Home

Μία συνεργασία με βρετανικό περιοδικό στρατιωτικής θεματολογίας

Leave a comment

slingshot_cover_309

.

cccccccc

[Slingshot τευχ.308, Σεπτέμβριος 2016]

.

Εδώ και επτά μήνες συνεργάζομαι με το βρετανικό περιοδικό Slingshot, το παλαιότερο στο είδος του το οποίο εκδίδεται από το 1964 και ειδικεύεται στην έρευνα πάνω στην

Διαβάστε περισσότερα

Advertisements

ΝΟΡΔΙΚΕΣ (ΠΡΟ-ΒΙΚΙΝΓΚ) ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ VENDEL και VALSGäRDE

1 Comment

25

Πλάγια όψη κράνους το οποίο βρέθηκε στο κοιμητήριο Vendel στην Ταφή 1 (7ος αι.).
.

26

Σύγχρονη αποκατάσταση της περικεφαλαίας του κοιμητηριου Vendel, Ταφής 14 (βλ. παρακάτω), και ενός ξίφους και ασπίδας από το ίδιο. Αναπαράσταση από τον ιστορικό Σύλλογο Wulfheodenas (αυτό υποθέτω).
.
Η περίοδος Vendel (Φέντελ ή Βέντελ στα αγγλικά) της Ιστορίας της Σουηδίας, ουσιαστικά της ανατολικής Σκανδιναβίας, είναι η περίοδος μετά τη Μεγαλη Μεταναστευση των Λαών και πριν την εποχή των Βικινγκς. Διήρκεσε από τα μέσα του 6ου αιώνα μΧ έως το τέλος του 8ου αι και χαρακτηρίζεται από πλούσιες ταφές πολεμαρχων με εντυπωσιακά όπλα. Αυτή η περίοδος της Νορδικής (Σκανδιναβικής) Ιστορίας και ο ομώνυμος πολιτισμός (Vendel) έλαβαν την ονομασία τους από την τοποθεσία Vendel της ιστορικής περιοχής Ούπλαντ (Uppland) της ανατολικής Σουηδίας, όπου ανακαλύφθηκαν κοιμητήρια αυτού του τύπου. Όπως φαίνεται η Ούπλαντ στην οποία αναπτύχθηκαν αργότερα οι σημαντικές πόλεις της εποχής των Βικινγκς Ουψάλα (Uppsala) και Ζιγκτούνα (Sigtuna) ήταν πολύ σημαντική πολιτικά και κατά την περίοδο Vendel. Η περιοχή ήταν μάλλον το πολιτικό κέντρο της φυλής των Σβέαρ (Πρωτο-Σουηδοί) οι οποίοι επεκτάθηκαν σε αυτήν από τη Zβέαλαντ (Svealand), την κοιτίδα τους στα νότια.
Μία άλλη πολύ σημαντική αρχαιολογική τοποθεσία της περιόδου Βεντελ είναι η Valsgärde (Φάλσγέρντε), περίπου τρία Χλμ βορείως της Παλαιάς Ουψάλα, της αρχαίας πρωτεύουσας των Σβέαρ βασιλέων. Οι τύμβοι που ανασκάφηκαν στη Valsgärde είχαν ευρήματα του ίδιου τύπου με αυτά της τοποθεσίας Vendel.

Συνεχεια αναγνωσης

ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΔΑΣΗ: ΤΟ ΤΥΦΕΚΙΟ ΠΕΝΣΥΛΒΑΝΙΑ-ΚΕΝΤΑΚΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Leave a comment

ottawa or Huron warrior 18th cent

Ακριβής αναπαράσταση ιθαγενή πολεμιστή των φυλών Οττάβα ή Χιουρον, 18ος αιώνας.  Φέρει  τοπικό  κυρτό  ρόπαλο  και  μακρύκαννο αμερικανικό  μουσκέτο-τυφέκιο, απόκτημα  αγοράς  ή  λάφυρο  από τους  λευκούς  αποίκους (πίνακας του  Don  Troiani).

            Οι Ευρωπαίοι οι οποίοι αποίκισαν τη Βόρεια Αμερική κατά τους 17ο-18ο αιώνες ήταν υποχρεωμένοι να προσαρμοσθούν ως προς την πολεμική τέχνη, σε ένα ‘πρωτόγονο’ και ‘άγριο’ περιβάλλον το οποίο είχε χαθεί από την Ευρώπη ήδη από την Υστερη Αρχαιότητα ή τον Πρώιμο Μεσαίωνα.

            Ο Αμερινδός Ινδιάνος ο οποίος ήταν ο κύριος αντίπαλος τους, δυστυχώς για εκείνους δεν είχε διαβάσει Grotius  ή Vattel, δηλαδή τους θεμελιωτές των κανόνων του ευγενούς και ‘πολιτισμένου’ πολέμου (αντίστοιχους της μεταγενέστερης Συνθήκης της Γενεύης) τους οποίους τηρούσαν οι Ευρωπαίοι των 17ου και 18ου αιώνων. Είχε τα δικά του πρωτότυπα όπλα και τους δικούς του τρόπους πολέμου, τη φονική πολεμική τέχνη του αμερικανικού δάσους. Φυσικά δεν γνώριζε τις μάχες εκ παρατάξεως, ούτε την επίθεση υπό τον ήχο της σάλπιγγας. Το ινδιανικο τόξο αντίθετα με το ευρωπαϊκό αρκεβούζιο και έπειτα μουσκέτο, ήταν αθόρυβο, ακριβές, και ικανό για επαναληπτικές γρήγορες βολές, ακόμη και σε υγρό καιρό (όταν το φυτίλι και το μπαρούτι του μουσκέτου υγραίνονταν και το καθιστούσαν άχρηστο).

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ: Η ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

24 Comments

anglosaxon1

  Κελτες  και  Αγγλοσαξονες  περί  το  500  μ.Χ. (copyright: Ian Mladjov)

Τα  κατορθώματα  του  βασιλιά  Αρθούρου  αποτελούν  έναν  από  τους  σημαντικότερους  «εθνικούς»  θρύλους  της  Βρετανίας.  Τα  ανδραγαθήματα  των  Ιπποτών  της  Στρογγυλής  Τραπέζης,  το  λαμπερό  Κάμελοτ,  ο  ευγενής  και  φιλάνθρωπος  βασιλιάς  του  και  η  ευλογημένη  βασιλεία  του,  η  βασίλισσα  του,  Γκουίνεβήρ,  οι  Ιππότες  του,  Λάνσελοτ,  Πάρσιφαλ,  Μπορς  κ.ά.,  αποτελούν  πλέον  κτήμα  της  παγκόσμιας  πολιτισμικής  παράδοσης.    Πέρα  από  τη  ρομαντική  υστερο-μεσαιωνική  ατμόσφαιρα  που  προσέδωσε  ο  Τζέφφρυ  του  Μόνμουθ  στον  Αρθούριο  θρύλο,  τον  οποίο  ιστόρησε  στο  σύγγραμμα  του  «Ιστορία  των  Βασιλέων  της  Βρετανίας»  (12ος  αι.),  η  ιστορική  πραγματικότητα  ήταν  πολύ  διαφορετική.

Το  407  μ.Χ.  η  Δυτική  Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία  απέσυρε  τους  τελευταίους  τακτικούς  στρατιώτες  της  από  τις  βρετανικές  κτήσεις  της.  Ο  Ρωμαίος  αυτοκράτορας  συμβούλευσε  τους  Βρετανούς  να  μεριμνήσουν  οι  ίδιοι  για  την  άμυνα  τους  έναντι  των  Αγγλοσαξόνων,  Πίκτων  (της  Καληδονίας-Σκωτίας)  και  Ιρλανδών  επιδρομέων  που  λυμαίνονταν  την  περιοχή  τους.  Οι  Βρετανοί  πολέμαρχοι  ακολούθησαν  τη  συμβουλή  του  και  εξέλεξαν  έναν  στρατιωτικό  ηγέτη  (δούκα),  πιθανώς  με  τον  τίτλο  του  ανώτατου  ηγεμόνα,  ο  οποίος  καθοδηγούσε  την  πολεμική  προσπάθεια  τους  και  επέλυε  τις  διαφορές  τους.  Ο  Βόρτιγκερν  (Vortigern),  Βρετανός  ανώτατος  ηγεμόνας  του  5ου  αι.,  στηρίχθηκε  σε  Αγγλοσάξονες  μισθοφόρους  προκειμένου  να  αποκρούσει  τους  ομοεθνείς  τους  και  να  επιβάλει  την  αρχή  του.    Ο  όρος  «Αγγλοσάξονες»  αποτελεί  τη  συμβατική  ονομασία  ενός  συνόλου  Γερμανών  (και  λίγων  Σλάβων)  εισβολέων  στη  Βρετανία,  προερχόμενων κυρίως  από  τις  σύγχρονες  Βόρεια  Γερμανία,  Ολλανδία, Γιουτλάνδη  (Δανία) και  λίγο αργότερα  και  από  τη  Νορβηγία.  Το  σύνολο  περιελάμβανε  Σάξονες,  Άγγλους  (Ιγκλίνους),  Φρισίους,  Ιούτους,  Πρωτο-νορβηγούς,  Αγγριβάριους,  Βεστφαλούς,  Φράγκους,  Θουριγγούς,  Βαγγριους  κ.ά.  Οι  πολυπληθέστεροι  ανάμεσα  τους  ήταν  οι  Σάξονες,  γι’  αυτό  ή  συνολική  αγγλοσαξονική  ομάδα  αποκαλείται  συχνά  μόνο  με  το  δικό  τους  εθνωνύμιο.  Ωστόσο,  το  έθνος  που  σχηματίσθηκε  από  την  αγγλοσαξονική  βάση,  οι  σύγχρονοι  Άγγλοι,  έλαβε  αυτήν  την  ονομασία  επειδή  οι  ηγεμόνες  της  ανήκαν  κυρίως  στο  ομώνυμο  φύλο.

Arthur

Μία  πιστή  αναπαράσταση  του  Αρθούρου  και  των  κατάφρακτων  ιππέων  του  («ιπποτών»)  από  τον  Βρετανικό  Ιστορικό  Σύλλογο    Comitatus  (Υστερορωμαϊκό  βαρύ  ιππικό). Παρατηρείστε  στα  δεξιά  τον  “δρακονάριο”  λαβαροφόρο  ιππέα  που  φέρει  το  σαρματικής προέλευσης  λάβαρο  του  δράκου.

Συνεχιστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: