Home

ΟΙ ΕΦΘΑΛΙΤΕΣ (ΛΕΥΚΟΙ ΟΥΝΝΟΙ) ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΩΝ ΑΒΑΡΩΝ (ΝΟΜΑΔΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ)

Leave a comment

Αβαρος  ιππέας  με περικεφαλαία  τύπου  “σπάνγκενχελμ”,  νομαδικό  σύνθετο  τόξο  και  μακρά  λόγχη  (copyright:  V. Vuksic)..

 

Η  πρώτη  μνεία  των  Εφθαλιτών  ή  Λευκών  Ούννων  στις  ευρωπαϊκές  πηγές  ανήκει  στον  Βυζαντινό  χρονικογράφο  Προκόπιο,  σύγχρονο  του  αυτοκράτορα  Ιουστινιανού.  Ο  Προκόπιος  κατέγραψε  τις  παρατηρήσεις  ενός  Βυζαντινού  απεσταλμένου  στους  Σασσανίδες,  ο  οποίος  ταξίδευσε  στο  ανατολικό  Ιράν.  Οι  Κινέζοι  χρονικογράφοι  μνημονεύουν  τους  Εφθαλίτες  ως  «Γε-τι-ι-λι-ντο» ή  απλούστερα  ως  «Γε-τα».  Φαίνεται  πως  οι  Εφθαλίτες  ήταν  αρχικά  ένα  φύλο  Ούννων,  το  οποίο  αναμείχθηκε  με  τους  Ιρανούς  και  λιγότερο  Τοχάριους  της  κεντρικής  Ασίας,  μετεξελισσόμενο  σε  ένα  μιγαδικό  ουννικό-ιρανικό-τοχαρικό  φύλο.  Έτσι  εξηγείται  και  η  πιθανότητα  να  υιοθέτησαν  έως  το  500  την  ιρανική  γλώσσα  και  αρκετά  ιρανικά  ανθρωπωνύμια.

Οι  Εφθαλίτες  κατόρθωσαν  να  ιδρύσουν  δύο  νομαδικές  «αυτοκρατορίες»  στην  κεντρική  Ασία,  στο  ανατολικό  Ιράν  και  στην  Ινδία.  Το  390  οι  συγγενείς  τους  Χιονίτες  Ούννοι  (γνωστοί  στους  Ρωμαίους  ως  «Κιδαρίτες»)  προετοίμασαν  το  έδαφος  για  την  εφθαλιτική  επέκταση,  όταν  νίκησαν  τους  Σασσανίδες  και  εγκαταστάθηκαν  στη  Σογδιανή  και  τη  Βακτρία  (περίπου  σύγχρονα  Ουζμπεκιστάν  και  βόρειο  Αφγανιστάν).  Το  420-427  οι  Εφθαλίτες  διενήργησαν  από  το  κεντροασιατικό  λίκνο  τους,  εκτεταμένες  επιδρομές  στην  Περσία  φθάνοντας  έως  τις  Ράγες  (σύγχρονη  Τεχεράνη),  ώσπου  ηττήθηκαν  συντριπτικά  από  τους  Σασσανίδες  (427).  Όμως  επανήλθαν  και  το  454  νίκησαν  τους  τελευταίους  εντείνοντας  πάλι  τις  επιδρομές  τους  στο  Ιράν.  Το  464,  νέες  επιδρομές  των  Εφθαλιτών  ανάγκασαν  τον  Σασσανίδη  βασιλιά  Φιρούζ  (Περόζη)  να  τους  αντιμετωπίσει  σε  μία  σειρά  πολέμων.  Οι  πόλεμοι  έληξαν  το  475  με  συνθήκη  ειρήνης  η  οποία  προέβλεπε  την  ετήσια  καταβολή  λύτρων  από  τους  Σασσανίδες  στους  Εφθαλίτες.  Το  468  οι  Σασσανίδες,  στα  πλαίσια  των  πολέμων  τους  εναντίον  όλων  των  Ούννων,  επιτέθηκαν  και  σφαγίασαν  μαζικά  τους  Χιονίτες/Κιδαρίτες.  Διαβάστε περισσότερα

Η ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΤΑΝΓΚ (Τ’ΑΝΓΚ)

Leave a comment

Ανακατασκευή  μίας  λεπιδωτης  πανοπλίας  των  Τανγκ  ή  ευρύτερου  τύπου  Τανγκ.  Παρατηρείστε  την  εντυπωσιακή  προσωπίδα.

Το  589  μ.Χ.  η  Δυναστεία  Σουί  κατόρθωσε  να  ενώσει  τον  αχανή  κινεζικό  χώρο  σε  μια  αυτοκρατορία  μετά  από  τέσσερις  αιώνες  διάσπασης,  βαρβαρικής  κατοχής  της  βόρειας  Κίνας  και  αιματηρών  εσωτερικών  πολέμων  (189-589  μ.Χ.).  Οι  Σουί  επανέφεραν  τη  σταθερότητα  και  την  ευημερία  στη  χώρα,  όμως  ο  αυτοκράτορας  Γιάνγκ  Τι  εξαπέλυσε  τρεις  αποτυχημένες  εκστρατείες  εναντίον  του  ισχυρού  βασιλείου  Κογκούρυο  της  Κορέας  (612-614).  Η  συντήρηση  επί  τρία  χρόνια  των  πολυαρίθμων  στρατευμάτων  που  απαιτούνταν  για  τον  δύσκολο  πόλεμο  εναντίον  των  Κορεατών,  εξάντλησε  οικονομικά  τους  πολίτες  της  αυτοκρατορίας.  Η  φορολόγηση  και  η  στρατολόγηση  είχαν  αυξηθεί  υπέρμετρα  από  τον  Γιανγκ  Τι  προκειμένου  να  διατηρεί  τις  πολυπληθείς  στρατιωτικές  δυνάμεις  του  στα  κορεατικά  σύνορα.  Ο  κινεζικός  λαός  επαναστάτησε,  υποστηριζόμενος  από  τους  εξίσου  δυσαρεστημένους  ευγενείς.  Έως  το  617  η  αυτοκρατορία  Σουί  κατέρρευσε.  Τα  εδάφη  της  νέμονταν  πλέον  διάφοροι  διεκδικητές  της  αυτοκρατορικής  εξουσίας,  Κινέζοι  και  βάρβαροι  μισθοφόροι  πολέμαρχοι,  καθώς  και  μερικά  λαϊκά  επαναστατικά  κινήματα.  Η  εξουσία  των  Σουί  είχε  περιοριστεί  ουσιαστικά  στην  πρωτεύουσα  Τσανγκ  Αν.

Χάρτης  της  αυτοκρατορίας  Τανγκ  μετά  την  εδραίωση  της.  Το  βασίλειο  Πο-Χάι  έχει  ήδη  αντικαταστήσει  το  Κογκούρυο.

Μεταξύ  των  ανεξάρτητων  Κινέζων  πολεμάρχων  βρισκόταν  ο  Λι  Γιουάν  του  γένους  Τανγκ,  κυρίαρχος  της  άνω  κοιλάδας  του  ποταμού  Ουέι  στη  βορειοδυτική  Κίνα.  Η  κοιλάδα  ήταν  ένα  φυσικό  φρούριο,  προστατευμένο  από  υψηλές  οροσειρές,  και  οι  μόνοι  «είσοδοι»  σε  αυτήν  ήταν  μερικά  ημιορεινά  περάσματα.  Η  σινική  παράδοση  αναφέρει  πως  20.000  πολεμιστές  μπορούσαν  να  την  προστατεύσουν  από  έναν  στρατό  1.000.000  μαχητών.  Αυτή  η  αναφορά  ακούγεται  πιθανώς  υπερβολική,  εντούτοις  δεν  είναι  εσφαλμένη.  Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ ΖΟΥΑΝ ΖΟΥΑΝ (ΝΟΜΑΔΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΣΤΕΠΑΣ)

Leave a comment

archer2

     

     (από το Pinterest, Copyright: The Bulgarian School of horseback archery)

Οι  απέραντες  ασιατικές  στέπες  από  τη  Μαντσουρία  έως  τον  ποταμό  Ουράλη  υπήρξαν  ανέκαθεν  το  λίκνο  νομαδικών  λαών  έντονης  κινητικότητας  και  φιλοπόλεμου  χαρακτήρα,  από  το  οποίο  εξορμούσαν  προκειμένου  να  σχηματίσουν  νομαδικές  «αυτοκρατορίες»  (ενίοτε  έως  και  την  ουγγρική  πεδιάδα)  και  να  εισβάλουν  στις  χώρες  μόνιμα  εγκατεστημένων  λαών,  όπως  η  Κίνα,  η  Ινδία,  το  Ιράν,  οι  ελληνορωμαϊκές  χώρες  και  αργότερα  οι  χριστιανικές  χώρες  της  Ευρώπης.  Ο  Ευρωπαϊκός  Κόσμος  ήταν  εξίσου  εκτεθειμένος  με  τον  Κινεζικό,  τον  Ινδικό  και  τον  Ιρανικό,  στις  φονικές  ορδές  των  έφιππων  πολεμιστών  της  στέπας,  πληρώνοντας  μεγάλο  τίμημα  σε  ανθρώπινες  ζωές  και  υλικές  καταστροφές  από  την  απώτατη  Αρχαιότητα  έως  τον  Υστερο  Μεσαίωνα.

Οι  Ιρανοί  Σάκες  (ανατολικοί  Σκύθες)  ήταν  ίσως  ο  πρώτος  νομαδικός  λαός  ο  οποίος  σχημάτισε  ισχυρή  φυλετική  ένωση  στην  κεντρική  Ασία,  τη  «Μεγάλη  Ορδή  Σάκα»  (Μα-σάκα-τα,  Ma-Saka-ta),  της  οποίας  την  ονομασία  οι  Ελληνες  απέδωσαν  ως  «Μασσαγέτες».  Ακολούθησαν  άλλες  νομαδικές  ενώσεις  τοχαρικών,  τουρκικών  και  μογγολικών  φυλών,  όπως  οι  Βου  Σουν,  Χσιούνγκ  Νου,  Γιούε  Τσι  και  Σιεν  Πι  έως  την  εμφάνιση  των  Ζουάν  Ζουάν  (Αβάρων). Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: