Home

THE JUAN JUAN KHANATE (NOMAD PEOPLES OF THE EURASIAN STEPPES)

Leave a comment

archer2

(photo found at Pinterest, Copyright: The Bulgarian School of horseback archery)

.

By  Periklis    Deligiannis

.

The vast Asiatic steppes from Manchuria to the Ural River had always been the cradle of nomadic peoples of intense mobility and warlike character. Dashing from this cradle, they used to debouche in order to gradually form nomadic “empires” (sometimes as far as the Hungarian plains) and invade the territories of sedentary peoples such as China, India, Iran, the Greco-Roman regions of the Mediterranean and later the Christian countries of Europe. The European World was equally exposed to the lethal hordes of these horseback warriors of the steppes, as well as the Chinese, the Indian and the Iranian World, paying a heavy toll in human lives and material damage, from the Early Antiquity to the Late Middle Ages. The Iranian Saka (Eastern Scythians) were perhaps the first nomadic people who formed a powerful tribal union (rather a confederation) in Central Asia, the “Great Horde of the Saka” (Ma-Saka-ta), whose name the ancient Greeks linguistically Hellenized and quoted in their writings as Massagetae. This tribal union was followed by other nomadic confederations of Tocharian, Turkic, Mongol, Tungusic, Yeniseic and other origins, such as the Wu Sun (Wusun), the Hsiung Nu (Xiongnu, the Huns?), the Yue Chih (Yuezhi), the Hsien-pi (Xianbei), until the emergence of the Juan Juan (Rouran, Avars).

More

THE HOPLITE PHALANX IN COMBAT (HOPLITE TACTICS)

3 Comments

03A reenactment of the phase of ‘othismos’ during a hoplite conflict, from the Spanish Historical Association Athena Promachos (photo  copyright: Ana Belen Rubio).

.

By Periklis Deligiannis

.

Earlier related article: HOPLITE TACTICS: THE HOPLITE PHALANX

.

The attack of the hoplite phalanx started with the hoplites of the three or four first ranks (lines) holding their spears horizontally facing the enemy. Thus three or four spearheads prevented the enemy from reaching the frontline of the phalanx. The hoplites of the rear ranks behind the third or the fourth one, were holding their spears in an inclined position in order not to injure with their spearheads the fellow hoplites of the front ranks and to have their sauroterae* directed downwards so that they could kill the wounded enemies lying in the ground, when they were marching over them. The main purpose of this inclined position of the spears was to intercept the missiles of the enemy light infantry (javelins, arrows, stones etc.).

The battle started with the two opposing hoplite phalanxes marching the one against the other. The approach to the battlefield was accompanied either by war anthems, the paeans – as the armies of Spartans and other Dorians used to do – or by war cries. When the hoplite armies approached each other at a distance of about half or one stadion (89 or 177 meters), the hoplites began to run in order to collide with the enemy. This is what the Athenians and the Plataeans did at Marathon against the Persians. The Spartans were an exception to this general rule because on the contrary they were marching in close quarters until the moment of the collision, and at a synchronized march, the pace of which was given by the sounds of pan-pipes. These tactics of the Spartans aimed to the terrorizing of the enemy army through their demonstrated collectedness and apathy. Some researchers have hypothesized that the armies of other Doric cities as well followed the same tactics when approaching the battlefield.

More

Η ΟΠΛΙΤΙΚΗ ΦΑΛΑΓΓΑ ΣΕ ΣΥΡΡΑΞΗ (ΟΠΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ)

4 Comments

03Aναπαράσταση φάσης ωθισμού οπλιτικής σύρραξης από τον Ισπανικό Ιστορικό Σύλλογο Athena Promachos (copyright: Ana Belen Rubio).

.

Παλαιότερο σχετικό άρθρο: ΟΠΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ: Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΟΠΛΙΤΩΝ

.

Η επίθεση της οπλιτικής παράταξης διενεργείτο με τους πολεμιστές των τριών ή των τεσσάρων πρώτων στοίχων να κρατούν τα δόρατα τους σε οριζόντια θέση, προτεταμένα προς τον εχθρό. Τρεις ή τέσσερις αιχμές δοράτων εμπόδιζαν τον εχθρό να φτάσει στον πρώτο στοίχο της φάλαγγας. Οι πολεμιστές των γραμμών που ακολουθούσαν, είχαν τα δόρατα τους σε κεκλιμένη θέση προκειμένου να μην τραυματίσουν με τις αιχμές τους οπλίτες των εμπρόσθιων στοίχων και για να έχουν τους σαυρωτήρες* με κατεύθυνση προς τα κάτω, έτσι ώστε να σκοτώνουν τους τραυματισμένους εχθρούς όταν περνούσαν από πάνω τους. Ο κύριος σκοπός της κλίσης των δοράτων ήταν να ανακόπτουν τα βλήματα που δέχονταν από τους ψιλούς του εχθρού (ακόντια, βέλη, πέτρες, κ.α.).

Η μάχη ξεκινούσε με τις δύο αντίπαλες φάλαγγες να κινούνται η μια εναντίον της άλλης. Η είσοδος στο πεδίο της σύρραξης συνοδευόταν είτε από πολεμικά άσματα, τους παιάνες –όπως συνήθιζαν οι στρατοί των Σπαρτιατών και των άλλων Δωριέων – είτε από πολεμικές ιαχές. Όταν οι οπλιτικοί στρατοί πλησίαζαν μεταξύ τους σε απόσταση περίπου μισού έως ενός σταδίου (89-177 μέτρα), οι πολεμιστές άρχιζαν να τρέχουν με σκοπό να επιπέσουν ορμητικά επί του εχθρού. Αυτό έπραξαν οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς εναντίον των Περσών στον Μαραθώνα. Εξαίρεση σε αυτόν τον γενικό κανόνα αποτελούσαν οι Σπαρτιάτες οι οποίοι βάδιζαν μέχρι την εκ του συστάδην σύρραξη, με οργανωμένο σχηματισμό και συγχρονισμένο βηματισμό, τον ρυθμό του οποίου έδιναν οι ήχοι αυλών. Στόχευαν στην τρομοκράτηση του εχθρού με την ψυχραιμία και την «απάθεια» τους. Μερικοί ερευνητές έχουν υποθέσει ότι και άλλοι στρατοί δωρικών πόλεων ακολουθούσαν αυτήν την τακτική εισόδου στη μάχη.

Συνέχεια

Η πολιορκία της Πόλης από τους Αβάρους 7-8-626

1 Comment

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Νέα Πνευματική αντίδραση

O Ηράκλειος κατά το σχεδιασμό των πολεμικών του επιχειρήσεων γνώριζε ότι το αδύνατο σημείο της στρατηγικής του ήταν η προστασία της Πόλης από τους αναξιόπιστους Αβάρους σε συνδυασμό και με τις κινήσεις αντιπερισπασμού των Περσών. Οι Άβαροι σχεδίαζαν επί μεγάλο χρονικό διάστημα την κατάκτηση της βυζαντινής πρωτεύουσας και δεν πτοήθηκαν ούτε από την αποτυχία να εξουδετερώσουν τον Βυζαντινό αυτοκράτορα το 617. Παρά τις μεγάλες χορηγίες που έλαβε το 619 από τη βυζαντινή πλευρά (ετήσιο φόρο ύψους 200.000 χρυσών νομισμάτων και επιφανείς ομήρους), ο φιλόδοξος χαγάνος των Αβάρων δεν σταμάτησε τις μεγάλης κλίμακας προετοιμασίες για την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Εκμεταλλευόμενοι τις δυσκολίες των Βυζαντινών στο ανατολικό μέτωπο, όπου βρισκόταν ο Ηράκλειος από το 622, οι Αβάροι αθέτησαν τη συμμαχία με τους Βυζαντινούς και από κοινού με τους Πέρσες αποφάσισαν να πολιορκήσουν τη βυζαντινή πρωτεύουσα.
image001(2070)
Στις αρχές Ιουνίου 626 εμφανίσθηκαν πρώτα μπροστά στη Χαλκηδόνα, στις μικρασιατικές ακτές του Βοσπόρου, τα στρατεύματα του Πέρση στρατηγού Σαρβαραζά (Shahrbaraz). Αναμένοντας την άφιξη του χαγάνου, ο Σαρβαραζάς πυρπόλησε τα προάστια της Χαλκηδόνος, εκκλησίες και πολυτελείς επαύλεις.
Την Κυριακή, 29 Ιουνίου 626, η εμπροσθοφυλακή των Αβάρων, η οποία αριθμούσε περί τους 30.000 άνδρες, κατέφτασε στρατοπεδεύοντας στην περιοχή Μελαντιάδα, δίπλα στη θάλασσα του Μαρμαρά. Ο υπόλοιπος όγκος της ορδής (περίπου 80.000) αφίχθη στις 29 Ιουλίου. Ο Άβαρος χαγάνος διέταξε το στρατό του να παρελάσει πλήρως εξοπλισμένος μπροστά από τα τείχη της Πόλης, με σκοπό να εντυπωσιάσει τους Βυζαντινούς και να ρίξει το ηθικό τους.

Συνεχεια ανάγνωσης