The Weapon That Changed History

1 Comment

Republication from the Archaeology Magazine



Roman legionaries board on a Carthaginian warship during the First Punic War. Artwork by Peter Connolly.

by Andrew Curry

Evidence of Rome’s decisive victory over Carthage is discovered in the waters off Sicily

In his work The Histories, the second-century B.C. Greek historian Polybius chronicles the rise of the Romans as they battled for control of the Mediterranean. The central struggle pits the Romans against their archenemies the Carthaginians, a trading superpower based in North Africa. For 23 years, beginning in 264 B.C., the two rivals fought what became known as the First Punic War.



Easter Island not destroyed by war, new study shows

Leave a comment

Republication from the BINGHAMTON UNIVERSITY


By John Brhel

A new study led by a Binghamton University archaeologist contradicts the belief that the ancient civilization of Rapa Nui, Chile, was destroyed by warfare.

An analysis of artifacts found on what was previously called Easter Island revealed that these objects were likely general purpose tools and not spear points, says Carl Lipo, professor of anthropology at Binghamton and lead author on the study, published this month in the journal Antiquity.


Ο «εξολοθρευτής» του Ροστώβ και άλλες ιστορίες

Leave a comment

[απενεργοποιώ αναγκαστικά τα σχόλια, για να αποφύγω χαρακτηρισμούς από τους σχολιάζοντες].

Black_Sea(Source: Wikimedia commons)


Όπως έχω ξαναγράψει, μερικές φορές η επικαιρότητα δεν μας επιτρέπει να παραβλέπουμε κάποια θέματα μη σχολιάζοντας τα, ειδικά αν αυτά είναι «ενοχλητικά». Και όπως είχα καυτηριάσει τη δήλωση του υπουργού Παιδείας για τη Γενοκτονία των Ποντίων, νοιώθω την ανάγκη να κάνω το ίδιο και για τον πρόσφατο αρνητικό χαρακτηρισμό του πολύ σημαντικού Ελληνα επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη ως «Ρωσοπόντιου» από τον επίσης σημαντικό πολιτικό Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Και για την επισήμανση του στο επίμαχο άρθρο του «ο Ρωσοπόντιος εξολοθρευτής» ότι ο Ιβάν Σαββίδης έκανε δηλώσεις στα ρωσικά αν κατάλαβα καλά, ή ίσως στην τοπική ρωσική διάλεκτο του Ροστώβ επί του Ντον; (δεν άκουσα τις συγκεκριμένες δηλώσεις και γενικά δεν έχω ακούσει ποτέ τον Σαββίδη να μιλά). Και λοιπόν; Από πότε η μητρική γλώσσα είναι αποκλειστικό κριτήριο εθνικότητας; (αν ο ποιητής ήθελε να πει αυτό). Ή είναι κάτι αρνητικό να μιλάει κάποιος με τη νοτιορωσική διάλεκτο του Ροστώβ, και όχι με την κεντρορωσική της Μόσχας ή με τη βαλτική ρωσική της Αγίας Πετρούπολης;
Όπως το συνηθίζω, περίμενα μερικές ημέρες για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, προτού σχολιάσω το θέμα.
Εχω εκφράσει την εκτίμηση μου στον Ανδρέα Ανδριανόπουλο ως πολιτικό και επιστήμονα, όμως το εν λόγω άρθρο του με κάνει σκεπτικιστή ως προς αυτό. Αλλά θέλω να το βλέπω ως μια παροδική αρνητική παρένθεση στην όλη πορεία του.


Evidence of a prehistoric massacre extends the history of warfare

1 Comment



Skeletal remains of a group of foragers massacred around 10,000 years ago on the shores of a lagoon is unique evidence of a violent encounter between clashing groups of ancient hunter-gatherers, and suggests the “presence of warfare” in late Stone Age foraging societies.

The fossilised bones of a group of prehistoric hunter-gatherers who were massacred around 10,000 years ago have been unearthed 30km west of Lake Turkana, Kenya, at a place called Nataruk.






Η πάλα του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Η οδοντωτή λεπίδα της ήταν ιδιαίτερα φονική και ανήκει σε αραβικό τύπο σπάθης.


Περικλής  Δεληγιάννης
Τα παρακάτω αγχέμαχα όπλα χρησιμοποιήθηκαν κατά την Επανάσταση του 1821-1829 τόσο από τους Ελληνες μαχίμους όσο και από τους Αλβανούς, Τούρκους και Αιγύπτιους αντιπάλους τους.
Η «πάλα» ήταν κυρτή σπάθη κεντροασιατικής απώτερης προέλευσης, συχνά με ευρεία λεπίδα. Ο μαχητής την έφερε σε «θηκάρι» (ξιφοθήκη) το οποίο άλλοτε στερεωνόταν στο «σελάχι» του και άλλοτε αναρτάτο στην αριστερή πλευρά του με τελαμώνα, ο οποίος στηριζόταν στον δεξιό ώμο. Κυρίως οι ναυτικοί την αναρτούσαν με τον δεύτερο τρόπο, αλλά τη χρησιμοποιούσαν σπάνια.


Διάφοροι τύποι γιαταγανιων.  Η κόψη της λεπίδας βρίσκεται στην κοίλη πλευρά, όπως στην περιπτωση της αρχαίας κοπίδος ή φαλκάτας. Το τρίτο από πάνω γιαταγανι της εικόνας ανήκει σε έναν υστερότερο τύπο με σχεδόν ευθεία λεπίδα.



Roman engineering: The Hadrianic aqueduct of Caesarea Maritima, Israel

Leave a comment

Republication from Following hadrian


Caesarea Maritima is perhaps one of Israel’s most famous attractions. Its ruins are located by the sea-shore of Israel about half way between Tel Aviv and Haifa. It is the site of one of the most important cities of the Roman World, the capital of the province of Judaea. The city was founded between 22 and 10 BC by Herod the Great (37-4 BC) as an urban centre and harbor on the site of the earlier Straton’s Tower. The city has been populated through the late Roman and Byzantine era. Today, Caesarea is a large and beautiful national park and a fascinating place to visit while exploring the Holy Land.

Herod the Great's palace and circus, Caesarea, Israel © Carole Raddato

Herod the Great’s palace and circus, Caesarea
© Carole Raddato

The Judaean port of Caesarea had no reliable source of fresh water when construction on the city began around 22 BC. King Herod commissioned a raised aqueduct to deliver water from the springs near Shuni, 16 kilometers north-east of Caesarea Maritima. Today, the most impressive part of the Herodian aqueduct (known as the high-level aqueduct I) can be seen on the beach of Caesarea, north of the ancient city.


Older Entries