Home

Προς την εκστρατεία της Καλλίπολης

2 Comments

ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ*

Μια από τις σημαντικότερες στιγμές του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε η ατυχής προσπάθεια των Βρετανών και των Γάλλων της Αντάντ, κατά την περίοδο 25 Απριλίου 1915 έως 9 Ιανουαρίου 1916, να ελέγξουν τα Δαρδανέλια, καταλαμβάνοντας τη χερσόνησο της Καλλίπολης στην Ανατολική Θράκη.

Στρατηγικός στόχος της επιχείρησης ήταν να καταληφθεί η Κωνσταντινούπολη και να τεθεί εκτός του πολέμου η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των ακραίων εθνικιστών, των Νεότουρκων, και να αποκτηθεί κατευθείαν σύνδεση με τη Ρωσική Αυτοκρατορία, η οποία ήταν πολύτιμος σύμμαχος της Αντάντ στον αγώνα κατά των Γερμανο-Αυστριακών των Κεντρικών Δυνάμεων.

Η αποτυχία της επιχείρησης είχε ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του πολέμου, εφόσον παρέτεινε τη διάρκειά του. Οι δυνάμεις της Αντάντ δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν άμεση επαφή με τις ρωσικές δυνάμεις, κάτι που είχε ιδιαίτερα δυσμενείς επιπτώσεις στο Ανατολικό Μέτωπο και ευνόησε τις προσπάθειες της γερμανικής κατασκοπείας να υπονομεύσει εσωτερικά την πολιτική ζωή της Ρωσίας. Παράλληλα, καθόρισε αρνητικά τις σχέσεις των συμμάχων με τις ελληνικές φιλογερμανικές πολιτικές δυνάμεις που είχαν επιβάλει την ουδετερότητα της Ελλάδας, αλλά και επέτρεψε στους Νεότουρκους να θέσουν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους για εξόντωση των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Αυτοκρατορίας.

Το διεθνές πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε μία από τις αποφασιστικότερες στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας. Η ανάδυση της Γερμανίας ως σημαντικής δύναμης κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα άλλαξε τις γεωπολιτικές ισορροπίες που επικρατούσαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο κατά τους τελευταίους αιώνες.

Συνεχεια αναγνωσης

THE SPANISH ARMADA CONQUERS ENGLAND (1588) (Part ΙI): AN HISTORICAL SCENARIO

3 Comments

portuguese galleonA Portuguese galleon.
.

mapA map of the subjection of England by the Spanish and their allies (Welsh and Irish) according to my scenario. The arrows denote their operations for the capture of London, Bristol and other cities.
.
By Periklis Deligiannis
.
CONTINUED FROM PART I
.
The next day Santa Cruz sent message to the Duke of Parma who was waiting with his army in Dunkirk and the neighboring ports, to be ready for the departure of his shallow landing crafts for the English coasts (Note).
Most of the English naval squadron of Dover which by then was guarding Parma’s landing fleet, had to join Howard’s main fleet during his desperate attempt to protect Portsmouth. The English reckoned that the Dutch navy allied to them, was guarding Parma’s fleet but they were mistaken. The Hollanders never really trusted their unnatural friendship with the English, although Elizabeth’s defeat would probably mean also their own subjection to Spain. They were furious by the fact that the Queen was still negotiating with the Duke of Parma on a peace treaty, ignoring their own war against him. They feared that Elizabeth and the Duke had moved much closer to a peace treaty which would leave the Spaniards undisturbed to subdue the Netherlands.
The Duke of Parma had contributed to their confusion by spreading misleading information that his landing fleet would not be heading to England but to the coasts of Holland. After that, the Dutch did not hesitate to keep their warships moored in their ports in order to protect themselves from the threat of Parma’s landing army.

.

ENGLAND COLLAPSING

The bad weather delayed the military operations for two days. Santa Cruz was urgent to operate because the English were rapidly concentrating land forces in neighboring Southampton to recapture Portsmouth. After the improvement of the weather, the Armada ships covered the maritime area from Portsmouth to Dunkirk in order to protect Parma’s shallow landing crafts. The English navy attacked for the ultimate deterrence effort. The Englishmen fought furiously unleashing a barrage of shells and thus managed to destroy many galleons of Santa Cruz and sink some of the vessels of the Duke of Parma. But they were finally fought off with heavy losses, by the Spanish who kept unbreakable their “wooden wall” that had set up in the Channel waters. Captain Hawkins, a renowned Sea Dog, was among the casualties, lost together with his galleon.
At the same time, the attacks of the English Army under Leicester (from Southampton) against the Spanish garrison of Portsmouth, had no success because Santa Cruz’s marines and mercenaries who were guarding the city, were experienced soldiers and protected by strong fortifications reinforced by the rapid work of Italian and Spanish engineers. In the final attack, Leicester’s English and a few mercenary troops came very close to recapture the city killing many Spaniards, but they were finally pushed back. Thereby in two days, 17,000 soldiers of the Duke of Parma were in Portsmouth, in the English coast ready for the land invasion. Soon the nearly unprotected ports of Brighton and Dover fell into Parma’s troops.

More

Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΑΡΜΑΔΑ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ (1588): ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ –Μέρος B΄

11 Comments

portuguese galleonΠορτογαλικό γαλεόνι της εποχής. Το πορτογαλικό ναυτικό ελεγχόταν από τον Φίλιππο.
.

mapΧάρτης της χερσαίας κατάκτησης της Αγγλίας. Τα βέλη δείχνουν τις επιχειρήσεις των Ισπανών και των συμμάχων τους (Ουαλών και Ιρλανδών) για την κατάληψη του Λονδίνου, του Μπρίστολ και άλλων πόλεων.
.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ  Α΄ ΜΕΡΟΣ
.
Την επόμενη ημέρα, ο Σάντα Κρούζ ειδοποίησε τον Δούκα της Πάρμας ο οποίος περίμενε με τον στρατό του στην Δουνκέρκη και τα γειτονικά λιμάνια, να είναι έτοιμος για τον απόπλου των αποβατικών σκαφών του με προορισμό την αγγλική ακτή. (σημείωση)
Η αγγλική μοίρα του Ντόβερ (Dover), η οποία επιτηρούσε έως τότε τoν Πάρμας, είχε ενωθεί με τον κύριο στόλο του Χάουαρντ κατά την προσπάθεια του να ανακτήσει το Πόρτσμουθ. Οι Άγγλοι υπολόγιζαν ότι ο συμμαχικός τους ολλανδικός στόλος θα επιτηρούσε τον Πάρμας αλλά έσφαλαν. Οι Ολλανδοί δεν εμπιστεύθηκαν ποτέ πραγματικά την αγγλική λυκοφιλία, παρότι η ήττα της Ελισάβετ θα σήμαινε και την δική τους υποταγή στην Ισπανία. Είχαν γίνει έξαλλοι από το γεγονός ότι η Αγγλίδα βασίλισσα συνέχιζε τις διαπραγματεύσεις σύναψης συνθήκης ειρήνης με τον Πάρμας, αγνοώντας τον δικό τους πόλεμο εναντίον του. Φοβούνταν ότι η Ελισάβετ και ο Δούκας είχαν πλησιάσει πολύ στην σύναψη ειρήνης η οποία θα άφηνε τους Ισπανούς απερίσπαστους να υποτάξουν την Ολλανδία. Ο Πάρμας είχε συμβάλει στην σύγχυση τους, διαχέοντας παραπλανητικές πληροφορίες ότι ο αποβατικός στόλος του δεν θα κατευθυνόταν στην Αγγλία αλλά στην ολλανδική ακτή. Μετά από αυτά, οι Ολλανδοί δεν δίστασαν να κρατήσουν τα πολεμικά τους αγκυροβολημένα στα λιμάνια τους προκειμένου να προστατευθούν από την απειλή της απόβασης του στρατού του Πάρμας.
.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Η κακοκαιρία που ξέσπασε καθυστέρησε τις επιχειρήσεις για δύο ημέρες. Ο Σάντα Κρούζ επειγόταν να επιχειρήσει επειδή οι Άγγλοι συγκέντρωναν ταχέως χερσαίες δυνάμεις στο γειτονικό Σάουθάμπτον προκειμένου να ανακαταλάβουν το Πόρτσμουθ. Με την καλυτέρευση του καιρού, τα πλοία της Αρμάδας κάλυψαν τον θαλάσσιο χώρο από το Πόρτσμουθ έως την Δουνκέρκη προκειμένου να προστατεύσουν τα αβαθή αποβατικά σκάφη του Πάρμας. Ο εξουθενωμένος αγγλικός στόλος κινήθηκε για την ύστατη προσπάθεια αποτροπής. Οι Άγγλοι πολέμησαν λυσσαλέα, κατορθώνοντας με καταιγισμό οβίδων να καταστρέψουν αρκετά γαλιόνια του Σάντα Κρούζ και να βυθίσουν λίγα από τα σκάφη του Πάρμας. Αλλά τελικά αποκρούσθηκαν με βαριές απώλειες από τους Ισπανούς ναυτικούς οι οποίοι κράτησαν αδιάρρηκτο το «ξύλινο τείχος» που είχαν στήσει στα νερά της Μάγχης. Ταυτόχρονα, οι επιθέσεις του αγγλικού στρατού υπό τον Λέστερ (από το Σαουθάμπτον) εναντίον της ισπανικής φρουράς του Πόρτσμουθ, δεν είχαν αποτέλεσμα επειδή οι πεζοναύτες και οι μισθοφόροι που είχε εγκαταστήσει στην πόλη ο Σάντα Κρουζ ήταν εμπειροπόλεμοι στρατιώτες και προστατευμένοι από ισχυρές οχυρώσεις. Ετσι σε δύο ημέρες, 17.000 στρατιώτες του Πάρμας βρίσκονταν στην αγγλική ακτή, έτοιμοι για την χερσαία εισβολή. Σύντομα, τα σχεδόν απροστάτευτα λιμάνια του Μπράιτον (Brighton) και του Ντόβερ έπεσαν στα χέρια τους.

More

THE SPANISH ARMADA CONQUERS ENGLAND (1588): AN HISTORICAL SCENARIO- Part Ι

3 Comments

armada1

A Renaissance image of the Spanish Armada confronting English ships.

.

Neptune Spanish galleonA modern reconstruction of a Spanish galleon (constructed for the movie ‘Pirates’).

.

By Periklis Deligiannis

.

This is an historical scenario that I have written about what would have happened if in 1588 the Armada of Spain had defeated the English fleet and the Spanish had conquered England. The scenario extends to the critical impact of such a march of events to the history of Europe and the World. Although it is written in the form of an “historical narrative” (because I was asked to write it in that form for a journal) it is based on actual and – I hope – cogent historical arguments which I mention in the text.

I did not take into account some random factors which in real history favored the English, while in the present scenario I supposed that they did not, for example the weather conditions which actually favored them much (in fact the Armada was defeated by the weather and not by Lord Howard’s fleet). First I quote an introduction comprising the actual historical events until the departure of the Armada. Next follows the scenario, being an estimate of mine on how the events would have evolved if the Spanish were victorious.

.

HISTORICAL INTRODUCTION

During the 16th century the Reformation of the Protestants against the arbitrariness of the Papacy and the Inquisition has divided the Western Christian world. Around 1587, the supporters of Catholicism had rallied around the Habsburgs whose dynasties possessed two of the three most powerful European thrones, the ones of Spain and the Holy Roman Empire of the Germans. In addition, the Spanish throne had inherited large areas of Europe (Portugal, Flanders, half of Italy, and others) while other European regions (eg some Italian states) were its protectorates.

The third most powerful European kingdom, France, was under the control of the Catholic League. The French King Henry III was essentially a ‘hostage’ of the leader of the League, the Duke of Guise who in his turn was manipulated mostly by the Spanish king. The stubborn French Protestants (the Huguenots) despite the carnage of the night of St. Bartholomew at their expense, were still numbering almost 1,000,000 causing instability in France and giving the opportunity to the Catholic League to substitute the royal power. Spain had additionally annexed the extensive network of the Portuguese colonies. The Spanish Empire controlled the most productive parts of the Americas and the numerous Spanish and Portuguese colonial settlements and posts around the world. The abundant American gold which was transported by the Spanish convoys in Madrid’s royal treasuries, ensured the supremacy of the kingdom over any other in Europe.

According to several scholars, the Spanish Empire was the most powerful in the planet, more powerful than the empires of the Ottomans, the Mughals (“Mongols”, in fact Turks) of India or the Ming of China. On the other hand, Protestantism had officially prevailed in England, Scotland, and the Scandinavian, northern German and Baltic countries. However, a large proportion of the population of the English kingdom remained Catholic because all Irishmen and a significant proportion of the Englishmen and Welshmen remained faithful to the papal church.

The Protestant doctrine of Calvin had prevailed in Scotland, however the majority of the Scottish Highlanders and a significant proportion of the Lowlanders remained Catholic. The Germanic Protestants of the Netherlands (ancestors of the Dutch) used to revolt from time to time against the Spanish domination. Their struggle for ethno-religious freedom, in combination with other factors, led to their gradual differentiation from the rest of the Germans. Thus during the 16th-17th centuries arose the Dutch nation.

More

Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΑΡΜΑΔΑ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ (1588): ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ –Μέρος Α΄

3 Comments

armada1

Απεικόνιση της Ισπανικής Αρμάδας.
.

Neptune Spanish galleonΜία σύγχρονη ανακατασκευή ενός ισπανικού γαλιονιού.
.
Αυτό είναι ένα «ιστορικό σενάριο» που έχω γράψει σχετικά με το τι θα είχε συμβεί αν το 1588 η Ισπανική Αρμάδα είχε νικήσει τον Αγγλικό στόλο και κατακτούσε την Αγγλία. Το σενάριο επεκτείνεται στην αποφασιστική επίδραση που θα είχε αυτό τα γεγονός στη συνολική Ιστορία της Ευρώπης και του κόσμου. Παρότι είναι γραμμένο σε μορφή «ιστορικού αφηγήματος» (επειδή μου είχε ζητηθεί να το γράψω με αυτή τη μορφή) είναι βασισμένο σε πραγματικά και ελπίζω αδιάσειστα ιστορικά επιχειρήματα. Ελαβα κυρίως υπόψη κάποιους τυχαίους παράγοντες οι οποίοι στην πραγματική Ιστορία λειτούργησαν υπέρ των Αγγλων, ενώ στο παρόν σενάριο θεωρώ ότι αυτό δεν συνέβη, π.χ. οι καιρικές συνθήκες οι οποίες στην πραγματικότητα ευνόησαν πολύ τους Αγγλους.
Αρχικά παραθέτω μία εισαγωγή με τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα έως τον απόπλου της Αρμάδας. Έπειτα ακολουθεί μία δική μου σύνθεση του πως θα είχαν τα γεγονότα σε περίπτωση ισπανικής υπερίσχυσης.

.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Κατά τον 16ο αιώνα η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση των «Διαμαρτυρομένων» έναντι των αυθαιρεσιών του Παπισμού και της Ιεράς Εξέτασης είχε διαιρέσει τον Δυτικό χριστιανικό κόσμο. Περί το 1587, οι υποστηρικτές του Καθολικισμού είχαν συσπειρωθεί γύρω από τους Αψβούργους των οποίων οι δυναστείες κατείχαν τους δύο από τους τρεις ισχυρότερους ευρωπαϊκούς θρόνους, της Ισπανίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Γερμανών. Επιπροσθέτως, στο ισπανικό κράτος είχαν προσαρτηθεί μεγάλες εκτάσεις της Ευρώπης (Πορτογαλία, Φλάνδρα, το ήμισυ της Ιταλίας, κ.α.) ενώ άλλες περιοχές (ιταλικά κράτη κ.α.) αποτελούσαν προτεκτοράτα του. Το τρίτο μεγάλο ευρωπαϊκό βασίλειο, η Γαλλία, βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Καθολικής Λίγκας. O Γάλλος βασιλέας Ερρίκος Γ΄ ήταν ουσιαστικά «όμηρος» του ηγέτη της Λίγκας, Δούκα του Γκιζ (Guise) ο οποίος με την σειρά του ελεγχόταν από τον Ισπανό βασιλέα.
Οι επίμονοι Γάλλοι Προτεστάντες (Ουγενότοι), παρά την εκατόμβη της νύκτας του Αγίου Βαρθολομαίου, αριθμούσαν ακόμη σχεδόν 1.000.000 πιστούς, προκαλώντας αστάθεια στην Γαλλία και δίνοντας την ευκαιρία στην Καθολική Λίγκα να υποκαταστήσει την βασιλική εξουσία. Η Ισπανία είχε επιπλέον προσαρτήσει το εκτεταμένο δίκτυο των πορτογαλικών αποικιών. Η Ισπανική αυτοκρατορία ήλεγχε συνολικά τα παραγωγικότερα και πλουσιότερα τμήματα της Αμερικής και τις πολυάριθμες πορτογαλικές και ισπανικές αποικιακές βάσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Ο άφθονος αμερικανικός χρυσός ο οποίος μεταφερόταν από τις ισπανικές νηοπομπές στα βασιλικά θησαυροφυλάκια της Μαδρίτης, εξασφάλιζε την υπεροχή του βασιλείου έναντι οποιουδήποτε άλλου στην Ευρώπη. Κατά την άποψη πολλών, η Ισπανική αυτοκρατορία ήταν η ισχυρότερη του πλανήτη, ισχυρότερη από τις σύγχρονες της των Οθωμανών, των Μουγκάλ (Mughal, «Μογγόλων») της Ινδίας ή των Μινγκ της Κίνας.
Από την άλλη πλευρά, ο Προτεσταντισμός είχε επικρατήσει επίσημα στα κράτη της Αγγλίας, της Σκωτίας, των σκανδιναβικών, των βορείων γερμανικών και των βαλτικών χωρών. Παρά ταύτα, μεγάλο μέρος των υπηκόων του Άγγλου βασιλέα παρέμενε καθολικό επειδή όλοι οι Ιρλανδοί και σημαντικό ποσοστό των Άγγλων και των Ουαλών παρέμενε πιστό στην παπική εκκλησία. Στην Σκωτία είχε επικρατήσει το προτεσταντικό δόγμα του Καλβίνου, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος των Ορεσίβιων Σκώτων (Highlanders- Χάιλάντερς) και σημαντικό ποσοστό των Πεδινών (Lowlanders) παρέμεναν Καθολικοί. Οι Γερμανοί Προτεστάντες των Κάτω Χωρών είχαν επαναστατήσει από καιρό εναντίον των Ισπανών επικυρίαρχων τους. Ο αγώνας για την ελευθερία, σε συνδυασμό με άλλες παραμέτρους, οδήγησε στην βαθμιαία διαφοροποίηση τους από το υπόλοιπο γερμανικό έθνος. Έτσι διαμορφώθηκε κατά τους 16ο-17ο αιώνες το ολλανδικό έθνος.

Συνεχεια αναγνωσης

ON SOME POSSIBLE ‘SEA PEOPLES’ SETTLEMENTS IN SICILY, SARDINIA AND CORSICA (Bronze Age)

13 Comments

Sea PeoplesΑ map in Polish, of the migrations of the Sea Peoples (Ludy Morza in Polish) in which the possible settlements of some of them on mainland Italy and the neighboring islands are noted. I do not consider possible at least the settlement of the Shekelesh in Sicily. If they were the proto-Sicels their settlement would have been in Calabria.
.
By Periklis Deligiannis
.
Many scholars believe that some groups of the ‘Sea Peoples’ of the Bronze Age mainly after their final defeat by the Egyptians, sailed to the western Mediterranean. Their numbers are unknown and cannot be calculated, but it appears to have been small. Although the presence of groups of Sea Peoples in various parts of peninsular Italy and the neighboring large islands seems to have been archaeologically detected, today there are many disagreements among the scholars on the influence that these groups had on the ethnogenesis of later historical peoples of those regions. In this article and the next one for the peninsular Italy that will follow, I will give a very brief overview of the modern theories concerning this influence: theories that however remain controversial. A much more extensive analysis of the same topic will appear in a series of texts of mine in the future, unfortunately not in my website (but only in print). I will not deal with the most known views on the possible settlements of the Sea Peoples in Italy but mostly with some less known.
The present first article of this broader topic is dealing with the presence of the Sea Peoples in Sicily, Sardinia and Corsica, while the second which will follow refers to their possible presence in mainland Italy. The names of the Sea Peoples in these two articles are noted as they were read in the Egyptian records, followed by their modern verbal performance with vowels.
It has been speculated that the Sikels, the Sardi and the Corsi who in historical times lived in Sicily, Sardinia and Corsica respectively, were associated with at least two of the Sea Peoples, that is the Shklsh (Shekelesh or Shakalasha) and the Shrdn (Sherden or Shardana). These hypothetical settlements are archaeologically supported mainly in the case of Sardinia and Corsica, through the Nuragic culture (Sardinia) and the Torre culture (Corsica) which demonstrate obvious influence from maritime peoples of the Eastern Mediterranean. It seems that the Shrdn who supposedly settled in Sardinia, colonized as well Corsica (Cyrnos in ancient Greek) forming there the Corsi people (or Cyrnii). This may be also indicated by the earlier presence of a Corsi proper tribe on the northern corner of Sardinia.

More