Home

ΟΙ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΩΡΙΕΑ ΤΟΥ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΥ: ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΥ

2 Comments

(Το  συγκεκριμένο  άρθρο  μου,  δημοσιεύθηκε  για  πρώτη  φορά  στο  ιστολόγιο  http://www.istorikathemata.com/  ) 

Περί  το  τέλος  του  6ου  αιώνα  π.Χ.  ο  Αγιάδης  Αναξανδρίδας,  ένας  από  τους  δύο  Σπαρτιάτες  βασιλείς,  δυσκολευόταν  να  αποκτήσει  τέκνα  από  την  πρώτη  σύζυγο  του.  Οι  Σπαρτιάτες  έφοροι  του  επέβαλλαν  να  λάβει  και  δεύτερη  σύζυγο  προκειμένου  να  αποκτήσει  διάδοχο.  Από  τη  δεύτερη  γυναίκα  του  ο  Αναξανδρίδας  απέκτησε  τον  Κλεομένη,  ο  οποίος  έμελε  να  εξελιχθεί  σε  έναν  από  τους  ικανότερους  Σπαρτιάτες  βασιλείς.  Ωστόσο,  λίγο  μετά  τη  γέννηση  του,  η  πρώτη  γυναίκα  του  Αναξανδρίδα  γέννησε  επίσης  γιο,  τον  Δωριέα.  Παρότι  ο  Δωριέας  προερχόταν  από  την  πρώτη  σύζυγο,  ο  Κλεομένης  διαδέχθηκε  τον  Αναξανδρίδα  ως  πρωτότοκος.    Ο  Δωριέας,  χολωμένος  από  την  ανάληψη  της  εξουσίας  από  τον  Κλεομένη,  οργάνωσε  αποικιστική  αποστολή  προκειμένου  να  εγκαταλείψει  για  πάντα  τη  Σπάρτη  (515  π.Χ.).  Η  πρώτη  επιλογή  του  ήταν  η  περιοχή  του  ποταμού  Κίνυπα  στη  Λιβύη.  Οι  άνδρες  που  τον  ακολούθησαν  αναφέρονται  ως  «Λακεδαιμόνιοι»  και  φαίνεται  ότι  περιελάμβαναν  ελάχιστους  Σπαρτιάτες  πολίτες  («ομοίους»).  Όσοι  «όμοιοι»  τον  ακολούθησαν  θα  ήταν  προσωπικοί  φίλοι  του,  μέλη  της  πολιτικής  φατρίας  του.  Οι  περισσότεροι  άνδρες  του  προέρχονταν  από  άλλες  κατηγορίες  Λακεδαιμονίων,  κυρίως  από  υπομείονες  (έκπτωτους  πολίτες,  που  μόλις  είχαν  αρχίσει  να  αυξάνονται),  περιοίκους  καθώς  και  από  Πελοποννησίους  συμμάχους.

Ένα  τμήμα  της  Λιβύης,  η  Κυρηναϊκή,  είχε  ήδη  αποικισθεί  από  αποίκους  Λακεδαιμονίων.  Οι  Κυρηναίοι  προέρχονταν  από  τη  νήσο  Θήρα,  μία  λακωνική  αποικία.  Επιπρόσθετα,  κοντά  στον  γειτονικό  ποταμό  Κίνυπα  υπήρχε  η  πόλη  Οία,  αναφερόμενη  αργότερα  ως  καρχηδονιακή  αποικία.  Ωστόσο  η  ονομασία  της  ανήκει  σε  μία  θηραϊκή  πόλη  και  επομένως  ίσως  ιδρύθηκε  από  Θηραίους  ή  Κυρηναίους  αποίκους.  Πιθανώς  οι  Καρχηδόνιοι  εκδίωξαν  αργότερα  τους  Έλληνες  αποίκους  της  λιβυκής  Οίας,  αποικίζοντας  την  με  Φοίνικες.  Οι  Κυρηναίοι  υποστήριξαν  την  αποικιστική  εκστρατεία  του  Δωριέα  στη  Λιβύη  για  λόγους  επιβίωσης.  Τη  συγκεκριμένη  εποχή  βρίσκονταν  ανάμεσα  σε  δύο  «πυρά».  Στα  ανατολικά  τους,  οι  Πέρσες  του  βασιλιά  Καμβύση  είχαν  κατακτήσει  την  Αίγυπτο  απειλώντας  τους  άμεσα.  Στα  δυτικά,  οι  Καρχηδόνιοι  επεκτείνονταν  διαρκώς  πλησιάζοντας  επικίνδυνα  τα  κυρηναϊκά  σύνορα.  Οι  Κυρηναίοι,  που  είχαν  συμπληρώσει  μόλις  έναν  αιώνα  στην  περιοχή,  κινδύνευαν  να  συνθλιβούν  και  πιθανώς  να  εκδιωχθούν  πάλι  προς  την  Ελλάδα.  Λαμβάνοντας  υπόψη  ότι  η  αποστολή  του  Δωριέα  οργανώθηκε  από  το  επίσημο  σπαρτιατικό  κράτος,  πιθανώς  αποτελούσε  μέτρο  το  οποίο  έλαβε  η  Σπάρτη  για  τη  σωτηρία  της  αποικίας  της,  Κυρήνης.  Ήταν  επόμενο  να  δράσει  για  τη  σωτηρία  της  τελευταίας,  ειδικά  σε  μια  εποχή  που  ο  Ελληνισμός  κινδύνευε  από  την  επέκταση  των  εχθρών  του  από  την  Ανατολή  (Πέρσες  και  Συροφοίνικες)  και  τη  Δύση  (Καρχηδόνιοι  και  Ετρούσκοι).  Οι  Κυρηναίοι  θα  ήταν  ευτυχείς  από  την  ίδρυση  μιας  «δίδυμης»  δωρικής  αποικίας  στον  Κίνυπα  η  οποία  θα  ενίσχυε  υπέρμετρα  το  ελληνικό  στοιχείο  στη  Λιβύη. Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΛΑΣ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ: ΜΙΑ ‘ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ’ ΤΟΥ ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -2o ΜΕΡΟΣ

Leave a comment

Archaic1

Οπλίτης  της  Αρχαϊκής  περιόδου  με  κωδωνόσχημο  θώρακα,  κερασφόρο  κορινθιακό  κράνος,  αργολική  ασπίδα  και  λόγχη.  Αυτή  η  οπλοσκευή  ήταν  χαρακτηριστική  και  για  τους  Ελληνες  της  Σικελίας  και  της  Κάτω  Ιταλίας  στην  οποία  έχουν  ανακαλυφθεί  κερασφόρες  περικεφαλαίες.  Ευγενική  χορηγία  του  Συλλόγου  Ιστορικών  Μελετών  Κορύβαντες.

Η  Γέλα  ολοκλήρωσε  την  ηγεμονική  πορεία  της,  όταν  ο  Γέλων,  η  μεγαλύτερη  μορφή  της,  κατέστησε  πρωτεύουσα  του  τις  Συρακούσες.  Στο  εξής,  το  τέκνο  της,  ο  Ακράγας,  την  υποκατέστησε  ως  η  δεύτερη  ισχυρότερη  σικελιωτική,  πραγματικό  αντίπαλο  δέος  για  τις  Συρακούσες.

Μετά  από  αυτήν  την  ιστορική  εισαγωγή,  θα  ασχοληθούμε  λεπτομερέστερα  με  τις  ένοπλες  δυνάμεις  της  Γέλας.

Το  βασικό  στρατιωτικό  μειονέκτημα  της  Γέλας  ήταν  η  έλλειψη  λιμένων  στην  περιοχή  της.  Ετσι,  δεν  διέθετε  ποτέ  αξιόλογο  πολεμικό  στόλο.  Όταν  αργότερα  οι  τύραννοι  της  συγκρότησαν  το  εκτεταμένο  κράτος  τους,  χρησιμοποίησαν  τους  λιμένες  και  τα  πολεμικά  πλοία  των  υποτελών  πόλεων-κρατών  για  τη  συγκρότηση  ναυτικού.  Η  μειωμένη  ενασχόληση  των  Γελώων  με  τη  ναυτιλία  και  η  εύφορη  πεδιάδα  της  πόλης  τους,  τούς  έστρεψαν  στη  γεωργική-κτηνοτροφική  ζωή.  Εξάλλου  οι  άποικοι  πρόγονοι  των  περισσοτέρων,  παρότι  νησιώτες,  ήταν  περισσότερο  προσκολλημένοι  στον  χερσαίο  βίο  παρά  στη  θάλασσα:  δηλαδή  οι  Κρήτες,  οι  Κώοι  και  οι  άποικοι  από  τις  πόλεις  Ιάλυσο  και  Κάμιρο  της  Ρόδου  (οι  Λίνδιοι  ήταν  ουσιαστικά  η  εξαίρεση  στον  «κανόνα»).  Το  περιορισμένο  ναυτικό  της  Γέλας  «ελευθέρωνε»  το  μάχιμο  δυναμικό  της  για  υπηρεσία  στο  χερσαίο  στράτευμα.  Άλλες  παράμετροι  που  οδήγησαν  στη  συγκρότηση  του  πανίσχυρου  Γελώου  στρατού,  ήταν  η  δωρική  προέλευση  των  αποίκων  και  η  ευφορία  της  πεδιάδας  της  Γέλας.  Οι  Δωριείς  είχαν  μακρόχρονη  στρατιωτική  παράδοση,  την  οποία  διατήρησαν  αμείωτη  όταν  εγκαταστάθηκαν  στα  Δωδεκάνησα  και  την  Κρήτη.  Αυτή  την  «κληρονομιά»  παρέλαβαν  οι  Γελώοι  και  οι  Ακραγαντίνοι.

Η  ευφορία  του  εδάφους  επέδρασε  με  διττό  τρόπο  στη  γένεση  ισχυρού  στρατεύματος.  Η  γόνιμη  γελώα  γη  μπορούσε  να  συντηρήσει  σημαντικό  πληθυσμό.  Ήταν  πυκνοκατοικημένη  ήδη  πριν  την  άφιξη  των  Ελλήνων,  οι  οποίοι  κατέστησαν  δουλοπάροικους  τους  Σικανούς.  Ο  σχηματισμός  εκτενών  και  εύφορων  κλήρων,  καλλιεργούμενων  από  πολλούς  δουλοπάροικους  και  τα  εισοδήματα  που  απέφεραν,  δημιούργησαν  τις  κατάλληλες  συνθήκες  για  τον  σχηματισμό  μιας  πολεμοχαρούς  αριστοκρατίας  η  οποία  αποτελείτο  από  τους  απογόνους  των  αποίκων  και  διατηρείτο  συνεχώς  ετοιμοπόλεμη,  για  την  επιτήρηση  των  υποταγμένων  γηγενών,  όπως  συνέβη  π.χ.  στο  Άργος  και  στη  Σπάρτη.  Έτσι  συγκροτήθηκε  ένας  στρατός  ισχύος  συγκρίσιμης  με  τον  αργείο  και  τον  λακεδαιμονικό  της  Αρχαϊκής  εποχής.  Εντούτοις  οι  Γελώοι  δεν  ακολούθησαν  την  πορεία  της  Σπάρτης  (η  οποία  διατήρησε  τις  τάξεις  των  ειλώτων  και  των  περιοίκων  έως  την  Ελληνιστική  περίοδο)  αλλά  εκείνη  του  Άργους.  Σταδιακά,  οι  Σικανοί  δουλοπάροικοι,  με  την  υποχώρηση  του  αριστοκρατικού  πολιτεύματος  υπέρ  της  τυραννίας  (η  οποία  ευνοούσε  τις  λαϊκές  μάζες  στις  οποίες  στηριζόταν  αρκετά),  και  τον  βαθμιαίο  εξελληνισμό  τους,  απελευθερώθηκαν  και  αφομοιώθηκαν  από  τους  Έλληνες  αποίκους.  Ετσι  η  οπλιτική  φάλαγγα  της  Γέλας  ενισχύθηκε  αριθμητικά  τόσο  με  τους  εξελληνισμένους  ιθαγενείς,  όσο  και  από  τον  μεγάλο  πληθυσμό  ο  οποίος  τρεφόταν  από  την  εύφορη  γη. Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΛΑΣ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ: ΜΙΑ ‘ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ’ ΤΟΥ ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -1o ΜΕΡΟΣ

Leave a comment

Συνθετο Κορινθιακό

Σύνθετο  κορινθιακό  κράνος,  (κατασκευασμένο  κυρίως  από  σκληροποιημένο  δέρμα  αλλά  και  ορείχαλκο  και  άλλα  υλικά),  ορειχάλκινος  θώρακας  με  μήτρα  και  ξίφος.  Τέτοιου  είδους  ελληνικός  αρχαϊκός  οπλισμός – εκτός από τη μήτρα την οποία δεν έφεραν οι ιππείς –  φερόταν  και  από  το  περίφημο  ιππικό  της  Γέλας  μεταξύ  άλλων  ελληνικών  στρατών  (ευγενική    χορηγία    του    Συλλόγου    Ιστορικών    Μελετών    ‘Κορύβαντες  –  ο  οπλισμός  κατασκευάσθηκε  από  τον  δημιουργό  Δημήτρη  Κατσίκη  )

Η  Γέλα  ιδρύθηκε  το  688  π.Χ.  στη  νότια  ακτή  της  Σικελίας,  κοντά  στον  ποταμό  Γέλα,  από  Κρήτες,  Ροδίους  και  άλλους  Δωδεκανησίους  Δωριείς  με  οικιστές  τον  Έντιμο  και  τον  Αντίφημο  οι  οποίοι  αντιπροσώπευαν  τις  δύο  κύριες  μητροπόλεις.  Η  αποικία  ονομάσθηκε  αρχικά  «Λίνδιοι»,  από    το  «εθνικό»  της  Λίνδου,  της  σημαντικότερης  πόλης-κράτους  της  Ρόδου.  Η  Λίνδος  είχε  σημαντικά  ανώτερη  ναυτιλία  από  οποιαδήποτε  άλλη  πόλη  της  Ρόδου,  της  Κρήτης  και  της  Δωδεκανήσου,  και  προφανώς  υποστήριξε  ναυτιλιακά  την  αποικιστική  αποστολή.  Εντούτοις,  επειδή  οι  περισσότεροι  άποικοι  δεν  είχαν  λινδιακή  καταγωγή,  επικράτησε  η  ονομασία  «Γέλα»  από  το  σικανικό  όνομα  του  γειτονικού  ποταμού  (Γέλας).

Οι  Γελώοι  διακατέχονταν  εξ  αρχής  από  πολεμικό  πνεύμα,  αποζητώντας  την  επέκταση  στη  σικελική  ενδοχώρα,  σε  βάρος  των  εντόπιων  Σικανών  και  Σικούλων  (Σικελών,  Siculi)  και  σε  βάρος  άλλων  Ελλήνων  αποίκων.  Η  πρώτη  φάση  της  εντυπωσιακής  κατακτητικής  πορείας  της  Γέλας,  ανήκει  στους  πολέμους  εναντίον  των  γειτονικών  Σικανών.  Το  Κάκυρο,  η  Ομφάκη  (σημερινό  Monte  Desusino),  το  Αρίαιτο  (ή  Αριαίτης),  το  Ίνυκο,  και  άλλες  σικανικές  πολίχνες,  υπέκυψαν  στον  στρατό  της  Γέλας,  παρά  την  αντίσταση  τους.  Η  σθεναρή  αντίσταση  τους  καταδεικνύεται  από  το  γεγονός  ότι  πέρασαν  σχεδόν  δύο  αιώνες  έως  την  υποταγή  των  τελευταίων  ελεύθερων  Σικανών  από  τους  Γελώους.  Οι  Ελληνες  είχαν  καθοριστικό  στρατιωτικό  προβάδισμα  χάρη  στην  οπλιτικού  τύπου  οπλοσκευή  τους.  Συνεχίστε την ανάγνωση

ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΕ Η ΟΠΛΙΤΙΚΗ ΦΑΛΑΓΓΑ;

Leave a comment

Hoplitikon

Σύρραξη  οπλιτών.  Επρόκειτο  για  έναν  από  τους  φονικότερους  τύπους  συρράξεων  κατά  την  Αρχαιότητα   ( Ιστορικός  Σύλλογος
Ancienthoplitikon Μελβουρνης)

Η  επινόηση  του  οπλιτικού  τρόπου  πολέμου  και  της  οπλιτικής  φάλαγγας  αποτελεί  μία  από  τις  μεγαλύτερες  «επαναστάσεις»  στην  παγκόσμια  στρατιωτική  Ιστορία.  Οι  περισσότεροι  μελετητές  την  θεωρούν  εξίσου  σημαντική  με  την  εφεύρεση  της  σέλας  με  αναβολείς  η  οποία  κατέστησε  το  σιδηρόφρακτο  ιππικό  κυρίαρχο  των  μαχών  ή  με  την  επινόηση  των  πυροβόλων  όπλων  η  οποία  μετέβαλε  για  πάντα  το  πρόσωπο  του  πολέμου.

Η  απομάκρυνση  των  νοτίων  Ελλήνων  από  την  πολιτειακή  οργάνωση  του  φυλετικού  κράτους,  η  πρόοδος  του  θεσμού  της  ελληνικής  πόλης  και  οι  κοινωνικοοικονομικές  εξελίξεις  που  συνόδευσαν  αυτή  την  θεμελιώδη  αλλαγή,  είχαν  προχωρήσει  σημαντικά  κατά  το  τέλος  της  Γεωμετρικής  περιόδου.  Οι  νέες  συνθήκες  που  δημιουργήθηκαν,  οδήγησαν  τους  Έλληνες    στην  επινόηση  του  οπλιτικού  πολέμου  και  του  αντίστοιχου  νέου  είδους  πολεμιστή,  του  καθαυτό  οπλίτη.  Υπάρχει  μεγάλη  διχογνωμία  σχετικά  με  το  ερώτημα  ποια  ήταν  η  νοτιοελληνική  περιοχή  όπου  εμφανίστηκε  για  πρώτη  φορά  το  νέο  σύστημα  μάχης.  Οι    Αργείοι,  οι  Θηβαίοι,  οι  Σπαρτιάτες  ή  οι  Μαντινείς  αναφέρονται  ή  υπονοούνται  από  διάφορους  αρχαίους  συγγραφείς  ως  οι  εφευρέτες  του  νέου  τρόπου  πολέμου.  Η  ισχυρότερη  άποψη  μεταξύ  των  μελετητών  είναι  αυτή  που  υποστηρίζει  ότι  οι  οπλιτικές  τακτικές  πρωτοεμφανίστηκαν  σε  κάποιο  κράτος  ή  ομάδα  γειτονικών  κρατών  της  ανατολικής  ή  της  νότιας  Πελοποννήσου,  σε  δωρική  ή   αρκαδική  περιοχή.  Θα  πρέπει  να  αποκλείσουμε  από  τους  πιθανούς  επινοητές  της  οπλιτικής  φάλαγγας  την  Κόρινθο,  τη  Σικυώνα  και  τις  μικρές  πόλεις-κράτη  της  Αργολίδας  διότι  οι  κάτοικοι  τους  την  υιοθέτησαν  υπό  την  επίδραση  των  Αργείων  του  τυράννου  Φείδωνος.  Ομοίως  πρέπει  να  αποκλείσουμε  την  Αθήνα  και  την  ευρύτερη  Αττική  για  παρόμοιους  λόγους. Συνεχίστε την ανάγνωση

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ

1 Comment

Ο  βασιλιάς  Πύρρος  στη  μάχη  του  Ασκλου  εναντίον  των  Ρωμαίων  (279  π.Χ.)  σε  εξαίρετο  πίνακα  του  Giuseppe  Rava.  Σε  πρώτο  πλάνο,  η  μακεδονικού  τύπου  φάλαγγα  των  Ηπειρωτών  και  Μακεδόνων  του  Πύρρου,  η  οποία  κατατρόπωσε  τους  Ρωμαίους  (Copyright:  Giuseppe  Rava)

Η  μακεδονική  φάλαγγα  σαρισσοφόρων  και  οι  σπείρες  της  ρωμαϊκής  λεγεώνας  υπήρξαν  οι  δύο  πιο  επιτυχημένοι  σχηματισμοί  μάχης  της  Αρχαιότητας.  Η  φάλαγγα  των  πεζεταίρων  σαρισσοφόρων  δημιουργήθηκε  από  τον  Φίλιππο  Β΄  της  Μακεδονίας  στα  μέσα  του  4ου  προχριστιανικού  αιώνα,  όταν  εκείνος  επηρεάσθηκε  από  τους  πολεμικούς  νεωτερισμούς  του  Αθηναίου  στρατηγού  Ιφικράτη  και  του  Θηβαίου  στρατηγού  Επαμεινώνδα.  Η  μακεδονική  φάλαγγα  διέγραψε  μία  μεγάλη  πορεία.  Οι  Μακεδόνες  ήταν  εκείνοι  που  τη  χρησιμοποίησαν  για  πρώτη  φορά  και  έπειτα  την  κληροδότησαν  στα  Μακεδονικά  Ελληνιστικά  Βασίλεια  που  σχηματίσθηκαν  οριστικά  μετά  τη  διάσπαση  του  Κράτους  του  Μεγάλου  Αλεξάνδρου.  Ετσι  στη  συνέχεια  τη  χρησιμοποίησαν  οι  Αντιγονίδες,  ο  Λυσίμαχος,  οι  Σελευκίδες,  οι  Πτολεμαίοι,  οι  Ατταλίδες  της  Περγάμου  και  τα  Ελληνιστικά  Βασίλεια  της  Βακτρίας,  της  Ινδίας,  του  Πόντου  και  άλλα  μικρότερα.  Στην  κυρίως  Ελλάδα,  οι  Ηπειρώτες  του  μεγάλου  βασιλιά  Πύρρου,  οι  Αχαιοί,  οι  Βοιωτοί  και  οι  Σπαρτιάτες  συγκρότησαν  σε  διαφορετικές  εποχές,  φάλαγγες  μακεδονικού  τύπου.  Αντίθετα,  οι  Αθηναίοι  και  οι  υπόλοιποι  Ελληνες  της  κυρίως  Ελλάδας,  όπως  και  οι  Ελληνες  της  Σικελίας,  της  Ιταλίας,  της  Γαλατίας-Ιβηρίας  (Μασσαλίας  και  αποικιών  της),  της  Κυρηναϊκής  και  του  βόρειου  Ευξεινου  Πόντου,  δεν  υιοθέτησαν  ποτέ  τη  μακεδονική  φάλαγγα.  Μόνο  οι  Ταραντίνοι  συγκρότησαν  μία  βραχύβια  μακεδονική  φάλαγγα  υπό  την  καθοδήγηση  του  Πύρρου. Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, 524 π.Χ.

1 Comment

42

Ιταλός ελαφρός πολεμιστής, σε πίνακα του Peter Connolly. Ηταν ο βασικός τύπος «ψιλού» πολεμιστή στον οποίο ανήκε το μεγαλύτερο μέρος των ελαφρά οπλισμένων Ιταλών μαχίμων που επιτέθηκαν στην Κύμη. Ειδικά για τους λαούς οι οποίοι ζούσαν στην κεντρική οροσειρά των Απενίνων της ιταλικής χερσονήσου ήταν το βασικό είδος μαχίμου. Επρόκειτο για σκληραγωγημένους και επίμονους πολεμιστές οι οποίοι προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα στην Ρώμη τους επόμενους αιώνες. Ο μάχιμος της εικόνας φέρει κράνος ιθαγενούς ιταλικού τύπου με ελληνικό λοφίο. Φέρει προστατευτικό έλασμα για τον λαιμό του και «καρδιοφύλακα» (pactorale) – έναν κυκλικό δίσκο για την προστασία του στήθους. Όμοιο δίσκο έχει αναρτημένο και στην πλάτη του. Κρατάει δύο ακόντια – ένα βαρύτερο και ένα ελαφρύτερο. Το ξίφος του είναι ελληνικού τύπου (copyright: Peter Connolly).

.

Το 745 π.Χ. οι Ευβοείς άποικοι που είχαν αποικήσει από χρόνια το μικρό νησί των Πιθηκουσών στα ανοικτά του κόλπου της Νεάπολης στην Ιταλία, ίδρυσαν στην απέναντι ακτή την Κύμη, την πρώτη «επίσημη» ελληνική αποικία στη μεγάλη χερσόνησο. Οι Πιθηκούσες ήταν η πρώτη, αλλά «ανεπίσημη» αποικία στην Ιταλία. Η Κύμη έλαβε το όνομα της από την ευβοϊκή Κύμη, μάλλον ως «ουδέτερη» συμβιβαστική λύση ανάμεσα στους Χαλκιδείς και τους Ερετριείς αποίκους, τους πλέον πολυάριθμους. Σύντομα η Κύμη, ενισχυμένη με νέους αποίκους από τη Χαλκίδα, την Ερέτρια, την ευβοϊκή Κύμη, την Τανάγρα, την Κήρινθο και την Ωρωπία, επεκτάθηκε στην εύφορη γη των Φλεγραίων Πεδίων στα βόρεια της. Αργότερα κατέφθασαν στην Κύμη νέοι Έλληνες άποικοι από τη Μεγάλη Ελλάδα, τη Σάμο κ.α. ιδρύοντας θυγατρικές αποικίες της και αυξάνοντας έτσι τη δύναμη και την έκταση της χώρας της. Ανάμεσα στις νέες αποικίες θα ξεχωρίσει η Νεάπολη (σημερινή Νάπολι). Σε άλλες περιπτώσεις, οι Έλληνες εγκαθίσταντο σε υπάρχοντα χωριά των ιθαγενών Αυσώνων μετεξελίσσοντας τα σε ελληνικές αποικίες όπως συνέβη στην Πομπηία, το Ηράκλειο (Herculaneum) κλπ. Έτσι τα όρια της κυμαϊκής χώρας πλησίαζαν ταχέως προς τον ποταμό Ουόλτουρνο αλλά σύντομα περιορίσθηκαν από έναν πανίσχυρο εχθρό, τους Ετρούσκους ή Τυρρηνούς όπως τους ονόμαζαν οι Έλληνες, τον λαό της Ετρουρίας (σημερινή Τοσκάνη).

23

Οπλίτης της Υστερης Αρχαϊκής περιόδου (6ος-αρχες 5ου αι. π.Χ.) με φολιδοθώρακα. Διακρίνεται το εσωτερικό της οπλιτικής ασπίδας.  Η εικόνα θα μπορούσε να αντιστοιχεί τοσο σε Κυμαίο,  όσο και σε Ετρούσκο οπλίτη  (ευγενική χορηγία του Συλλόγου Ιστορικών μελετών ‘Κορύβαντες‘ – η οπλοσκευή είναι έργο του δημιουργού Δημήτρη Κατσίκη).

 .

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε Έλληνες και Ετρούσκους ήταν αρκετά παλαιότερος. Ο μυθογράφος Παλαίφατος (Περί Απίστων) διαβεβαιώνει ότι το θαλασσινό τέρας Σκύλλα που αντιμετώπισε ο Οδυσσέας στις περιπλανήσεις του, αντιπροσώπευε τον κίνδυνο που αντιμετώπιζαν τα ελληνικά πλοία στο Στενό της Μεσσήνης, από τους Ετρούσκους πειρατές. Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: