Home

ΕΤΡΟΥΣΚΙΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ –Μέρος Β΄

1 Comment

574848_351945891555654_1916636754_n

Ο ετρουσκικός στρατός του Λαρθ Πορσήνα συγκεντρώνεται κοντά στη Ρώμη (άνω αριστερά) στην αντίπερα όχθη του Τίβερη. Ενας κλασσικός πίνακας του Πήτερ Κόννολλυ. Διακρίνεται μία μεγάλη ποικιλία της ετρουσκικής οπλοσκυεής. Η έντονη ελληνική επίδραση είναι προφανής, όπως και τα εντόπια ιταλικά στοιχεία.
.

ΕΤΡΟΥΣΚΙΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ –Μέρος Α΄

.
Παρά την αναφορά του Λίβιου στους «πολυάριθμους» Τυρρηνούς πολεμιστές, αυτοί θα ήταν αρκετά πολυαριθμότεροι αν η κοινωνία τους ήταν οργανωμένη πιο δημοκρατικά, μια λαμπρή εξέλιξη των ελληνικών πόλεων-κρατών την οποία αρνήθηκαν επίμονα να ακολουθήσουν. Ο Λίβιος ανεβάζει σε 50.000 πεζούς και 4.000 ιππείς, τις δυνάμεις που συγκέντρωσαν συνολικά οι Ετρούσκοι και οι Σαβίνοι για να συνδράμουν την Ρώμη το 225 π.Χ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτό το έτος η παλαιά πυκνοκατοικημένη Νότια Ετρουρία ήταν πλέον ρωμαϊκό έδαφος, καθώς και άλλες παραμέτρους, καταλήγουμε σε έναν συνολικό αριθμό 80.000 Ετρούσκων μαχίμων για τα τέλη του 6ου αι π.Χ. Φτωχός αριθμός για μια χώρα που υπολογίζεται ότι είχε τότε 600-800.000 κατοίκους. Συγκριτικά, οι ελληνικές περιοχές της Ιταλίας και Σικελίας διέθεταν σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό μαχίμων επί του συνολικού πληθυσμού τους, λόγω του ανώτερου πολιτικο-οικονομικού συστήματος, κυρίως λόγω της δημοκρατικής οργάνωσης τους. Λόγω αυτής της έλλειψης, σημαντικό τμήμα των τυρρηνικών στρατών αποτελούσαν οι υποτελείς ή μισθοφόροι στρατιώτες, οι Ούμβροι, οι Λατίνοι, οι Όσκοι, οι Κέλτες του πολιτισμού Γκολασέκα (Golaseca) κ.α.
Εκτός από το πεζικό, υπήρχε σημαντικό ιππικό. Ωστόσο οι Τυρρηνοί ιππείς πολεμούσαν συνήθως πεζοί, δηλαδή τα άλογα τους ήταν περισσότερο μεταφορικό μέσο. Πολεμούσαν έφιπποι μόνο όταν είχαν να αντιμετωπίσουν αντίπαλους ιππείς. Για αυτό και ο εξοπλισμός τους ήταν ουσιαστικά οπλιτικός. Οι εξαρτύσεις των αλόγων ανήκαν στον ελληνικό τύπο. Το πολεμικό άρμα εισήχθη στην Ετρουρία γύρω στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ., αλλά είναι αμφίβολο αν χρησιμοποιείτο ως όπλο κρούσης. Με την επικράτηση της οπλιτικής φάλαγγας έγινε μεταφορικό μέσον των στρατηγών, μέχρι που εξαφανίστηκε από το πεδίο της μάχης τον 5ο αιώνα π.Χ. Από εκεί και πέρα, κοσμούσε τους θριάμβους των Ετρούσκων στρατηγών, μια κληρονομιά που πέρασε και στους θριάμβους των Ρωμαίων υπάτων.

More

Advertisements

ETRUSCAN WARFARE: ARMY ORGANIZATION AND TACTICS (Part II)

8 Comments

574848_351945891555654_1916636754_n
Larth Porsena’s Etruscan army is concentrating outside Rome (top left) – a classic artwork by Peter Connolly. Porsena on the right is giving orders. A large variety of Tyrrhenian/Τyrsenian weaponry is depicted. The strong Greek influence is obvious, as well as the Italian elements.
.
By Periklis Deligiannis
.

Continued from  Part I

Despite Titus Livius’ reference to the “numerous Etruscan warriors”, they would be quite more numerous if their society was organized more democratically, a brilliant evolution of the Greek city-states which the Tyrsenians persistently refused to follow mainly because of ethno-social reasons. Livy quotes that in 225 BC the Etruscans and the Sabini raised 50,000 infantry and 4,000 cavalry to assist Rome against the Celts. Taking into account that in this year the heavy-populated Southern Etruria was already Roman territory, and some other parameters, we reach an estimate of 80,000 combatants (men able for service) for late 6th century BC Etruria. A poor figure for a country that as has been calculated by British and Italian scholars, it had a population of around 600,000-800,000 (higher and lower trustworthy estimates). In comparison, the Greek regions of Italy and Sicily had a significantly higher percentage of combatants on their total population, because of their higher politico-economic system, mainly their democratic or milder aristocratic regime. Because of this lack of combatants, a significant portion of the armies of the Tyrsenians consisted of their vassals, allies or mercenaries, such as the Umbrians, Latins, Oscans, Golaseca culture Celts and others.
Besides the infantry, the Etruscan armies had also strong cavalry units. However the Tyrrhenian horsemen used to fight on foot, ie their horses were mostly a transport. They were fighting on horseback only when they had to confront enemy cavalrymen. That is why their equipment was essentially hoplite. The harness of the horses belonged to Greek types. The war chariot was introduced in Etruria around the late 8th century BC, but it is very doubtful if it was used as a shock weapon. After the prevalence of the Greek-type hoplite phalanx it became a transport of the Etruscan generals, until the 5th century BC when it disappeared from the battlefields. After that, the chariot was used for the Triumphs of the Tyrsenian generals, a legacy that was inherited to the Triumphs of the Roman consuls.

More

ΕΤΡΟΥΣΚΙΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ –Μέρος Α΄

5 Comments

chariotΕτρουσκικό πολεμικό άρμα ειδικά για τελετές.
.
Τουλάχιστον δέκα διαφορετικές εθνο-γλωσσικές ομάδες εθνών μοιράζονταν την αρχαία Ιταλία και τα γειτονικά μεγάλα νησιά. Η πλούσια γη της προσείλκυσε διάφορους αποικιστές και εισβολείς. Μόνο δύο από αυτές τις ομάδες ήταν καθαυτό ιταλικές, η λατινική και η οσκο-ουμβρική, οι οποίες αποτελούσαν θλιβερή μειοψηφία απέναντι στα έθνη των νεοφερμένων. Οι Ιάπυγες και οι Πικηνοί της Ανατολικής Ιταλίας αποτελούσαν ιλλυριογενείς λαούς, καταγόμενοι εν μέρει από την απέναντι δαλματική ακτή. Οι Λίγυρες της βορειοδυτικής χώρας ήταν ένας πανάρχαιος λαός που ζούσε παλαιότερα σε μεγάλο τμήμα της Δυτικής Ευρώπης. Ανάλογη είναι η θέση των Ενετών της βορειοανατολικής Ιταλίας (τους οποίους μερικοί θεωρούν ιλλυρικό έθνος). Οι Σικελοί, Σαρδοί και Κόρσιοι που κατοικούσαν στις Σικελία, Σαρδηνία και Κορσική αντίστοιχα, θεωρείται ότι σχετίζονται με δύο από τους διαβόητους «Λαούς της Θάλασσας» του Αιγαίου, οι οποίοι συνετάραξαν την Ανατολική Μεσόγειο στο τέλος της Χαλκοκρατίας, τους Σεκελές (Shklsh) και Σερντέν (Shrdn). Οι συγκεκριμένοι λαοί που ηταν μάλλον μικρασιατικοί αναμείχθηκαν με Λίγυρες και Ίβηρες (προερχόμενους από την Ισπανία) που προϋπήρχαν σε αυτά τα νησιά. Οι άλλοι δύο λαοί της Σικελίας, Έλυμοι και Σικανοί, έχουν ενδεχομένως ιβηρική καταγωγή. Οι Φοίνικες, ικανοί Χανααναίοι ναυτικοί και αποικιστές, εγκαταστάθηκαν αργότερα στην Σικελία και την Σαρδηνία.
Είναι γνωστός ο ευρύς ελληνικός αποικισμός στα ιταλικά εδάφη. Πρωτοπόροι ήταν οι Κρήτες και οι Μυκηναίοι θαλασσοπόροι. Eκτός από τον γνωστό οργανωμένο αποικισμό από πόλεις-κράτη σημειώθηκαν και μετακινήσεις ολόκληρων ελληνικών φύλων, όπως για παράδειγμα ενός τμήματος Πελαγόνων Μακεδόνων το οποίο σε άγνωστη χρονολογία διέσχισε το στενό του Οτράντο και εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου το εθνωνύμιο του αποδόθηκε ως «Πελιγνοί» στην οσκική. Οι Πελαγόνες/Πελίγνοι υιοθέτησαν την οσκική γλώσσα αλλά διατήρησαν αρκετά στοιχεία της ελληνικής καταγωγής τους. Οι Έλληνες αποτελούσαν τον 5ο αι π.Χ. την πολυπληθέστερη εθνότητα της Ιταλίας, συγκεντρώνοντας περίπου το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της (στα σημερινά της σύνορα τα οποία ωστόσο είναι πολύ διαφορετικά από τα αρχαία). Ο τελευταίος, χρονολογικά, λαός μεταναστών στην ιταλική γη ήταν οι Κέλτες (Γαλάτες) που κατέλαβαν την Παδανία (κοιλάδα του Πάδου) τον 4ο αιώνα π.Χ.. Οι προαναφερόμενοι λαοί προέρχονταν σχεδόν από όλα τα μήκη και πλάτη του τότε γνωστού κόσμου– από την μεσανατολική Συρία μέχρι την Ισπανία στην Δύση και την παγωμένη κελτική κοιτίδα στον Βορρά – κάνοντας έτσι την αρχαία Ιταλία μια «μικρογραφία» του. Το γεγονός ότι οι γλώσσες και οι πολιτισμοί τους δεν σχετίζονταν καθόλου, εξηγεί τις έντονες αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ τους.

Συνέχεια αναγνωσης

ETRUSCAN WARFARE: ARMY ORGANIZATION AND TACTICS (Part I)

6 Comments

 

chariotA Tyrrhenian war chariot, used especially in ceremonies.
.

By Periklis Deligiannis

.
In antiquity, at least ten different ethno-linguistic groups shared the Italian Peninsula and the neighboring islands. Its fertile land attracted invaders and colonizers coming from various other regions. Only two of these ethno-linguistic families were Italian (Italic); the Latin group and the Osco-Umbrian group, which were a minority among the peoples of the newcomers. All the rest were migrants from elsewhere:  The Iapyges (Iapygians) and the Piceni of eastern Italy spoke Proto-Illyrian languages, originating partly from the opposite Dalmatian coast. The Ligurians in the north-west were a very ancient people who formerly used to live in much of Western Europe. The Veneti or Eneti of the north-eastern country, ancestors of the modern Venetians, were in a similar ethno-linguistic position. Many scholars believe that they were an Illyrian people.

The Siculi (or Sikels), Sardi and Corsi who lived in Sicily, Sardinia and Corsica respectively, have been linked by the modern researchers to two of the renowned “Sea Peoples” of the Aegean Sea who created havoc around the Eastern Mediterranean at the end of the Bronze Age, namely the Shekelesh (Shklsh) and the Sherden or Shardana (Shrdn). These two migrant seafaring tribes, rather of Anatolian origin, were possibly mixed with the Ligurian and Iberian natives of these islands to produce the aforementioned peoples. The Corsi seem to have been an offshoot of the Sherden/Sardi. The other two peoples of Sicily, namely the Elymi (Elymians) and the Sikani had rather ‘Iberian origins’ accorging to the ancient Greek writers, that is to say rather being natives of the local Mediterranean pre-IE ethnolinguistic substratum. The same goes for the natives of Sardenia and Corsica (living at those isles before the coming of the Sea Peoples). The Phoenicians, skillful Canaanite sailors and colonists, settled later in Sicily and Sardinia.

More