου  Γερμανών  (και  λίγων  Σλάβων)  εισβολέων  στη  Βρετανία,  προερχόμενων κυρίως  από  τις  σύγχρονες  Βόρεια  Γερμανία,  Ολλανδία, Γιουτλάνδη  (Δανία) και  λίγο αργότερα  και  από  τη  Νορβηγία.  Το  σύνολο  περιελάμβανε  Σάξονες,  Άγγλους  (Ιγκλίνους),  Φρισίους,  Ιούτους,  Πρωτο-νορβηγούς,  Αγγριβάριους,  Βεστφαλούς,  Φράγκους,  Θουριγγούς,  Βαγγριους  κ.ά.  Οι  πολυπληθέστεροι  ανάμεσα  τους  ήταν  οι  Σάξονες,  γι’  αυτό  ή  συνολική  αγγλοσαξονική  ομάδα  αποκαλείται  συχνά  μόνο  με  το  δικό  τους  εθνωνύμιο.  Ωστόσο,  το  έθνος  που  σχηματίσθηκε  από  την  αγγλοσαξονική  βάση,  οι  σύγχρονοι  Άγγλοι,  έλαβε  αυτήν  την  ονομασία  επειδή  οι  ηγεμόνες  της  ανήκαν  κυρίως  στο  ομώνυμο  φύλο.

Arthur

Μία  πιστή  αναπαράσταση  του  Αρθούρου  και  των  κατάφρακτων  ιππέων  του  («ιπποτών»)  από  τον  Βρετανικό  Ιστορικό  Σύλλογο    Comitatus  (Υστερορωμαϊκό  βαρύ  ιππικό). Παρατηρείστε  στα  δεξιά  τον  “δρακονάριο”  λαβαροφόρο  ιππέα  που  φέρει  το  σαρματικής προέλευσης  λάβαρο  του  δράκου.

Συνεχιστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: