Home

Τεσσαρακοντήρης, το «αεροπλανοφόρο» της Αρχαιότητας

Leave a comment

40eres

Απεικόνιση μιας τεσσαρακοντήρους κατά την άποψη του L. Casson.

.

Π. Δεληγιάννης

.

Οι Διάδοχοι και οι Επίγονοι τους, ναυπήγησαν στόλους αποτελούμενους από πολυάριθμες πολυήρεις, φτάνοντας μέχρι την κατασκευή κολοσσιαίων σκαφών όπως η εικοσήρης και η τεσσαρακοντήρης. Όπως θα δούμε, επρόκειτο για πραγματικά πλωτά φρούρια που θύμιζαν αναλογικά τα σύγχρονα θωρηκτά και αεροπλανοφόρα πλοία. Ειδικά η τεσσαρακοντήρης έφερε συνολικό πλήρωμα το οποίο έφθανε τους 6.000 άνδρες, περίπου όσους διαθέτει ένα σύγχρονο αεροπλανοφόρο.

More

Advertisements

ΟΙ ΠΡΩTΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΑΡΑΒΕΣ: προέλευση, ενοποίηση και πρώιμη πολεμική τέχνη

5 Comments

caliph_gif

Η επέκταση του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Με το βαθύτερο χρώμα, η αρχική επέκταση του Ισλάμ υπό τον Μωάμεθ.
.
Οι Άραβες συνιστούν τον κύριο σύγχρονο πληθυσμό της σημιτικής γλωσσικής ομάδας. Οι άλλοι λαοί που τη συγκροτούν είναι οι Ισραηλίτες και οι σημιτόγλωσσοι λαοί της Αιθιοπίας. Ωστόσο οι σημιτόγλωσσοι Αιθίοπες έχουν εξακριβωμένη κουσιτική καταγωγή. Κοιτίδα των αρχαίων Αράβων υπήρξε η εκτεταμένη Χερσόνησος που φέρει έως σήμερα την ονομασία τους (άλλες θεωρίες τοποθετούν το λίκνο τους στη νότια Μεσοποταμία ή στην Αρμενία). Οι βόρειοι Άραβες, δηλαδή οι κάτοικοι της κεντρικής και της βόρειας Αραβικής Χερσονήσου, αποτελούσαν έναν νομαδικό λαό με κτηνοτροφική κυρίως οικονομία, ο οποίος αρεσκόταν σε επιδρομές στις γειτονικές χώρες. Η γλώσσα τους αποτέλεσε τη βάση της μεταγενέστερης κλασσικής αραβικής. Οι νότιοι Άραβες, των οποίων η γλώσσα διέφερε από τη βορειοαραβική, αποτελούσαν έναν λαό μόνιμα εγκατεστημένο στη νοτιοδυτική Αραβία, με μικτή γεωργική και κτηνοτροφική οικονομία. Ανέπτυξαν έναν αξιόλογο αρχαίο πολιτισμό από τις αρχές της πρώτης προχριστιανικής χιλιετίας (βασίλεια του Σαβά, των Χιμυαριτών κ.ά.). Η προϊσλαμική αραβική θρησκεία υπήρξε πολυθεϊστική και ομοίαζε αρκετά με αυτές των άλλων σημιτικών λαών.
Με την ισλαμική επικράτηση στις χώρες της «Εύφορης Ημισελήνου» (Συρία, Παλαιστίνη και Μεσοποταμία), οι Άραβες αφομοίωσαν τους προϋπάρχοντες σημιτικούς λαούς, δηλαδή τους Αραμαίους, τους Χανααναίους-Φοίνικες, τους απογόνους των Ασσυροβαβυλωνίων κ.ά., οι οποίοι μιλούσαν πλέον στο σύνολο τους την αραμαϊκή γλώσσα, η οποία είχε επικρατήσει πλήρως στην περιοχή από τον 2ο αι. π.Χ. και ομοίαζε αρκετά με την αραβική. Αντίθετα, οι σύγχρονοι Άραβες της βόρειας Αφρικής δεν έχουν σημιτική καταγωγή στη συντριπτική τους πλειοψηφία, επειδή αποτελούν εξαραβισμένους ισλαμικούς λαούς οι οποίοι είναι απογόνοι Χαμιτών, δηλαδή Αιγυπτίων και Λιβύων-Βερβέρων (στη Λιβύη και στο Μαγκρέμπ). Ωστόσο οι Χαμίτες είναι οι στενότεροι συγγενείς των Σημιτών ενώ οι συγκεκριμένοι λαοί έχουν υιοθετήσει πλήρως την αραβική γλώσσα και τα αραβικά ήθη και έθιμα. Η μόνη εξαίρεση είναι οι Βέρβεροι της Τυνησίας, Αλγερίας, Μαρόκου, Μάλι και άλλων δυτικών αφρικανικών χωρών που διατήρησαν τη γλώσσα και τα έθιμα τους αλλά έχουν επηρεαστεί βαθιά από τον αραβικό πολιτισμό. Οι Άραβες του Σουδάν, της Μαυριτανίας, του Μάλι, της Ζανζιβάρης κ.ά. είναι κυρίως απόγονοι εξαραβισμένων Κουσιτών, Βερβέρων και μαύρων Αφρικανών.

Συνεχεια αναγνωσης

ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

4 Comments

a11

Η  γνωστότερη  Βυζαντινή  απεικόνιση  του  Υγρού  Πυρός  σε  μικρογραφία  από  το  χειρόγραφο  του  Σκυλίτζη.

Το  «υγρόν  πυρ»  ή  «θαλάσσιον»  ή  «μηδικόν»  ή  (όπως  ήταν  γνωστό  στους  Δυτικούς  Ευρωπαίους:)  «ελληνικόν  πυρ»  αποτελούσε  ένα  από  τα  ισχυρότερα  αλλά  και  πιο  μυστηριώδη    όπλα  της  Βυζαντινής    Αυτοκρατορίας  (ως  προς  την  σύνθεση  και  υπόσταση  τους).  Οι  Άραβες  αποκαλούσαν  «νάφθα»  (naft)  τη  δική  τους  αντίστοιχη  συνήθη  εμπρηστική  ουσία  για  πολεμικούς  σκοπούς,  όρος  ο  οποίος  σημαίνει  συνήθως  το  ακαθάριστο  φυσικό  πετρέλαιο  ή  τα  διυλισμένα  υποπροϊόντα  της  απόσταξης  του.  Η  χρήση  εύφλεκτων  ουσιών  στις  στρατιωτικές  επιχειρήσεις  σε  ξηρά  και  θάλασσα,  ήταν  γνωστή  στους  αρχαίους  Έλληνες  ήδη  από  την  Κλασσική  Εποχή,  οι  οποίοι  την  ανέπτυξαν  ιδιαίτερα  κατά  την  Ελληνιστική  Περίοδο.  Ο  όρος  «μηδικόν  πυρ»  που  ήταν  συνώνυμος  του  «υγρού  πυρός»  στις  βυζαντινές  πηγές,  δηλώνει  τη  γνώση  μίας  πρώιμης  μορφής  του  από  τους  Ιρανούς  (ήδη  από  την  προαχαιμενιδική  περίοδο  σύμφωνα  με  ενδείξεις),  ενώ  είναι  γνωστή  η  χρήση  αντίστοιχων  εμπρηστικών  ουσιών  και  από  τους  Κινέζους  της  εποχής.  Εξάλλου  η  πυρπόληση  των  εχθρικών  εγκαταστάσεων,  οχυρώσεων,  στρατευμάτων  πλοίων  κτλ,  ήταν  μία  από  τις  βασικές  πολεμικές  επιδιώξεις  από  τα  πανάρχαια  χρόνια.  Στην  περίπτωση  των  Ιρανών,  η  ανάπτυξη  των  εμπρηστικών  ουσιών  ως  πολεμικά  όπλα,  υποβοηθήθηκε  από  την  ύπαρξη  άφθονων  αποθεμάτων  ακάθαρτου  πετρελαίου  στο  Ιράν,  στη  Μεσοποταμία  και  στη  βορειοανατολική  Αραβική  Χερσόνησο,  περιοχές  οι  οποίες  βρίσκονταν  υπό  την  εξουσία  ή  την  επιρροή  των  Μήδων  και  των  Περσών.

Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: