Home

Σπυρίδων Τρικούπης (1788- 1873)

Leave a comment

Αναδημοσίευση από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

.

Πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Τρικούπη και της Αλεξάνδρας Παλαμά. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1788 και πέθανε στην Αθήνα το 1873. Αποτελεί σπουδαία και πολυμερή φυσιογνωμία πολιτικού, λόγιου, ρήτορα και ιστοριογράφου της Ελληνικής Επανάστασης. Υπήρξε ο πρώτος Πρωθυπουργός του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Μαθήτευσε στην ακμάζουσα σχολή των Παλαμάδων* που λειτουργούσε στο Μεσολόγγι, ύστερα πήγε στην Πάτρα, όπου έμαθε Ιταλικά, Αγγλικά και Γαλλικά και προσελήφθη ως υπάλληλος του εκεί αγγλικού προξενείου. Από τη θέση αυτή απέκτησε πολλές και καλές σχέσεις αλλά και αξιόλογη τριβή με τα πολιτικά πράγματα. Σχετίσθηκε με τον φιλέλληνα Άγγλο λόρδο Guilford, έγινε γραμματέας του και εστάλη ως υπότροφος του στη Ρώμη και σε άλλα κέντρα της Ευρώπης για ανώτερες σπουδές, ενώ προοριζόταν για τη θέση του εφόρου και οργανωτή της υπό του Γκύλφορδ ιδρυθείσας στην Κέρκυρα Ιονίου Ακαδημίας. Η οικειότητα που είχε με τον Γκύλφορδ έδωσε την ευκαιρία στον Τρικούπη να γνωρίσει πολλούς επιφανείς άνδρες, κυρίως Άγγλους, μεταξύ των οποίων και τον Γεώργιο Κάνινγγ του οποίου ο φιλελληνισμός τον είχε βαθύτατα συγκινήσει.

More

Ανδρούτσος ή Κολανδρούτσος Γεώργιος (1782; -1849): ο ναύαρχος των Σπετσών

Leave a comment

Αναδημοσίευση από argolikivivliothiki.gr

Μία από τις σημαντικότερες μορφές του ναυτικού Αγώνα του 1821, ο Γεώργιος Ανδρούτσος, γνωστότερος σαν Κολανδρούτσος, γεννήθηκε στις Σπέτσες γύρω στα 1782. Ιδιοκτήτης του βρικιού «Παγκρατίων», που ναυπήγησε στις Σπέτσες το 1813, ασχολήθηκε δραστήρια με το ναυτεμπόριο της εποχής αποκτώντας παράλληλα την απαραίτητη για τον κατοπινό αγώνα εξαιρετική ναυτική εμπειρία.

More

Δημήτριος Αινιάν: Η άλωσις της Τριπολιτσάς

Leave a comment

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Το καραβάκι της ιστορίας

[ΠΡΩΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ]

Όταν το σύνθημα της επαναστάσεως εδόθη πλέον καθ’ όλην την Πελοπόννησον, οι κατά τας επαρχίας αυτής Έλληνες επεχείρησαν αμέσως την καταστροφήν των εις τας πόλεις εκάστης επαρχίας Οθωμανών. Το έργον τούτο δεν ήτο πολύ δύσκολον· διότι ο αριθμός των Ελλήνων ήτο πολύ ανώτερος του των Οθωμανών· εκ των τελευταίων δε τούτων οι μεν προκαταληφθέντες ανέτοιμοι προς αντίστασιν παρεδόθησαν αμέσως εις την διάκρισιν των Ελλήνων, ή κατεσφάγησαν καταπολεμηθέντες, οι δε απεκλείσθησαν εις τα οποία κατείχον φρούρια και δέφυγον προς ώραν την καταστροφήν, παρεδόθησαν όμως ακολούθως. Αλλά το κέντρον της κατά την Πελοπόννησον Οθωμανικής εξουσίας, η Τρίπολις, δεν παρείχεν ουδεμίαν ελπίδα ταχείας υποταγής.

More

Μάχη των Δερβενακίων – Η καταστροφή του Δράμαλη (1822)

Leave a comment

Αναδημοσίευση από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

Ο Χουρσίτ, ο νικητής του Αλή πασά, ανέθεσε στον Μαχμούτ πασά της Λάρισας ή Δράμαλη την επιχείρηση της καταστολής της Επανάστασης στην Πελοπόννησο. [ Σημείωση βιβλιοθήκης: Ο Χουρσίτ καταγγέλθηκε ως καταχραστής του δημόσιου θησαυρού και έπεσε σε δυσμένεια, του αφαιρέθηκε η αρχηγία της εκστρατείας στην Πελοπόννησο, η οποία ανατέθηκε στον Μαχμούτ Πασά, τον επονομαζόμενο Δράμαλη. Ο Χουρσίτ διατασσόταν να παραμείνει στη Λάρισα και να φροντίζει την τροφοδοσία του στρατού του Δράμαλη. Ουσιαστικά, επρόκειτο για υποβιβασμό. Ο Τούρκος ιστοριογρά­φος Αχμέτ Τζεβντέτ ισχυρίζεται ότι ο διορισμός του Δράμαλη έγινε με υπόδειξη του ίδιου του Χουρσίτ, ο οποίος επιφορτίστηκε επίσημα την όλη επιχείρηση με απόλυτη ευθύνη για τη διοργάνωση και τον ανεφοδιασμό του εκστρατευτικού σώματος ].

Ο Δράμαλης ξεκίνησε με περίπου 25.000 στρατό (πεζούς και ιππείς) και την 1η Ιουλίου 1822 έφθασε στη Θήβα, χωρίς να συναντήσει αντίσταση. Οι οπλαρχηγοί καταλάβαιναν ότι δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο και ήλπιζαν ότι αποκλείοντας τις στενές διαβάσεις της Στερεάς θα εμπόδιζαν την επικοινωνία με τις βάσεις του. Παρά το μεγάλο όγκο αυτού του στρατού – χειμάρρου, που απ’ όπου περνούσε σκορπούσε τον τρόμο και τον πανικό, η θερινή αυτή εκστρατεία είχε και μειονεκτήματα.

More

Βιβλίο: Γεώργιος Φίνλεϋ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, Εκδόσεις Αδελφών Τολίδη, 1972

Leave a comment

Η Ιστορία της Επανάστασης του 1821 ιδωμένη μέσα από ένα διαφορετικό και ενδιαφέρον για τον Ελληνα αναγνώστη, πρίσμα: από τη «σκοπιά» του Βρετανού George Finlay (Γεώργιος Φίνλεϋ) ο οποίος έζησε αρκετά έτη στην ελεύθερη Ελλάδα, αμέσως μετά την απελευθέρωση της, και γνώρισε με προσωπική αυτοψία πρόσωπα και καταστάσεις της Επανάστασης. Το τελευταίο στοιχείο διακρίνεται στο κείμενο του δίτομου έργου που συγγράφηκε το 1861, ωστόσο είναι προφανές ότι ο συγγραφέας επηρεάσθηκε από τις προσωπικές αντιπάθειες ανάμεσα στους Ελληνες ηγέτες (κυρίως ανάμεσα σε πολιτικούς και στρατιωτικούς) και από τη βρετανική εξωτερική πολιτική.

Ο Φίνλεϋ είχε τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος, ενώ ήταν Επίτιμο μέλος της (Βρετανικής) Βασιλικής Φιλολογικής Εταιρίας, μέλος της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Εταιρίας και αντεπιστέλλον μέλος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Ρώμης. Σημειώνω επίσης ότι η μετάφραση της έκδοσης του 1972 (Αθήνα, Εκδόσεις Αδελφών Τολίδη) έγινε από την Αλίκη Γεωργούλη. Η επιμέλεια και τα σχόλια έγιναν από τον Τάσο Βουρνά.

More

Older Entries