Home

THE EARLY MUSLIM ARABS (Part II): Origins, Unification and Warfare

5 Comments

battle_of_Badr

The war council of the Muslims before the battle of Badr (624) in a Persian picture of 1314. The Arabs are correctly depicted as nomadic light cavalry, armed with spears, swords and almost no armor.

.

islam expansionMain battles and raids during Islam’s expansion under Muhammad (copyright: Blue Marble maps LLC).
.
By Periklis Deligiannis
.

EARLY MUSLIM ARABS (Part I)

.

The subjugation of powerful Mecca to the Muslim state impressed the northern Arab tribes, and thereby many of them embraced Islam. Those tribes who did not accept the new faith marched against Muhammad, who confronted them in the battle of Hunayn (630). Although a part of his army was defeated and dissolved, he and his veterans managed to repel their opponents, eventually reversing the situation in favor of the Muslim army and finally defeating the enemy. The Muslim state was extended to Yemen and the shores of the Persian Gulf (mostly in modern Oman), generally including the greater part of the Arabian Peninsula. At the end of 630, Muhammad led 30,000 warriors to the borders of Byzantine Syria making alliances with the tribes of the Arabo-Syrian desert: it was a portent of the coming Arabic invasion in the Byzantine territory.
Two years later, Muhammad died in Yathrib and his death led many Arab tribal leaders to revolt against Muslim power. Thus the “War of Secession” started. In 632-633 the aforementioned General Khalid ibn al Walid (see part I) who was converted to Islam, marched against the rebellious tribes, defeating them one by one and consolidating the integrity of the state. Khalid who was nicknamed “the sword of God” evolved to the most formidable Muslim general of the 7th century. Meanwhile, Abu Bakr (Muhammad’s father-in-law) was elected as successor of Muhammad and Caliph of the believers (political, religious and military leader of all Muslims), an election that was strongly contested by the supporters of Ali, the Prophet’s favorite son-in-law. The controversy over this election became ‘eternal’, later leading to the deeper schism of the Islamic world: the religious division between Sunnis (the descendants of the supporters of Abu Bakr) and Shia (descendants of the supporters of Ali).
.
ARAB and MUSLIM WARFARE OF THE 2nd quarter of the 7th century

Considering the warfare of the early Islamic armies till the middle 7th century, the cavalry was their main weapon. All wealthy Arabs, nomadic or sedentary, dwelling in villages or oases fought as horsemen, using mainly spear and sword. The sedentary Arabs used to send their sons in nomadic tribes to learn the martial art. The infantry was numerous enough before 638 AD and included swordsmen – sometimes bearing mail cuirass – javeliners, archers, slingers and a few spearmen. The Yemeni javeliners were renowned as armed escorts for trade caravans.

More

Advertisements

THE EARLY MUSLIM ARABS (Part I): Origins, Unification and Warfare

3 Comments

caliph_gif
The expansion of the Islamic Caliphate. The deeper color notes the initial expansion of Islam under Muhammad.
.
By Periklis Deligiannis
.
The Arabs are one of the two main contemporary populations of the Semitic ethno-linguistic group (the Jews being the other one). The other modern populations who constitute that group are the Jews and the Semitic-speaking peoples of Eritrea and Ethiopia. However the latter are of Kushite origins. The cradle of the ancient Arabs is the extensive Peninsula still bearing their name (other theories place their cradle in southern Mesopotamia or Armenia). The northern Arabs – the inhabitants of the central and northern Arabian Peninsula – were a nomadic people with mainly livestock economy, who used to raid neighboring countries. Their language became the basis of the later classic Arabic. The southern Arabs whose language differed from the Northern Arabian one, were a settled people living in Southwestern Arabia, with a mixed agriculture and livestock economy. Since the beginnings of the first millennium BC, they developed a remarkable ancient culture (kingdoms of the Sabaeans [Saba, ‘Sheba’], of the Himyarites and others). The pre-Islamic Arabian religion was polytheistic and quite resembled the religions of other Semitic peoples.

Due to the Islamic domination in the countries of the Fertile Crescent (Syria, Palestine and Mesopotamia), the Arabs assimilated the preexisting Semitic peoples, namely the Aramaeans, the Canaanites/Phoenicians, the descendants of the Assyro-Babylonians and others who almost all of them spoke the Aramaic language which completely dominated this region from the 2nd century B.C. and was much akin to Arabic. On the other hand, the modern Arabs of North Africa are not Semitic in origin in their overwhelming majority, being Arabicized descendants of Hamites, namely Egyptians and Libyans/Berbers (the latter in Libya and the Maghreb). However the Hamites are the closest relatives of the Semites and the Hamitic peoples have fully adopted the Arabic language and customs: the only exception are the Berbers of Tunisia, Algeria, Morocco, Mali and a few other West African countries that have maintained their Hamitic language and customs but are profoundly influenced by the Arabic culture. The Arabs of Sudan, Mauritania, Mali, Zanzibar and other countries are mainly descendants of Arabicized Kushites, Berbers and black Africans.

The Arabs were well known in the Greco-Roman and the Iranian world. Several of their tribes migrated and settled in the Fertile Crescent before the Muslim conquest (until the 6th century AD). Such Arabic peoples were the Ituraeans, Saphaites (possibly a tribal offshoot of the Sabaeans), Nabataeans, Emeseni (of Emesa), Palmyrans, Hirani (of Hira), Gassanids, Lakhmids and others. After all, the Aramaic tribes who had settled in early Antiquity in the same area are considered by some scholars as proto-Arabic colonizers (I do not share this view although the Aramaeans were akin to the Arabs). In other cases, the existing Semitic tribes fused with the Arab newcomers giving them their tribal name, as in the case of the Aramaean Edomites (of Edom) who were Arabicized and became known as Idumaeans (a Hellenized version of the Aramaean “Edom”).
More

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΤΣΙΟΥ- ΜΕΡΟΣ Β΄ (Μάιος 1821)

8 Comments

 

Valtetsi

Η μάχη του Βαλτετσιου (Ιστορία Ελληνικού έθνους, Εκδοτική Αθηνών)
ΥΠΟΜΝΗΜΑ: Γαλανή γραμμή πορείας: σώμα Θ. Κολοκοτρωνη
Διακεκομμένη Γαλανή γραμμή: σώμα Πλαπούτα
Κοκκινη: πορεία κύριου τουρκικού σώματος υπό τον Ρουμπή
Κόκκινη διακεκομμένη: τουρκικό ιππικό
Πορτοκαλί γραμμές: άλλα τουρκικά σώματα
Μωβ γραμμή: Νικηταράς και άλλοι

Μωβ διακεκομμένη: άλλα ελληνικά σώματα από τα Βερβαινα

.

ΣΥΝEΧΕΙΑ από το Α΄ ΜΕΡΟΣ

.
Ο κεχαγιάμπεης διαίρεσε τους στρατιώτες του σε πέντε σώματα. Δύο από αυτά είχαν δύναμη 3.000 ανδρών και τα υπόλοιπα τρία είχαν δύναμη 2.000. Το πρώτο τουρκαλβανικό σώμα που εξήλθε από την Τριπολιτσά ήταν εκείνο που προοριζόταν για την κύρια έφοδο στο Βαλτέτσι, αποτελούμενο από 3.000 Βαρδουνιώτες, Φαναρίτες, Καρυτινούς και Τριπολιτσιώτες με επικεφαλής τον Βαρδουνιώτη Ρουμπή και υπαρχηγό του τον Μουραμπούτη από την Κυπαρισσία, αμφότερους εμπειροπόλεμους οπλαρχηγούς. Το σώμα έφθασε ακριβώς στα βόρεια του Βαλτετσίου με αποστολή τόσο να αποκλείσει το τοπικό στρατόπεδο από εκείνα του Χρυσοβιτσίου και της Πιάνας (προκειμένου να μην δεχθεί ενισχύσεις), όσο και να υπερκεράσουν τον προμαχώνα των Γορτυνίων-Ολυμπίων. Σύντομα πραγματοποίησε έξοδο και το δεύτερο τουρκικό σώμα το οποίο κατευθύνθηκε στο Καλογεροβούνι, περίπου μία ώρα νοτίως του Βαλτετσίου, με αποστολή να ενισχύσει το σώμα του Ρουμπή αν χρειαζόταν, πλήττοντας τους αγωνιστές από τα νότια. Το τρίτο τουρκικό σώμα έσπευσε στο Φραγκόβρυσο και από εκεί στην Κανδρέβα (σημερινή Ασέα) με κύρια αποστολή την αποτροπή αποστολής ενισχύσεων στο Βαλτέτσι από τους αγωνιστές των Βερβαίνων. Το τέταρτο τουρκικό σώμα, αποτελούμενο από ιππείς, πέρασε από το Καλογεροβούνι και κατέλαβε τους Αραχαμίτες στα νοτιοδυτικά του Βαλτετσίου. Επιπρόσθετη αποστολή των τριών τελευταίων σωμάτων ήταν η αποκοπή της οδού υποχώρησης των αγωνιστών του Βαλτετσίου και η επακόλουθη αιχμαλώτιση ή θανάτωση τους. Τα τέσσερα τουρκικά σώματα απέκλειαν με τους ελιγμούς υπερκέρασης το Βαλτέτσι από όλες τις κατευθύνσεις, εκτός από τα βορειοδυτικά όπου το χωριό περιοριζόταν από το ύψωμα Ρεζενίκο (βλ. σχετικό χάρτη). Τέλος, το πέμπτο τουρκικό σώμα ακολουθούσε με τα ορεινά πυροβόλα και τα πυρομαχικά.
Ο Κολοκοτρώνης είδε από το Χρυσοβίτσι τις δύο πυρές της Επάνω Χρέπας και αντιλήφθηκε ότι οι Τούρκοι επιτίθονταν στο Βαλτέτσι. Χωρίς χρονοτριβή ειδοποίησε τον Πλαπούτα, διοικητή της Πιάνας, και άλλους οπλαρχηγούς να σπεύσουν στο Βαλτέτσι και σε λίγο ξεκίνησε και ο ίδιος με 800 ενόπλους, σχεδόν όλη τη δύναμη του Χρυσοβιτσίου. Ο Κολοκοτρώνης είχε ειδοποιήσει και την εφορία της Καρύταινας να στείλει προμήθειες και νερό στο απειλούμενο στρατόπεδο.

Συνεχεια αναγνωσης

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΤΣΙΟΥ- ΜΕΡΟΣ Α΄ (Μάιος 1821)

4 Comments

weapons1821

Στη  σύζυγο  μου,  Νέλλη,   για  την  έμπνευση  και  την  ενθάρυνση  που  μου  προσφέρει.

.

Το 1820 ο Χουρσίτ πασάς διορίσθηκε Μόρα-βαλεσί (πασάς της Πελοποννήσου) από τον σουλτάνο Μαχμούτ Β΄. Ο περίφημος Χουρσίτ έμεινε λίγους μήνες στην Τριπολιτσά επειδή κατά το τέλος του 1820 (ή Ιανουάριο 1821), η Πύλη τον διέταξε να εκστρατεύσει εναντίον του στασιαστή Αλή πασά των Ιωαννίνων, ορίζοντας τον σερασκέρη (αρχιστράτηγο) όλων των οθωμανικών δυνάμεων που συγκεντρώνονταν στην Ηπειρο από διάφορα πασαλίκια. Ο Μόρα-βαλεσί άφησε στην Τριπολιτσά ως καϊμακάμη-τοποτηρητή του τον Μεχμέτ πασά Σαλήχ, έναν άνθρωπο μέτριων ικανοτήτων ο οποίος διέθετε περιορισμένες στρατιωτικές δυνάμεις.
Τον Ιανουάριο του 1821 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Χρήστος Αναγνωσταράς επέστρεψαν μυστικά στην Πελοπόννησο. Ο Μεχμέτ και οι άλλοι Οθωμανοί αξιωματούχοι πληροφορήθηκαν την επιστροφή τους. Οι Τούρκοι θορυβήθηκαν επειδή τη συνέδεσαν με μία σειρά άλλων ύποπτων συμβάντων, όπως η παραβίαση του επιτρεπόμενου ορίου παραγωγής πυρίτιδας από τα πυριτιδοποιεία (μπαρουτόμυλους) των αδελφών Σπηλιωτόπουλων στη Δημητσάνα, οι αυξανόμενες επαφές και συναντήσεις ανάμεσα σε Πελοποννησίους προκρίτους και αρχιερείς, η ανεξήγητη αδράνεια του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη έναντι της έλευσης του Κολοκοτρώνη κ.ά. Οι φήμες για επικείμενη εξέγερση των Ελλήνων οι οποίοι θα επιχειρούσαν να εκμεταλλευθούν τον οθωμανικό πόλεμο εναντίον του Αλή πασά, είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν από το 1820. Ο Μεχμέτ Σαλήχ αποφάσισε να λάβει μέτρα ασφαλείας καλώντας όλους τους Πελοποννήσιους δημογέροντες και αρχιερείς στην Τριπολιτσά, δήθεν προκειμένου να συζητήσει μαζί τους θέματα του Μοριά. Στην πραγματικότητα σκόπευε να τους κρατήσει στην πόλη προκειμένου να ελέγχει την ηγεσία των Ελλήνων, έτσι ώστε εκείνοι να μην μπορούν να επαναστατήσουν ή έστω να στερηθούν των κυριότερων αρχηγών. Αρκετοί πρόκριτοι και αρχιερείς δεν πειθάρχησαν στο αίτημα του, όπως οι Παλαιών Πατρών Γερμανός, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος κ.ά. Στην Τριπολιτσά προσήλθαν (τέλη Φεβρουαρίου 1821) οι αρχιερείς Μονεμβασίας Χρυσόστομος, Ανδρούσης Ιωσήφ, Χριστιανουπόλεως Γερμανός, Αμυκλών και Τριπολιτσάς Δανιήλ (ο οποίος έδρευε στην πόλη), Ωλένης Φιλάρετος, Κορίνθου Κύριλλος, Ναυπλίου Γρηγόριος, Σπάρτης Μελέτιος, Δημητσάνας Φιλόθεος, και οι πρόκριτοι Πανάγος Κυριακός και Αναγνώστης Κωστόπουλος της Μεσσηνίας, Θεόδωρος Δεληγιάννης της Αρκαδίας (Λαγκάδια), Ιωάννης Βιλαέτης της Ηλείας (Πύργος), Αναστάσιος Μαυρομιχάλης της Μάνης (γιος του Πετρόμπεη), Ανδρέας Καλαμογδάρτης της Αχαϊας (Πάτρα), Ιωάννης Τομαράς και Αντώνιος Καραπατάς της Τριφυλίας, Ιωάννης Περούκας του Αργους, Σωτήριος Νοταράς της Κορίνθου, Οικονόμος Παπαλέξης της Ολυμπίας, Γιαννούλης Καραμάνος της Κυνουρίας και Κοπανίτσας της Λακωνίας (Σπάρτη). Τον Μάρτιο, η κήρυξη της Επανάστασης οδήγησε στη σύλληψη και τη φυλάκιση όλων, ενώ οι Τουρκαλβανοί εκτέλεσαν σταδιακά τους ακόλουθους και τους σωματοφύλακες (κάπους) τους.

Συνεχεια αναγνωσης

ON THE MILITARY ARCHITECTURE OF BABYLON during Nebuchadnezzar’s reign (6th c BC)

Leave a comment

babylon_map

Α diagram of Babylon in Nebuchadnezzar’s reign.
.
By Periklis Deligiannis
.
Babylon was one of the most splendid and renowned cities in world History, being a real metropolis of the Near East and the political centre of a large kingdom and occasionally an empire which lasted more than a thousand years (18th-6th centuries BC), sometimes under foreign dynasties. The Babylonian kingdom remained nominally an independent political entity even when it was conquered by invaders such as the Kassites (Kossaioi) or the Assyrians. Even after Babylon’s capture by the Persians, she remained a very important city under the rule of the Achaemenids, of Alexander the Great who had chosen her as his capital, and of the Seleucids. Babylon’s gradual decline starts in the Late Seleucid and the Parthian Age and goes on more densely during the Sassanid Persian period.
The first appearance of Babylon in the historical-archaeological records possibly belongs to the 23th century BC, as a town of the Akkadian kingdom. However it is possible that the town pre-existed as a Sumerian settlement. Its inhabitants at that time seem to have been Akkadian Semite newcomers who had already started to replace the Sumerians as the main population of South Mesopotamia. I believe that a part of Babylon’s original population was Sumerian. In this phase, there is no urban planning and Babylon was in fact a Sumerian-type village or town because of the strong cultural influence of the indigenous people on the Akkadians (some scholars believe that the Akkadians were also indigenous of southern Mesopotamia, but I do not share this view).

02

A representation of the city of Babylon; view from the Gate of Ishtar. Note in the front level the double wall of the inner defensive system, and the heavy fortifications of the Gate of Ishtar (painted blue). In the deeper level, note the Etemenanki Ziggurat and behind it, the Esagila (Temple of Marduk).

More

ΟΙ ΠΡΩTΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΑΡΑΒΕΣ: προέλευση, ενοποίηση και πρώιμη πολεμική τέχνη

5 Comments

caliph_gif

Η επέκταση του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Με το βαθύτερο χρώμα, η αρχική επέκταση του Ισλάμ υπό τον Μωάμεθ.
.
Οι Άραβες συνιστούν τον κύριο σύγχρονο πληθυσμό της σημιτικής γλωσσικής ομάδας. Οι άλλοι λαοί που τη συγκροτούν είναι οι Ισραηλίτες και οι σημιτόγλωσσοι λαοί της Αιθιοπίας. Ωστόσο οι σημιτόγλωσσοι Αιθίοπες έχουν εξακριβωμένη κουσιτική καταγωγή. Κοιτίδα των αρχαίων Αράβων υπήρξε η εκτεταμένη Χερσόνησος που φέρει έως σήμερα την ονομασία τους (άλλες θεωρίες τοποθετούν το λίκνο τους στη νότια Μεσοποταμία ή στην Αρμενία). Οι βόρειοι Άραβες, δηλαδή οι κάτοικοι της κεντρικής και της βόρειας Αραβικής Χερσονήσου, αποτελούσαν έναν νομαδικό λαό με κτηνοτροφική κυρίως οικονομία, ο οποίος αρεσκόταν σε επιδρομές στις γειτονικές χώρες. Η γλώσσα τους αποτέλεσε τη βάση της μεταγενέστερης κλασσικής αραβικής. Οι νότιοι Άραβες, των οποίων η γλώσσα διέφερε από τη βορειοαραβική, αποτελούσαν έναν λαό μόνιμα εγκατεστημένο στη νοτιοδυτική Αραβία, με μικτή γεωργική και κτηνοτροφική οικονομία. Ανέπτυξαν έναν αξιόλογο αρχαίο πολιτισμό από τις αρχές της πρώτης προχριστιανικής χιλιετίας (βασίλεια του Σαβά, των Χιμυαριτών κ.ά.). Η προϊσλαμική αραβική θρησκεία υπήρξε πολυθεϊστική και ομοίαζε αρκετά με αυτές των άλλων σημιτικών λαών.
Με την ισλαμική επικράτηση στις χώρες της «Εύφορης Ημισελήνου» (Συρία, Παλαιστίνη και Μεσοποταμία), οι Άραβες αφομοίωσαν τους προϋπάρχοντες σημιτικούς λαούς, δηλαδή τους Αραμαίους, τους Χανααναίους-Φοίνικες, τους απογόνους των Ασσυροβαβυλωνίων κ.ά., οι οποίοι μιλούσαν πλέον στο σύνολο τους την αραμαϊκή γλώσσα, η οποία είχε επικρατήσει πλήρως στην περιοχή από τον 2ο αι. π.Χ. και ομοίαζε αρκετά με την αραβική. Αντίθετα, οι σύγχρονοι Άραβες της βόρειας Αφρικής δεν έχουν σημιτική καταγωγή στη συντριπτική τους πλειοψηφία, επειδή αποτελούν εξαραβισμένους ισλαμικούς λαούς οι οποίοι είναι απογόνοι Χαμιτών, δηλαδή Αιγυπτίων και Λιβύων-Βερβέρων (στη Λιβύη και στο Μαγκρέμπ). Ωστόσο οι Χαμίτες είναι οι στενότεροι συγγενείς των Σημιτών ενώ οι συγκεκριμένοι λαοί έχουν υιοθετήσει πλήρως την αραβική γλώσσα και τα αραβικά ήθη και έθιμα. Η μόνη εξαίρεση είναι οι Βέρβεροι της Τυνησίας, Αλγερίας, Μαρόκου, Μάλι και άλλων δυτικών αφρικανικών χωρών που διατήρησαν τη γλώσσα και τα έθιμα τους αλλά έχουν επηρεαστεί βαθιά από τον αραβικό πολιτισμό. Οι Άραβες του Σουδάν, της Μαυριτανίας, του Μάλι, της Ζανζιβάρης κ.ά. είναι κυρίως απόγονοι εξαραβισμένων Κουσιτών, Βερβέρων και μαύρων Αφρικανών.

Συνεχεια αναγνωσης

THE BATTLE OF PLATAEA, 479 BC (Part II)

13 Comments

Battle P

.
By Periklis Deligiannis
.

Read Part I:  THE BATTLE OF PLATAEA, 479 BC (Part I)

.
NEW MANEUVERS AND TACTICAL PLANS

The Greek combatants were exhausted because of the continuous ‘hammering’ of the Iranian cavalry, and this situation resulted on a disruption in their units. They finally relocated again to new (third) positions but without organization and order. This confusion led to the dispersal of the forces of the Alliance and the occupation of positions that were not those which were decided in the last military council (see part I). The units of the center of the battle order (Megarians, Corinthians, Fliasians and others) were the ones who suffered most from the attacks of the Persian cavalry. Their men wandered and eventually took positions on the Heraion, near the walls of Plataea. The Athenians began to move to the north, opposite to the direction which the Lacedaemonians followed. Herodotus says that the former were annoyed by the latter because “the Spartans were talking differently from the thinks that they were thinking.”
I believe that this behavior of the latter had nothing to do with any lack of confidence or estimation of them for the Athenians: it had to do with the standard Lacedaemonian policy of secrecy and concealment of as much as possible information about the tactics that they followed, even if the ones that were annoyed by this secrecy were their Greek comrades. It was a standard policy of the Spartan army in order not to demonstrate its superior strategy and tactics to the other city-states. It was a protective measure for the Lacedaemonian hegemony in Greece.
The Athenians, feeling sick and tired of the general lack of strategic coordination, took the brave and dangerous decision to move towards Asopos River, in the lowlands of Parasopia. It seems that they wanted to fight the enemy only by themselves (an enemy that they knew well from their victory at Marathon) and thereby gain a new triumph that would give them the opportunity to question the Spartan hegemony.
The Lacedaemonians were rather wiser following the opposite course to the South, eventually establishing themselves at the foot of Cithaeron. Thus they were protected from the Iranian cavalry. Herodotus quotes that Amompharetos, the commander of the Spartan battalion of Pitane (Pitanatos lochos) initially refused to give ground to the enemy but when the rest of the Lacedaemonian army departed, he had to follow with his company to the new protected location. The “Amompharetos’ incident”, despite the fact that the Spartan senior commanders tended to undertake independent initiatives different from the decisions of the Commander in Chief, does not seem to have happened in reality. It has been hypothesized that it was rather a story made to explain the late retreat of the Pitanatos company (rather a battalion according to the modern standards).
The Pitanatos battalion was probably a rearguard which covered the Spartan relocation to the new positions. Furthermore, Amompharetos’ battalion seems to hold an even more important and risky mission: to lure Mardonios in an attack against the Spartans. The Persian commander, watching a battalion being cut off from the rest of the Spartan army, would believe that the latter was generally in a state of confusion and disorder. Additionally if he decided to attack the Pitanatos battalion, he would have the opportunity to easily destroy a part of the formidable Lacedaemonian army. It is characteristic that the Spartans used similar tactics at the Battle of Thermopylae, when they pretended retreat in front of the Asiatic warriors so that the latter would be lured in a disorderly attack. When this did happen, Leonidas’ men stopped abruptly their retreat, regrouped on the spot and attacked the unorganized Asiatics winning the day.

More