Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Το καραβάκι της ιστορίας

[ΠΡΩΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ]

Όταν το σύνθημα της επαναστάσεως εδόθη πλέον καθ’ όλην την Πελοπόννησον, οι κατά τας επαρχίας αυτής Έλληνες επεχείρησαν αμέσως την καταστροφήν των εις τας πόλεις εκάστης επαρχίας Οθωμανών. Το έργον τούτο δεν ήτο πολύ δύσκολον· διότι ο αριθμός των Ελλήνων ήτο πολύ ανώτερος του των Οθωμανών· εκ των τελευταίων δε τούτων οι μεν προκαταληφθέντες ανέτοιμοι προς αντίστασιν παρεδόθησαν αμέσως εις την διάκρισιν των Ελλήνων, ή κατεσφάγησαν καταπολεμηθέντες, οι δε απεκλείσθησαν εις τα οποία κατείχον φρούρια και δέφυγον προς ώραν την καταστροφήν, παρεδόθησαν όμως ακολούθως. Αλλά το κέντρον της κατά την Πελοπόννησον Οθωμανικής εξουσίας, η Τρίπολις, δεν παρείχεν ουδεμίαν ελπίδα ταχείας υποταγής.

Η πόλις αύτη εκατοικείτο υπό μέγαν αριθμόν Οθωμανών· ήσαν δε εν αυτή και στρατεύματα Οθωμανικά, όσα συνήθως συνώδευον την οθωμανικήν εν αυτή εξουσίαν, προσετέθησαν δε και οι κάτοικοι των πόλεων Λεονταρίου, Φαναρίου, Καρυταίνης και Σπάρτης, ώστε ο αριθμός των κατά την πόλιν ταύτην Οθωμανών, όσοι εδύναντο να φέρουν όπλα, υπερέβαινεν ήδη τας δεκαπέντε χιλιάδας.

Η πόλις αύτη είναι αληθές ότι δεν είχεν ισχυρόν φρούριον, περιεκλείετο δε μόνον από ασήμαντον τείχον, αλλά κείται εις θέσιν πεδινήν, και ο Έλλην, όστις μόλις ήδη έλαβε τα όπλα εις χείρας, δεν είχεν ακόμη την τόλμην να καταβή εις την πεδιάδα, εστερημένος μάλιστα ιππικού και πυροβολικού, τα οποία μόνα ηδύναντο να χρησιμεύσωσιν εις τόπον τοιούτον, και εις πολιορκίαν στενήν. Δια τούτο οι κατά την Τρίπολιν Οθωμανοί πολύ βραδύτερον των άλλων υπέκυψαν εις την πολιορκίαν. Έως ου δε φθάσει η εποχή αύτη, οι Οθωμανοί, όχι μόνον κατείχον όλον το πέριξ της πόλεως πεδίον, αλλ’ εξήλθον πολλάκις και εις εκστρατείας, και επέφεραν και ζημίας εις τους Έλληνας, ως εις την Αλωνίσταιναν, εν των σημαντικών χωρίων της Καρυταίνης το οποίον ελεηλάτησαν και επυρπόλησαν.

Αλλ’ οι κάτοικοι των πέριξ της Τριπόλεως επαρχιών, και αν δεν είχον την τόλμην να συστήσωσι τακτικά πολιορκίας στρατόπεδα περί την Τρίπολιν, είχον όμως μεγίστην ανάγκην να καταστήσωσι στρατιωτικά τινά σώματα, τα οποία να διαμένωσι διαρκώς εις τα όρια των επαρχιών των, ή δια να αντικρούσωσι την ορμήν των τυχόν εξερχομένων εκ Τριπόλεως Οθωμανικών στρατευμάτων, ή τουλάχιστον να λαμβάνωσι γνώσιν των εχθρικών κινημάτων, και αν δεν ήσαν ταύτα ικανά να εμποδίσωσι την εχθρικήν ορμήν, να δίδωσι τουλάχιστον εις τους Έλληνας είδησιν της εχθρικής επιδρομής, δια να προφυλάττωνται από την λεηλασίαν και καταστροφήν. Εις τας θέσεις ταύτας ετοποθετούντο και τα από τας ανωτέρας επαρχίας της Πελοποννήσου ερχόμενα στρατεύματα, ώστε κατ’ ολίγον εσχηματίσθη μια πολιορκητική γραμμή περί την Τρίπολιν, δια της οποίας κατορθώθη εν μέρει τουλάχιστον, η ασφάλεια των πέριξ της Τριπόλεως επαρχιών.

Τοιαύτα στρατόπεδα εσυστήθησαν εις Βλαχοκερασιάς, εις Βαλτέτζι, εις Λεβίδι, εις Βέρβενα, εις Τρίκορφα και αλλαχού, κατά τας παρουσιαζομένας ανάγκας, και ευκολίας. Οι δε Οθωμανοί έχοντες μεγίστην φροντίδα να διαλύσωσι ταύτα και να βλάψωσι τας πλησιεστέρας επαρχίας, έκαμναν συχνάς εξόδους. Εκ τούτου δε πολλαί αψιμαχίαι κατά διαφόρους θέσεις και εποχάς συνεκροτήθησαν. Και εις μεν τας Βλαχοκερασιάς υπερίσχυσαν οι Οθωμανοί· διότι ολίγοι εκ των Ελλήνων αντιπαρετάχθησαν κατ’ αυτών, οι λοιποί εδίστασαν να έλθωσιν εις συμπλοκήν και απεμακρύνθησαν. Εις Βαλτέτζι όμως υπέφερον σημαντικήν ζημίαν οι εχθροί, διότι εντός μεν των οικιών εκλείσθησαν έως πεντήκοντα Έλληνες, και αντέκρουσαν την πρώτην ορμήν των Οθωμανών, ακολούθως δε έφθασαν διάφορα στρατιωτικά σώματα από τας πέριξ θέσεις, και έτρεψαν εις φυγήν τους εχθρούς φονεύσαντες έως τριακοσίους. Αλλ’ εκ των εις διαφόρους θέσεις γενομένων ακολούθως συγκρούσεων, αι οποίαι δεν απέβησαν τοσούτον ευτυχείς εις τους Έλληνας και εξ άλλων τινών πολιτικών αιτιών, επήλθεν η διάλυσις όλων σχεδόν των περί την Τρίπολιν πολιορκητικών στρατοπέδων, τα οποία ακολούθως πάλιν κατ’ ολίγον συνεκεντρώθησαν.

Οι Τούρκοι όμως δεν ήσαν ουδ’ ούτως εις κατάστασιν να κάμωσι συστηματικήν έξοδον δια να καταστρέψωσιν, ή να καθυποτάξωσι τινά των πέριξ επαρχιών· έστρεψαν λοιπόν την εκδίκησίν των κατά των εν τη πόλει ταύτη φυλαττωμένων προκρίτων όλων των Πελοποννησιακών επαρχιών, ως και κατά των ιδίων της πόλεως ταύτης κατοίκων· και τους μεν πρώτους εφυλάκισαν μόλις διασωθέντες από τι οχλαγωγικόν κατ’ αυτών κίνημα τους δε δευτέρους αφού τους εστέρησαν των οικιών των (τας οποίας έδωκαν εις τους προσφυγόντας απ’ άλλας επαρχίας Οθωμανούς), τους ήρπασαν τας τροφάς των, τα σκεύη και τα έπιπλα αυτών, και τους υπεχρέωσαν να εργάζονται άπαντες εις την επισκευήν του φρουρίου.

Συνέχεια ανάγνωσης