Home

MAGNIFICENT VENDEL and VALSGäRDE HELMETS (part I)

1 Comment

01 Helmet from Vendel Cemetery,burial XIV

Helmet from Vendel Cemetery, burial XIV. Observe the nose-protector in the shape of the beak of a raven (a very important bird in the Scandinavian cosmology).

02

Vendel helmet reconstruction by Ivor Lawton (copyright).
.
By Periklis Deligiannis
.
The Vendel period of the history of Sweden and essentially of the whole area of eastern and southern Scandinavia (of course including modern Denmark) is the era before the Viking Age (793 – early 11th century AD). It lasted from the mid-6th century AD to the end of the 8th century and is characterized by princely burials of warlords and powerful warriors with impressive weapons. This historical period and the homonym cultural conglomerate (Vendel culture) took their name from the site Vendel at the historical district Uppland in eastern Sweden, north of Old Uppsala, the ancient centre of the Svear kings. The most characteristic cemeteries were found there. It seems that Uppland (where later the important cities of the Viking age Uppsala and Sigtuna were developed) was very important politically during the Vendel period. The area was rather the political center of the tribe of the Svears (Latin Suiri and Suirones and according to Jordanes: Suehans, Nordic: Svear, Anglo-Saxon: Sweonas, modern Swedes) who had extended to it earlier coming from Svealand, their core territory in the south. Uppland means the upper land, the land in the north.
Another very important archaeological site of the Vendel period is Valsgärde, a place about three kilometres north of Old Uppsala. The tombs excavated at Valsgärde gave findings of the same type as those of the Vendel archaeological site. Ulltuna is another important site of this period. The influence of the Vendel culture does not seem to have been strong in western Scandinavia, i.e. modern Norway (Iceland and the Faeroe Isles were not yet inhabited by Scandinavians).

More

Advertisements

ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ ΤΩΝ ΕΤΡΟΥΣΚΩΝ

Leave a comment

45

Tυπικό κράνος τύπου Νegau. Ο τύπος έλαβε την ονομασία του από την ομώνυμη τοποθεσία όπου ανακαλύφθηκαν πολλά τέτοια κράνη σε αρχαίο κοιμητήριο.

etruscan visor mask.Vulci, V c B.C.

Ετρουσκικη ημι-προσωπιδα για την προστασία της γνάθου και περιγναθιακής περιοχής (Βούλκοι, 5ος αι πΧ).

.
Το ετρουσκικό οπλοστάσιο διέθετε ενδεχομένως την μεγαλύτερη ποικιλία όπλων στον αρχαίο κόσμο. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι Τυρρηνοί λάτρευαν την οπλοσκευή τους, φροντίζοντας να είναι ισχυρή, αποτελεσματική αλλά και προσεγμένη. Έχει εκτιμηθεί ότι οι στρατοί τους είχαν εντυπωσιακή όψη. Μεταχειρίζονταν όπλα και θωρακίσεις μικρασιατικής προέλευσης, εγχώρια ιταλικά, ελληνικά όπλα νοτιοελλαδικού, μακεδονικού και αργότερα ελληνιστικού τύπου, ασσυριακά-μεσανατολικά, ιβηρικά, αργότερα και κελτικά του πολιτισμού Λα Τεν. Θα ήταν, όμως, λάθος να θεωρηθούν απλοί αντιγραφείς. Παρότι «δανείστηκαν» μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους, το εξέλιξαν δημιουργώντας δικούς τους ιδιαίτερους τύπους και εξομαλύνοντας τις διαφορές των αρχικών δανείων, αφομοιώνοντας τα σε ένα λειτουργικό και αισθητικά προσεγμένο σύνολο.

Συνεχεια αναγνωσης

THE SEA BATTLE OF CUMAE, 474 BC

3 Comments

By  Periklis    Deligiannis

6

The prow and ram of the modern trireme Olympias.

.

After  the  Etruscan  defeat  in  the  land  battle  of  Cumae  (524  BC),  the  Cumaeans  and  the  Etruscans  (or  Tyrrhenians or Tyrsenians) did  not  come  into  heavy  fighting  until  505  BC.  That  year,  the  Latins  of  the  small  city-state  Aricia  called  for  help  the  Cumaeans  against  the  Etruscans.  In  505  BC  the  Aricians,  the  Romans  and  the  other  Latins  revolted  against  the  Etruscan  rule,  gaining  their  independence,  but  the  Tyrrhenians  had  returned  under  the  leadership  of Larth  Porsena, the powerful  warlord  of  the  city-state  Clusium  (Etruscan  Clevsin).  Porsena  was  sent  by  the  Etruscan  Confederacy  (‘Dodekapolis’)  and  managed to recapture  rebellious  Rome.  Then  he  returned  to  Clusium  to  deal  with  other  enemies  of  the  Tyrrhenians,  leaving  Larth  Aruns, his  son,  to  reconquer  the  other  cities  of  Latium.

The  Aricians  called  the  Cumaeans  for  help,  who  acceded  to  their  request  in  order  to  accomplish  a  preventative  blow  to  their  Tyrrhenian  enemies.  The  aristocratic  rulers  of  Cumae  dispatched    a  military  expedition  to  Aricia under  Aristodemos,  a veteran  hero  of  the  battle  of  Cumae.  The  Cumaeans  knew  that  sooner  or  later  the  Etruscans  would  again  march  against  them.  The  Greek  ships  sailed  to  the  Latin  coast  and landed in  the  territory  of  the  Laurentes,  the  people  of  the  city-state  Lavinium.  The  Greek  military  force  disembarked and  marched  to  Aricia.  The  city  was  under  siege  by  the  Etruscans  under  Aruns.  The  Cumaeans  joined  forces  with  the  Aricians  and  other  Latins  and  confronted  the  Tyrrhenians  in  a  hoplite  battle  (the  main  battle  troops  of  the  Etruscans,  Greeks  and  Latins  of  this  period  were  their  Greek-style  hoplite  phalanxes). Continue reading

Delving into History has reached 500,000 Views

12 Comments

cropped-66.jpg

… in just 33 months of operation and comprising 29 articles of my friends (reblogged, in English and Greek), 84 bilingual articles of mine (in English and Greek) and 14 articles of mine only in English. And most of these articles cannot be considered as “mercantile stuff”.
MANY THANKS to all of you my friends for your support: followers, readers, bloggers, contributors. Your support is my motive. Your interest is my inspiration. Our friendship is my joy.
Finally, the top 20 articles and pages of ‘Delving into History’ according to WordPress stats. Almost all of them have been written in the English language:

Top Posts for all days ending 2015-01-18 (Summarized) All Time
Title   –   Views

:

Home page / Archives

75,156
Articles IN ENGLISH
31,239
KING ARTHUR, ARTHURIAN LEGEND AND THE SARMATIANS – PART II

9,264
BIRTH OF THE STORMERS OF ROME: ON THE GOTHIC ETHNOGENESIS AND MIGRATIONS

5,725
THE BATTLE OF ΤΗΕ KALKA RIVER – PART ΙI , Russia faces the Mongol threat

5,008
THE SPARTAN ‘AGOGE’ (socio-military education & training) – PART I

4,983

More

Οι Ιστορικές Αναδιφήσεις υπερέβησαν τις 500.000 επισκέψεις…

2 Comments

cropped-66.jpg

…πριν από δύο ημέρες, σε μόλις 33 μήνες λειτουργίας και περιλαμβάνοντας 29 άρθρα φίλων στα ελληνικά και αγγλικά (αναδημοσιεύσεις), εννέα άρθρα στα ελληνικά του υπογράφοντος, 14 άρθρα στα αγγλικά του ιδίου και 84 δίγλωσσα άρθρα του ιδίου. Και τα περισσότερα από αυτά δεν είναι του είδους που αποκαλούμε «εμπορικά» (δικά μου και των φίλων).
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους σας φίλοι μου, για την υποστήριξη σας, followers, αναγνώστες και ιστολόγοι. Η δική σας υποστήριξη είναι το δικό μου κίνητρο. Το δικό σας ενδιαφέρον στα γραπτά μου είναι η δική μου έμπνευση. Η δική μας φιλία είναι η χαρά μου.

Τέλος, ένα στατιστικό στοιχείο που ίσως είναι ενδιαφέρον: τα 20 άρθρα με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από την αρχή της λειτουργίας του ιστολόγιου σύμφωνα με την καταμέτρηση της WordPress (τίτλος και αριθμός επισκέψεων):

Top Posts for all days ending 2015-01-18 (Summarized) All Time
Title   –   Views

:

Home page / Archives

75,156  (επισκέψεις)
Articles IN ENGLISH
31,239
KING ARTHUR, ARTHURIAN LEGEND AND THE SARMATIANS – PART II

9,264
BIRTH OF THE STORMERS OF ROME: ON THE GOTHIC ETHNOGENESIS AND MIGRATIONS

5,725
THE BATTLE OF ΤΗΕ KALKA RIVER – PART ΙI , Russia faces the Mongol threat

5,008
THE SPARTAN ‘AGOGE’ (socio-military education & training) – PART I

4,983

Συνέχεια ανάγνωσης

ON THE TYPES OF THE ETRUSCAN HELMETS

10 Comments

.
By Periklis Deligiannis

45

A typical Negau helmet.
.
The Etruscan weaponry was probably the most diversiform in the ancient world. The archaeological finds denote that the Etruscans (or Tyrrhenians or Tyrsenians) were very fond of their weaponry and armoury. They were taking much care of their weapons, in order to be effective and forceful but also elegant. Some of the Tyrrhenian weapons were real works of art, but always lethal. It has been estimated that the Etruscan armies had a magnificent appearance. During the seven centuries of their military history, the Tyrrhenians were using defensive armour and offensive weapons of Anatolian, native Italian (mostly Umbrian and Early Oscan), Venetic (ancient Venetian), Archaic and Classical Greek (Southern mainland and Macedonian), Assyrian, Punic and other Semitic, Iberian, Celtic (La Tene culture), Hellenistic Greek, Late Oscan, Campanian and other origins. But it would be wrong to consider them as common copyists. Although they ‘borrowed’ a large part of their weaponry from other peoples and warlike cultures, they developed it enough to produce their own distinct types of effective and elegant weapons.

etruscan visor mask.Vulci, V c B.C.

Etruscan visor for the protection of the cheeks and the chin. It was added to Negau, ‘hat’-type or other ‘open’ types of helmet (Vulci, V cent B.C.)

More

ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ Ο ΚΟΡΙΝΘΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑΡΚΥΝΙΟΣ Α΄: ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ZHTHMA της Ελληνορωμαϊκής Ιστορίας

2 Comments

Corinthos

Τμήμα του αρχαιολογικού χώρου της Κορίνθου.
.

Το 656 π.Χ. ο Κύψελος κατέλαβε την εξουσία στην Κόρινθο από όπου εξεδίωξε το κυβερνών γένος των Βακχιαδών. Ένα προεξέχον μέλος του, ο Δημάρατος, εγκατέλειψε την πόλη μαζί με πολλούς πρόσφυγες και έπλευσε προς τη Δυτική Μεσόγειο την οποία οι Κορινθιοι θαλασσοπόροι γνώριζαν ήδη καλά. Αφού εγκαταστάθηκαν για ένα διάστημα στην ευβοϊκή αποικία των Πιθηκουσσών νήσων, κοντά στη σημερινή Νεάπολη, τελικά κατέληξαν στην Ταρκυνία (Tarchna στην ετρουσκική γλώσσα), μια από τις σημαντικές πόλεις της Ετρουρίας. Ενδεχομένως το γεγονός ότι ήταν Δωριείς τους καθιστούσε ανεπιθύμητους στις ιωνικές Πιθηκούσσες αλλά επιθυμητούς στους Ταρκυνίους αριστοκράτες, οι οποίοι ήταν ήδη λάτρεις του ελληνικού πολιτισμού και τρόπου ζωής όπως φαίνεται στα αρχαιολογικά ευρήματα. Η ακολουθία του Δημαρατου περιελάμβανε μεταξύ άλλων αρκετούς ειδικευμένους τεχνίτες και καλλιτέχνες, οι οποίοι ήταν περιζήτητοι στην Ετρουρία. Επίσης οι Ταρκύνιοι ενδιαφέρονταν μάλλον για τη στρατιωτική ενίσχυση τους με τους Κορινθιους μαχίμους. Η πόλη τους ήταν ήδη μία από τις μεγάλες δυνάμεις της Ετρουρίας και γενικά της Ιταλίας. Οι Ελληνες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν ειδικά στη Γραβίσκη, το κύριο επίνειο της Ταρκυνίας, με την άδεια των αρχών της. Φαίνεται πως λίγοι επέλεξαν την εγκατάσταση στο άστυ. Οπως φαίνεται από τα ευρήματα, η Ταρκυνία είχε ήδη μία αξιόλογη ελληνική παροικία, κυρίως από Χαλκιδείς και Δωριείς, η οποία ενισχύθηκε με τους νεοφερμένους Κορινθιους.

Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα (ΙΙΙ, 46) και τον Ρωμαίο «εθνικό ιστορικό» Τίτο Λίβιο (Ι, 34), στην Ταρκυνία ο Δημάρατος απέκτησε έναν γιο τον οποίο ονόμασε Ταρκύνιο  προς τιμήν της νέας πατρίδας του ή σύμφωνα με μια άλλη άποψη επειδή ο Δημάρατος και οι άνθρωποι του ενσωματώθηκαν στο μεγάλο γένος των Ταρκυνίων το οποίο ζούσε και σε άλλες ετρουσκικές πόλεις (Καίρη, Βούλκοι κ.α.). Λόγω της ξενικής καταγωγής του πατρός του, ο Ταρκύνιος δεν μπορούσε να καταλάβει κάποιο αξίωμα στην πόλη, γι’ αυτό ακολούθησε τη συμβουλή της Ετρούσκης συζύγου του, Τανακίλ, να εγκατασταθούν στη Ρώμη. Η τελευταία δεν ήταν ακόμη ετρουσκική αλλά είναι βέβαιο ότι οι πολιτισμένοι Ετρούσκοι έβρισκαν απασχόληση στο Λάτιο ως μισθοφόροι, διοικητικοί αξιωματούχοι κτλ, από τους Λατίνους και Σαβίνους πολέμαρχους της περιοχής.

Συνεχεια αναγνωσης