Home

Η Νίσιβις Εάλω: εικόνες από τη σύγχρονη Νουσαϋμπίν ή μήπως από τη Βυζαντινή Μικρά Ασία των 11ου-13ου μ.Χ. αιώνων;

Leave a comment

01Τεράστιες τουρκικές σημαίες στα ερείπια της κατεστραμμένης Νισίβεως, στρατιώτες και τεθωρακισμένα οχήματα. Το «έργο» των Τουρκομάνων σκηνιτών έχει ολοκληρωθεί…….

.

Π. Δεληγιάννης

.

            Τις τελευταίες ημέρες, άλλη μία πολύ σημαντική είδηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από τα ελληνικά ΜΜΕ: η ουσιαστική πτώση των τελευταίων συνοικιών της κουρδικής πόλης Νουσαϋμπίν της νοτιοανατολικής Τουρκίας, στον έλεγχο του τουρκικού στρατού.

            Και παρότι οι γείτονες μάλλον προσπαθούν να πείσουν ότι ο στρατός και η αστυνομία τους αντιμετωπίζουν απλές «τρομοκρατικές ομάδες» σε μία συνήθη αναμέτρηση εναντίον λίγων φανατικών, για μία ακόμη φορά τα «ντοκουμέντα» δείχνουν ότι η  Τουρκία αντιμετωπίζει έναν πραγματικό πόλεμο ευρείας κλίμακας εντός των συνόρων της, ενδεχομένως τη μεγαλύτερη μεταπολεμική απειλή για την υπόσταση της. Εξ’ ου και οι κλιμακούμενες και μάλλον αδέξιες προκλητικές ενέργειες των τελευταίων μηνών σε βάρος της χώρας μας, τις οποίες πιέσεις οι Τούρκοι φρόντισαν φυσικά να «μετεμφυτεύσουν» και στους άλλους γείτονες στα βορειοδυτικά μας. Η διπλή πίεση/υπερκέραση (στα ανατολικά και στα βορειοδυτικά μας) είναι πάντα αποτελεσματικότερη από την απλή. Και γιατί συμβαίνουν αυτά; Λόγω του γνωστού χιλιοειπωμένου αξιώματος: «Όταν η Τουρκία αντιμετωπίζει εσωτερικό πρόβλημα, φροντίζει να το ‘εξάγει’ για να το εκτονώσει».

Συνεχεια αναγνωσης

Advertisements

ΦΡΥΓΟ-ΒΟΙΩΤΙΚΟ ΚΡΑΝΟΣ: μία περίπτωση υβριδικής περικεφαλαίας

8 Comments

phrygo-boeotian helmet

Φρυγο-βοιωτική περικεφαλαία.
.
Π. Δεληγιάννης
.
Το φρυγοβοιωτικό κράνος είναι μία περίπτωση υβριδικής περικεφαλαίας που χρησιμοποιήθηκε από τους μακεδονικούς στρατούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Διαδόχων και Επιγόνων όπως δείχνουν τα ευρήματα, αυτούσια ή εκείνα που το αναπαριστούν.
Η φρυγοβοιωτική περικεφαλαία ήταν στην ουσία το παλαιό βοιωτικό κράνος με την προσθήκη της κορυφής του «εθνικού» κράνους των Μακεδόνων, γνωστού ως φρυγικού ή θρακοφρυγικού (αποκαλούμενου ενίοτε και «θρακικού», εσφαλμένα κατά την άποψη μας).
Το βοιωτικό κράνος, ευρεσιτεχνία των Βοιωτών όταν εκείνοι απέδωσαν σε μέταλλο το σχήμα του δερμάτινου καλύμματος της κεφαλής τους, θεωρείται από τον Ξενοφώντα στο έργο του «Ιππαρχικός» ως το ιδανικό για το ιππικό λόγω των προτερημάτων του, κυρίως του ότι εξασφαλίζει ευρύ οπτικό πεδίο για τον ιππέα.

More

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΤΟΝ ΕΙΣΒΟΛΕΑ: Μία στρατηγική ανάλυση του σχεδίου του Μέμνωνος εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου (334 π.Χ)

1 Comment

Peter_connolly

Aφιερώνεται  στη  μνήμη  του  Peter  Connolly (1935 – 2012),  ενός  από  τους  σπουδαιότερους  σύγχρονους  ερευνητές,  αρχαιολόγους  και  εικονογράφους  του  αρχαίου  κόσμου.

 –

Ο  Αλέξανδρος  και  οι  εταίροι  του  διαβαίνουν  τον  Γρανικό.  Η  μεγαλύτερη  περιπέτεια  της  Παγκόσμιας  Ιστορίας  μόλις  αρχίζει…  (πίνακας  του  Peter  Connolly).

 

Το  κύριο  πρόβλημα  του  περσικού  στρατού  στη  μάχη  του  Γρανικού  εναντίον  του  Μεγάλου  Αλεξάνδρου  (334  π.Χ.),  αφορούσε  την  πολυκέφαλη  ηγεσία  του.  Αυτή  αποτελείτο  από  πέντε  Ιρανούς  σατράπες,  έναν  Ελληνα  Ρόδιο  μισθοφόρο  αξιωματικό, τον  Μέμνωνα,  και  αρκετούς  άλλους  στρατηγούς  και  κυβερνήτες.  Φαίνεται  πως  ο  σατράπης  της  Ελλησποντιακής  Φρυγίας  Αρσίτης  ήταν  ο  γενικός  διοικητής,  αλλά  οι  άλλοι  Ιρανοί  σατράπες  και  στρατηγοί  ήταν  κατά  κανόνα  ατίθασοι  και  ανυπάκουοι,  και    δεν  επηρεάζονταν  από  την  ιδιότητά  του.

Ο  Μέμνων  ήταν  μάλλον  ο  ικανότερος  στρατηγός  στο  περσικό  επιτελείο,  όπως  αποδεικνύεται  και  από  την  εμπιστοσύνη  που  του  έδειχνε  ανέκαθεν  ο  Πέρσης  βασιλιάς  Δαρείος.  Εξάλλου  είχε  διαβιώσει  για  μία  δεκαετία  στη  Μακεδονία  και  γνώριζε  μάλλον  τα  πάντα  για  τον  μακεδονικό  στρατό,  ενώ  τον  είχε  αντιμετωπίσει  και  επί  δύο  χρόνια  (337-335 πΧ)  ως  στρατηγός,  μαχόμενος  το μακεδονικό  εκστρατευτικό  σώμα  των  Παρμενίωνα  και  Κάλαντα  στη  Μικρά  Ασία.  Ο  Μέμνων  ήταν  σίγουρα  ικανός  στρατηγός  αλλά  η  αξία  του  και  η  πρότασή  του  στο  πολεμικό  συμβούλιο  της  Ζελείας  (βλ.  παρακάτω)  έχουν  μάλλον  υπερτονισθεί  από  τους  αρχαίους  Ελληνες  συγγραφείς  (Αρριανό,  Διόδωρο  κ.ά.),  οι  οποίοι  προτιμούσαν  ως  πρωταγωνιστή  στον  περσικό  στρατό  έναν  ομοεθνή  τους,  από  τους  Ιρανούς  ομολόγους  του.  Όμως  παρά  την  αξία  του,  ο  Δαρείος  δεν  μπορούσε  να  τον  ορίσει  αρχιστράτηγο,  επειδή  δεν  ήταν  Πέρσης  ή  Μήδος.  Οι  υπερήφανοι  και  ατίθασοι  σατράπες  και  «συγγενείς  του  Μεγάλου  Βασιλέα»  (τιμητικός  τίτλος  των  πλέον  υψηλόβαθμων  Ιρανών)  δεν  θα  υπάκουαν  ποτέ  έναν  «βάρβαρο»  (από  την  ιρανική  άποψη).

Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: