DIONYSIUS OF PHOCAEA: Ancient Greek admiral and corsair

Leave a comment



Map above: The location of Phocaea οn the Aegean coast of Asia Minor between the Aeolian Kyme and the Ionic Smyrna.
Below: The Hellenistic theater of Phocaea.
By Periklis Deligiannis
In 494/493 BC a small but formidable Anatolian Greek naval force appeared in the sea around Sicily, causing serious problems to the Carthaginians and the Etruscans. A few months earlier, the Ionic Revolt of the Greeks of Asia Minor against the Persian rule was reaching its end. This revolt was called Ionic because the Ionians were the most numerous among the Greek revolutionary forces but they were supported as well by many Aeolians and some non-Greek Lydians and Carians. The outcome of the war was decided in the naval battle of Lade Islet.
Dionysius of Phocaea was the commander-in-chief of the Greek fleet, being the ablest Ionian admiral. Phocaea was a Greek city-state on the linguistic-dialectic border between the Ionian and the Aeolian Greeks of Asia Minor, on the Aegean coast between the Aeolian Kyme and the Ionic Smyrna. The city was Ionic (with an Aeolian minority) and small comparing to the mentioned neighbouring large cities, but it was a great naval power with many colonies around the Mediterranean, especially in the western part of it. Marseille (anc. Massalia), Monaco (anc. Monoecos Herakles’ Limen), Sain Tropez (anc.  Athenopolis), Avignon (Auenion), Arles (Theline), Nice (Nikaia), Alicante (Akra Leuke), probably Barcelona (Greek Kallipolis, later conquered by the Barcid Carthaginians and renamed to Barcinon) and finally Velia (Elea or Hyele, home of the Eleatic philosophers) are some renowned  modern French, Spanish and Italian cities founded by Phocaean colonists.






Σύγχρονη ανακατασκευή της Αργούς, του σκάφους των Αργοναυτών ή πιθανώς της ναυαρχίδας τους, από τον Σύλλογο “Αργοναύτες 2008” (τους οποίους με την ευκαιρία συγχαίρω για το έργο τους). Επρόκειτο μάλλον για μία πρώιμη πεντηκόντορο της εποχής του Χαλκού.


Οι Αργοναύτες στάθμευσαν πρώτα στη Λήμνο, όπου ο Ιάσων συνδέθηκε ερωτικά με τη βασίλισσα Υψιπύλη, από την οποία απέκτησε δύο γιους. Ενας από αυτούς, ο Εύηνος, βασίλευε στο νησί κατά τον Τρωικό πόλεμο. Το συγκεκριμένο επεισόδιο ερμηνεύεται ενίοτε ως αποικισμός της Λήμνου και της γειτονικής Ιμβρου από Μινύες (Τόυνμπη, Μάιρς κ.α.). Κατά τα Τρωικά, τα αναφερόμενα νησιά δεν συντάχθηκαν με τους Αχαιούς, τουλάχιστον από την αρχή, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν κατοικούντο τουλάχιστον μερικώς από Ελληνες, επειδή βρίσκονταν κοντά στις ακτές της Τρωάδας και της Θράκης και θα ήταν υποχρεωμένα να ενταχθούν στην τρωική συμμαχία. Εξάλλου τα εμπορικά τους συμφέροντα πιθανώς ταυτίζονταν με εκείνα των Τρώων. Άλλες πηγές μας πληροφορούν πως μετά την καταστροφή της Τροίας, η Λήμνος και η Ιμβρος καταλήφθηκαν από Πελασγούς, οι οποίοι δεν ήταν ελλαδικοί Πελασγοί αλλά μη-Ελληνες Τυρρηνοί από τη Λυδία, πρόγονοι των Ετρούσκων της Ιταλίας. Οι Πελασγοί/Τυρρηνοί εκδίωξαν τους Μινύες. Τα δύο νησιά κατέστησαν πάλι ελληνικά στους Αρχαϊκούς χρόνους, όταν οι Αθηναίοι τα κατέλαβαν, εκδίωξαν τους Τυρρηνούς/Τυρσηνούς και τα αποίκισαν.

mycenaean2 Συνεχεια αναγνωσης

KING ARTHUR (PART IIΙ): Some literary, archaeological and historical evidence


A replica of the Sutton Hoo helmet which was discovered in an Anglo-Saxon burial. At first, the Anglo-Saxons met large difficulties after their landing on the British shores and some of them had to return to their ancestral home in modern Germany. But after the alleged death of Arthur or the possibly historical military commander of the Britons that he represents (or the fall of the dynasty that he represents), they finally gained military superiority over the latter, conquering the lands that later became England.

Late Roman helmet2
A Late Roman helmet rather of Persian distant origin, used also by the Briton inheritors of the Roman military tradition.

By Periklis Deligiannis
If Arthur was an historical personality, he probably had his headquarters in contemporary Southwestern England, the land of the Dumnonii and their sub-tribes, where Tintagel and Cadbury are located. It is likely that he was a Dumnonian. However, many researchers believe that he came from other British regions, with the stronger versions being the ones of Wales and modern Northern England or Lowland Scotland (theory of a ‘Northern Arthur’). Concerning the opinions on the origin and the seat of Arthur (which are not as strongly supported by the existing data as that of Dumnonia), I will mention only the following: the legends on Arthur often connect him with Brittany (West Armorica) and the rest of Northern Gaul, while it should also be observed that the main directions of the Anglo-Saxon advance followed the British south coast and the Thames Valley. If Arthur resided in Wales or Northern Britain, it would be difficult for him to have frequent contacts with Gaul or restrain the “spearhead” of the Saxon invasion.
According to Geoffrey, when Arthur campaigned in Gaul, he left Mordred, his nephew, as protector of his throne. Mordred usurped his power together with his queen, Guinevere. Arthur faced the usurper and his forces on the banks of the River Camel. In the bloody battle, all the knights were killed except three. Arthur and Mordred were among the survivors, then clashing themselves in a duel. Arthur surprised Mordred and wounded him mortally. Before he drop dead, he managed to strike Arthur with a crushing blow on his face. After the battle, nine hooded women carried Arthur on a boat to the island of Avalon (Insula Avallonis), where he died. According to the Welsh legend, the king survived and still lives sleeping in a cave near Avalon, waiting for the right moment to return to his people and to evict the barbarians from Britain. Geoffrey seems to adopt the Welsh legend, because he does not mention that Arthur died. However it is recognized that if Arthur was buried somewhere, his grave was in the mythical island of Avalon, of unknown location.





Dendra1Η  μυκηναϊκή πανοπλία των Δενδρών της Αργολίδας (15ος αι. π.Χ.) ανήκει στην ίδια περίοδο κατά την οποία κατά την άποψη μου, έλαβε χώρα η Αργοναυτική εκστρατεία. Στην κορυφή της πανοπλίας διακρίνεται η χαρακτηριστική Οδοντόφρακτη περικεφαλαία η οποία σε αυτήν την περίπτωση έχει χάλκινες παραγναθίδες για την προστασία του επέτη.

Οι δύο πρωτες στήλες αφορούν τους ήρωες της εκστρατείας και την πόλη προέλευσης τους σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς. Συνέταξα και πρόσθεσα την τρίτη στήλη του πίνακα, προκειμένου να παρουσιάσω τα φύλα-φορείς των παραδόσεων ή λατρειών των αντίστοιχων ηρώων ή τα φύλα που κατοικούσαν τις αναφερόμενες πόλεις. Ο Ηρακλής αναφέρεται ως Θηβαίος, ωστόσο ήταν ήρωας των Αχαιών, ίσως και ο Υλας. Γι’ αυτό τον λόγο αντιστοιχώ στη Θήβα τους Καδμείους, οι οποίοι την ήλεγχαν με βεβαιότητα επί Αργοναυτικών.


Ιάσων/    Ιωλκός/    Μινύες
Ακαστος/    Ιωλκός/    Μινύες
Αδμητος/    Φερές/    Μινύες
Πηλέας/    Φθία/   Αχαιοί
Αιθαλίδης/   Αλόπη/   Αχαιοί
Ε(ύ)ρυτος/   Αλόπη/   Αχαιοί
Εχίων/   Αλόπη/   Αχαιοί
Ευρυδάμας/   Κτιμένη/   Δόλοπες
Αστερίων/   Πειρεσίες/   Λαπίθες
Πολύφημος/    Λάρισα/   Λαπίθες
Κόρωνος/   Γυρτών/   Λαπίθες
Ιφικλος/   Φυλάκη/   Μινύες
Μόψος/   Τίταρος/   Λαπίθες

Ορφέας/   -/   Θράκες
Κάλαϊς/   -/   Θράκες
Ζήτης/   -/   Θράκες

Μελέαγρος/   Καλυδών/   Αιτωλοί(;)
Λαοκόων/   Καλυδών/   Αιτωλοί(;)
Ιφικλος/   Πλευρών/  Αιτωλοί(;)

Συνεχεια αναγνωσης

KING ARTHUR (PART IΙ): Some literary, archaeological and historical evidence


Spangenhelm Hofbourg Museum
The spangenhelm, of Sarmatian origin, became popular in both Romans and barbarians because of its cheap cost of construction and the effective protection that offered. Its construction was simple, made of metal fragments which were bound tightly together. Especially towards the end of the Western Empire and after that, the spangenhelm variety of helmets became rather the most popular group. This group was also used by some Romano-Britons and their Anglo-Saxon enemies.


A Romano-Briton of the 5th cent. AD with his hound, possibly watching the Anglo-Saxon enemy. He is holding the standard of the Dragon, of Sarmatian origin, and wears a Late Roman helmet of Persian design. The strong Iranian influences on the Late Roman army survived for a long time among the Briton fighting men (reenactment by Britannia)
By Periklis Deligiannis
According to legend, when King Arthur needed a new sword, the Lady of the Lake emerged from the water and handed him the sword Excalibur. The sword’s name probably derives from the Roman ‘Caliburnus’ meaning ‘steel’ and indicates the material of the blade. Excalibur’s episode is likely rooted in the known Celtic ritual of dropping the swords of mighty warriors who died, in lakes or rivers to symbolize their passage to the netherworld. Archaeologists have found countless ancient swords at the bottom of lakes and rivers of Britain and other Celtic lands. However, the Sarmatians had also similar traditions. The Sarmatians and the Iranian nomads generally attributed (as the Celts did) “magical properties” in their swords surrounding them with respect, a custom which survived in the tradition of Medieval European Chivalry. Here, the Celtic tradition correlates with the Sarmatian tradition.
Chretien de Troyes quotes that Arthur lived in the strong fortress of Camelot, from where he controlled his territory living a rather luxurious life. Some scholars believe that Camelot was the Roman Camulodunum (modern Colchester) because this toponym is analyzed as ‘Camelot-dun’. The Celtic word dun means the fortress, e.g. Lund-dun i.e. modern London, Lug-dun modern Lyon (Roman Lugdunum) etc. However, perhaps there were some other Briton towns also named Camelot/Camulon (Camulum). The hypothetical Camelot of the 5th-6th centuries would have been a wooden fort on a hilltop, according to the British Celtic stereotype. In 1542, John Lelant, a researcher and collector of archaeological finds, observed in modern Somerset, the existence of the River Cam and two villages known as West Camel and Queen Camel. The three toponyms are originated from the same verbal root ‘Cam’ as “Camelot.” In a distance of 7 km from the Camel villages, Lelant observed the Cadbury hill. In the 16th century, the hill was found surrounded by four rows of defensive ramparts and moats. These were the fortifications of a fortress of impressive size. Lelant thought that he spotted the legendary Camelot at Cadbury hill, but he had no archaeological evidence to prove it. In the 1950s, British archaeologists began excavations at Cadbury hill and confirmed the existence of a large fortress of the Dark Ages. At its southwestern part, they discovered the foundations of the main gate and confirmed the existence of a wooden wall with a very long perimeter. The inner rampart was made of wood and stones, a style unique to Britain, found only in Cadbury. The fortress was dated to the 4th-5th centuries, from the utensils and other items found inside. This is probably the biggest British fort of this age, with a probable area of 7-8,000 square meters. Although only a part of its area is excavated, it is obvious that it was the seat of a powerful commander of the 4th-5th centuries.


Τα θεμέλια της αξίας

Leave a comment


Γράφει ο Περικλής Δημ. Λιβάς

βασισμένο στο δοκίμιο του
Kelley L. Ross, Ph.D.
The Foundations of Value, Part I
Logical Issues:  Justification (quid facti),
First Principles, and Socratic Method
after Plato, Aristotle, Hume, Kant, Fries, & Nelson


Μέρος πρώτο

Θέματα Λογικής : Αιτιολόγηση
Πρώτες Αρχές και Σωκρατική μέθοδος

“Γνωρίζουμε κάτι, μόνο όταν συλλάβουμε το γιατί του”
Αριστοτέλης – Φυσικά 194b19

Ανέκαθεν θαύμαζα τους εμβριθείς διαλόγους που περιλαμβάνει η αρχαία Ελληνική γραμματεία στα φιλοσοφικά έργα. Όχι τόσο για την πρωτοτυπία των θεμάτων τους αλλά για την μέθοδο με την οποία οι συνομιλητές  συντόνιζαν την νοητική και εκφραστική τους ικανότητα όπως οι μουσικοί χορδίζουν τα όργανά τους πριν την παράσταση, ώστε να μπορούν να συζητήσουν αντιλαμβανόμενοι τα ίδια νοήματα με απλές, διόλου απλοϊκές φράσεις, οι οποίες έπαιζαν τον ρόλο του διαπασών.

Αν ήθελε κάποιος να υποστηρίξει μια άποψη, ιδέα ή σκέψη, όφειλε να παρουσιάσει στο ακροατήριο και τους λόγους βάσει των οποίων είχε οδηγηθεί σε αυτήν και ο συλλογισμός έμοιαζε κάπως έτσι : ” πιστεύω την πρόταση Α λόγω του αιτίου Β ” ή ” λόγω του αιτίου Β συμπεραίνω την πρόταση Α ” .

Η μέθοδος αυτή δεν ήταν άλλη από την Λογική την οποία εισήγαγε ο Αριστοτέλης ως ένα σύνολο κανόνων με βάση το οποίο σκεφτόμαστε, συννενοούμαστε και επιχειρηματολογούμε. Βέβαια το σύστημα αυτό έχει ως προαπαιτούμενο την σωστή χρήση της γλώσσας ή οποία αντανακλά την λειτουργία της σκέψης και κατά συνέπεια την αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας. Η σχέση γλώσσας – πραγματικότητας ήταν ύψιστης σημασίας για τον Αριστοτέλη και μπορούμε να πούμε ότι η αρχαία Ελληνική γλώσσα τον συνηγορούσε καθώς πέρα από το ότι απετέλεσε την μήτρα πολλών άλλων, ήταν και είναι μοναδική σε τομείς όπως μεταξύ άλλων η ακριβολογία, η κυριολεξία το λεξιλόγιο και η λεξοπλασία.

Ο Αριστοτέλης παρατήρησε δύο κρίσιμα σημεία σχετικά με την ακολουθία των αιτιάσεων της Λογικής. Πρώτα πρέπει να μπορούμε να αποδείξουμε το πως η Α δικαιολογεί την Β  και η Γ την Α. Λογική είναι μόνο η περιγραφή του πως η Γ υπονοεί τις Α και Β  ή ότι οι Α και Β είναι λογικές συνέπειες της Γ. Η Λογική μπορεί να αποδείξει τις Α και Β με βάση την Γ αλλά δεν μπορεί να αποδείξει την Γ χωρίς περαιτέρω αιτιάσεις π.χ. τις προτάσεις Δ, Ε, ή Ζ.

Η Λογική από μόνη της αρκεί να διασφαλίσει μόνο την αλήθεια των συμπερασμάτων της εφόσον οι προυποθέσεις είναι επίσης ορθές. Έτσι παραμένει η άβολη αλλά αναμφισβήτητη αλήθεια γι’ αυτήν, ότι μπορεί κάποιος να είναι απόλυτα λογικός αλλά έχοντας λανθασμένες προϋποθέσεις, να μην λέει ποτέ κάτι αληθινό.

Αν συνεχίσουμε να δίνουμε αιτίες στις αιτίες, τότε μιλάμε για οπισθοδρόμηση των αιτίων. Το ότι αυτή η οπισθοδρόμηση δεν μπορεί να συνεχίζεται στο άπειρο, είναι το δεύτερο σημείο για τον Αριστοτέλη κι αυτό διότι αν δεν υπάρχει τέλος στις αιτιάσεις μας τότε τίποτε δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί.