Home

Η ελληνική συμμετοχή στην κατασκευή του «Πήλινου στρατού» της αρχαίας Κίνας – Μέρος ΙΙ

Leave a comment

663638

Ο περίφημος Πήλινος Στρατός του Πρώτου Αυτοκράτορα της Κίνας (credit: Wikimedia commons).

.

Περικλής Δεληγιάννης

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

.

Οι Αχαιμενίδες Πέρσες βασιλείς ήταν οι πρώτοι οι οποίοι εγκατέστησαν Ελληνες εξόριστους, αιχμαλώτους και μισθοφόρους στη Φεργκάνα. Tο 329 π.Χ. o Αλέξανδρος ίδρυσε στην ίδια κοιλάδα την περίφημη αποικία του Αλεξάνδρεια την Εσχάτη ενώ και άλλες ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν στην περιοχή (σύγχρονο Τατζικιστάν και ανατολικό Ουζμπεκιστάν). Το 238 π.Χ οι Ελληνες της Βακτρίας και της Φεργκάνα κατέστησαν ανεξάρτητοι από τους Σελευκίδες και επεξέτειναν κατακτητικά την επικράτεια τους προς όλες τις κατευθύνσεις. Από την επέκταση τους στην Ινδία προήλθε αργότερα και το Ινδο-Ελληνικό Βασίλειο το οποίο έφθασε στο απόγειο της ισχύος του με τον βασιλιά-πολεμιστή Μένανδρο τον Μέγα. Ωστόσο ο Στράβων μας πληροφορεί ότι οι Βακτρο-Ελληνες εκστράτευσαν και προς την πλευρά του βαθύπεδου του Ταρίμ, πέρα από την Εσχάτη Αλεξάνδρεια και ότι «επεξέτειναν το βασίλειο τους έως τους Σήρες και τους Φρύνους» (Στράβων 11.XI.I). Υπόψιν ότι οι Ελληνες αποκαλούσαν «Σήρες και Φρύνους» τους Κινέζους και τους Πρωτο-Τούρκους ή τους Θιβετιανούς.

More

Η ελληνική συμμετοχή στην κατασκευή του «Πήλινου στρατού» της αρχαίας Κίνας – Μέρος Ι

Leave a comment

urumchi-china

Πολεμιστής ελληνιστικής τεχνοτροπίας μαζί με απεικόνιση κενταύρου σε μάλλινη ταπισερί τοίχου του 3ου ή του 2ου αιώνa π.Χ. από το βαθύπεδο του Ταρίμ. Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα έργα ελληνικής τεχνοτροπίας στην περιοχή, την εποχή που κατασκευαζόταν ο Πήλινος Στρατός (Sampul, Urumqi Xinjiang Museum, credit: Wikimedia commons).

.

Περικλής Δεληγιάννης

.

Το κύριο «σεισμικό» γεγονός των ημερών που πέρασαν για την Αρχαιολογία και την Ιστορία, ήταν η εκτίμηση σε εκπομπή του BBC και του National Geographic από κοινού, μιας ομάδας αρχαιολόγων οι οποίοι συνεχίζουν τις ανασκαφές στο Μαυσωλείο του Τσιν Σι Χουάνγκ Τι, του πρώτου αυτοκράτορα της ενωμένης Κίνας (βασιλεία 221-210 π.Χ.) με επικεφαλής αρχαιολόγο τη Δρ. Li Xiuzhen, ότι υπήρξε αρχαία ελληνική συμμετοχή στην κατασκευή των αγαλμάτων του περίφημου «Πήλινου στρατού» του πρώτου αυτοκράτορα. Η Li Xiuzhen δήλωσε τα εξής: «Εχουμε ενδείξεις ότι υπήρξαν στενές σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα του Πρώτου Αυτοκράτορα και στη Δύση πριν από την επίσημη λειτουργία του Δρόμου του Μεταξιού. Πρόκειται για πολύ νωρίτερα από ότι νομίζαμε….  Τώρα πιστεύουμε ότι ο Πήλινος στρατός, οι ακροβάτες και τα ορειχάλκινα γλυπτά που βρέθηκαν στο μαυσωλείο, έχουν εμπνευσθεί από αρχαία ελληνικά γλυπτά και την αρχαία ελληνική τέχνη….»

More

Η Νίσιβις Εάλω: εικόνες από τη σύγχρονη Νουσαϋμπίν ή μήπως από τη Βυζαντινή Μικρά Ασία των 11ου-13ου μ.Χ. αιώνων;

Leave a comment

01Τεράστιες τουρκικές σημαίες στα ερείπια της κατεστραμμένης Νισίβεως, στρατιώτες και τεθωρακισμένα οχήματα. Το «έργο» των Τουρκομάνων σκηνιτών έχει ολοκληρωθεί…….

.

Π. Δεληγιάννης

.

            Τις τελευταίες ημέρες, άλλη μία πολύ σημαντική είδηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από τα ελληνικά ΜΜΕ: η ουσιαστική πτώση των τελευταίων συνοικιών της κουρδικής πόλης Νουσαϋμπίν της νοτιοανατολικής Τουρκίας, στον έλεγχο του τουρκικού στρατού.

            Και παρότι οι γείτονες μάλλον προσπαθούν να πείσουν ότι ο στρατός και η αστυνομία τους αντιμετωπίζουν απλές «τρομοκρατικές ομάδες» σε μία συνήθη αναμέτρηση εναντίον λίγων φανατικών, για μία ακόμη φορά τα «ντοκουμέντα» δείχνουν ότι η  Τουρκία αντιμετωπίζει έναν πραγματικό πόλεμο ευρείας κλίμακας εντός των συνόρων της, ενδεχομένως τη μεγαλύτερη μεταπολεμική απειλή για την υπόσταση της. Εξ’ ου και οι κλιμακούμενες και μάλλον αδέξιες προκλητικές ενέργειες των τελευταίων μηνών σε βάρος της χώρας μας, τις οποίες πιέσεις οι Τούρκοι φρόντισαν φυσικά να «μετεμφυτεύσουν» και στους άλλους γείτονες στα βορειοδυτικά μας. Η διπλή πίεση/υπερκέραση (στα ανατολικά και στα βορειοδυτικά μας) είναι πάντα αποτελεσματικότερη από την απλή. Και γιατί συμβαίνουν αυτά; Λόγω του γνωστού χιλιοειπωμένου αξιώματος: «Όταν η Τουρκία αντιμετωπίζει εσωτερικό πρόβλημα, φροντίζει να το ‘εξάγει’ για να το εκτονώσει».

Συνεχεια αναγνωσης

Ο «εξολοθρευτής» του Ροστώβ και άλλες ιστορίες

Leave a comment

[απενεργοποιώ αναγκαστικά τα σχόλια, για να αποφύγω χαρακτηρισμούς από τους σχολιάζοντες].

Black_Sea(Source: Wikimedia commons)

.

Όπως έχω ξαναγράψει, μερικές φορές η επικαιρότητα δεν μας επιτρέπει να παραβλέπουμε κάποια θέματα μη σχολιάζοντας τα, ειδικά αν αυτά είναι «ενοχλητικά». Και όπως είχα καυτηριάσει τη δήλωση του υπουργού Παιδείας για τη Γενοκτονία των Ποντίων, νοιώθω την ανάγκη να κάνω το ίδιο και για τον πρόσφατο αρνητικό χαρακτηρισμό του πολύ σημαντικού Ελληνα επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη ως «Ρωσοπόντιου» από τον επίσης σημαντικό πολιτικό Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Και για την επισήμανση του στο επίμαχο άρθρο του «ο Ρωσοπόντιος εξολοθρευτής» ότι ο Ιβάν Σαββίδης έκανε δηλώσεις στα ρωσικά αν κατάλαβα καλά, ή ίσως στην τοπική ρωσική διάλεκτο του Ροστώβ επί του Ντον; (δεν άκουσα τις συγκεκριμένες δηλώσεις και γενικά δεν έχω ακούσει ποτέ τον Σαββίδη να μιλά). Και λοιπόν; Από πότε η μητρική γλώσσα είναι αποκλειστικό κριτήριο εθνικότητας; (αν ο ποιητής ήθελε να πει αυτό). Ή είναι κάτι αρνητικό να μιλάει κάποιος με τη νοτιορωσική διάλεκτο του Ροστώβ, και όχι με την κεντρορωσική της Μόσχας ή με τη βαλτική ρωσική της Αγίας Πετρούπολης;
Όπως το συνηθίζω, περίμενα μερικές ημέρες για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, προτού σχολιάσω το θέμα.
Εχω εκφράσει την εκτίμηση μου στον Ανδρέα Ανδριανόπουλο ως πολιτικό και επιστήμονα, όμως το εν λόγω άρθρο του με κάνει σκεπτικιστή ως προς αυτό. Αλλά θέλω να το βλέπω ως μια παροδική αρνητική παρένθεση στην όλη πορεία του.

Συνέχεια

ΦΡΥΓΟ-ΒΟΙΩΤΙΚΟ ΚΡΑΝΟΣ: μία περίπτωση υβριδικής περικεφαλαίας

8 Comments

phrygo-boeotian helmet

Φρυγο-βοιωτική περικεφαλαία.
.
Π. Δεληγιάννης
.
Το φρυγοβοιωτικό κράνος είναι μία περίπτωση υβριδικής περικεφαλαίας που χρησιμοποιήθηκε από τους μακεδονικούς στρατούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Διαδόχων και Επιγόνων όπως δείχνουν τα ευρήματα, αυτούσια ή εκείνα που το αναπαριστούν.
Η φρυγοβοιωτική περικεφαλαία ήταν στην ουσία το παλαιό βοιωτικό κράνος με την προσθήκη της κορυφής του «εθνικού» κράνους των Μακεδόνων, γνωστού ως φρυγικού ή θρακοφρυγικού (αποκαλούμενου ενίοτε και «θρακικού», εσφαλμένα κατά την άποψη μας).
Το βοιωτικό κράνος, ευρεσιτεχνία των Βοιωτών όταν εκείνοι απέδωσαν σε μέταλλο το σχήμα του δερμάτινου καλύμματος της κεφαλής τους, θεωρείται από τον Ξενοφώντα στο έργο του «Ιππαρχικός» ως το ιδανικό για το ιππικό λόγω των προτερημάτων του, κυρίως του ότι εξασφαλίζει ευρύ οπτικό πεδίο για τον ιππέα.

More

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΣ Β΄ ΚΑΙ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ: ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ

20 Comments

Alexander_British_Museum

Αλέξανδρος ο Μέγας
.
Σε αυτό το αρθρο, θα ασχοληθω με μία πιθανή «ιστορική μεροληψία» σε βάρος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων βασιλέων πριν από τον Φίλιππο Β΄. Και την αποκαλώ «πιθανή» επειδή αρκετοί μελετητές έχουν προφανώς διαφορετική άποψη. Αυτή η κατάσταση οφείλεται στην απόδοση κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες ενός υπερβολικού θα έλεγα ρόλου στον μεγάλο βασιλιά Φίλιππο Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου Γ΄, ως προς τη δημιουργία της Μακεδονικής πολιτικοστρατιωτικής ισχύος η οποία απόδοση αδικεί τόσο τον Αλέξανδρο όσο και τους σπουδαίους Μακεδόνες βασιλείς πριν τον Φίλιππο.  Προκειμένου να παρουσιάσω το πρόβλημα θα παραθέσω μία σύντομη περίληψη της ιστορικής πορείας των Μακεδόνων έως τον Φίλιππο Β΄.

Οι Μακεδόνες ήταν φύλο της Βορειοδυτικής Ελληνικής ομάδας με καταγωγή από την περιοχή του όρους Λακμου της Ηπείρου, συγγενείς των Δωριέων (της φυλετικής ένωσης των οποίων είχαν αποτελέσει σημαντικό φυλετικό συστατικό), των Θεσσαλών, των Αιτωλών, των Μολοσσών κ.ά. Οι περισσότεροι ερευνητές και ιστορικοί παρουσιάζουν, μάλλον υπερβολικά, την υπέρμετρη ισχύ του Μακεδονικού Βασιλείου την οποία κληρονόμησε ο Αλέξανδρος, ως σχεδόν αποκλειστικό δημιούργημα του πράγματι μεγάλου βασιλιά Φιλίππου Β΄. Όμως αυτή η άποψη, εκτός από υπεραπλουστευμένη, είναι και μεροληπτική. Προκειμένου να δειχθεί το έργο των Μακεδόνων βασιλέων πριν τον Φίλιππο, αρκεί να αναφερθεί πως όταν οι Μακεδόνες ξεκίνησαν τη μεταναστευτική και έπειτα κατακτητική τους πορεία από την κεντρική Πίνδο προς τον χώρο που κατέστη αργότερα η πατρίδα τους, αριθμούσαν μόλις λίγες χιλιάδες πολεμιστές και τους αντίστοιχους αμάχους (σύμφωνα με την έκταση της Μακεδονίδος – βλ. στη συνέχεια – και τους συνήθεις πληθυσμούς των ορεσίβιων μεταναστευτικών φύλων της Χερσονήσου του Αίμου της εποχής).

Συνέχεια ανάγνωσης

Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ & ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ B΄

7 Comments

 Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ Α΄hoplites

            Οι μάχες εναντίον των Γαλατών ήταν από τις τελευταίες που έδωσαν οι οπλίτες, η δόξα της Ελλάδας. Κατά την πεντηκονταετία που ακολούθησε ο οπλιτικός τρόπος πολέμου καταργήθηκε κυρίως λόγω των νέων πολιτικοκοινωνικών συνθηκών που επικράτησαν στον Ελληνικό κόσμο και όχι τόσο λόγω της κελτικής εισβολής όπως συνήθως πιστεύεται. Στην εικόνα: οπλίτες της Αρχαϊκής (source: artwork by Karl   Kopinski).

            Τα στίφη του Βολγίου και του Κερεθρίου ήταν οι προφυλακές των Γαλατών επειδή σε λίγο (279 π.Χ.) εμφανίστηκε το κύριο σώμα υπό την ηγεσία του Βρέννου και του Ακιχώριου, το οποίο εισέβαλε στην Μακεδονία από την κοιλάδα του Αξιού. Ο Γαλάτης κατακτητής της Ρώμης αποκαλείτο επίσης Βρέννος, ένα όνομα το οποίο αποτελούσε μάλλον τον κελτικό τίτλο του βασιλέα. Η ουαλική λέξη brennin είχε πολύ αργότερα την ίδια σημασία. Ο Βρέννος ήταν ο πολέμαρχος των Γαλατών ενώ ο Ακιχώριος, ο Βόλγιος και ο Κερέθριος ήταν μάλλον υπαρχηγοί του. Τα τρία γαλατικά σώματα μετακινούνταν έχοντας μαζί τις οικογένειες τους σε άμαξες, μία απόδειξη ότι σκόπευαν να εγκατασταθούν στην περιοχή. Είχαν ενισχυθεί με υποτελείς τους πολεμιστές, Ιλλυριούς, Δάρδανους, Θράκες, φυγάδες δούλους, κ.α. Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι το τρίτο γαλατικό στίφος αποτελείτο από 150.000 πεζούς και 15-60.000 ιππείς, αριθμοί που έχουν απορριφθεί ως υπερβολικοί. Ο αριθμός των πεζών είναι σχεδόν κοινός σε όλους τους αρχαίους συγγραφείς και μάλλον αποτελούσε το σύνολο των μαχίμων και αμάχων. Αν από αυτόν τον αριθμό αφαιρεθούν οι άμαχοι (περί τα 3/4α των αρχαίων πληθυσμών) τότε οι Κέλτες πολεμιστές θα ήταν 35-40.000 άνδρες. Κάθε Γαλάτης θωρακοφόρος ιππέας (ευγενής) συνοδευόταν από δύο ελαφρύτερους ιππείς. Αυτή η πολεμική μονάδα των τριών αποκαλείτο «Τριμαρκησία» (από την κελτική λέξη «μάρκα» που σήμαινε μεταξύ άλλων, και το άλογο).

Συνεχεια αναγνωσης

Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ Α΄

1 Comment

Celts

Οι λαοί της αρχαίας νοτιο-κεντρικής Βαλκανικής και οι άξονες εισβολής των Κελτών (με μπλε  χρώμα) στην περιοχή και στη Μικρά Ασία (πηγή: Wikipedia).

Η πρώτη φορά που οι μητροπολιτικοί Έλληνες είδαν τους Γαλάτες σε πολεμική δράση ήταν το 366 π.Χ. και ασφαλώς εντυπωσιάστηκαν. Τότε ο Διονύσιος των Συρακουσών, που διέθετε πολλούς Κελτίβηρες και Παδανούς Γαλάτες μισθοφόρους, έστειλε 2.000 από αυτούς να ενισχύσουν την υπερπόντια σύμμαχο του, Σπάρτη. Ο Θουκυδίδης περιγράφει τις ευέλικτες τακτικές που χρησιμοποίησαν οι Κέλτες ιππείς εναντίον των Ελλήνων αντιπάλων τους. Ο Θεόπομπος ο Χίος αναφέρει τις συγκρούσεις των Γαλατών με τις ιλλυρικές φυλές σε μια περιοχή που εντοπίζεται στην περιοχή του ποταμού Νάρονος της Δαλματίας. Στην περιοχή της Βοσνίας άκμαζε κατά την Αρχαϊκή εποχή ο πολιτισμός Γκλάσινατς (Glasinac), ο οποίος μετεξελίχθηκε στην ισχυρή ένωση των Αυταριατών Ιλλυριών. Το 359 π.Χ. ο Βαρδύλις, κατά το πιθανότερο βασιλέας των Αυταριατών, κατατρόπωσε τον μακεδονικό στρατό σκοτώνοντας τον βασιλέα Περδίκκα και 4.000 άνδρες του, ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο για τον Φίλιππο Β΄ προς τον μακεδονικό θρόνο. Τον επόμενο, χρόνο ο μεγάλος Μακεδόνας εκδικήθηκε συντρίβοντας τους Αυταριάτες, εξοντώνοντας 7.000 από αυτούς. Η χειρότερη, όμως, εξέλιξη για τους Αυταριάτες ήταν η έναρξη του πολέμου με τους παραδουνάβιους Γαλάτες.

Συνεχεια αναγνωσης

ΤΟ ΑΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΛΟΥ (325-322 π.Χ.)

1 Comment

Αφιερώνεται  στη  σύζυγο  μου,  Νέλλυ,   για  την  έμπνευση  και  την  ενθάρυνση  που  μου  προσφέρει.

trial

Η  σύγχρονη  τριήρης   «Ολυμπιάς». 

ΠΙΝΑΚΑΣ:  Η  ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ  ΔΥΝΑΜΗ  ΤΟΥ  ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ  ΣΤΟΛΟΥ  ΚΑΤΑ  ΤΟΥΣ  5ο-4ο  αι  πΧ

Χρονολογία Αριθμός  πλοίων
Περί  το  500 πΧ 50  πεντηκόντοροι
Ναυμαχία  Σαλαμίνας  480  πΧ  (μαζί  με  τους Αθηναίους  κληρούχους  στη  Χαλκίδα) 200 τριήρεις
468 πΧ 200 τριήρεις
Μετά  την  αποτυχημένη εκστρατεία στην Αίγυπτο 200 τριήρεις
Αρχή Πελοποννησιακού  πολέμου (431 πΧ) 300 τριήρεις
Νικίειος  Ειρήνη (421 πΧ) 300 τριήρεις
Σικελική  καταστροφή (413 πΧ) 108 τριήρεις
Ναυμαχία  Αργινουσών (406 πΧ) 180 τριήρεις
Στους  Αιγός  Ποταμούς (405 πΧ) 180 τριήρεις
Μετά  την  τελική  ήττα  της  Αθήνας (404  πΧ) 12   τριήρεις
370  πΧ 100 τριήρεις
Περί  το  350 πΧ 300 τριήρεις
325-3  πΧ 417  πολεμικά, τα  οποία  είναι : τριήρεις (360), τετρήρεις (50) και πεντήρεις (7).

Η  Αθήνα  δεν  αποτελούσε  μια  από  τις  παραδοσιακές  ναυτικές  δυνάμεις  της  Ελλάδας.  Ο  στόλος της  γύρω  στο  500  πΧ  ήταν  μάλλον  ασήμαντος  μπροστά  στους  ισχυρούς  στόλους  τριήρων  και  διήρων  της  Κορίνθου, της  Μιλήτου, της  Σάμου, της Αίγινας  και  άλλων  πόλεων, αποτελούμενος  από  50  απηρχαιωμένες  πεντηκοντόρους.  Το  ναυτικό  της  είναι  σχετικά  νεότευκτο  αφού  ναυπηγήθηκε  χάρη  στη  επιμονή  του  Θεμιστοκλή,  στην  ουσία  λίγα  χρόνια  πριν  τη  μεγαλειώδη  νίκη  του  στη  Σαλαμίνα (480  πΧ) επί  του  στόλου  των  Αχαιμενιδών.  Στο  μεγαλύτερο  μέρος  του  «χρυσού» 5ου  αιώνα πΧ,  ο  αθηναϊκός  στόλος  αποτελείτο  από  300  τριήρεις  από  τις  οποίες  επανδρώνονταν  συνήθως  οι  200,  ή  το  πολύ  250.  Ένα  μέρος  των  πληρωμάτων  δεν  ήταν  Αθηναίοι  ή  μέτοικοι  της  Αττικής,  αλλά  μισθοφόροι  και  σύμμαχοι  από  τις  διάφορες  ναυτικές  πόλεις  του  Αιγαίου.  Εκτός  από  αυτόν  τον  στόλο,  η  Αθήνα  είχε  υπό  τον  έλεγχο  της  και  τις 180  τριήρεις  των  ναυτικών  συμμάχων  της, ήτοι  της  Χίου,  Λέσβου  και  Σάμου.  Έτσι   το  σύνολο  των  τριήρων  που  διέθετε  έφθανε  τις  480.  Όταν  η  πόλη  της  Παλλάδας  νικήθηκε  τελικά  στον  Πελοποννησιακό  πόλεμο,  οι  Σπαρτιάτες  της  επέτρεψαν  να  διατηρήσει  μόνο  12  τριήρεις  ως  ακτοφυλακή  της  Αττικής,  έναντι  πειρατών  ή  άλλων  απειλών (404  πΧ).  Ίσως  πίστεψαν  ότι  έτσι  εξουδετέρωσαν  το  αθηναϊκό  ναυτικό,  όμως  έσφαλαν.  Η  θαλάσσια  δύναμη  της  Αθήνας  δεν  βρισκόταν  στα  σκάφη  του  στόλου  της.  Όπως  αποδείχθηκε, ακόμη  και  αν  τα  έχανε  κατά  εκατοντάδες,  τα  ναυπηγεία  του  Πειραιά  μπορούσαν  να  τα  αντικαταστήσουν.  Η  ναυτική  ισχύς  της  Αθήνας  βρισκόταν  στη  ναυτική  και  ναυπηγική  δεινότητα  των  ανδρών  της,  αλλά  και  στην  επιμονή  του  λαού  της.

Plan

Διάγραμματα  τριήρους  κατά  τον  J.F. Coates.

Συνεχίστε την αναγνωση

Ο «ΜΗΔΙΣΜΟΣ» ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ: ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

2 Comments

 

 a1

Αρκετοί  σύγχρονοι   μελετητές  και ιστορικοί  (με  σημαντικότερο  τον  Καναδό  Μπακ)  θεωρούν  ότι  ο   «μηδισμός»  της  Θήβας  και  των  περισσότερων  πόλεων  της  Βοιωτίας  δεν  είχαν  την  διάσταση  που  τους  προσέδωσε  ο  αρχαίος  ιστορικός  Ηρόδοτος,  η  κύρια  πηγή  για  τους  Περσικούς  πολέμους.  Είναι  φανερό  από  τα  γραπτά  του  Ηροδότου,  ότι  μεροληπτούσε  υπέρ  της  Αθήνας  και  της  Σπάρτης,  σε   βάρος  της  Θήβας,  του  Αργους  κ.α.  Για  τη  Μακεδονία, τη  Θεσσαλία  και  το  Άργος, άλλα  ελληνικά  κράτη  που  έχουν  επίσης  «κατηγορηθεί»  για  φιλοπερσική  στάση  την  ίδια  εποχή,  έχει  αναγνωρισθεί  ότι  αυτή  δεν ήταν  ιδιαίτερα  έντονη.  Οι  πόλεις  της  Βοιωτίας (κυρίως  η  Θήβα)  φέρουν  το  μεγαλύτερο  βάρος  αυτής  της  «κατηγορίας»  λόγω  του  Ηροδότου  που  μάλλον  παραποίησε  την  ιστορική  αλήθεια,  υπερτονίζοντας  τον  «μηδισμό»  τους, ο  οποίος  δεν  ήταν  περισσότερο  έντονος  από  εκείνον  των  προαναφερόμενων  κρατών.  Οι  Θηβαίοι  και  οι  Βοιωτoί  πράγματι  επιθυμούσαν  νίκη  των  Περσών,  μόνο  λόγω  της εχθρότητας  τους  προς  τους  Αθηναίους.  Γι’  αυτό  μαλλον  δεν  συμμετείχαν  στην  ελληνική  κοινή  συμμαχία (αν  και  αυτό  στην  πραγματικότητα  δεν  είναι  καθόλου  βέβαιο)  επειδή  εκείνη  είχε  ως  ηγέτιδες  πόλεις  την  Αθήνα  και  την  Σπάρτη.  Το  ίδιο  συνέβη  με  το  Άργος  λόγω  της  εχθρότητας  του  προς  τη  Σπάρτη.

b

Βοιωτική  περικεφαλαία.  Αρχικά  χρησιμοποιείτο  από  τους  Βοιωτούς  πεζούς  και  ιππείς  αλλά  αργότερα  έγινε  δημοφιλής  σε  όλους  τους  Ελληνες  ιππείς  (φωτογραφία  από  τον  Βρετανικό  Συλλογο   Ιστορικών   Μελετών  Comitatus).

Συνεχιστε την αναγνωση

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΤΟΝ ΕΙΣΒΟΛΕΑ: Μία στρατηγική ανάλυση του σχεδίου του Μέμνωνος εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου (334 π.Χ)

1 Comment

Peter_connolly

Aφιερώνεται  στη  μνήμη  του  Peter  Connolly (1935 – 2012),  ενός  από  τους  σπουδαιότερους  σύγχρονους  ερευνητές,  αρχαιολόγους  και  εικονογράφους  του  αρχαίου  κόσμου.

 –

Ο  Αλέξανδρος  και  οι  εταίροι  του  διαβαίνουν  τον  Γρανικό.  Η  μεγαλύτερη  περιπέτεια  της  Παγκόσμιας  Ιστορίας  μόλις  αρχίζει…  (πίνακας  του  Peter  Connolly).

 

Το  κύριο  πρόβλημα  του  περσικού  στρατού  στη  μάχη  του  Γρανικού  εναντίον  του  Μεγάλου  Αλεξάνδρου  (334  π.Χ.),  αφορούσε  την  πολυκέφαλη  ηγεσία  του.  Αυτή  αποτελείτο  από  πέντε  Ιρανούς  σατράπες,  έναν  Ελληνα  Ρόδιο  μισθοφόρο  αξιωματικό, τον  Μέμνωνα,  και  αρκετούς  άλλους  στρατηγούς  και  κυβερνήτες.  Φαίνεται  πως  ο  σατράπης  της  Ελλησποντιακής  Φρυγίας  Αρσίτης  ήταν  ο  γενικός  διοικητής,  αλλά  οι  άλλοι  Ιρανοί  σατράπες  και  στρατηγοί  ήταν  κατά  κανόνα  ατίθασοι  και  ανυπάκουοι,  και    δεν  επηρεάζονταν  από  την  ιδιότητά  του.

Ο  Μέμνων  ήταν  μάλλον  ο  ικανότερος  στρατηγός  στο  περσικό  επιτελείο,  όπως  αποδεικνύεται  και  από  την  εμπιστοσύνη  που  του  έδειχνε  ανέκαθεν  ο  Πέρσης  βασιλιάς  Δαρείος.  Εξάλλου  είχε  διαβιώσει  για  μία  δεκαετία  στη  Μακεδονία  και  γνώριζε  μάλλον  τα  πάντα  για  τον  μακεδονικό  στρατό,  ενώ  τον  είχε  αντιμετωπίσει  και  επί  δύο  χρόνια  (337-335 πΧ)  ως  στρατηγός,  μαχόμενος  το μακεδονικό  εκστρατευτικό  σώμα  των  Παρμενίωνα  και  Κάλαντα  στη  Μικρά  Ασία.  Ο  Μέμνων  ήταν  σίγουρα  ικανός  στρατηγός  αλλά  η  αξία  του  και  η  πρότασή  του  στο  πολεμικό  συμβούλιο  της  Ζελείας  (βλ.  παρακάτω)  έχουν  μάλλον  υπερτονισθεί  από  τους  αρχαίους  Ελληνες  συγγραφείς  (Αρριανό,  Διόδωρο  κ.ά.),  οι  οποίοι  προτιμούσαν  ως  πρωταγωνιστή  στον  περσικό  στρατό  έναν  ομοεθνή  τους,  από  τους  Ιρανούς  ομολόγους  του.  Όμως  παρά  την  αξία  του,  ο  Δαρείος  δεν  μπορούσε  να  τον  ορίσει  αρχιστράτηγο,  επειδή  δεν  ήταν  Πέρσης  ή  Μήδος.  Οι  υπερήφανοι  και  ατίθασοι  σατράπες  και  «συγγενείς  του  Μεγάλου  Βασιλέα»  (τιμητικός  τίτλος  των  πλέον  υψηλόβαθμων  Ιρανών)  δεν  θα  υπάκουαν  ποτέ  έναν  «βάρβαρο»  (από  την  ιρανική  άποψη).

Συνεχίστε την ανάγνωση

Older Entries

%d bloggers like this: