RomansΑναπαράσταση Ρωμαίων λεγεωνάριων στο English Heritage Festival του 2011 (photo by Lichfield Lore). Η φωτογραφία θα μπορούσε να απεικονίζει λεγεωνάριους με φόντο τα πυκνά βελγικά δάση αν οι παρόντες λεγεωνάριοι δεν ήταν της αυτοκρατορικής περιόδου και όχι της Δημοκρατικής.
.
Το 58 π.Χ. η εκστρατεία του Ιουλίου Καίσαρα για την υποταγή της Γαλατίας συνεχιζόταν. Εκείνο το έτος ο Καίσαρ νίκησε συντριπτικά τους Γερμανούς Σουήβους οι οποίοι σκόπευαν επίσης να καταλάβουν τη Γαλατία. Το επόμενο έτος στράφηκε εναντίον των απειλητικών Βέλγων. Πολλοί Γαλάτες ανακουφίστηκαν με την καταστροφή των Σουήβων οι οποίοι απειλούσαν την πατρίδα τους. Άλλοι κατανόησαν ότι ο Καίσαρ σκόπευε να μετατρέψει την χώρα τους σε ρωμαϊκή επαρχία.
Οι Βέλγοι ήταν μια μεγάλη ομάδα εκ-κελτισμένων λαών κυρίως της Βορειοδυτικής προ-κελτικής εθνογλωσσικής ομάδας τους οποίους οι Γερμανοί είχαν εκδιώξει από την κοιτίδα τους στα ανατολικά του Ρήνου, με αποτέλεσμα να εγκατασταθούν στην βορειοανατολική Γαλατία, μεταξύ των ποταμών Σηκουάνα, Μάρνη και Ρήνου. Είχαν υιοθετήσει σχεδόν πλήρως τον πολιτισμό Λα Τεν και μάλλον θεωρούσαν τους εαυτούς τους Κέλτες. Ο Καίσαρ τους χαρακτηρίζει ως τους πολεμικότερους των Γαλατών. Οι Βέλγοι είχαν ισχυροποιηθεί από τους μακρόχρονους πολέμους τους με τους Γερμανούς. Η πλειοψηφία τους ήταν φανατικά αντιρρωμαϊκή και διατηρούσε ακέραιο χαρακτήρα που δεν υπέκυπτε στις δωροδοκίες των Ρωμαίων.
Οι Βέλγοι αντιλήφθηκαν ότι ο Καίσαρ θα εκστράτευε εναντίον τους και άρχισαν να ανταλλάσουν ομήρους προκειμένου να ισχυροποιήσουν περισσότερο τους δεσμούς της φυλετικής ένωσης τους. Ο Λαβιηνός ενημέρωσε τον Καίσαρα για τις πολεμικές προετοιμασίες τους. Ο δεύτερος είχε στρατολογήσει στις σύγχρονες Παδανία και Προβηγκία άνδρες για δύο νέες λεγεώνες, την δέκατη τρίτη και την δέκατη τέταρτη (XIII και XIV). Η πλειοψηφία των λεγεωνάριων, παλαιών και νεοστρατολογημένων, ήταν πάντοτε Ιταλοί αλλά ένα ποσοστό αποτελείτο από Ισπανούς και Γαλάτες. Πολλοί από τους τοξότες ήταν Κρήτες οι οποίοι φημίζονταν ως οι καλύτεροι στην Μεσόγειο. Ο Καίσαρ έφθασε με τις νέες λεγεώνες στο Ουεσόντιο όπου ενώθηκε με τη στρατιά του Λαβιηνού και μια μεγάλη δύναμη γαλατικού συμμαχικού ιππικού, κυρίως Αιδούων υπό τον Διβικιακό (57 π.Χ.). Ο Αίδουος αρχηγός αποτελούσε επιπροσθέτως τον κύριο σύμβουλο και διαπραγματευτή του Καίσαρα.

Belgae.
Ο Ρωμαίος στρατηγός, επικεφαλής οκτώ λεγεώνων και πολλών ιππέων κατευθύνθηκε αμέσως στον βορρά, στην περιοχή των Βέλγων. Η στρατηγική του Καίσαρα, όπως και των άλλων προγενέστερων και μεταγενέστερων του μεγάλων στρατηγών (Αλέξανδρος, Αννίβας, Ναπολέων, κ.α.) βασιζόταν στις ταχύτατες πορείες του στρατού του. Ο Καίσαρ εμφανιζόταν σε σημεία όπου ο εχθρός δεν τον περίμενε και σε αναπάντεχη χρονική στιγμή. Οι Ρημοί, το νοτιότερο βελγικό φύλο, αιφνιδιάσθηκαν από την ξαφνική εμφάνιση του ρωμαϊκού στρατού, βρέθηκαν απροετοίμαστοι στρατιωτικά και υποτάχθηκαν στον Καίσαρα. Ο ρωμαϊκός στρατός κινήθηκε με την ίδια ταχύτητα βορειότερα και αιφνιδίασε τις ισχυρές φυλές των Σουεσσιόνων, των Βελλοβάκων και των Αμβιανών, καταφέρνοντας μετά από σκληρούς αγώνες να τους υποτάξει. Στην συνέχεια στράφηκε προς τα δυτικά όπου οι τοπικοί Βέλγοι ήταν προετοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσουν.
Μετά από πορεία τριών ημερών, ο Καίσαρ στρατοπέδευσε σε απόσταση 17 χιλιόμετρων από τον ποταμό Σάβι (Sabis). Ο συγκεκριμένος ποταμός πλησίον του οποίου δόθηκε η ομώνυμη αιματηρή μάχη, έχει ταυτισθεί από τους σύγχρονους μελετητές με τους σύγχρονους ποταμούς Sambre, Selle ή Aisne. Θα ακολουθήσω τη δημοφιλέστερη εκδοχή, δηλαδή ότι επρόκειτο για τον ποταμό Σαμπρ. Στη δεξιά όχθη του ποταμού περίμεναν τον ρωμαϊκό στρατό οι Νέρβιοι, η ισχυρότερη βελγική φυλή, προκειμένου να τον αποκρούσουν με την υποστήριξη των Ατρεβατών και των Ουιρομάνδουων. Οι Νέρβιοι φημίζονταν ως πανίσχυροι πολεμιστές και ο Καίσαρ εκφράζει τον θαυμασμό του για αυτούς. Οι νόμοι τους ήταν «σπαρτιατικής νοοτροπίας», π.χ. απέφευγαν το εμπόριο με άλλους λαούς και απαγόρευαν την κατανάλωση οίνου επειδή πίστευαν ότι αυτός τους βλάπτει. Τα τρία βελγικά έθνη ανέμεναν και τις στρατιωτικές δυνάμεις των Αδουατικών, γειτονικού φύλου καταγόμενου από μερικούς Τεύτονες επιδρομείς οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στο Βέλγιο 53 χρόνια πριν. Ως απόγονοι Τευτόνων, οι Αδουατικοί είχαν εξίσου μεγάλη πολεμική φήμη.
Ο Καίσαρ προχώρησε με τις έξι παλαιότερες λεγεώνες του προς τον ποταμό Σάβι στέλνοντας πρώτα ένα σώμα ιππικού προκειμένου να ανακαλύψει μια ασφαλή τοποθεσία στην οποία θα εγκαθιστούσε το στρατόπεδο του. Οι νεοσύστατες λεγεώνες 13η και 14η ακολουθούσαν σε απόσταση συνοδεύοντας την ρωμαϊκή εφοδιοπομπή. Οι Βέλγοι σχεδίαζαν να αιφνιδιάσουν το τελευταίο ρωμαϊκό σώμα υπό την κάλυψη των πυκνών δασών της περιοχής αλλά όταν είδαν ότι ο εχθρός κινείτο με προσοχή, χρησιμοποιώντας ανιχνευτές, εγκατέλειψαν την ιδέα. Παρά ταύτα, ο Καίσαρ διέπραξε στο σφάλμα που περίμεναν οι Βέλγοι. Όταν επιλέχθηκε η κορυφή ενός λόφου για την κατασκευή του στρατοπέδου, ο Ρωμαίος στρατηγός έδωσε εντολή στους άνδρες του να κόψουν τους κορμούς δένδρων που χρειάζονταν για το κτίσιμο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι λεγεωνάριοι που εργάζονταν προστατεύονταν από κοόρτεις οπλισμένων συναδέλφων τους οι οποίοι φρουρούσαν την περίμετρο. Ο Καίσαρ είχε λάβει αυτό το μέτρο πριν αντιμετωπίσει τους Σουήβους αλλά στην παρούσα περίπτωση θεώρησε ότι το ιππικό του ήταν αρκετό για την προστασία των ανδρών που εργάζονταν. Αυτή η εκτίμηση του, παρολίγο να του κοστίσει την εξολόθρευση του στρατού του και πιθανώς τον θάνατο του.
.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ Β΄ ΜΕΡΟΣ
.
Περικλής Δεληγιάννης

.