Home

Βιβλίο: Γεώργιος Φίνλεϋ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, Εκδόσεις Αδελφών Τολίδη, 1972

Leave a comment

Η Ιστορία της Επανάστασης του 1821 ιδωμένη μέσα από ένα διαφορετικό και ενδιαφέρον για τον Ελληνα αναγνώστη, πρίσμα: από τη «σκοπιά» του Βρετανού George Finlay (Γεώργιος Φίνλεϋ) ο οποίος έζησε αρκετά έτη στην ελεύθερη Ελλάδα, αμέσως μετά την απελευθέρωση της, και γνώρισε με προσωπική αυτοψία πρόσωπα και καταστάσεις της Επανάστασης. Το τελευταίο στοιχείο διακρίνεται στο κείμενο του δίτομου έργου που συγγράφηκε το 1861, ωστόσο είναι προφανές ότι ο συγγραφέας επηρεάσθηκε από τις προσωπικές αντιπάθειες ανάμεσα στους Ελληνες ηγέτες (κυρίως ανάμεσα σε πολιτικούς και στρατιωτικούς) και από τη βρετανική εξωτερική πολιτική.

Ο Φίνλεϋ είχε τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος, ενώ ήταν Επίτιμο μέλος της (Βρετανικής) Βασιλικής Φιλολογικής Εταιρίας, μέλος της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Εταιρίας και αντεπιστέλλον μέλος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Ρώμης. Σημειώνω επίσης ότι η μετάφραση της έκδοσης του 1972 (Αθήνα, Εκδόσεις Αδελφών Τολίδη) έγινε από την Αλίκη Γεωργούλη. Η επιμέλεια και τα σχόλια έγιναν από τον Τάσο Βουρνά.

More

Advertisements

Μερικά όπλα της Περιόδου περί την Ελληνική Επανάσταση

Leave a comment

Στην σύζυγο μου, Νέλλυ, για την έμπνευση και την ενθάρρυνση που μου προσφέρει.

Τα παρόντα όπλα είναι μία συλλογή εικόνων όπλων τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στη Χερσόνησο του Αίμου κατά το πρώτο τρίτο του 19ου αιώνα, δηλαδή συμπεριλαμβανομένης της Περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης (1821-1829). Πρόκειται για όπλα τα οποία στη σημερινή ξένη βιβλιογραφία περί κατάταξης και ταξινόμησης όπλων χαρακτηρίζονται συχνά ως «οθωμανικά» ή «οθωμανικά βαλκανικά» αλλά στην πραγματικότητα χρησιμοποιούντο εξίσου από Τούρκους, Ελληνες («κλέφτες», αρματολούς, κάπους και στη συνέχεια αγωνιστές), Αλβανούς (μουσουλμάνους και χριστιανούς), Γιουρούκους, Βλάχους, Βούλγαρους και άλλους λαούς της περιοχής.

Πρόκειται για δύο πάλες (από τις οποίες εικονίζονται μόνο οι λαβές τους), ένα τυφέκιο (καριοφίλι),  δύο πιστόλες, μία μάχαιρα και άλλη μία μάχαιρα τύπου «κιντζάλ».

More

Βιβλίο: Γεώργιος Τερτσέτης, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα, Εκδόσεις Ωρόρα

Leave a comment

 

Ναι το γνωρίζω, παλαιό έργο αλλά πάντα κλασσικό και αγαπημένο. Για την ακρίβεια είναι ένα από τα δικά μου αγαπημένα αναγνώσματα. Εχω στη βιβλιοθήκη μου την έκδοση της Ωρόρα, αλλά είμαι βέβαιος ότι έχουν γίνει και άλλες επανεκδόσεις του συγκεκριμένου έργου έως σήμερα. Θυμάμαι ότι οι εκδόσεις Μέρμηγκας έχουν κάνει μία προσεγμένη επανέκδοση.

Ο Ζακύνθιος δικαστικός και λόγιος Γεώργιος Τερτσέτης (1800-1874) ήταν μέλος του δικαστηρίου το οποίο ασχολήθηκε με την εκδίκαση της κατηγορίας (σκευωρίας) σε βάρος των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Δημητρίου Πλαπούτα, ότι συνωμοτούσαν εναντίον της βασιλείας. Ο Τερτσέτης, όπως και ο Μακεδόνας πρόεδρος του δικαστηρίου Αναστάσιος Πολυζωίδης, αρνήθηκαν αγέρωχα να υπογράψουν τη θανατική καταδίκη των δύο αγωνιστών, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην πρόκληση της κατακραυγής του λαού και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων σε βάρος των συκοφαντών, οι οποίοι αναγκάσθηκαν έτσι να μετατρέψουν τη θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη.

More

Η δεκάτη Απριλίου της Ελληνικής Επανάστασης (μέρος Α’)

Leave a comment

Αναδημοσίευση από το καραβάκι της ιστορίας

Ανήμερα του Πάσχα, την 10η Απριλίου 1821 (με το παλιό ημερολόγιο) ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ εκτελείται από τον Σουλτάνο ως προδότης του Οθωμανικού κράτους. Ο αφορισμός των κορυφαίων της Επανάστασης από τον Πατριάρχη και η λύση του όρκου των Φιλικών για όλους όσους τον είχαν δώσει, έγινε για να αποφευχθεί ο φετφάς της γενικής σφαγής των χριστιανών. Ωστόσο, δεν ήταν αρκετός για να συγκρατήσει το μένος του Σουλτάνου που καθυστερημένα έμαθε το μερικό σχέδιο της Επανάστασης που αφορούσε στον εμπρησμό του στόλου, στην δολοφονία του και στην εξέγερση των Ελλήνων μέσα στην ίδια την πρωτεύουσα του Οθωμανικού κράτους. Ο Πατριάρχης απαγχονίζεται αμέσως μετά το «Χριστός Ανέστη» στην κεντρική πόρτα του Πατριαρχείου και ο γιαφτάς που κρεμιέται στο στήθος του περιγράφει την ενοχή του. Ο αφορισμός αυτός είχε προβλεφθεί από τον αρχηγό της Επανάστασης, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Είχε ειδοποιηθεί ο Κολοκοτρώνης.

 

More

ΠΑΛΑ (ΣΠΑΘΗ) ΚΑΙ ΓΙΑΤΑΓΑΝΙ: ΔΥΟ ΑΓΧΕΜΑΧΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

4 Comments

 

pala

Η πάλα του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Η οδοντωτή λεπίδα της ήταν ιδιαίτερα φονική και ανήκει σε αραβικό τύπο σπάθης.

.

Περικλής  Δεληγιάννης
.
Τα παρακάτω αγχέμαχα όπλα χρησιμοποιήθηκαν κατά την Επανάσταση του 1821-1829 τόσο από τους Ελληνες μαχίμους όσο και από τους Αλβανούς, Τούρκους και Αιγύπτιους αντιπάλους τους.
Η «πάλα» ήταν κυρτή σπάθη κεντροασιατικής απώτερης προέλευσης, συχνά με ευρεία λεπίδα. Ο μαχητής την έφερε σε «θηκάρι» (ξιφοθήκη) το οποίο άλλοτε στερεωνόταν στο «σελάχι» του και άλλοτε αναρτάτο στην αριστερή πλευρά του με τελαμώνα, ο οποίος στηριζόταν στον δεξιό ώμο. Κυρίως οι ναυτικοί την αναρτούσαν με τον δεύτερο τρόπο, αλλά τη χρησιμοποιούσαν σπάνια.

giatagani1

Διάφοροι τύποι γιαταγανιων.  Η κόψη της λεπίδας βρίσκεται στην κοίλη πλευρά, όπως στην περιπτωση της αρχαίας κοπίδος ή φαλκάτας. Το τρίτο από πάνω γιαταγανι της εικόνας ανήκει σε έναν υστερότερο τύπο με σχεδόν ευθεία λεπίδα.

.

More

Β΄ ΜΕΡΟΣ του Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ (1821): ΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

5 Comments

 

Χάρτης των επιχειρήσεων του Αλέξανδρου Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία (credit: Λ. Βρανούσης, 1964).

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Και για τους άλλους χριστιανικούς λαούς της χερσονήσου του Αίμου έχει εκτιμηθεί ότι θα έπρεπε να είχαν επαναστατήσει μαζί με τους Ελληνες, όμως αυτή η πιθανότητα ήταν μηδαμινή. Οι Βλάχοι και οι Μολδαβοί (σημείωση) δεν είχαν σημαντικούς λόγους για να υποστηρίξουν το κίνημα του Υψηλάντη, επειδή η τουρκική κυριαρχία δεν ήταν ιδιαίτερα πιεστική για εκείνους. Νωρίτερα, δεν είχαν υποστηρίξει ουσιαστικά ούτε τα σερβικά κινήματα. Στη Μολδοβλαχία, οι Οθωμανοί δεν εκδήλωναν εύκολα τη βαρβαρότητα τους, λόγω και της ρωσικής προστασίας. Οι Βλάχοι-Μολδαβοί αντιμετώπιζαν χριστιανούς καταπιεστές: ζούσαν υπό ένα παρωχημένο, σχεδόν φεουδαρχικό κοινωνικοπολιτικό καθεστώς, στο οποίο οι επικυρίαρχοι τους δεν ήταν τόσο οι Οθωμανοί όσο οι εγχώριοι και οι Ελληνες γαιοκτήμονες και ευγενείς, και οι ανώτεροι γηγενείς κληρικοί και επίσκοποι.

Διαβάστε περισσότερα

Older Entries

%d bloggers like this: