Home

A SMALL SPARTA FAR AWAY FROM GREECE: THE LIPARIAN ISLES

2 Comments

By  Periklis Deligiannis

 

Aristonothos

Aristonothos vase 700-650 BC

The renowned “Aristonothos vase” (about 700-650 BC) manufactured in Magna Graecia by Aristonothos and discovered in Caere of Etruria (Etruscan Caisra). Its vase-painting of a naval battle (image below) provides us with a very good representation of the ships used by the Greek and the Etruscan sea-fighters (almost identical), and of naval warfare during the acme of the Aeolidae Islands (Archaic period).


The Aeolidae (Aeolian) or Liparae (Liparian) Isles is a cluster of small islands in Sicily,  northwest of the Straits of Messina. In this article I will deal with an unknown aspect of their history which is related with a very interesting episode of the ancient Greek colonization.
In Sicily, around 580 BC, the Selinuntian Greek colonists finally resigned from claiming disputed lands from their Geloan brethren (in which lands, Acragas was founded) in exchange for aid by Dorian settlers coming from Rhodes and the Anatolian Greek colony Cnidos (Knidos), who arrived in western Sicily through Gela. Pentathlos, the leader of the Rhodian and Cnidian colonists, was a Cnidian like most of his men.
The Selinuntians used the Cnidian and Rhodian reinforcements in their ongoing war against the Elymians and the Phoenicians. They helped them to establish a new Greek colony at Cape Lilybaion (Latin Lilybaeum), just 10 kilometers south of Motya. They were trying to establish a new Doric power against Motya (the main Punic colony on the island) and Carthage, while they would deal with the subjugation of the Elymian Segesta which resisted stubbornly their expansion. The Selinuntians, Cnidians and Rhodians joined forces against the Elymi, Sicilian-Phoenicians and Carthaginians.
Diodorus Siculus states that the main battle between the two blocs took place near Lilybaeum, obviously in the hinterland between Selinus (Selinunte) and Segesta. Pentathlos was killed; the Greeks were defeated (580/576 BC) and immediately after, the Elymi and the Carthaginians attacked Lilybaion and drove off from there the Cnidians and Rhodians.

More

Advertisements

AN INTRODUCTION TO THE POLISH HUSSARS (16th-17th cent.): Evolution, weaponry and tactics

Leave a comment

By Periklis Deligiannis

 

harquebus
A short-barreled harquebus (below) and a pistol (above) of the Polish-Lithuanian Hussars (source: kismeta.com).

429

Semi-cuirasses and helmets of Polish hussars of the mid-17th century (National Museum, Krakow). The armor in the background is accompanied by the renowned wing-construction.

In 1386 the Polish Kingdom and the Grand Duchy of Lithuania were united on the basis of a personal union under the Lithuanian Jagiellonian monarchs. Ladislaus (Russ. Vladislav) II Jagiello, the duke of Lithuania, married Hedwige, the queen of Poland. The royal couple joined their dominions forming a new strong Roman Catholic kingdom centered on Krakow, which included large Eastern European areas. The new state included Lithuania, modern Belarus, most of modern Poland and Ukraine and parts of modern Russia. The Jagiellonian borders were quite close to the Russian metropolises Moscow, Novgorod and Tver. In 1410 the Polish-Lithuanian forces crushed the Teutonic Knights at the Battle of Grunwald (Tannenberg), ensuring a territorial outlet to the Baltic sea for the binary kingdom. Simultaneously the Lithuanians regained Samogitia from the Teutonic Order. Soon afterwards, the princes of Moldavia and Wallachia became vassals of Ladislaus, thereby the Polish-Lithuanian power reached the Black Sea. The Polish-Lithuanian Commonwealth was ruled by a Sejm (parliament) of aristocrats and an elected monarch, who was elected by the Polish nobles among the Lithuanian dukes. In 1413 the Polish and Lithuanian nobles confirmed the Polish-Lithuanian union with a treaty.
The Catholic Commonwealth faced the threat of the Muslim Ottomans on its southern borders and of the Orthodox Russians in the East. Moreover, the majority of its people were of Russian origin (who later mostly evolved to the nations of the Ukrainians and Belarusians). At the same time, Poland-Lithuania followed an expansionist policy against the Germans with whom was bordering in the North and West. Ladislaus III, who was also king of Hungary, tried to stem the Turkish advance at Varna (Bulgaria) but he was defeated (November 1444) and the Commonwealth lost permanently the two Danubian principalities. In contrast, the Poles-Lithuanians achieved major victories over the Germans. In 1454 the former conquered some territories from the Teutonic Knights, thus starting the “Thirteen years’ war.” The war ended in 1466 with the Commonwealth being the winner which imposed its overlordship on the Teutonic Knights and won the districts of Pomerellen and Ermland, and the strategic port of Gdansk (Danzig). The Poles-Lithuanians managed to stop the German counter-attack and the Ottoman attack, but failed to achieve the same against the Russians. Since the mid-15th century, the aggressive Grand Duchy of Muscovy pressed hard Lithuania, managing to capture large areas with Russian population, including the major cities of Smolensk and Chernigov. In 1514 the Poles-Lithuanians overwhelmingly defeated the Muscovite army at the battle of Orsza (1514) and later regained Smolensk, Chernigov and other areas.

More

Ο ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (IS) ΚΑΙ Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ

12 Comments

 [Λόγω των τελευταίων δραματικών εξελίξεων στην περιοχή, δίνω προτεραιότητα στο παρόν άρθρο το οποίο ανανέωσα]

Π.Δεληγιάννης

fighters

Πηγή φωτογραφίας:  shark-tank.com 


Βρισκόμαστε πλέον στον Σεπτέμβριο, αλλά ήδη από τον Ιούνιο του 2014 ο Δυτικός κόσμος υπέστη ένα μικρό σοκ από τις αναπάντεχες στρατιωτικές επιτυχίες της IS, πρώην ISIS (Islamic State of Iraq and Al-Shams δηλαδή ‘Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (Συρίας-Λιβάνου)’ και τώρα  απλά ‘Islamic State’/IS  μετά την τρίτη πρόσφατη αλλαγή του ονόματος της). Τοτε η  εν λόγω οργάνωση τζιχαντιστών Σουνιτών η οποία είχε ήδη καταλάβει τη Φαλούτζα και άλλες σημαντικές πόλεις του Ιράκ (Σουλεϊμάν Μπεγκ, τμήμα της Ραμαντι  κ.α.), κατόρθωσε μετά από σύντομη πολιορκία να καταλάβει τη Μοσούλη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας (2.000.000 κάτοικοι) και άτυπη πρωτεύουσα του σουνιτικού αραβικού τμήματος της.  Η πτώση της Μοσούλης προκάλεσε συναγερμό όχι μόνο στη Βαγδάτη αλλά και σε αρκετές Δυτικές πρωτεύουσες και στη Μόσχα, οι οποίες βρίσκονται ενώπιον μίας ακόμη αναζωπύρωσης της ισλαμιστικής απειλής.
Σε αυτόν τον «κεραυνοβόλο πόλεμο» της IS μαζί με τους περίπου 10.000 πλέον μάχιμους της, επιχειρούν αρκετές ακόμη χιλιάδες Σουνίτες ισλαμιστές από το Ιράκ, τη Συρία και άλλες μουσουλμανικές χώρες, οι οποίοι δεν ανήκουν απευθείας στην οργάνωση αλλά συμπράττουν μαζί της με σκοπό την κατάληψη της Βαγδάτης και την ανατροπή της κυρίως σιιτικής κυβέρνησης της. Οι προελαύνοντες έχουν ενισχυθεί ακόμη και με Τσετσένους και Νταγκεστανούς μαχίμους, αντιπάλους της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σήμερα (Σεπτεμβριος 2014) παρότι ο ιρακινός στρατός και οι σιιτικές εθνοφυλακές απέκρουσαν τους εισβολείς, η Βαγδάτη συνέχιζει να απειλείται από τα δυτικά, από την κατεύθυνση της Φαλούτζα και της Ραμαντί, και από τα βόρεια από την πλευρά της Ντουλουίγια και του Τικρίτ.
Ας δούμε τις καταβολές τις ISIS (τωρινή IS) και τα ευρύτερα γεωπολιτικά και ιστορικά πλαίσια εντός των οποίων εντάσσονται τα πρόσφατα γεγονότα στο βόρειο Ιράκ:

situation

Κατάσταση στις 14 Αυγούστου: Οι περιοχές που έχει καταλάβει η ISIS (ΙΚΙΛ) και οι συμμαχικές της οργανώσεις στο Ιράκ και τη Συρία σημειώνονται με μωβ χρωμα (έλεγχος) και ροζ (επιρροή στις ημιέρημες και έρημες εκτάσεις).  Με πράσινο: οι περιοχές των καθεστώτων της Βαγδάτης και του Ασαντ. Με πορτοκαλί: οι φιλοδυτικοί Σύριοι επαναστάτες. Με κίτρινο: οι Κουρδικές περιοχες  (πηγή: Spiegel).

Συνεχεια αναγνωσης

ΟΙ ΟΥΣΑΡΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ: ΕΞΕΛΙΞΗ, ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Leave a comment

harquebus
Κοντόκαννο αρκεβούζιο (κάτω) και πιστόλα (ανω) Πολωνών ουσάρων (πηγή: kismeta.com).

429Πανοπλίες και κράνη ουσάρων, περί τα μέσα του 17ου αιώνα (Εθνικό Μουσείο, Κρακοβία). Η πανοπλία στο βάθος συνοδεύεται από την περίφημη κατασκευή φτερών η οποία προσαρμοζόταν στη σέλα.

Το 1386 το Πολωνικό Bασίλειο και το Λιθουανικό Mεγάλο Δουκάτο συνδέθηκαν με προσωπική ένωση υπό τους Λιθουανούς Γιαγκελόνους (Jagiello) μονάρχες. O Λαδίσλαος (Βλαδίσλαος) Β΄ Γιαγκέλo, δούκας της Λιθουανίας, νυμφεύθηκε τη βασίλισσα της Πολωνίας Εδβίγη. Το βασιλικό ζεύγος ένωσε τις κτήσεις του σχηματίζοντας ένα ισχυρό ρωμαιοκαθολικό βασίλειο με κέντρο την Κρακοβία, το οποίο περιελάμβανε μεγάλες ανατολικοευρωπαϊκές εκτάσεις. Το νέο κράτος περιελάμβανε μεγάλο μέρος της σύγχρονης Πολωνίας, τη Λιθουανία, τη μεταγενέστερη Λευκορωσία, το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας και τμήματα της σύγχρονης Ρωσίας. Τα γιαγκελόνια σύνορα βρίσκονταν αρκετά κοντά στις ρωσικές μητροπόλεις Μόσχα, Νόβγκοροντ και Τβερ. Το 1410 οι πολωνικές-λιθουανικές δυνάμεις συνέτριψαν τους Τεύτονες Ιππότες στη μάχη του Γκρούνβαλντ (Τάννενμπεργκ), εξασφαλίζοντας οριστικά τη διέξοδο στη Βαλτική για το δυαδικό βασίλειο τους. Τότε οι Λιθουανοί ανέκτησαν από το Τευτονικό Τάγμα τη Σαμογιτία. Λίγο αργότερα οι ηγεμόνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας έγιναν υποτελείς του Λαδίσλαου, με αποτέλεσμα η πολωνική-λιθουανική ισχύς να επεκταθεί έως τον Εύξεινο Πόντο. Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κυβερνάτο από μία Δίαιτα (κοινοβούλιο) αριστοκρατών και έναν αιρετό μονάρχη, ο οποίος εκλεγόταν από τους Πολωνούς ευγενείς μεταξύ των Λιθουανών δουκών. Οι ευγενείς επισφράγισαν την πολωνική-λιθουανική ενότητα το 1413 με σχετική συνθήκη. Η καθολική Κοινοπολιτεία αντιμετώπιζε την απειλή των Οθωμανών στα νότια σύνορα της και των ορθοδόξων Ρώσων στα ανατολικά. Εξάλλου, το μεγαλύτερο μέρος των υπηκόων της είχε ρωσική καταγωγή (οι οποίοι αργότερα μετεξελίχθηκαν στα έθνη των Ουκρανών και των Λευκορώσων). Παράλληλα, η Πολωνία-Λιθουανία ακολουθούσε επεκτατική πολιτική έναντι των Γερμανών με τους οποίους συνόρευε στα βόρεια και στα δυτικά της. Ο Λαδίσλαος Γ΄, ο οποίος ήταν και βασιλιάς της Ουγγαρίας, προσπάθησε να ανακόψει την τουρκική προέλαση στη Βάρνα της Βουλγαρίας αλλά ηττήθηκε (Νοέμβριος 1444) και η Κοινοπολιτεία έχασε οριστικά τις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αντίθετα, οι Πολωνοί-Λιθουανοί πέτυχαν μεγάλες νίκες επί των Γερμανών. Το 1454 απέσπασαν εδάφη από τους Τεύτονες Ιππότες με τους οποίους ενεπλάκησαν στον σκληρό «Δεκατριαετή πόλεμο». Ο πόλεμος έληξε το 1466 βρίσκοντας νικήτρια την Κοινοπολιτεία η οποία επέβαλε την επικυριαρχία της στους Τεύτονες και τους απέσπασε την Πομερελλία, την Ερμλανδή και τον στρατηγικό λιμένα του Γκντανσκ (Ντάντσιχ). Οι Πολωνοί-Λιθουανοί κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τη γερμανική αντεπίθεση και τους Οθωμανούς, αλλά δεν κατάφεραν το ίδιο με τους Ρώσους. Από τα μέσα του 15ου αι. το επιθετικό μεγάλο δουκάτο της Μοσχοβίας πίεσε αφόρητα τη Λιθουανία κατορθώνοντας να της αποσπάσει μεγάλες εκτάσεις με ρωσικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων πόλεων Σμολένσκ και Τσερνίγκοφ. Το 1514 οι Πολωνοί-Λιθουανοί νίκησαν συντριπτικά τον μοσχοβίτικο στρατό στη μάχη της  Όρζα (Orsza, 1514) .

Συνέχεια αναγνωσης