Harold Bluetooth’s Vikings were Polish mercenaries


By  Gunver Lystbaek Vestergaard


As part of an international team of researchers, archaeologists at Aarhus University can reveal that a large part of Harold Bluetooth’s Viking army consisted of foreigners – possibly from Poland.


The story of Harold Bluetooth, who converted the Danes to Christianity and unified the Kingdom of Denmark during the Viking Age, is one of the most archetypal Danish stories in existence. Bluetooth’s achievements are immortalised at places such as the rune stones in Jelling, which date from the tenth century.

It was previously believed that Harold Bluetooth’s Viking army mainly consisted of ‘native’ Danish solders. However, archaeologists from institutions including Aarhus University can document via analyses of skeletons found at the burial site at Trelleborg on the Danish island of Zealand that many of the soldiers – possibly more than half – were actually foreigners.




Ρωμέικα Οικόσημα



Από το ιστολόγιο protostrator.blogspot.gr



Οικόσημα αυτοκρατορικών οικογενειών
(Imperial families’ coats of arms)


ARMOUR OF THE SPARTANS and other Lacedaemonians


Metropolitan museum of art
The typical Greek muscled thorax of Late Classical and Hellenistic age. This one belongs to the 4th century BC. Following the battle of Leuctra (371 BC) the Spartan and the other hoplite armies introduced its use more  imperatively  (Metropolitan Museum of Art, photo by ‘Emiliano Zapata’).


By  Periklis  Deligiannis
The Geometric bell-type cuirass was the main type of armor of the Greek hoplite during the Archaic age (700-479 BC) and was the most popular among the Spartans of this era. At the end of the 6th century BC, the hoplites bearing bronze armour adapted to this a row of metal, leather or linen protective strips (called pteruges, i.e. wings) and later a double row, thus complementing the protection of the lower part of their body. At the same time, there was a massive shift of preference of the Greek hoplites to the linothorax (λινοθώραξ), that is the linen cuirass, and secondarily to the leather one. In the 5th century BC the linen cuirass largely supplanted the leather one and limited the use of the metal armour, thereby becoming the most popular Greek thorax. The linen and leather thoraxes were not used to any significant extent by the Spartans, however it seems that they were the prevailing ones in the other categories of Lacedaemonians (the other free inhabitants of the Spartan/Lacedaemonian state, except the Spartans). The Greek cuirasses made of flexible materials could be partially covered with bronze scales or plates that were stitched to the linen or leather base. These variations do not seem to be ever used by the Spartan or generally the Lacedaemonian hoplites.

Following the Greco-Persian Wars, the engraved depiction of the male anatomy of the Archaic bell-type bronze armor became sculpted, evolving to the new muscled or anatomical type. At the same time, its bell-type end was extended gradually downwards covering the abdomen and groins, thus substituting the Archaic protective bronze plate of this area, called ‘mitra(μίτρα). In the final form of the anatomical armor, the male muscles are depicted accurately on its surface. Simultaneously, the protection of the lower part of the torso was achieved by two rows of leather or linen strips (but not longer brazen ones). The muscled bronze cuirass was the one that prevailed overwhelmingly among the Spartan omoioi (full citizens, the elite force of the Spartan/Lacedaemonian army). It was an expensive armor, but it was the dominant among the Spartan hoplites because essentially the only luxury that they were allowed by the state was the expensive military equipment.




Metropolitan museum of art

Ο τυπικός αρχαίος ελληνικός μυώδης θώρακας της Υστερης Κλασσικής και της Ελληνιστικής περιόδου. Ο συγκεκριμένος ανήκει στον 4ο αι. πΧ. Μετά τη μάχη των Λευκτρων, ο Σπαρτιατικός και οι άλλοι ελληνικοί οπλιτικοί στρατοί  υιοθέτησαν τη χρήση του  (Metropolitan Museum of Art,  photo by ‘Emiliano Zapata’).

Ο  παλαιός κωδωνόσχημος θώρακας (προερχόμενος από τη Γεωμετρική περιοδο) αποτέλεσε τον βασικό θώρακα του Έλληνα οπλίτη της Αρχαϊκής (700-479 πΧ) και ήταν ο πλέον δημοφιλής για τους Σπαρτιάτες της εποχής. Περί τα τέλη του 6ου αιώνα πΧ, οι οπλίτες που έφεραν μεταλλικό θώρακα προσάρμοσαν σε αυτόν μια μονή και αργότερα διπλή σειρά από μεταλλικές, δερμάτινες ή λινές λωρίδες (πτέρυγες), συμπληρώνοντας την προστασία του κάτω μέρους του σώματος τους. Την ίδια εποχή υπήρξε μια μαζική στροφή των Ελλήνων οπλιτών προς τον λινό θώρακα, και δευτερευόντως προς τον δερμάτινο. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. ο λινός εκτόπισε σε μεγάλο βαθμό τον δερμάτινο και περιόρισε την χρήση του μεταλλικού, γινόμενος ο πιο δημοφιλής ελληνικός θώρακας. Οι λινοί και οι δερμάτινοι θώρακες δεν χρησιμοποιήθηκαν σε αξιόλογο βαθμό από τους Σπαρτιάτες (ομοίους), ωστόσο φαίνεται ότι επικρατούσαν στις άλλες κατηγορίες Λακεδαιμόνιων. Οι θώρακες από εύκαμπτο υλικό μπορούσαν να είναι εν μέρει καλυμμένοι με ορειχάλκινες φολίδες ή πλάκες που ήταν ραμμένες στην βάση (υποκάμισο) από λινό ή δέρμα. Αυτές οι παραλλαγές δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκαν ποτέ από τους Σπαρτιάτες ή γενικά τους Λακεδαιμόνιους.
Μετά τους Περσικούς πόλεμους, η εγχάρακτη απόδοση της ανδρικής ανατομίας του κωδωνόσχημου θώρακα έγινε ανάγλυφη, εξελίσσοντας τον σε νέο τύπο, τον μυώδη ή ανατομικό. Παράλληλα η κωδωνοειδής απόληξη του «κατέβηκε» βαθμιαία προς τα κάτω, καλύπτοντας την κοιλιά και την βουβωνική περιοχή, υποκαθιστώντας έτσι την αρχαϊκή μήτρα. Στην τελική μορφή του ανατομικού θώρακα, οι μύες αποδίδονται πιστά επί της επιφάνειας του. Παράλληλα η προστασία του κάτω μέρους του κορμού δίδεται από δύο σειρές δερμάτινων ή λινών πτερύγων (αλλά όχι πλέον ορειχάλκινων). Ο μυώδης θώρακας ήταν αυτός που επικρατούσε συντριπτικά μεταξύ των ομοίων (πλήρεις πολίτες). Επρόκειτο για έναν ακριβό θώρακα, ωστόσο ήταν ο επικρατέστερος στους Σπαρτιάτες οπλίτες της επειδή η μόνη πολυτέλεια που τους επιτρεπόταν ουσιαστικά, ήταν η αγορά ακριβού στρατιωτικού εξοπλισμού.

Συνεχεια ανάγνωσης



The Germanic tribes around AD 50. The tribes of the North Sea, the Rhine-Weser area and the Elbe had probably a strong pre-Teutonic (‘Germani’?) ethnic component.


By Periklis Deligiannis
[NOTE: This article is actually a part of my published  book  The Celts, Athens 2008, unfortunately available only in Greek.]
…. Apart from the most considerable Boii and Volcae peoples, other important Celtic tribes of central Europe were the Helvettii who originally were dwelling  in the valley of the river Main (modern Germany) before migrating to modern Switzerland, the Vendelici, the Norici, the Ambisontes, the Arabisci and others.
Of course, the Celts were not the only inhabitants of central Europe. In the 20th century, the study of place names and some archaeological data identified a large ethno-cultral group (and possibly linguistic) in the areas of modern Belgium, the Netherlands, Luxemburg and northern Germany, between the rivers Somme and Aller, which group did not speak neither Germanic nor Celtic (Gallic). These people possibly descended from the early Neolithic population of the region and they broadly adopted the Gallic culture but not the Celtic language (at least most of them). The people of the Lusatian culture in modern eastern Germany and Poland which was destroyed mainly by Scythian invaders (6th century BC), and the pre-Germanic inhabitants of Thuringia, northern Bohemia and other regions were possibly members of the same unknown ethnic group or groups. It was an unknown people (perhaps pre-Indo-European) who lived in a broad zone between the Celts and the Teutonics (Germanics) and most probably belonged to more than one linguistic group.




By  Periklis    Deligiannis


A  Thraco-Phrygian  helmet, characeristic of the pezetairoi (pikemen) of the Macedonian phalanx.


Spear-heads from 3rd-1st cent. BC Greece, probably originally parts of sarissae (the sarissa was the main weapon of the Macedonian phalanx).

The  Macedonian  phalanx  and  the  ‘manipula’  of  the  Roman  legion  were  the  two  most  successful  battle  formations  of  Antiquity.  The  Macedonian-type  phalanx  of  pikemen  (pezetairoi  in  Greek)  was  founded  by  Philip  II  of  Macedonia  in  the  mid-fourth  century  BC,  when  he  was  influenced  deeply  by  the  military  innovations  of  the  Athenian  general  Iphicrates  and  the  Theban  general  Epaminondas.  The  Macedonian-type  phalanx  had  a  great  course  in  history.  The  Macedonians  were  those  who  used  it  for  the  first  time,  and  then  bequeathed  it  to  the  Greek/Hellenistic  Kingdoms  that  finally  formed  after  the  disintegration  of  the  Empire  of  Alexander  the  Great.  Thus,  the  Macedonian-type  phalanx  was  used  by  the  Antigonid,  Lysimachid,  Seleucid,  Ptolemaic  and  Attalid  (Pergamene)  Greeks  and  also  by  the  Greek  Kingdoms  of  Bactria  and  India,  the  Hellenized  Kingdom  of  Pontus  and  other  lesser  Greek  and  Hellenized  states  of  the  Middle  East.  In  mainland Greece,  the  Epirotes,  the  Achaeans,  the  Boeotians  and  the  Spartans  formed  at  different  times,  their  heavy  infantry  as  Macedonian-type  phalanxes.  On the other hand,  the  Athenians  and  the  other  Greeks  of  mainland Greece,  and  also  the  Greeks  of  Sicily, Italy,  Gaul-Iberia  (Marseille/Massalia  and  its  colonies),  Cyrenaica  (modern  eastern Libya)  and  the  northern  Black  Sea,  never  adopted  this  type  of  phalanx.  Only  the  Tarantines  of  Magna  Graecia  formed  a  short-lived  Macedonian-type  phalanx  (leukaspis)  led  by  Pyrrhus  of  Epirus.

Continue reading

Older Entries

%d bloggers like this: