Home

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΣΑΒΙΔΟΣ (57 πΧ)

1 Comment

 Sabis 57Ρωμαίοι αντιμετωπίζουν Βέλγους στα νερά του ποταμού Σάβιδος, σε έναν κλασσικό πλέον πίνακα του Mark Churms.
.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

.
Ο Καίσαρ προχώρησε με τις έξι παλαιότερες λεγεώνες του προς τον ποταμό Σάβι στέλνοντας πρώτα ένα σώμα ιππικού προκειμένου να ανακαλύψει μια ασφαλή τοποθεσία στην οποία θα εγκαθιστούσε το στρατόπεδο του. Οι νεοσύστατες λεγεώνες 13η και 14η ακολουθούσαν σε απόσταση συνοδεύοντας την ρωμαϊκή εφοδιοπομπή.
Το ρωμαϊκό ιππικό είχε περάσει μαζί με σώματα «ψιλών» στην δεξιά όχθη του Σάβιδος προκειμένου να επιτηρεί τους Βέλγους. Οι Κέλτες ξεπρόβαλαν ξαφνικά μέσα από το δάσος, αλαλάζοντας και κραδαίνοντας τα ξίφη τους. Σύντομα απώθησαν το τρομοκρατημένο ιππικό του Καίσαρα και διάβηκαν τον ποταμό κολυμπώντας. Όταν πέρασαν στην αριστερή όχθη άρχισαν να ανεβαίνουν ελαύνοντας με μεγάλη ταχύτητα στην πλαγιά του λόφου, κατευθυνόμενοι προς την κορυφή του όπου εργάζονταν οι Ρωμαίοι στρατιώτες. Ο Καίσαρ βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση αφού έπρεπε να δράσει αστραπιαία για να διασώσει τους ασύντακτους και άοπλους λεγεωνάριους του. Έπρεπε να σαλπίσουν τα βούκινα, να σηκωθούν τα κόκκινα λάβαρα που καλούσαν τους λεγεωνάριους να συγκεντρωθούν για μάχη, να συγκεντρώσει τους άνδρες του που έκοβαν δένδρα, κ.ο.κ., όλα αυτά «σε μία στιγμή» όπως γράφει.
Ευτυχώς για τους Ρωμαίους, ο Καίσαρ είχε δώσει εντολή στους αξιωματικούς του να μην απομακρυνθούν από τους άνδρες τους αν δεν ολοκληρωνόταν η κατασκευή, οπότε αυτοί μπόρεσαν να συγκεντρώσουν γρήγορα τους λεγεωνάριους τους. Οι Ρωμαίοι βοηθήθηκαν επιπροσθέτως, από το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και πειθαρχίας τους. Όταν οι περισσότερο απομακρυσμένοι λεγεωνάριοι αντιλήφθηκαν την θυελλώδη επίθεση των Βέλγων, έδρασαν ψύχραιμα. Δεν έψαξαν να βρουν τις μονάδες τους αλλά πήραν τα όπλα τους και έτρεξαν στο κοντινότερο ρωμαϊκό πολεμικό λάβαρο που είχε ανυψωθεί. Έτσι σχηματίσθηκε σε απίστευτα μικρό χρονικό διάστημα μια ρωμαϊκή γραμμή μάχης. Το δεξιό κέρας των Ρωμαίων αποτελείτο από τις λεγεώνες 7η και 12η, ευρισκόμενο έναντι των Νερβίων. Οι λεγεώνες 8η και 11η συγκροτούσαν το ρωμαϊκό κέντρο που θα αντιμετώπιζε τους Ουιρομάνδουους. Τέλος, η 10η και η 9η λεγεώνα, υπό την διοίκηση του Καίσαρα, αποτελούσαν την ρωμαϊκή αριστερή πτέρυγα, απέναντι από τους Ατρεβάτες.

Συνεχεια αναγνωσης

Advertisements

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΒΕΛΓΩΝ- μέρος Α΄ (57 π.Χ.)

1 Comment

RomansΑναπαράσταση Ρωμαίων λεγεωνάριων στο English Heritage Festival του 2011 (photo by Lichfield Lore). Η φωτογραφία θα μπορούσε να απεικονίζει λεγεωνάριους με φόντο τα πυκνά βελγικά δάση αν οι παρόντες λεγεωνάριοι δεν ήταν της αυτοκρατορικής περιόδου και όχι της Δημοκρατικής.
.
Το 58 π.Χ. η εκστρατεία του Ιουλίου Καίσαρα για την υποταγή της Γαλατίας συνεχιζόταν. Εκείνο το έτος ο Καίσαρ νίκησε συντριπτικά τους Γερμανούς Σουήβους οι οποίοι σκόπευαν επίσης να καταλάβουν τη Γαλατία. Το επόμενο έτος στράφηκε εναντίον των απειλητικών Βέλγων. Πολλοί Γαλάτες ανακουφίστηκαν με την καταστροφή των Σουήβων οι οποίοι απειλούσαν την πατρίδα τους. Άλλοι κατανόησαν ότι ο Καίσαρ σκόπευε να μετατρέψει την χώρα τους σε ρωμαϊκή επαρχία.
Οι Βέλγοι ήταν μια μεγάλη ομάδα εκ-κελτισμένων λαών κυρίως της Βορειοδυτικής προ-κελτικής εθνογλωσσικής ομάδας τους οποίους οι Γερμανοί είχαν εκδιώξει από την κοιτίδα τους στα ανατολικά του Ρήνου, με αποτέλεσμα να εγκατασταθούν στην βορειοανατολική Γαλατία, μεταξύ των ποταμών Σηκουάνα, Μάρνη και Ρήνου. Είχαν υιοθετήσει σχεδόν πλήρως τον πολιτισμό Λα Τεν και μάλλον θεωρούσαν τους εαυτούς τους Κέλτες. Ο Καίσαρ τους χαρακτηρίζει ως τους πολεμικότερους των Γαλατών. Οι Βέλγοι είχαν ισχυροποιηθεί από τους μακρόχρονους πολέμους τους με τους Γερμανούς. Η πλειοψηφία τους ήταν φανατικά αντιρρωμαϊκή και διατηρούσε ακέραιο χαρακτήρα που δεν υπέκυπτε στις δωροδοκίες των Ρωμαίων.
Οι Βέλγοι αντιλήφθηκαν ότι ο Καίσαρ θα εκστράτευε εναντίον τους και άρχισαν να ανταλλάσουν ομήρους προκειμένου να ισχυροποιήσουν περισσότερο τους δεσμούς της φυλετικής ένωσης τους. Ο Λαβιηνός ενημέρωσε τον Καίσαρα για τις πολεμικές προετοιμασίες τους. Ο δεύτερος είχε στρατολογήσει στις σύγχρονες Παδανία και Προβηγκία άνδρες για δύο νέες λεγεώνες, την δέκατη τρίτη και την δέκατη τέταρτη (XIII και XIV). Η πλειοψηφία των λεγεωνάριων, παλαιών και νεοστρατολογημένων, ήταν πάντοτε Ιταλοί αλλά ένα ποσοστό αποτελείτο από Ισπανούς και Γαλάτες. Πολλοί από τους τοξότες ήταν Κρήτες οι οποίοι φημίζονταν ως οι καλύτεροι στην Μεσόγειο. Ο Καίσαρ έφθασε με τις νέες λεγεώνες στο Ουεσόντιο όπου ενώθηκε με τη στρατιά του Λαβιηνού και μια μεγάλη δύναμη γαλατικού συμμαχικού ιππικού, κυρίως Αιδούων υπό τον Διβικιακό (57 π.Χ.). Ο Αίδουος αρχηγός αποτελούσε επιπροσθέτως τον κύριο σύμβουλο και διαπραγματευτή του Καίσαρα.

More

Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ & ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ B΄

7 Comments

 Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ Α΄hoplites

            Οι μάχες εναντίον των Γαλατών ήταν από τις τελευταίες που έδωσαν οι οπλίτες, η δόξα της Ελλάδας. Κατά την πεντηκονταετία που ακολούθησε ο οπλιτικός τρόπος πολέμου καταργήθηκε κυρίως λόγω των νέων πολιτικοκοινωνικών συνθηκών που επικράτησαν στον Ελληνικό κόσμο και όχι τόσο λόγω της κελτικής εισβολής όπως συνήθως πιστεύεται. Στην εικόνα: οπλίτες της Αρχαϊκής (source: artwork by Karl   Kopinski).

            Τα στίφη του Βολγίου και του Κερεθρίου ήταν οι προφυλακές των Γαλατών επειδή σε λίγο (279 π.Χ.) εμφανίστηκε το κύριο σώμα υπό την ηγεσία του Βρέννου και του Ακιχώριου, το οποίο εισέβαλε στην Μακεδονία από την κοιλάδα του Αξιού. Ο Γαλάτης κατακτητής της Ρώμης αποκαλείτο επίσης Βρέννος, ένα όνομα το οποίο αποτελούσε μάλλον τον κελτικό τίτλο του βασιλέα. Η ουαλική λέξη brennin είχε πολύ αργότερα την ίδια σημασία. Ο Βρέννος ήταν ο πολέμαρχος των Γαλατών ενώ ο Ακιχώριος, ο Βόλγιος και ο Κερέθριος ήταν μάλλον υπαρχηγοί του. Τα τρία γαλατικά σώματα μετακινούνταν έχοντας μαζί τις οικογένειες τους σε άμαξες, μία απόδειξη ότι σκόπευαν να εγκατασταθούν στην περιοχή. Είχαν ενισχυθεί με υποτελείς τους πολεμιστές, Ιλλυριούς, Δάρδανους, Θράκες, φυγάδες δούλους, κ.α. Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι το τρίτο γαλατικό στίφος αποτελείτο από 150.000 πεζούς και 15-60.000 ιππείς, αριθμοί που έχουν απορριφθεί ως υπερβολικοί. Ο αριθμός των πεζών είναι σχεδόν κοινός σε όλους τους αρχαίους συγγραφείς και μάλλον αποτελούσε το σύνολο των μαχίμων και αμάχων. Αν από αυτόν τον αριθμό αφαιρεθούν οι άμαχοι (περί τα 3/4α των αρχαίων πληθυσμών) τότε οι Κέλτες πολεμιστές θα ήταν 35-40.000 άνδρες. Κάθε Γαλάτης θωρακοφόρος ιππέας (ευγενής) συνοδευόταν από δύο ελαφρύτερους ιππείς. Αυτή η πολεμική μονάδα των τριών αποκαλείτο «Τριμαρκησία» (από την κελτική λέξη «μάρκα» που σήμαινε μεταξύ άλλων, και το άλογο).

Συνεχεια αναγνωσης

Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ Α΄

1 Comment

Celts

Οι λαοί της αρχαίας νοτιο-κεντρικής Βαλκανικής και οι άξονες εισβολής των Κελτών (με μπλε  χρώμα) στην περιοχή και στη Μικρά Ασία (πηγή: Wikipedia).

Η πρώτη φορά που οι μητροπολιτικοί Έλληνες είδαν τους Γαλάτες σε πολεμική δράση ήταν το 366 π.Χ. και ασφαλώς εντυπωσιάστηκαν. Τότε ο Διονύσιος των Συρακουσών, που διέθετε πολλούς Κελτίβηρες και Παδανούς Γαλάτες μισθοφόρους, έστειλε 2.000 από αυτούς να ενισχύσουν την υπερπόντια σύμμαχο του, Σπάρτη. Ο Θουκυδίδης περιγράφει τις ευέλικτες τακτικές που χρησιμοποίησαν οι Κέλτες ιππείς εναντίον των Ελλήνων αντιπάλων τους. Ο Θεόπομπος ο Χίος αναφέρει τις συγκρούσεις των Γαλατών με τις ιλλυρικές φυλές σε μια περιοχή που εντοπίζεται στην περιοχή του ποταμού Νάρονος της Δαλματίας. Στην περιοχή της Βοσνίας άκμαζε κατά την Αρχαϊκή εποχή ο πολιτισμός Γκλάσινατς (Glasinac), ο οποίος μετεξελίχθηκε στην ισχυρή ένωση των Αυταριατών Ιλλυριών. Το 359 π.Χ. ο Βαρδύλις, κατά το πιθανότερο βασιλέας των Αυταριατών, κατατρόπωσε τον μακεδονικό στρατό σκοτώνοντας τον βασιλέα Περδίκκα και 4.000 άνδρες του, ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο για τον Φίλιππο Β΄ προς τον μακεδονικό θρόνο. Τον επόμενο, χρόνο ο μεγάλος Μακεδόνας εκδικήθηκε συντρίβοντας τους Αυταριάτες, εξοντώνοντας 7.000 από αυτούς. Η χειρότερη, όμως, εξέλιξη για τους Αυταριάτες ήταν η έναρξη του πολέμου με τους παραδουνάβιους Γαλάτες.

Συνεχεια αναγνωσης

ΑΡΘΟΥΡΟΣ, ΑΡΘΟΥΡΙΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΡΜΑΤΕΣ – ΜΕΡΟΣ B΄

13 Comments

Sarmatian sword ring pommelssssss

Σαρματικό  ξίφος  με  τη  χαρακτηριστική  δακτυλιοειδή  απόληξη  λαβής.  Από  τη δακτυλιοειδή  απόληξη  μάλλον  διερχόταν  ένας  δερμάτινος  ιμάντας  ο  οποίος  δενόταν  στο  χέρι του  πολεμιστή  και  απέτρεπε  την  πτώση  του  ξίφους  κατά  τη  σύρραξη. 

Δεξιά: ένα spangenhelm, τύπος  κράνους  αγαπητός  στους  Σαρμάτες  αλλά  και  στους Υστερους  Ρωμαίους, καθώς  και  σε  άλλους  λαούς  της  εποχής (Γότθους, Ούννους κτλ)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  ΜΕΡΟΣ  Α΄

Σύμφωνα  με  μερικούς  μελετητές,  η  γένεση  του  Αρθούριου  θρύλου  οφείλεται  στους  Σαρμάτες  μισθοφόρους.  Οι  πολεμιστές  του  Αρθούρου  περιγράφονται  ως  «ιππότες».  Τέτοιοι  ήταν  οι  σιδηρόφρακτοι  Σαρμάτες  ιππείς,  οι  «θεμελιωτές»  της  ευρωπαϊκής  Ιπποσύνης,  σύμφωνα  με  την  επικρατέστερη  άποψη.  Το  βαρύ  σαρματικό  ιππικό  περιελάμβανε  κατάφρακτους  ιππείς,  προστατευμένους,  όπως  και  τα  άλογα  τους,  με  σχεδόν  ολόσωμη  μεταλλική  θωράκιση  (συνήθως  φολιδωτή).  Επίσης  πολεμούσαν  με  βασικό  επιθετικό  όπλο  τη  μακριά  λόγχη,  όπως  οι  μεταγενέστεροι  ιππότες.  Η  γνωστή  μορφή  του  Ευρωπαίου  ιππότη  του  Ύστερου  Μεσαίωνα  δημιουργήθηκε  όταν  οι  Ανατολικοί  Γερμανοί  (Γότθοι,  Βουργουνδοί  και  Βάνδαλοι),  οι  Σουήβοι  Γερμανοί  (Μαρκομάννοι,  Λογγοβάρδοι  και  Κουάδοι)  και  οι  Ρωμαίοι,  υιοθέτησαν  συνολικά  τον  σαρματικό  ιππικό  εξοπλισμό.  Η  εξολόθρευση  του  ρωμαϊκού  στρατού  από  το  γοτθο-σαρματικό  ιππικό  στην  Αδριανούπολη  το  378  μ.Χ.,  εδραίωσε  την  κυριαρχία  του  θωρακισμένου  ιππέα  κατά  τον  Μεσαίωνα.  Οι  Νορμανδοί  της  βόρειας  Γαλλίας, μέρος  της  αριστοκρατίας  των  οποίων  είχε  επίσης  αλανική (σαρματική) καταγωγή,  ήταν  αυτοί  που  διαμόρφωσαν  την  τελική  μορφή  της  Ιπποσύνης.  Στη  Βρετανία,  οι  «ιππότες»  του  Αρθούρου  αποτελούνταν  πιθανώς  από  εκ-κελτισμένους  απόγονους  των  Σαρματών  μισθοφόρων  και  από  Κέλτες  ιππείς  οι  οποίοι  πολεμούσαν  με  τον  σαρματικό  τρόπο.  Οι  Ιάζυγες  του  Βρεμετέννακου  αναφέρονται  και  στις  αρχές  του  5ου  αι.  ως  «το  στράτευμα  των  Σαρματών  βετεράνων».  Πιθανώς  επιβίωσαν  έως  τότε  ως  εθνική  οντότητα,  έχοντας  εγκαταλείψει  την  ιρανική  γλώσσα  τους  υπέρ  της  λατινικής  όπως  και  όλοι  οι  Σαρμάτες  της  Βρετανίας  και  της  Ρωμαϊκής  Ευρώπης.  Επίσης,  θεωρείται  βέβαιο  ότι  στη  Βρετανία  εγκαταστάθηκαν  ως  μισθοφόροι  πολλοί  Αλανοί,  οι  οποίοι  αποτελούσαν  την  ισχυρότερη  σαρματική  φυλή.  Οι  ειδικοί  στην  ονοματολογία  έχουν  υποθέσει  ότι  το  σύγχρονο  βρετανικό  ανθρωπωνύμιο  Άλαν  (Alan)  καθώς  και  το  γαλλικό  ή  γενικά  νεολατινικό  Αλαίν  (Alain,  Alen)  προέρχεται  από  τους  Αλανούς.  Όταν  τα  μέλη  αυτού  του  λαού  εγκαταστάθηκαν  μαζικά  στη  δυτική  Ευρώπη  και  αφομοιώθηκαν  από  τους  εντόπιους,  μετέτρεψαν  το  εθνωνύμιο  τους  σε  ανθρωπωνύμιο:  Alanus  στη  λατινική  γλώσσα.  Συμπαγείς  ομάδες  Αλανών  εγκαταστάθηκαν  ως  τοπικές  αριστοκρατίες  στη  βορειοανατολική  Ισπανία,  στη  βόρεια  Αφρική,  στη  βόρεια  Γαλλία  (περιοχή  Αλεν-σόν,  Alencon),  κ.ά.

Οι  Νορμανδοί  υιοθέτησαν  πλήρως,  κατά  τον  10ο  αιώνα,  την  πολεμική  τέχνη  του  σιδηρόφρακτου  ιππότη  από  τους  τοπικούς  ιππείς  της  βόρειας  Γαλλίας.  Οι  τελευταίοι  την  είχαν  παραλάβει  από  τους  Αλανούς  νομάδες  που  είχαν  εγκατασταθεί  αιώνες  πριν  στην  περιοχή  και  ήταν  εν  μέρει  πρόγονοι  τους.    Η  μάχη  του  Χέιστινγκς  (1066),  η  οποία  εξασφάλισε  τη  νορμανδική  κατάκτηση  της  Αγγλίας,  κρίθηκε  από  την  πανάρχαια  νομαδική  τακτική  της  προσποιητής  υποχώρησης,  εκτελεσμένη  από  την  αριστερή  πτέρυγα  του  νορμανδικού  ιππικού.  Η  τελευταία  στελεχωνόταν  από  Βρετόνους  Κέλτες,  οι  οποίοι  είχαν  μερικώς  αλανική  καταγωγή.  Διοικητής  του  αριστερού  κέρατος  ήταν  ο  κόμης  της  Βρετάνης,  ο  Ερυθρός  Αλανός  (Alan  the  Red,  «κοκκινομάλλης»),  όνομα  χαρακτηριστικό  της  προέλευσης  του.  Σχετικά  με  τον  αναφερόμενο  κόμη,  πρέπει  να  παρατηρηθεί  ότι  οι  κινεζικές  και  οι  ευρωπαϊκές  πηγές  περιγράφουν  τους  Αλανούς  της  κεντροασιατικής  κοιτίδας  τους,  ως  έχοντες  σε  μεγάλο  ποσοστό  ξανθά  ή  κόκκινα  μαλλιά.  Ωστόσο  και  οι  Κέλτες  έχουν  συχνά  κόκκινα  μαλλιά  και  για  την  ακρίβεια  έχουν  το  μεγαλύτερο  ποσοστό  κοκκινομάλληδων  στην  Ευρώπη.

More

ΑΡΘΟΥΡΟΣ, ΑΡΘΟΥΡΙΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΡΜΑΤΕΣ – ΜΕΡΟΣ Α΄

1 Comment

saxon-reenactors

Αναπαράσταση  ύστερων  Σαξόνων  μαχίμων.

            –

            Οι  Ρωμαίοι  κατέκτησαν  τις  σύγχρονες  Αγγλία  και  Ουαλλία  κατά  τον  1ο  αι.  μ.Χ.  Οι  φυλές  της  Καληδονίας  (Καληδόνιοι,  Κορνάβιοι,  Ουενίκονες  κ.ά.),  η  οποία  αντιστοιχεί  στη  σύγχρονη  Ορεινή  Σκωτία  (Scottish  Highlands),  παρέμειναν  ανεξάρτητες.  Έως  τον  4ο  αι.  οι  λαοί  της  είχαν  ενσωματωθεί  στη  φυλετική  ένωση  των  Πίκτων  (Picti).  Η  ονομασία  τους  σήμαινε  τους  «βαμμένους»  στη  λατινική,  λόγω  της  κελτικής  συνήθειας  της  δερματοστιξίας  την  οποία  διατηρούσαν.  Οι  ίδιοι  αυτοαποκαλούνταν  «Κρούθνι»  (Cruthni).  Η  ρωμαϊκή  εξουσία  στη  Βρετανία  διατηρήθηκε  περισσότερο  από  τρεις  αιώνες,  ωστόσο  ο  εκλατινισμός  και  ο  εκχριστιανισμός  περιορίσθηκε  κυρίως  στις  πόλεις  και  σε  μερικές  νοτιοανατολικές  αγροτικές  περιοχές.  Η  πλειοψηφία  του  πληθυσμού  παρέμεινε  κελτική  στη  γλώσσα  και  τις  λατρείες.  Ειδικά  οι  αγροτικοί  πληθυσμοί  είχαν  επηρεασθεί  σημαντικά  από  τη  χριστιανική  αίρεση  του  Πελαγιανισμού.  Κατά  τα  τέλη  του  4ου  αι.,  η  αρχική  ρωμαϊκή  επαρχία  της  Βρετανίας  είχε  διασπασθεί  σε  τέσσερις  επαρχίες:  τη  «Μεγάλη  Καισαρησία»,  τη  «Φλαβία  Καισαρησία»,  τη  «Βρετανία  Α΄»  και  τη  «Βρετανία  Β΄».

Οι  φυλές  της  Καληδονίας  και  της  Ιρλανδίας  διενεργούσαν  επιδρομές  στα  ρωμαιο-βρετανικά  εδάφη  από  αιώνες.  Οι  Ιρλανδοί  κατέφθαναν  διασχίζοντας  την  Ιρλανδική  Θάλασσα  με  τα  ελαφρά  σκάφη  τους,  τα  κελτικά  «κουρράγκς».  Οι  Καληδόνιοι-Πίκτοι  επιτίθονταν  στους  Ρωμαιο-βρετανούς  από  τη  ξηρά  και  από  τη  θάλασσα  (με  τον  ίδιο  τύπο  πλοίων).  Ανάμεσα  στους  πρώτους  και  στους  δεύτερους  παρεμβαλλόταν  μια  «ουδέτερη  ζώνη»,  μεταξύ  των  τειχών  του  Αντωνίνου  και  του  Αδριανού,  η  οποία  αντιστοιχεί  σχεδόν  στη  σύγχρονη  Πεδινή  Σκωτία  (Scottish  Lowlands).  Το  σύνορο  της  με  τη  χώρα  των  Πίκτων  (Pictland)  ακολουθούσε  περίπου  τα  σύγχρονα  «ανεπίσημα»  όρια  μεταξύ  Ορεινής  και  Πεδινής  Σκωτίας.  Οι  φυλές  αυτής  της  ζώνης  (Δαμνόνιοι,  Σελγόβες  κ.ά.)  είχαν  περάσει  για  δύο  δεκαετίες  του  2ου  αι.  υπό  άμεσο  ρωμαϊκό  έλεγχο,  ο  οποίος  είχε  φθάσει  στο  τείχος  του  Αντωνίνου.  Όταν  επαναστάτησαν,  οι  Ρωμαίοι  εκκένωσαν  την  περιοχή  και  επανέφεραν  τη  γραμμή  άμυνας  τους  στο  τείχος  του  Αδριανού.  Τελικά  κατέστησαν  τις  φυλές  της  Πεδινής  Σκωτίας  «φοιδερατικές»  (υποτελείς  συμμαχικές),  χρησιμοποιώντας  τες  ως  πρόφραγμα  έναντι  των  Καληδονίων-Πίκτων.  Ωστόσο,  η  νομιμοφροσύνη  τους  ήταν  πάντοτε  αμφίβολη  ενώ  η  βαθμιαία  αποδυνάμωση  της  Αυτοκρατορίας,  τις  οδήγησε  στη  διενέργεια  επιδρομών  στο  ρωμαιο-βρετανικό  έδαφος.

Διαβάστε περισσότερα

RES VITAE ET MORS : Η ΡΩΜΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΙΜΒΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΥΤΟΝΕΣ

Leave a comment

Guard Roman

Ο  μεγάλος  στρατηγός  Γάιος  Μάριος  μετέτρεψε  τον  ρωμαϊκό  στρατό  σε  μία  πολεμική  μηχανή  πλήρως  θωρακισμένων  και  επαγγελματιών  στρατιωτών  μόνιμης  υπηρεσίας  (αναπαράσταση  από  τον  Ιστορικό  Σύλλογο  Εrmine  Street  Guard  Roman  Reenactment  Society).

Το  113  π.Χ.  μια  μεγάλη  απειλή  παρουσιάστηκε  στον  ορίζοντα  του  ρωμαϊκού  κόσμου  με  την  εμφάνιση  των  Κίμβρων  και  των  Τευτόνων.  Υπάρχει  μεγάλη  διχογνωμία  μεταξύ  των  ερευνητών  για  την  εθνολογική  προέλευση  των  συγκεκριμένων  λαών.  Αλλοι  τους  θεωρούν  γερμανικούς,  άλλοι  κελτικούς  και  άλλοι  διαφορετικής  προέλευσης.  Το  πιθανότερο  είναι  ότι  αρχικά  συνιστούσαν  δύο  ολιγάνθρωπα  γερμανικά  φύλα,  τα  οποία  κατά  την  πορεία  τους  έως  τη  Μεσόγειο  ενισχύθηκαν  με  πολλά  κελτικά  και  προγερμανικά  φύλα,  με  αποτέλεσμα  όταν  εμφανίσθηκαν  εκεί  να  έχουν  εξελιχθεί  σε  μεγάλες  φυλετικές  ενώσεις  («συνομοσπονδίες»)  Κελτών,  Γερμανών  και  Προγερμανών,  με  το  πρώτο  εθνικό  στοιχείο  να  είναι  το  ηγετικό,  ενδεχομένως  και  το  μεγαλύτερο  ποσοστιαία.  Ο  αρχικός  πυρήνας  τους  ήταν  σαφώς  γερμανικός,  όμως  η  εθνολογία  τους  άλλαξε  ριζικά  κατά  τις  μετακινήσεις  τους.

            Αμφότεροι  οι  λαοί  εγκατέλειψαν  την  κοιτίδα  τους,  την  Κιμβρική  χερσόνησο  (συγχρονη  Γιουτλάνδη),  λόγω  κλιματικών  μεταβολών  και  υπερπληθυσμού.  Οι  ίδιες  αιτίες  οδήγησαν  τις  διάφορες  γαλατικές/κελτικές  και  προγερμανικές  ομάδες  να  ενωθούν  μαζί  τους.  Το  115-113  π.Χ.  οι  Κίμβροι  προσπάθησαν  να  εγκατασταθούν  διαδοχικά  στις  χώρες  των  Βοϊων,  των  Σκορδίσκων    και  των  Ταυρίσκων  (του  Νωρικού),  παραδουνάβιων  κελτικών  λαών,  αλλά  αποκρούστηκαν.  Ωστόσο  απείλησαν  σοβαρά  τη  Νωρηία  (σημερ.  Νόιμαρκτ),  τη  σημαντικότερη  οχυρωμένη  πόλη  του  Νωρικού  (σύγχρονη  Δυτική  Αυστρία).  Η  Ρώμη  έστειλε  μια  υπατική  στρατιά  στη  Νωρηία,  επειδή  η  κελτική  πόλη  αποτελούσε  πρόφραγμα  της  οδού  προς  την  Ιταλία.

Ptolemy

Χάρτης  της  Γερμανίας  σύμφωνα  με  το  έργο  του  Κλαυδίου  Πτολεμαίου,  στον  οποίο  σημειώνονται  οι  εναπομείναντες  Κίμβροι  (Cimbri)  στο  βορειότερο  άκρο  της  (Chersonesus  Cimbrica,  σύγχρονη  Γιουτλάνδη).

Συνεχιστε την ανάγνωση

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ: Η ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

24 Comments

anglosaxon1

  Κελτες  και  Αγγλοσαξονες  περί  το  500  μ.Χ. (copyright: Ian Mladjov)

Τα  κατορθώματα  του  βασιλιά  Αρθούρου  αποτελούν  έναν  από  τους  σημαντικότερους  «εθνικούς»  θρύλους  της  Βρετανίας.  Τα  ανδραγαθήματα  των  Ιπποτών  της  Στρογγυλής  Τραπέζης,  το  λαμπερό  Κάμελοτ,  ο  ευγενής  και  φιλάνθρωπος  βασιλιάς  του  και  η  ευλογημένη  βασιλεία  του,  η  βασίλισσα  του,  Γκουίνεβήρ,  οι  Ιππότες  του,  Λάνσελοτ,  Πάρσιφαλ,  Μπορς  κ.ά.,  αποτελούν  πλέον  κτήμα  της  παγκόσμιας  πολιτισμικής  παράδοσης.    Πέρα  από  τη  ρομαντική  υστερο-μεσαιωνική  ατμόσφαιρα  που  προσέδωσε  ο  Τζέφφρυ  του  Μόνμουθ  στον  Αρθούριο  θρύλο,  τον  οποίο  ιστόρησε  στο  σύγγραμμα  του  «Ιστορία  των  Βασιλέων  της  Βρετανίας»  (12ος  αι.),  η  ιστορική  πραγματικότητα  ήταν  πολύ  διαφορετική.

Το  407  μ.Χ.  η  Δυτική  Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία  απέσυρε  τους  τελευταίους  τακτικούς  στρατιώτες  της  από  τις  βρετανικές  κτήσεις  της.  Ο  Ρωμαίος  αυτοκράτορας  συμβούλευσε  τους  Βρετανούς  να  μεριμνήσουν  οι  ίδιοι  για  την  άμυνα  τους  έναντι  των  Αγγλοσαξόνων,  Πίκτων  (της  Καληδονίας-Σκωτίας)  και  Ιρλανδών  επιδρομέων  που  λυμαίνονταν  την  περιοχή  τους.  Οι  Βρετανοί  πολέμαρχοι  ακολούθησαν  τη  συμβουλή  του  και  εξέλεξαν  έναν  στρατιωτικό  ηγέτη  (δούκα),  πιθανώς  με  τον  τίτλο  του  ανώτατου  ηγεμόνα,  ο  οποίος  καθοδηγούσε  την  πολεμική  προσπάθεια  τους  και  επέλυε  τις  διαφορές  τους.  Ο  Βόρτιγκερν  (Vortigern),  Βρετανός  ανώτατος  ηγεμόνας  του  5ου  αι.,  στηρίχθηκε  σε  Αγγλοσάξονες  μισθοφόρους  προκειμένου  να  αποκρούσει  τους  ομοεθνείς  τους  και  να  επιβάλει  την  αρχή  του.    Ο  όρος  «Αγγλοσάξονες»  αποτελεί  τη  συμβατική  ονομασία  ενός  συνόλου  Γερμανών  (και  λίγων  Σλάβων)  εισβολέων  στη  Βρετανία,  προερχόμενων κυρίως  από  τις  σύγχρονες  Βόρεια  Γερμανία,  Ολλανδία, Γιουτλάνδη  (Δανία) και  λίγο αργότερα  και  από  τη  Νορβηγία.  Το  σύνολο  περιελάμβανε  Σάξονες,  Άγγλους  (Ιγκλίνους),  Φρισίους,  Ιούτους,  Πρωτο-νορβηγούς,  Αγγριβάριους,  Βεστφαλούς,  Φράγκους,  Θουριγγούς,  Βαγγριους  κ.ά.  Οι  πολυπληθέστεροι  ανάμεσα  τους  ήταν  οι  Σάξονες,  γι’  αυτό  ή  συνολική  αγγλοσαξονική  ομάδα  αποκαλείται  συχνά  μόνο  με  το  δικό  τους  εθνωνύμιο.  Ωστόσο,  το  έθνος  που  σχηματίσθηκε  από  την  αγγλοσαξονική  βάση,  οι  σύγχρονοι  Άγγλοι,  έλαβε  αυτήν  την  ονομασία  επειδή  οι  ηγεμόνες  της  ανήκαν  κυρίως  στο  ομώνυμο  φύλο.

Arthur

Μία  πιστή  αναπαράσταση  του  Αρθούρου  και  των  κατάφρακτων  ιππέων  του  («ιπποτών»)  από  τον  Βρετανικό  Ιστορικό  Σύλλογο    Comitatus  (Υστερορωμαϊκό  βαρύ  ιππικό). Παρατηρείστε  στα  δεξιά  τον  “δρακονάριο”  λαβαροφόρο  ιππέα  που  φέρει  το  σαρματικής προέλευσης  λάβαρο  του  δράκου.

Συνεχιστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: