Home

Βαρθολομαίος Μητρόπουλος (Μίτρε), πρώτος Πρόεδρος της Αργεντινής (Β΄ μέρος)

1 Comment

Mitre 1861Ο Βαρθολομαίος Μίτρε το 1861 με τη στολή του στρατηγού του Μπουένος Αϊρες.

.

Π. Δεληγιάννης

.

Συνέχεια από το Α΄ Μέρος

            Το 1852 ο Μίτρε επέστρεψε στην Αργεντινή μετά την ανατροπή του Ρόζας όταν εκείνος ηττήθηκε από τον Χοσέ ντε Ουρκίθα στην μάχη του Κασέρος. Ο Μίτρε κατέστη γρήγορα ένας από τους ηγέτες οι οποίοι επικράτησαν στην επαρχία του Μπουένος Αϊρες και πρωτοστάτησε στην απόσχιση της από την Αργεντινή Συνομοσπονδία το ίδιο έτος. Σε αυτή τη φάση, ο Μητρόπουλος ήλθε αντιμέτωπος με τους φεντεραλιστές και συντάχθηκε με τους συγκεντρωτικούς. Στην ανεξάρτητη Δημοκρατία του Μπουένος Αϊρες (1852-1861) ανέλαβε υψηλά πολιτικά αξιώματα και ελαβε τον στρατιωτικό βαθμό του στρατηγού. Το 1853 ήταν από εκείνους που απέρριψαν το Σύνταγμα το οποίο προσέφερε ο Ουρκίθα για την επανενοποίηση της χώρας.

More

Βαρθολομαίος Μητρόπουλος (Μίτρε), πρώτος Πρόεδρος της Αργεντινής (Α΄μέρος)

1 Comment

Mitre at age33, 1854Ο Μητρόπουλος το 1854.

.

Π. Δεληγιάννης

.

            Με αυτό το άρθρο, συνεχίζω τα αφιερώματα σε Ελληνες οι οποίοι έχουν επιτύχει πολλά έξω από τα μητροπολιτικά όρια, συχνά πέρα από τους ωκεανούς. Η Ισπανική αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα αποτέλεσε τη βάση από την οποία σχηματίσθηκαν αργότερα τα κράτη της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης και της Βολιβίας (Ανω Περού). Η αντιβασιλεία ιδρύθηκε το 1776 όταν η Διοίκηση του Λα Πλάτα αποσπάσθηκε διοικητικά από το ισπανικό Περού λόγω της αύξησης του πληθυσμού της και κυρίως για λόγους άμυνας έναντι της επιβουλής των Βρετανών και άλλων ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων. Αργότερα έφθασαν στις εκβολές του μεγάλου ποταμού Λα Πλάτα οι πρώτοι Ελληνες εμποροναυτικοί από την Υδρα και σε λίγο και από τις Σπέτσες. Αλλά η παρουσία Ελλήνων αποίκων από την Βόρειο Ηπειρο, στη χώρα που έμελε αργότερα να ονομασθεί «Αργεντινή» ήταν παλαιότερη όπως θα δούμε στη συνέχεια. Η κατάληψη της μητροπολιτικής Ισπανίας από τις δυνάμεις του Ναπολέοντα έδωσε την ευκαιρία στους Ισπανοαμερικανούς πατριώτες να επαναστατήσουν αρχικά εναντίον του βασιλιά της Ισπανίας αλλά αργότερα και εναντίον κάθε μορφής ισπανικού ελέγχου.

            Το 1810 ο Μιχαήλ Σαμουήλ Σπύρου από τη Μυτιλήνη ή τις Σπέτσες βρήκε τη χώρα σε επαναστατικό αναβρασμό όταν έφθασε εκεί με το πλοίο του και τα δύο αδέρφια του. Το επόμενο έτος έφθασε στο Λα Πλάτα και ο Υδραίος Νικόλαος Κολμανιάτης (γνωστός αργότερα ως “Nicolas Jorge”) με το πλοίο και το πλήρωμα του. Οι δύο Ελληνες πλοίαρχοι βρίσκονταν σε αναζήτηση νέας πατρίδας και σύντομα ενώθηκαν με τους επαναστάτες. Ηταν ανάμεσα σε εκείνους που επιφορτίσθηκαν με την οργάνωση και τη στελέχωση του επαναστατικού ναυτικού του Λα Πλάτα το οποίο τέθηκε υπό τις διαταγές του Ιρλανδού ναυάρχου Ουίλιαμ Μπράουν.

More

Η ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

2 Comments

Irish Brigade at Gettysburg

H  Ιρλανδική  Ταξιαρχία  στη  μάχη  του  Γκετυσμπεργκ.  Κλασσικός  πίνακας  του   Ντον  Τροϊάνι.  Παρατηρείστε  την  χαρακτηριστική  πράσινη  σημαία  της  με  την  άρπα, ένα  από  τα  εθνικα  σύμβολα  των  Ιρλανδών.

            Η  Ιρλανδική  Ταξιαρχία  πεζικού  του  Ομοσπονδιακού  Στρατού  αποτελείτο  κυρίως  από  Ιρλανδούς  μετανάστες  και  Αμερικανούς  ιρλανδικής  καταγωγής,  καθολικούς  στο  σύνολο  τους.  Μετά  τον  Εμφύλιο  πόλεμο,  το  69ο  Σύνταγμα  πεζικού  της  Νέας  Υόρκης  θεωρείται  ως  η  συνέχεια  της  (επειδή  η  δύναμη  της  περιορίσθηκε  πολύ  από  τις  απώλειες  και  την  ελάττωση  της  μετά  τον  αποστράτευση).  Εξάλλου  το  69ο  Σύνταγμα,  το  οποίο  συνεχίζει  να  προσφέρει  τις  υπηρεσίες  του  στον  αμερικανικό  στρατό,  ήταν  ο  αρχικός  πυρήνας  της.  Η  Ιρλανδική  Ταξιαρχία  κατέστη  περίφημη  για  την  υψηλή  μαχητικότητα  των  ανδρών  της  και  τη  χαρακτηριστική  κελτική  πολεμική  κραυγή  τους  «Ανοίξτε  τον  δρόμο!»  («Fag  an  bealach!»  στην  ιρλανδική-γαελική  κελτική),  χαρακτηριστική  των  ριψοκίνδυνων  αποστολών  οι  οποίες  τους  ανατίθεντο.

Οι  Κέλτες  φημίζονταν  ανέκαθεν,  από  την  αρχαιότητα,  για  τη  γενναιότητα  τους  στο  πεδίο  της  μάχης,  συνιστώντας  επίλεκτους  μάχιμους  και  συνήθεις  μισθοφόρους.  Από  την  άλλη  πλευρά,  οι  Κέλτες  στρατιώτες  (εκτός  από  τους  Ορεσίβιους/Χαϊλάντερς  Σκώτους)  θεωρούντο  συχνά  «αναλώσιμοι»  για  τις  αγγλοσαξονικές  πολιτικοστρατιωτικές  ηγεσίες  των  ΗΠΑ  και  της  Βρετανίας  έως  τον  Α΄  Παγκόσμιο  Πόλεμο.  Ωστόσο  οι  μεγάλες  απώλειες  που  υπέστησαν  γενικά  οι  Ιρλανδοί  Ομοσπονδιακοί  στρατιώτες  κατά  τον  Εμφύλιο,  δεν  οφείλονταν  πάντοτε  και  απαραίτητα  στην  αμοιβαία  αντιπάθεια  ανάμεσα  σε  Αγγλοσάξονες  («γηγενείς»  όπως  αυτοαποκαλούντο)  και  Κέλτες  (συνήθως  νεοφερμένους  μετανάστες),  η  οποία  κατά  τη  συγκεκριμένη  περίοδο  κατέληγε  συχνά  και  σε  συμπλοκές  με  αρκετούς  νεκρούς  στις  μεγάλες  αμερικανικές  πόλεις  του  Βορρά  όπως  η  Νέα  Υόρκη,  η  Βοστόνη,  η  Φιλαδέλφεια  κ.ά.  Οφείλονταν  σε  σημαντικό  βαθμό  και  στην  προαναφερόμενη  πολεμική  φήμη  των  κελτικών  πληθυσμών.

  More

ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΔΑΣΗ: ΤΟ ΤΥΦΕΚΙΟ ΠΕΝΣΥΛΒΑΝΙΑ-ΚΕΝΤΑΚΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Leave a comment

ottawa or Huron warrior 18th cent

Ακριβής αναπαράσταση ιθαγενή πολεμιστή των φυλών Οττάβα ή Χιουρον, 18ος αιώνας.  Φέρει  τοπικό  κυρτό  ρόπαλο  και  μακρύκαννο αμερικανικό  μουσκέτο-τυφέκιο, απόκτημα  αγοράς  ή  λάφυρο  από τους  λευκούς  αποίκους (πίνακας του  Don  Troiani).

            Οι Ευρωπαίοι οι οποίοι αποίκισαν τη Βόρεια Αμερική κατά τους 17ο-18ο αιώνες ήταν υποχρεωμένοι να προσαρμοσθούν ως προς την πολεμική τέχνη, σε ένα ‘πρωτόγονο’ και ‘άγριο’ περιβάλλον το οποίο είχε χαθεί από την Ευρώπη ήδη από την Υστερη Αρχαιότητα ή τον Πρώιμο Μεσαίωνα.

            Ο Αμερινδός Ινδιάνος ο οποίος ήταν ο κύριος αντίπαλος τους, δυστυχώς για εκείνους δεν είχε διαβάσει Grotius  ή Vattel, δηλαδή τους θεμελιωτές των κανόνων του ευγενούς και ‘πολιτισμένου’ πολέμου (αντίστοιχους της μεταγενέστερης Συνθήκης της Γενεύης) τους οποίους τηρούσαν οι Ευρωπαίοι των 17ου και 18ου αιώνων. Είχε τα δικά του πρωτότυπα όπλα και τους δικούς του τρόπους πολέμου, τη φονική πολεμική τέχνη του αμερικανικού δάσους. Φυσικά δεν γνώριζε τις μάχες εκ παρατάξεως, ούτε την επίθεση υπό τον ήχο της σάλπιγγας. Το ινδιανικο τόξο αντίθετα με το ευρωπαϊκό αρκεβούζιο και έπειτα μουσκέτο, ήταν αθόρυβο, ακριβές, και ικανό για επαναληπτικές γρήγορες βολές, ακόμη και σε υγρό καιρό (όταν το φυτίλι και το μπαρούτι του μουσκέτου υγραίνονταν και το καθιστούσαν άχρηστο).

Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: