Home

Θωρακίσεις και εξαρτύσεις ίππων των Σαμουράι – Μέρος Β΄

Leave a comment

ΣΥΝΕΧΕΙΑ από το Α΄ Μέρος

More

Θωρακίσεις και εξαρτύσεις ίππων των Σαμουράι – Μέρος Α΄

Leave a comment

 

 

a

[Φίλες και φίλοι,

σχετικά με την απενεργοποίηση των σχολίων στα posts, ήμουν υποχρεωμένος να το πράξω επειδή είναι πλέον πολύ δύσκολο να απαντώ στα σχόλια σας, λόγω αρκετών υποχρεώσεων. Και το θεωρώ κάπως απρέπεια να μην απαντώ στα σχόλια σας. Για τους ίδιους λόγους έχουν μειωθεί κάπως και τα δικά μου κείμενα. Ωστόσο μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν πάλι, θα ενεργοποιήσω τα σχόλια και θα φροντίσω να γράφω περισσότερο.

Σας ευχαριστώ όλους θερμά για την προτίμηση σας στις «Ιστορικές Αναδιφήσεις».

Περικλής Δεληγιάννης

.

Οι θωρακίσεις και οι άλλες εξαρτύσεις των ίππων των Σαμουράι είναι εξίσου εντυπωσιακές με τις  θωρακίσεις και εξαρτύσεις των ίδιων των ιππέων. Οι εν λόγω ιαπωνικές θωρακίσεις και εξαρτύσεις αναβάτη και αλόγου κατάγονται από την ηπειρωτική Ασία, από τους νομάδες της ευρασιατικής στέππας οι οποίοι τους μετέδωσαν στους Κινέζους και τους Κορεάτες όταν και εκείνοι ίδρυσαν σώματα ιππικού νομαδικού τύπου, και από τους τελευταίους μεταδόθηκαν στην Ιαπωνία.  Οι γνωστές κινεζικές αυτοκρατορίες και τα κορεατικά βασίλεια έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτήν τη μετάδοση. Ωστόσο από την αρχή οι Ιάπωνες εξέλιξαν διαφορετικά τα ηπειρωτικά πρωτότυπα ακολουθώντας μία δική τους ιδιαίτερη τεχνοτροπία, υποθέτω λόγω της νησιωτικής απομόνωσης τους και της μόνιμης τάσης τους προς την αυτάρκεια. Ετσι ανέπτυξαν αποκλειστικά δικούς τους τύπους λεπιδωτών και φολιδωτών θωρακίσεων, αναβολέων, σελών, χαλινών, προμετωπίδων και άλλων αντικειμένων για την άνετη ίππευση και τη προστασία στη μάχη των ίππων τους, τους οποίους φρόντιζαν ιδιαίτερα. Ωστόσο η κινεζική επιρροή είναι εμφανής, ιδιαίτερα στις προμετωπίδες στις οποίες οι Ιάπωνες έδιναν συνήθως μορφή δράκου ειδικά με την κινεζική τεχνοτροπία.

More

ΟΙ ΟΥΣΑΡΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ: ΕΞΕΛΙΞΗ, ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Leave a comment

harquebus
Κοντόκαννο αρκεβούζιο (κάτω) και πιστόλα (ανω) Πολωνών ουσάρων (πηγή: kismeta.com).

429Πανοπλίες και κράνη ουσάρων, περί τα μέσα του 17ου αιώνα (Εθνικό Μουσείο, Κρακοβία). Η πανοπλία στο βάθος συνοδεύεται από την περίφημη κατασκευή φτερών η οποία προσαρμοζόταν στη σέλα.

Το 1386 το Πολωνικό Bασίλειο και το Λιθουανικό Mεγάλο Δουκάτο συνδέθηκαν με προσωπική ένωση υπό τους Λιθουανούς Γιαγκελόνους (Jagiello) μονάρχες. O Λαδίσλαος (Βλαδίσλαος) Β΄ Γιαγκέλo, δούκας της Λιθουανίας, νυμφεύθηκε τη βασίλισσα της Πολωνίας Εδβίγη. Το βασιλικό ζεύγος ένωσε τις κτήσεις του σχηματίζοντας ένα ισχυρό ρωμαιοκαθολικό βασίλειο με κέντρο την Κρακοβία, το οποίο περιελάμβανε μεγάλες ανατολικοευρωπαϊκές εκτάσεις. Το νέο κράτος περιελάμβανε μεγάλο μέρος της σύγχρονης Πολωνίας, τη Λιθουανία, τη μεταγενέστερη Λευκορωσία, το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας και τμήματα της σύγχρονης Ρωσίας. Τα γιαγκελόνια σύνορα βρίσκονταν αρκετά κοντά στις ρωσικές μητροπόλεις Μόσχα, Νόβγκοροντ και Τβερ. Το 1410 οι πολωνικές-λιθουανικές δυνάμεις συνέτριψαν τους Τεύτονες Ιππότες στη μάχη του Γκρούνβαλντ (Τάννενμπεργκ), εξασφαλίζοντας οριστικά τη διέξοδο στη Βαλτική για το δυαδικό βασίλειο τους. Τότε οι Λιθουανοί ανέκτησαν από το Τευτονικό Τάγμα τη Σαμογιτία. Λίγο αργότερα οι ηγεμόνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας έγιναν υποτελείς του Λαδίσλαου, με αποτέλεσμα η πολωνική-λιθουανική ισχύς να επεκταθεί έως τον Εύξεινο Πόντο. Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κυβερνάτο από μία Δίαιτα (κοινοβούλιο) αριστοκρατών και έναν αιρετό μονάρχη, ο οποίος εκλεγόταν από τους Πολωνούς ευγενείς μεταξύ των Λιθουανών δουκών. Οι ευγενείς επισφράγισαν την πολωνική-λιθουανική ενότητα το 1413 με σχετική συνθήκη. Η καθολική Κοινοπολιτεία αντιμετώπιζε την απειλή των Οθωμανών στα νότια σύνορα της και των ορθοδόξων Ρώσων στα ανατολικά. Εξάλλου, το μεγαλύτερο μέρος των υπηκόων της είχε ρωσική καταγωγή (οι οποίοι αργότερα μετεξελίχθηκαν στα έθνη των Ουκρανών και των Λευκορώσων). Παράλληλα, η Πολωνία-Λιθουανία ακολουθούσε επεκτατική πολιτική έναντι των Γερμανών με τους οποίους συνόρευε στα βόρεια και στα δυτικά της. Ο Λαδίσλαος Γ΄, ο οποίος ήταν και βασιλιάς της Ουγγαρίας, προσπάθησε να ανακόψει την τουρκική προέλαση στη Βάρνα της Βουλγαρίας αλλά ηττήθηκε (Νοέμβριος 1444) και η Κοινοπολιτεία έχασε οριστικά τις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αντίθετα, οι Πολωνοί-Λιθουανοί πέτυχαν μεγάλες νίκες επί των Γερμανών. Το 1454 απέσπασαν εδάφη από τους Τεύτονες Ιππότες με τους οποίους ενεπλάκησαν στον σκληρό «Δεκατριαετή πόλεμο». Ο πόλεμος έληξε το 1466 βρίσκοντας νικήτρια την Κοινοπολιτεία η οποία επέβαλε την επικυριαρχία της στους Τεύτονες και τους απέσπασε την Πομερελλία, την Ερμλανδή και τον στρατηγικό λιμένα του Γκντανσκ (Ντάντσιχ). Οι Πολωνοί-Λιθουανοί κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τη γερμανική αντεπίθεση και τους Οθωμανούς, αλλά δεν κατάφεραν το ίδιο με τους Ρώσους. Από τα μέσα του 15ου αι. το επιθετικό μεγάλο δουκάτο της Μοσχοβίας πίεσε αφόρητα τη Λιθουανία κατορθώνοντας να της αποσπάσει μεγάλες εκτάσεις με ρωσικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων πόλεων Σμολένσκ και Τσερνίγκοφ. Το 1514 οι Πολωνοί-Λιθουανοί νίκησαν συντριπτικά τον μοσχοβίτικο στρατό στη μάχη της  Όρζα (Orsza, 1514) .

Συνέχεια αναγνωσης

ΟΙ ΖΟΥΑΝ ΖΟΥΑΝ (ΝΟΜΑΔΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΣΤΕΠΑΣ)

Leave a comment

archer2

     

     (από το Pinterest, Copyright: The Bulgarian School of horseback archery)

Οι  απέραντες  ασιατικές  στέπες  από  τη  Μαντσουρία  έως  τον  ποταμό  Ουράλη  υπήρξαν  ανέκαθεν  το  λίκνο  νομαδικών  λαών  έντονης  κινητικότητας  και  φιλοπόλεμου  χαρακτήρα,  από  το  οποίο  εξορμούσαν  προκειμένου  να  σχηματίσουν  νομαδικές  «αυτοκρατορίες»  (ενίοτε  έως  και  την  ουγγρική  πεδιάδα)  και  να  εισβάλουν  στις  χώρες  μόνιμα  εγκατεστημένων  λαών,  όπως  η  Κίνα,  η  Ινδία,  το  Ιράν,  οι  ελληνορωμαϊκές  χώρες  και  αργότερα  οι  χριστιανικές  χώρες  της  Ευρώπης.  Ο  Ευρωπαϊκός  Κόσμος  ήταν  εξίσου  εκτεθειμένος  με  τον  Κινεζικό,  τον  Ινδικό  και  τον  Ιρανικό,  στις  φονικές  ορδές  των  έφιππων  πολεμιστών  της  στέπας,  πληρώνοντας  μεγάλο  τίμημα  σε  ανθρώπινες  ζωές  και  υλικές  καταστροφές  από  την  απώτατη  Αρχαιότητα  έως  τον  Υστερο  Μεσαίωνα.

Οι  Ιρανοί  Σάκες  (ανατολικοί  Σκύθες)  ήταν  ίσως  ο  πρώτος  νομαδικός  λαός  ο  οποίος  σχημάτισε  ισχυρή  φυλετική  ένωση  στην  κεντρική  Ασία,  τη  «Μεγάλη  Ορδή  Σάκα»  (Μα-σάκα-τα,  Ma-Saka-ta),  της  οποίας  την  ονομασία  οι  Ελληνες  απέδωσαν  ως  «Μασσαγέτες».  Ακολούθησαν  άλλες  νομαδικές  ενώσεις  τοχαρικών,  τουρκικών  και  μογγολικών  φυλών,  όπως  οι  Βου  Σουν,  Χσιούνγκ  Νου,  Γιούε  Τσι  και  Σιεν  Πι  έως  την  εμφάνιση  των  Ζουάν  Ζουάν  (Αβάρων). Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: