Home

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΙΡΑΚ: ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Leave a comment

 

 

situation

Λίγο παλαιότερος χάρτης της κατάστασης στο Ιράκ και Συρία. Στο Ιράκ η κατάσταση δεν έχει αλλάξει σημαντικά εκτός από μία αναδίπλωση του ΙΚ από τα πέριξ της Βαγδάτης. Με μωβ χρώμα οι περιοχές του ΙΚ, με κίτρινο οι Κούρδοι (credit: Der Spiegel).

.

Π. Δεληγιάννης

.

Είναι γνωστό ότι μία μικρή αλλά ισχυρά εξοπλισμένη τουρκική δύναμη εισήλθε στο έδαφος του Ιράκ και εγκαταστάθηκε κοντά στη μεγαλούπολη Μοσούλη η οποία ελέγχεται από το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), σε θέση από όπου μπορεί να κινηθεί ταχέως και να καταλάβει καίρια σημεία της πόλης αν χρειαστεί. Νομίζω ότι τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ δεν έχουν δώσει την απαραίτητη προσοχή σε αυτήν την ενέργεια. Δεν πρόκειται για εισβολή όπως έχει ήδη χαρακτηρισθεί υπερβολικά από μερικά ΜΜΕ επειδή η τουρκική δύναμη είναι μικρή, αλλά είναι μία δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει ως προθάλαμος για μία πραγματική εισβολή. Η επίσημη ανακοίνωση της τουρκικής κυβέρνησης διά του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου αναφέρει ότι η δύναμη αυτή κινήθηκε για να προστατεύσει τους Τούρκους στρατιωτικούς οι οποίοι προϋπήρχαν στην περιοχή (εκπαιδεύοντας Τουρκομάνους και σουνίτες Αραβες), αλλά πρόκειται για δικαιολογία.

Για ποιους λόγους η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου προέβη σε αυτήν τη στρατιωτική ενέργεια; Κατά την άποψη μας, αυτοί είναι οι ακόλουθοι.

More

Advertisements

ΟΙ ΠΡΩTΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΑΡΑΒΕΣ: προέλευση, ενοποίηση και πρώιμη πολεμική τέχνη

5 Comments

caliph_gif

Η επέκταση του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Με το βαθύτερο χρώμα, η αρχική επέκταση του Ισλάμ υπό τον Μωάμεθ.
.
Οι Άραβες συνιστούν τον κύριο σύγχρονο πληθυσμό της σημιτικής γλωσσικής ομάδας. Οι άλλοι λαοί που τη συγκροτούν είναι οι Ισραηλίτες και οι σημιτόγλωσσοι λαοί της Αιθιοπίας. Ωστόσο οι σημιτόγλωσσοι Αιθίοπες έχουν εξακριβωμένη κουσιτική καταγωγή. Κοιτίδα των αρχαίων Αράβων υπήρξε η εκτεταμένη Χερσόνησος που φέρει έως σήμερα την ονομασία τους (άλλες θεωρίες τοποθετούν το λίκνο τους στη νότια Μεσοποταμία ή στην Αρμενία). Οι βόρειοι Άραβες, δηλαδή οι κάτοικοι της κεντρικής και της βόρειας Αραβικής Χερσονήσου, αποτελούσαν έναν νομαδικό λαό με κτηνοτροφική κυρίως οικονομία, ο οποίος αρεσκόταν σε επιδρομές στις γειτονικές χώρες. Η γλώσσα τους αποτέλεσε τη βάση της μεταγενέστερης κλασσικής αραβικής. Οι νότιοι Άραβες, των οποίων η γλώσσα διέφερε από τη βορειοαραβική, αποτελούσαν έναν λαό μόνιμα εγκατεστημένο στη νοτιοδυτική Αραβία, με μικτή γεωργική και κτηνοτροφική οικονομία. Ανέπτυξαν έναν αξιόλογο αρχαίο πολιτισμό από τις αρχές της πρώτης προχριστιανικής χιλιετίας (βασίλεια του Σαβά, των Χιμυαριτών κ.ά.). Η προϊσλαμική αραβική θρησκεία υπήρξε πολυθεϊστική και ομοίαζε αρκετά με αυτές των άλλων σημιτικών λαών.
Με την ισλαμική επικράτηση στις χώρες της «Εύφορης Ημισελήνου» (Συρία, Παλαιστίνη και Μεσοποταμία), οι Άραβες αφομοίωσαν τους προϋπάρχοντες σημιτικούς λαούς, δηλαδή τους Αραμαίους, τους Χανααναίους-Φοίνικες, τους απογόνους των Ασσυροβαβυλωνίων κ.ά., οι οποίοι μιλούσαν πλέον στο σύνολο τους την αραμαϊκή γλώσσα, η οποία είχε επικρατήσει πλήρως στην περιοχή από τον 2ο αι. π.Χ. και ομοίαζε αρκετά με την αραβική. Αντίθετα, οι σύγχρονοι Άραβες της βόρειας Αφρικής δεν έχουν σημιτική καταγωγή στη συντριπτική τους πλειοψηφία, επειδή αποτελούν εξαραβισμένους ισλαμικούς λαούς οι οποίοι είναι απογόνοι Χαμιτών, δηλαδή Αιγυπτίων και Λιβύων-Βερβέρων (στη Λιβύη και στο Μαγκρέμπ). Ωστόσο οι Χαμίτες είναι οι στενότεροι συγγενείς των Σημιτών ενώ οι συγκεκριμένοι λαοί έχουν υιοθετήσει πλήρως την αραβική γλώσσα και τα αραβικά ήθη και έθιμα. Η μόνη εξαίρεση είναι οι Βέρβεροι της Τυνησίας, Αλγερίας, Μαρόκου, Μάλι και άλλων δυτικών αφρικανικών χωρών που διατήρησαν τη γλώσσα και τα έθιμα τους αλλά έχουν επηρεαστεί βαθιά από τον αραβικό πολιτισμό. Οι Άραβες του Σουδάν, της Μαυριτανίας, του Μάλι, της Ζανζιβάρης κ.ά. είναι κυρίως απόγονοι εξαραβισμένων Κουσιτών, Βερβέρων και μαύρων Αφρικανών.

Συνεχεια αναγνωσης

Ο ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (IS) ΚΑΙ Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ

12 Comments

 [Λόγω των τελευταίων δραματικών εξελίξεων στην περιοχή, δίνω προτεραιότητα στο παρόν άρθρο το οποίο ανανέωσα]

Π.Δεληγιάννης

fighters

Πηγή φωτογραφίας:  shark-tank.com 


Βρισκόμαστε πλέον στον Σεπτέμβριο, αλλά ήδη από τον Ιούνιο του 2014 ο Δυτικός κόσμος υπέστη ένα μικρό σοκ από τις αναπάντεχες στρατιωτικές επιτυχίες της IS, πρώην ISIS (Islamic State of Iraq and Al-Shams δηλαδή ‘Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (Συρίας-Λιβάνου)’ και τώρα  απλά ‘Islamic State’/IS  μετά την τρίτη πρόσφατη αλλαγή του ονόματος της). Τοτε η  εν λόγω οργάνωση τζιχαντιστών Σουνιτών η οποία είχε ήδη καταλάβει τη Φαλούτζα και άλλες σημαντικές πόλεις του Ιράκ (Σουλεϊμάν Μπεγκ, τμήμα της Ραμαντι  κ.α.), κατόρθωσε μετά από σύντομη πολιορκία να καταλάβει τη Μοσούλη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας (2.000.000 κάτοικοι) και άτυπη πρωτεύουσα του σουνιτικού αραβικού τμήματος της.  Η πτώση της Μοσούλης προκάλεσε συναγερμό όχι μόνο στη Βαγδάτη αλλά και σε αρκετές Δυτικές πρωτεύουσες και στη Μόσχα, οι οποίες βρίσκονται ενώπιον μίας ακόμη αναζωπύρωσης της ισλαμιστικής απειλής.
Σε αυτόν τον «κεραυνοβόλο πόλεμο» της IS μαζί με τους περίπου 10.000 πλέον μάχιμους της, επιχειρούν αρκετές ακόμη χιλιάδες Σουνίτες ισλαμιστές από το Ιράκ, τη Συρία και άλλες μουσουλμανικές χώρες, οι οποίοι δεν ανήκουν απευθείας στην οργάνωση αλλά συμπράττουν μαζί της με σκοπό την κατάληψη της Βαγδάτης και την ανατροπή της κυρίως σιιτικής κυβέρνησης της. Οι προελαύνοντες έχουν ενισχυθεί ακόμη και με Τσετσένους και Νταγκεστανούς μαχίμους, αντιπάλους της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σήμερα (Σεπτεμβριος 2014) παρότι ο ιρακινός στρατός και οι σιιτικές εθνοφυλακές απέκρουσαν τους εισβολείς, η Βαγδάτη συνέχιζει να απειλείται από τα δυτικά, από την κατεύθυνση της Φαλούτζα και της Ραμαντί, και από τα βόρεια από την πλευρά της Ντουλουίγια και του Τικρίτ.
Ας δούμε τις καταβολές τις ISIS (τωρινή IS) και τα ευρύτερα γεωπολιτικά και ιστορικά πλαίσια εντός των οποίων εντάσσονται τα πρόσφατα γεγονότα στο βόρειο Ιράκ:

situation

Κατάσταση στις 14 Αυγούστου: Οι περιοχές που έχει καταλάβει η ISIS (ΙΚΙΛ) και οι συμμαχικές της οργανώσεις στο Ιράκ και τη Συρία σημειώνονται με μωβ χρωμα (έλεγχος) και ροζ (επιρροή στις ημιέρημες και έρημες εκτάσεις).  Με πράσινο: οι περιοχές των καθεστώτων της Βαγδάτης και του Ασαντ. Με πορτοκαλί: οι φιλοδυτικοί Σύριοι επαναστάτες. Με κίτρινο: οι Κουρδικές περιοχες  (πηγή: Spiegel).

Συνεχεια αναγνωσης

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΣΣΑΝΙΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ- ΜΕΡΟΣ Β΄

2 Comments

sassanian  cavalry

sassanian cavalry 2
Αναπαράσταση Σασσανίδη ιππέα μέσης κατηγορίας από τον Ardeshir Radpour. Φερει  αλυσοθωράκιση,  κράνος σύνθετης κατασκευής  το οποίο  υιοθέτησαν  και οι Ρωμαίοι, προστατευτικά  ελάσματα αντιβραχίονα, ελαφρά λόγχη, σύνθετο τόξο σακικού τύπου (κληρονομιά από τους Πάρθους προκατόχους) και σπάθη (Image courtesy of Ardeshir  Radpour).

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Ως τμήματα του σασσανιδικού στρατού αναφέρονται τα σώματα των Καδισηνών και των «Αθανάτων». Οι πρώτοι αποτελούσαν τον αραβο-αραμαϊκό λαό της υποτελούς στους Πέρσες Καδισίας (Qadisiya στην αραβική γλώσσα), στο σημερινό δυτικό Ιράκ. Οι «Αθάνατοι» («Varhranigan khvaday» στην ιρανική) ήταν το επίλεκτο σώμα του περσικού στρατού, η ανακτορική φρουρά του Μεγάλου Βασιλέα. Αντιστοιχούσαν στην ομώνυμη προσωπική φρουρά των αρχαίων Αχαιμενιδών βασιλέων της Περσίας. Οι «Αθάνατοι» του Ξέρξη είχαν πολεμήσει εναντίον των Ελλήνων το 480-479 π.Χ., χωρίς επιτυχία. Οι Σασσανίδες, πιστοί στην πολιτική τους να διεκδικούν ολόκληρη την αχαιμενιδική κληρονομιά, είχαν ανασυστήσει αυτήν τη μονάδα. Άλλο σώμα υπό τις άμεσες διαταγές του Πέρση μονάρχη, ήταν οι αναφερόμενοι ως «αυτοθυσιαζόμενοι», των οποίων ένας από τους διοικητές ήταν Βυζαντινός. Αυτό, ενδεχομένως, δείχνει ότι επρόκειτο για μισθοφόρους ή ξένους φυγάδες, προστατευόμενους των Περσών.

Συνεχεια αναγνωσης

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΣΣΑΝΙΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ- ΜΕΡΟΣ Α΄

2 Comments

sassanian
Αναπαράσταση Σασσανίδη ιππέα από τον Ardeshir Radpour. Παρατηρείστε τα κοινά στοιχεία του κράνους του με το υστερορωμαϊκό κράνος της περσικής ομάδας του άρθρου ΟΙ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΙΠΠΙΚΟΥ , κυρίως τα ενισχυμένα υπερόφρυα τόξα και τη σύνθετη κατασκευή. Οι Ρωμαίοι πρόσθεσαν παραγναθίδες στον αρχικό περσικό τύπο (Image courtesy of   Ardeshir  Radpour).

Οι Σασσανίδες υπήρξαν ένα περσικό ιερατικό γένος του Φαρς (Περσίδος) το οποίο το 224-226 μΧ ανέτρεψε τη δυναστεία των Πάρθων και κατέλαβε όλο το Παρθικό Βασίλειο μετατρέποντας το έτσι σε Σασσανιδικό. Η αυτοκρατορία των Σασσανιδών ήταν ισχυρότερη από την παρθική, στηριζόμενη σε έναν ισχυρό και πολυάριθμο στρατό. Με αυτόν τον τρόπο, οι Σασσανίδες αντιμετώπισαν με επιτυχία αρκετούς ισχυρούς εχθρούς στα σύνορα τους, κυρίως τους Κουσανούς, τους Ρωμαίους/Βυζαντινούς και τις Ουννικές φυλές, κυρίως τους επικίνδυνους Εφθαλίτες. Η αυτοκρατορία τους διατηρήθηκε έως τις αρχές του 7ου αιώνα, όταν ένας αυτοκαταστροφικός πόλεμος του βασιλιά Χοσρόη Β΄ εναντίον των Βυζαντινών επέφερε την εξάντληση της. Ετσι όταν οι στρατοί του Ισλάμ εμφανίσθηκαν στα δυτικά σύνορα του Σασσανιδικού Βασιλείου, αυτό ήταν σχεδόν ανίκανο να αποκρούσει τους εισβολείς. Εως το 649 μΧ, όλα τα σασσανιδικά εδάφη, εκτός της μικρής Δαϋλαμιτικής χώρας, κατέστησαν μουσουλμανικά και ο τελευταίος Σασσανίδης πρίγκηπας βρήκε καταφύγιο στην Κίνα της Δυναστείας Τανγκ. Εκεί η λαμπρή περσική δυναστεία έσβησε μακριά από την πατρίδα της. Αργότερα και οι Δαϋλαμίτες εξισλαμίσθηκαν.
Όπως και οι Πάρθοι προκάτοχοι τους, οι Σασσανίδες Πέρσες στηρίζονταν κυρίως στο ιππικό τους. Εντούτοις, δεν υπέπεσαν στο σφάλμα των πρώτων να εκμηδενίσουν τον ρόλο του πεζικού. Γενικά ο στρατός τους ήταν πιο επιθετικός και πιο αξιόμαχος από τον παρθικό.

Συνεχεια ανάγνωσης

Η ΠΡΩΤΗ ΑΡΑΒΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ (674-678 μΧ)

19 Comments

Walls of Constantinople

Αποψη των τειχών της Κωνσταντινούπολης

Το 661 μ.Χ. ο νέος χαλίφης Μωαβίας έμεινε ο απόλυτος κύριος του Αραβικού χαλιφάτου μετά την εξουδετέρωση του ανταγωνιστή του, Αλή. Κατέστησε τη Δαμασκό πρωτεύουσα του, ενώ η Συρία έγινε το νέο κέντρο του ισλαμικού κόσμου. Οι πολιτισμένοι πληθυσμοί της Συρίας-Παλαιστίνης και της Αιγύπτου έγιναν οι κύριοι υποστηρικτές της νέας χαλιφικής δυναστείας των Ομεϋαδών (661-750) την οποία ίδρυσε ο Μωαβίας. Επίσημη γλώσσα της διοίκησης και του κράτους παρέμεινε η ελληνική της παλαιάς Βυζαντινής εξουσίας. Ο Μωαβίας στηρίχθηκε για τη διοίκηση στους παλαιούς βυζαντινούς αξιωματούχους, επειδή οι Άραβες του δεν είχαν ακόμη την απαιτούμενη εμπειρία σε θέματα διακυβέρνησης. Με το κέντρο του στη Συρία και με ελληνική γλώσσα και διοικητική υποδομή, το χαλιφάτο των Ομεϋαδών ομοίαζε πολύ με ένα επαυξημένο Σελευκιδικό Βασίλειο. Το πολιτικοστρατιωτικό στήριγμα των Ομεϋαδών αποτελούσαν οι προϊσλαμικοί τοπικοί Άραβες της Συρίας-Παλαιστίνης (Ιτουραίοι, Παλμυρηνοί, Γασανίδες κ.ά.), οι οποίοι είχαν πλέον εξισλαμισθεί.

            Μετά την αναγόρευση του Μωαβία ως χαλίφη, οι αραβικές δυνάμεις κινήθηκαν πάλι εναντίον του Βυζαντίου, ακολουθώντας δύο κατευθύνσεις επίθεσης. Ένα μέρος τους διενεργούσε ολέθριες επιδρομές στη Μικρά Ασία, ενώ άλλα σώματα επιτέθηκαν στο Βυζαντινό Εξαρχάτο της Αφρικής. Ένα προς ένα τα βυζαντινά οχυρά και οι φυλές των Νουμιδών και των Μαυρουσίων υποτάχθηκαν στους Άραβες.

Συνεχεια αναγνωσης

ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

4 Comments

a11

Η  γνωστότερη  Βυζαντινή  απεικόνιση  του  Υγρού  Πυρός  σε  μικρογραφία  από  το  χειρόγραφο  του  Σκυλίτζη.

Το  «υγρόν  πυρ»  ή  «θαλάσσιον»  ή  «μηδικόν»  ή  (όπως  ήταν  γνωστό  στους  Δυτικούς  Ευρωπαίους:)  «ελληνικόν  πυρ»  αποτελούσε  ένα  από  τα  ισχυρότερα  αλλά  και  πιο  μυστηριώδη    όπλα  της  Βυζαντινής    Αυτοκρατορίας  (ως  προς  την  σύνθεση  και  υπόσταση  τους).  Οι  Άραβες  αποκαλούσαν  «νάφθα»  (naft)  τη  δική  τους  αντίστοιχη  συνήθη  εμπρηστική  ουσία  για  πολεμικούς  σκοπούς,  όρος  ο  οποίος  σημαίνει  συνήθως  το  ακαθάριστο  φυσικό  πετρέλαιο  ή  τα  διυλισμένα  υποπροϊόντα  της  απόσταξης  του.  Η  χρήση  εύφλεκτων  ουσιών  στις  στρατιωτικές  επιχειρήσεις  σε  ξηρά  και  θάλασσα,  ήταν  γνωστή  στους  αρχαίους  Έλληνες  ήδη  από  την  Κλασσική  Εποχή,  οι  οποίοι  την  ανέπτυξαν  ιδιαίτερα  κατά  την  Ελληνιστική  Περίοδο.  Ο  όρος  «μηδικόν  πυρ»  που  ήταν  συνώνυμος  του  «υγρού  πυρός»  στις  βυζαντινές  πηγές,  δηλώνει  τη  γνώση  μίας  πρώιμης  μορφής  του  από  τους  Ιρανούς  (ήδη  από  την  προαχαιμενιδική  περίοδο  σύμφωνα  με  ενδείξεις),  ενώ  είναι  γνωστή  η  χρήση  αντίστοιχων  εμπρηστικών  ουσιών  και  από  τους  Κινέζους  της  εποχής.  Εξάλλου  η  πυρπόληση  των  εχθρικών  εγκαταστάσεων,  οχυρώσεων,  στρατευμάτων  πλοίων  κτλ,  ήταν  μία  από  τις  βασικές  πολεμικές  επιδιώξεις  από  τα  πανάρχαια  χρόνια.  Στην  περίπτωση  των  Ιρανών,  η  ανάπτυξη  των  εμπρηστικών  ουσιών  ως  πολεμικά  όπλα,  υποβοηθήθηκε  από  την  ύπαρξη  άφθονων  αποθεμάτων  ακάθαρτου  πετρελαίου  στο  Ιράν,  στη  Μεσοποταμία  και  στη  βορειοανατολική  Αραβική  Χερσόνησο,  περιοχές  οι  οποίες  βρίσκονταν  υπό  την  εξουσία  ή  την  επιρροή  των  Μήδων  και  των  Περσών.

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΩΝ (ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ)

Leave a comment

Φολιδωτές  Βυζαντινές  πανοπλίες  (Dumbarton  Οaks – κατασκευασμένες  από  τον  δημιουργό  Δημήτρη  Κατσίκη)

Η  χερσαία  δράση  των  Αράβων,  Ιρανών  και  άλλων  μουσουλμάνων  εναντίον  της  Βυζαντινής  Αυτοκρατορίας,  χαρακτηριζόταν  κυρίως  από  ταχείες  εισβολές  επιδρομικού  χαρακτήρα  στο  μικρασιατικό  έδαφος,  οι  οποίες  διενεργούντο  σε  μερικές  περιπτώσεις  από  πολυάριθμα  στρατεύματα.  Η  ακτίνα  δράσης  των  επιδρομέων  ήταν  ευρύτατη,  φθάνοντας  ενίοτε  έως  την  Προποντίδα.  Το  εύρος  των  επιθέσεων  τους  ανήκε  σε  όλες  τις  κλίμακες,  κυμαινόμενο  από  απλές  ληστρικές  επιδρομές  μερικών  εκατοντάδων  πολεμιστών  έως  μαζικές  εισβολές  δεκάδων  χιλιάδων.  Ωστόσο  οι  περισσότερες  γίνονταν  με  σκοπό  τη  λεηλασία.  Ο  αναφερόμενος  μεγάλος  αριθμός  (σε  μερικές  περιπτώσεις)  των  εισβολέων,  η  παράλληλη  αυξημένη  ταχύτητα  προέλασης  τους  και  η  μεγάλη  ακτίνα  δράσης  τους,  παρότι  φαίνονται  ασύμβατα  στοιχεία  από  τη  στρατηγική  άποψη,  συμβάδιζαν  στην  περίπτωση  των  μουσουλμάνων.  Αυτό  οφείλετο  στον  ελαφρύ  εξοπλισμό  μεγάλου  μέρους  των  μαχίμων  τους,  στην  ύπαρξη  μεγάλου  ποσοστού  ιππέων  ανάμεσα  τους  (συνήθως  η  πλειονότητα)  και  στη  χρήση  καμηλών  και  πολυάριθμων  αλόγων.

Οι  καμήλες  μετέφεραν  εφόδια  και  ανθρώπους  και  ήταν  ιδιαίτερα  χρήσιμες  σε  μακρινές  εκστρατείες.  Οι  Άραβες  ιππείς  επέβαιναν  σε  αυτές  κατά  την  πορεία  προκειμένου  να  μην  κουράζονται  τα  άλογα,  τα  οποία  ιππεύονταν  σχεδόν  μόνο  στις  μάχες.  Επίσης  έφερναν  μαζί  τους  μεγάλους  αριθμούς  αλόγων  προκειμένου  να  τα  αλλάζουν  και  έτσι  να  είναι  ξεκούραστα.  Οι  καμήλες  διέθεταν  ανεξάντλητη  αντοχή  στην  πείνα,  τη  δίψα  και  τις  μακρινές  πορείες.  Μπορούσαν  να  διασχίζουν  μεγάλες  αποστάσεις  χωρίς  να  σταματούν  συχνά  προκειμένου  να  ξεκουράζονται  και  να  σιτίζονται,  δίνοντας  έτσι  σημαντικό  στρατηγικό  πλεονέκτημα  στα  μουσουλμανικά  στρατεύματα. Συνεχίστε την ανάγνωση

ΟΙ ΕΦΘΑΛΙΤΕΣ (ΛΕΥΚΟΙ ΟΥΝΝΟΙ) ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΩΝ ΑΒΑΡΩΝ (ΝΟΜΑΔΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ)

Leave a comment

Αβαρος  ιππέας  με περικεφαλαία  τύπου  “σπάνγκενχελμ”,  νομαδικό  σύνθετο  τόξο  και  μακρά  λόγχη  (copyright:  V. Vuksic)..

 

Η  πρώτη  μνεία  των  Εφθαλιτών  ή  Λευκών  Ούννων  στις  ευρωπαϊκές  πηγές  ανήκει  στον  Βυζαντινό  χρονικογράφο  Προκόπιο,  σύγχρονο  του  αυτοκράτορα  Ιουστινιανού.  Ο  Προκόπιος  κατέγραψε  τις  παρατηρήσεις  ενός  Βυζαντινού  απεσταλμένου  στους  Σασσανίδες,  ο  οποίος  ταξίδευσε  στο  ανατολικό  Ιράν.  Οι  Κινέζοι  χρονικογράφοι  μνημονεύουν  τους  Εφθαλίτες  ως  «Γε-τι-ι-λι-ντο» ή  απλούστερα  ως  «Γε-τα».  Φαίνεται  πως  οι  Εφθαλίτες  ήταν  αρχικά  ένα  φύλο  Ούννων,  το  οποίο  αναμείχθηκε  με  τους  Ιρανούς  και  λιγότερο  Τοχάριους  της  κεντρικής  Ασίας,  μετεξελισσόμενο  σε  ένα  μιγαδικό  ουννικό-ιρανικό-τοχαρικό  φύλο.  Έτσι  εξηγείται  και  η  πιθανότητα  να  υιοθέτησαν  έως  το  500  την  ιρανική  γλώσσα  και  αρκετά  ιρανικά  ανθρωπωνύμια.

Οι  Εφθαλίτες  κατόρθωσαν  να  ιδρύσουν  δύο  νομαδικές  «αυτοκρατορίες»  στην  κεντρική  Ασία,  στο  ανατολικό  Ιράν  και  στην  Ινδία.  Το  390  οι  συγγενείς  τους  Χιονίτες  Ούννοι  (γνωστοί  στους  Ρωμαίους  ως  «Κιδαρίτες»)  προετοίμασαν  το  έδαφος  για  την  εφθαλιτική  επέκταση,  όταν  νίκησαν  τους  Σασσανίδες  και  εγκαταστάθηκαν  στη  Σογδιανή  και  τη  Βακτρία  (περίπου  σύγχρονα  Ουζμπεκιστάν  και  βόρειο  Αφγανιστάν).  Το  420-427  οι  Εφθαλίτες  διενήργησαν  από  το  κεντροασιατικό  λίκνο  τους,  εκτεταμένες  επιδρομές  στην  Περσία  φθάνοντας  έως  τις  Ράγες  (σύγχρονη  Τεχεράνη),  ώσπου  ηττήθηκαν  συντριπτικά  από  τους  Σασσανίδες  (427).  Όμως  επανήλθαν  και  το  454  νίκησαν  τους  τελευταίους  εντείνοντας  πάλι  τις  επιδρομές  τους  στο  Ιράν.  Το  464,  νέες  επιδρομές  των  Εφθαλιτών  ανάγκασαν  τον  Σασσανίδη  βασιλιά  Φιρούζ  (Περόζη)  να  τους  αντιμετωπίσει  σε  μία  σειρά  πολέμων.  Οι  πόλεμοι  έληξαν  το  475  με  συνθήκη  ειρήνης  η  οποία  προέβλεπε  την  ετήσια  καταβολή  λύτρων  από  τους  Σασσανίδες  στους  Εφθαλίτες.  Το  468  οι  Σασσανίδες,  στα  πλαίσια  των  πολέμων  τους  εναντίον  όλων  των  Ούννων,  επιτέθηκαν  και  σφαγίασαν  μαζικά  τους  Χιονίτες/Κιδαρίτες.  Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ ΖΟΥΑΝ ΖΟΥΑΝ (ΝΟΜΑΔΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΣΤΕΠΑΣ)

Leave a comment

archer2

     

     (από το Pinterest, Copyright: The Bulgarian School of horseback archery)

Οι  απέραντες  ασιατικές  στέπες  από  τη  Μαντσουρία  έως  τον  ποταμό  Ουράλη  υπήρξαν  ανέκαθεν  το  λίκνο  νομαδικών  λαών  έντονης  κινητικότητας  και  φιλοπόλεμου  χαρακτήρα,  από  το  οποίο  εξορμούσαν  προκειμένου  να  σχηματίσουν  νομαδικές  «αυτοκρατορίες»  (ενίοτε  έως  και  την  ουγγρική  πεδιάδα)  και  να  εισβάλουν  στις  χώρες  μόνιμα  εγκατεστημένων  λαών,  όπως  η  Κίνα,  η  Ινδία,  το  Ιράν,  οι  ελληνορωμαϊκές  χώρες  και  αργότερα  οι  χριστιανικές  χώρες  της  Ευρώπης.  Ο  Ευρωπαϊκός  Κόσμος  ήταν  εξίσου  εκτεθειμένος  με  τον  Κινεζικό,  τον  Ινδικό  και  τον  Ιρανικό,  στις  φονικές  ορδές  των  έφιππων  πολεμιστών  της  στέπας,  πληρώνοντας  μεγάλο  τίμημα  σε  ανθρώπινες  ζωές  και  υλικές  καταστροφές  από  την  απώτατη  Αρχαιότητα  έως  τον  Υστερο  Μεσαίωνα.

Οι  Ιρανοί  Σάκες  (ανατολικοί  Σκύθες)  ήταν  ίσως  ο  πρώτος  νομαδικός  λαός  ο  οποίος  σχημάτισε  ισχυρή  φυλετική  ένωση  στην  κεντρική  Ασία,  τη  «Μεγάλη  Ορδή  Σάκα»  (Μα-σάκα-τα,  Ma-Saka-ta),  της  οποίας  την  ονομασία  οι  Ελληνες  απέδωσαν  ως  «Μασσαγέτες».  Ακολούθησαν  άλλες  νομαδικές  ενώσεις  τοχαρικών,  τουρκικών  και  μογγολικών  φυλών,  όπως  οι  Βου  Σουν,  Χσιούνγκ  Νου,  Γιούε  Τσι  και  Σιεν  Πι  έως  την  εμφάνιση  των  Ζουάν  Ζουάν  (Αβάρων). Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: