Home

Η ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΣΥΜΒΟΛΗ

14 Comments

 Περικλής Δεληγιάννης

agia sophia

Η εθνολογική προέλευση του σύγχρονου τουρκικού (οθωμανικού) έθνους είναι ένα ζήτημα το οποίο με έχει απασχολήσει  ιδιαίτερα, έχοντας δημοσιεύσει ήδη  μία σύνοψη της έρευνας μου πάνω σε αυτό (ως  τμήμα μίας  μελέτης μου με διαφορετικό γενικό θέμα). Ο στόχος μου είναι να δημοσιεύσω κάποια στιγμή ολόκληρη τη σχετική μελέτη μου, με την περιγραφή των μεθόδων που ακολούθησα, τους υπολογισμούς, τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν και την επίλυση τους, παραπομπές, λεπτομερή βιβλιογραφία κλπ. Για την ώρα παραθέτω μόνο μερικά στοιχεία:
Η έρευνα  της φυλετικής υπόστασης του σύγχρονου τουρκικού (οθωμανικού) έθνους και γενικά της ανθρωπολογικής Ιστορίας της Μικράς Ασίας, αποκαλύπτει ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία και τα αποτελέσματα της τουρκικής προώθησης στη Βυζαντινή Ανατολία. Κατά την Αρχαιότητα, υπήρχε έντονη ανθρωπολογική (μορφολογική) διαφορά ανάμεσα στους πληθυσμούς του δυτικού και του ανατολικού τμήματος της Μικράς Ασίας. Ο κυρίαρχος μορφολογικός ανθρωπολογικός τύπος στο πρώτο ήταν ο μεσογειακός, ενώ στο δεύτερο επικρατούσε ο ουραρτικός (γνωστός παλαιότερα στη διεθνή βιβλιογραφία και ως «αρμενοειδής», «προσθιοασιατικός», «ανατολικός αλπικός» κτλ.). Μαζί με αυτούς τους τύπους συνυπήρχαν σε μικρότερα ποσοστά ο ευρωπαϊκός αλπικός, ο διναρικός κ.ά.

Συνεχεια αναγνωσης

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΦΩΚΑΕΥΣ

1 Comment

Phocaea

Ancient_theatre_Focaea
Η θέση της Φώκαιας στη μικρασιατική ακτή μεταξύ της αιολικής Κύμης και της ιωνικής Σμύρνης. Κάτω: Το θέατρο της ελληνιστικής Φωκαιας.

Το 494/493 π.Χ. μια μικρή αλλά ισχυρή ελληνική ναυτική δύναμη έκανε την εμφάνιση της στις θάλασσες περί τη Σικελία, η οποία δημιούργησε σοβαρά προβλήματα σε Καρχηδόνιους και Ετρούσκους αντιπάλους των Ελλήνων της Δύσης. Λίγους μήνες νωρίτερα, η Ιωνική Επανάσταση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας (κυρίως Ιωνων και Αιολέων) εναντίον των Περσών βάδιζε στο τέλος της. Ο πόλεμος κρίθηκε στην ατυχή για τους Ίωνες ναυμαχία της Λάδης. Διοικητής του ελληνικού στόλου ήταν ο Φωκαέας Διονύσιος, ο ικανότερος Ίων ναύαρχος. Ο Διονύσιος προσπαθούσε να επιβάλει πειθαρχία στα απειροπόλεμα ιωνικά πληρώματα και να τα εξασκήσει εντατικά προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον φοινικικό στόλο των Αχαιμενιδών. Οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας είχαν μακρά ναυτική και στρατιωτική παράδοση και ισχυρούς πολεμικούς στόλους, όμως περνούσαν φάση παρακμής σε αυτόν τον τομέα. Οι προηγούμενοι αιώνες άνθησης είχαν προκαλέσει εφησυχασμό στους πολίτες τους οι οποίοι ενώ παλαιότερα ήταν περιζήτητοι μισθοφόροι στους στρατούς της Μέσης Ανατολής (αιγυπτιακό, λυδικό, περσικό κ.α.), τώρα είχαν παραμελήσει την πολεμική και ναυτική ετοιμότητα τους. Αυτήν την κατάσταση προσπάθησε να αλλάξει ανεπιτυχώς ο Διονύσιος, γνωρίζοντας ότι ο ιωνικός στόλος θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τους δεινούς ναυτικούς της Φοινίκης. Οι φοινικικές πόλεις ήταν υποτελείς των Περσών με υποχρέωση παροχής των στόλων τους σε περίπτωση πολέμου. Όμως σε κάθε περίπτωση θα συνέβαλαν στην πολεμική προσπάθεια των Αχαιμενιδών, αν επρόκειτο να βλάψουν τους Ελληνες εμπορικούς και ναυτικούς ανταγωνιστές τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

How Computer Science Has Changed Warfare

Leave a comment

 

This is an interesting infogram sent to me by the U.S.  Top  Computer Science Degrees, which I thank for this contribution in my site (especially B. Miller). Enjoy it.

Modern-Warfare

More

ON THE SASSANID ARMY – Part II

3 Comments

 

By  Periklis    Deligiannis

sassanian  cavalry

sassanian cavalry 2
A reconstruction of a Sassanian medium cavalryman by Ardeshir Radpour. He bears a mail cuirass, a helmet of composite structure with mail visor adopted by the Romans as well, forearm-guard plates, light lance, a composite bow of the Sacian type (heritage from the Parthian predecessors of the Sassanids) and a cavalry sword (Image by  Ardeshir  Radpour).

CONTINUED FROM PART I

The infantry (and partly cavalry) of the Qadisini and the ‘Immortals’ are also mentioned in the medieval sources (mainly Byzantine) as parts of the Sassanid army. The Qadisini were the Arabo-Aramaic people of Qadisiya (in Arabic), a Semitic region subject to the Persians in modern Western Iraq. The ‘Immortals’ (Varhranigan khvaday in Iranian) were the elite corps of the Persian army, the palace guard of the Great King, corresponding to the homonymous personal guard of the ancient Achaemenid kings of Persia. Xerxes’ ‘Immortals’ had fought against the Greeks in 480-479 BC without success. The Sassanian Empire, claiming steadily the whole Achaemenid heritage had reestablished this unit. Another unit under the direct orders of the Sassanid monarch was called ‘self-sacrificing heroes’. One of the commanders of this unit was of Byzantine origin. This possibly indicates that they were mercenaries or foreign fugitives sheltered by the Persians.

More

ON THE SASSANID ARMY – Part I

6 Comments

By  Periklis    Deligiannis

sassanian
A reenactment of a Sassanian horseman by Ardeshir Radpour. Note the common elements of his helmet with the Roman helmets of the Persian group in my article ON THE HELMET TYPES OF THE LATE ROMAN CAVALRY, mainly the strong backing in the eyebrow area and the composite construction. The Romans added cheek-protectors to the original Persian type. Note also the  mail visor of this  helmet (Image by Ardeshir  Radpour).

The Sassanids or Sassanians were a Persian priestly dynasty of Fars (Pars, Persis, the cradle of the Persians) who in 224-226 AD overthrew the Arsacid  royal dynasty of the Parthians and occupied the whole Parthian Kingdom thus turning it into Sassanid Kingdom. The Sassanid Empire was stronger than the Parthian, relying on a strong and large army. In this way, the Sassanians successfully dealt with a number of powerful enemies at their borders, mainly the Kushans (Tokharians), the Romans/Byzantines and the Hunnish tribes, especially the dangerous Ephthalites. The empire was maintained until the early 7th century, when a suicidal war of King Khosroes II against the Byzantines brought its exhaustion. Thereby when the armies of Islam appeared on the western border of the Sassanid Kingdom, its exhausted and dwindling army was almost unable to repel the invaders. By 649 AD, the whole Sassanid territory except the small Daylami country, was conquered by the Arabs and the last Sassanid prince took refuge in China of the Tang Dynasty. There the renowned Persian dynasty faded away from home. Later the Daylami people became Muslim as well.
Like their predecessors the Parthians, the Sassanid Persians relied heavily on cavalry. However they did not commit the same error as the first who ‘annihilated’ the role of the infantry. Generally, their army was more aggressive and more effective comparing to the Parthian.

More

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΣΣΑΝΙΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ- ΜΕΡΟΣ Β΄

2 Comments

sassanian  cavalry

sassanian cavalry 2
Αναπαράσταση Σασσανίδη ιππέα μέσης κατηγορίας από τον Ardeshir Radpour. Φερει  αλυσοθωράκιση,  κράνος σύνθετης κατασκευής  το οποίο  υιοθέτησαν  και οι Ρωμαίοι, προστατευτικά  ελάσματα αντιβραχίονα, ελαφρά λόγχη, σύνθετο τόξο σακικού τύπου (κληρονομιά από τους Πάρθους προκατόχους) και σπάθη (Image courtesy of Ardeshir  Radpour).

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ

Ως τμήματα του σασσανιδικού στρατού αναφέρονται τα σώματα των Καδισηνών και των «Αθανάτων». Οι πρώτοι αποτελούσαν τον αραβο-αραμαϊκό λαό της υποτελούς στους Πέρσες Καδισίας (Qadisiya στην αραβική γλώσσα), στο σημερινό δυτικό Ιράκ. Οι «Αθάνατοι» («Varhranigan khvaday» στην ιρανική) ήταν το επίλεκτο σώμα του περσικού στρατού, η ανακτορική φρουρά του Μεγάλου Βασιλέα. Αντιστοιχούσαν στην ομώνυμη προσωπική φρουρά των αρχαίων Αχαιμενιδών βασιλέων της Περσίας. Οι «Αθάνατοι» του Ξέρξη είχαν πολεμήσει εναντίον των Ελλήνων το 480-479 π.Χ., χωρίς επιτυχία. Οι Σασσανίδες, πιστοί στην πολιτική τους να διεκδικούν ολόκληρη την αχαιμενιδική κληρονομιά, είχαν ανασυστήσει αυτήν τη μονάδα. Άλλο σώμα υπό τις άμεσες διαταγές του Πέρση μονάρχη, ήταν οι αναφερόμενοι ως «αυτοθυσιαζόμενοι», των οποίων ένας από τους διοικητές ήταν Βυζαντινός. Αυτό, ενδεχομένως, δείχνει ότι επρόκειτο για μισθοφόρους ή ξένους φυγάδες, προστατευόμενους των Περσών.

Συνεχεια αναγνωσης

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΣΣΑΝΙΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ- ΜΕΡΟΣ Α΄

2 Comments

sassanian
Αναπαράσταση Σασσανίδη ιππέα από τον Ardeshir Radpour. Παρατηρείστε τα κοινά στοιχεία του κράνους του με το υστερορωμαϊκό κράνος της περσικής ομάδας του άρθρου ΟΙ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ ΤΟΥ ΥΣΤΕΡΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΙΠΠΙΚΟΥ , κυρίως τα ενισχυμένα υπερόφρυα τόξα και τη σύνθετη κατασκευή. Οι Ρωμαίοι πρόσθεσαν παραγναθίδες στον αρχικό περσικό τύπο (Image courtesy of   Ardeshir  Radpour).

Οι Σασσανίδες υπήρξαν ένα περσικό ιερατικό γένος του Φαρς (Περσίδος) το οποίο το 224-226 μΧ ανέτρεψε τη δυναστεία των Πάρθων και κατέλαβε όλο το Παρθικό Βασίλειο μετατρέποντας το έτσι σε Σασσανιδικό. Η αυτοκρατορία των Σασσανιδών ήταν ισχυρότερη από την παρθική, στηριζόμενη σε έναν ισχυρό και πολυάριθμο στρατό. Με αυτόν τον τρόπο, οι Σασσανίδες αντιμετώπισαν με επιτυχία αρκετούς ισχυρούς εχθρούς στα σύνορα τους, κυρίως τους Κουσανούς, τους Ρωμαίους/Βυζαντινούς και τις Ουννικές φυλές, κυρίως τους επικίνδυνους Εφθαλίτες. Η αυτοκρατορία τους διατηρήθηκε έως τις αρχές του 7ου αιώνα, όταν ένας αυτοκαταστροφικός πόλεμος του βασιλιά Χοσρόη Β΄ εναντίον των Βυζαντινών επέφερε την εξάντληση της. Ετσι όταν οι στρατοί του Ισλάμ εμφανίσθηκαν στα δυτικά σύνορα του Σασσανιδικού Βασιλείου, αυτό ήταν σχεδόν ανίκανο να αποκρούσει τους εισβολείς. Εως το 649 μΧ, όλα τα σασσανιδικά εδάφη, εκτός της μικρής Δαϋλαμιτικής χώρας, κατέστησαν μουσουλμανικά και ο τελευταίος Σασσανίδης πρίγκηπας βρήκε καταφύγιο στην Κίνα της Δυναστείας Τανγκ. Εκεί η λαμπρή περσική δυναστεία έσβησε μακριά από την πατρίδα της. Αργότερα και οι Δαϋλαμίτες εξισλαμίσθηκαν.
Όπως και οι Πάρθοι προκάτοχοι τους, οι Σασσανίδες Πέρσες στηρίζονταν κυρίως στο ιππικό τους. Εντούτοις, δεν υπέπεσαν στο σφάλμα των πρώτων να εκμηδενίσουν τον ρόλο του πεζικού. Γενικά ο στρατός τους ήταν πιο επιθετικός και πιο αξιόμαχος από τον παρθικό.

Συνεχεια ανάγνωσης

HOPLITE TACTICS: THE HOPLITE PHALANX

4 Comments

By  Periklis    Deligiannis

14Leonidas’ Spartans  confront  the Persian army at Thermop[ylae, in a classic  artwork by Peter Connolly.

.

The  hoplite  way  of  war  as  it  is  known  from  the  sources  of  the  Classical  period,  had  been  formed  until  the  Persian  wars  (490-479  BC).  When  the  hoplite  armies  of  two  rival  city-states  prepared  for  battle,  their  hoplites  formed  the  phalanx,  in  a  short  distance  apart  and  usually  in  closed  formation.  In  this  formation,  each  hoplite  had  an  area  of  about  one  square  meter  in  order  to  fight  and  manoeuvre.  The  hoplites  could  be  arrayed  in  an  open  formation,  if  needed  (open  formation  was  used  during  the  march  to  the  field  of  battle  or  if  the  enemy  line  had  to  be  covered  in  length).  In  this  case,  the  distance  between  the  hoplites  increased  alength  the  front  of  the  phalanx  and  also  apeak,  in  the  “depth”  of  the  phalanx  (which  is  the  number  of  ranks).  On  the  other  hand,  if  the  phalanx  had  to  turn  to  the  famous  compact  and  unbreakable  “shieldwall”,  the  hoplites  were  approaching  one  another  so  that  their  shoulders  touched  (very  close  or  dense  formation).  This  was  the  proper  formation  when  the  phalanx  had  to  put  more  pressure  on  the  opponent  or  to  ensure  its  best  possible  defence.  It  was  the  perfect  closed  formation  (although  it  had  some  disadvantages)  because  the  unprotected  right  side  of  the  hoplite  was  covered  by  the  shield  of  his  fellow  hoplite  to  his  right.  Thus  was  formed  an  unbreakable  and  compact  array  which  was  based  on  the  solidarity  of  the  combatants.

The  mission  of    the  “champions”  (“promachoi”)  of  the  Heroic  Age  (Late  Mycenaean  and  Geometric  Age)  –  which were  the  best  and  most  noble  fighters  who  fought  in  front  of  the  other  warriors  –  were  no  longer  the  duels  to  death  with  the  champions  of  the  enemy.  Their  current  mission  was  to  maintain  the  tenacity  of  their  hoplite  phalanx  and  to  kill  the  opposing  champions  in  order  to  weaken  and  burst  the  enemy  phalanx.  Because  of  their  mission,  the  champions  were  arrayed  in  the  first  rank  (line)  of  the  phalanx,  holding  in  reality  the  same  position  as  in  the  irregular  line  of  the  Geometric  period.

15

Hoplite  phalanx  of  eight  ranks  (“depth”)  in  battle  formation.

.

Continue reading

ΟΠΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ: Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΟΠΛΙΤΩΝ

15 Comments

14

Οι Σπαρτιάτες αντιμετωπίζουν τον περσικό στρατό στις Θερμοπύλες με κλειστό σχηματισμό φάλαγγας, σε κλασσικό πλέον πίνακα του Peter Connolly.

Ο οπλιτικός τρόπος πολέμου όπως μας είναι γνωστός από τις πηγές της Κλασσικής περιόδου, είχε πλέον διαμορφωθεί έως τους Μηδικούς πόλεμους (490-479 π.Χ.). Όταν οι στρατοί δύο αντίπαλων πόλεων-κρατών συναντούντο, οι οπλίτες τους σχημάτιζαν φάλαγγα, τασσόμενοι σε μικρή απόσταση  μεταξύ τους, δηλαδή σε κλειστό σχηματισμό (κλειστή τάξη). Ετσι παρατάσσονταν οι στοίχοι και οι ζυγοί της οπλιτικής φάλαγγας. Κάθε οπλίτης διέθετε έκταση περίπου ενός τετραγωνικού μέτρου προκειμένου να μάχεται και να ελίσσεται. Οι οπλίτες δύναντο να παραταχθούν σε ανοικτότερους σχηματισμούς, αν χρειαζόταν (π.χ. η ανοικτότερη τάξη εφαρμοζόταν συχνά κατά τη συντεταγμένη προέλαση έως το πεδίο ή αν το μήκος του εχθρικού μετώπου έπρεπε οπωσδήποτε να καλυφθεί εξολοκλήρου). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η απόσταση μεταξύ τους αυξανόταν τόσο στο μήκος μετώπου της φάλαγγας όσο και στο «βάθος» της. Από την άλλη πλευρά, αν η φάλαγγα έπρεπε να μετατραπεί στο γνωστό συμπαγές και αδιάρρηκτο «τείχος» από ασπίδες, οι οπλίτες πλησίαζαν τόσο μεταξύ τους, ώστε οι ώμοι τους ακουμπούσαν. Επρόκειτο για την κατάλληλη τακτική όταν η φάλαγγα έπρεπε να ασκήσει  μεγαλύτερη πίεση στον αντίπαλο ή να διασφαλίσει την καλύτερη δυνατή αυτοπροστασία της. Ηταν ο ιδανικός κλειστός σχηματισμός (αν και είχε κάποια μειονεκτήματα) επειδή κατά την εφαρμογή του, η δεξιά ακάλυπτη πλευρά του οπλίτη προστατευόταν από την ασπίδα του συστρατιώτη ο οποίος ήταν ταγμένος στα δεξιά του. Ετσι σχηματιζόταν μια συμπαγής αδιάρρηκτη παράταξη η οποία στηριζόταν στην αλληλοπροστασία και την αλληλεγγύη των μαχίμων της.

Η αποστολή των «προμάχων» των «ηρωικών χρόνων» (Υστερομυκηναϊκής και Γεωμετρικής εποχής), δηλαδή των καλύτερων και περισσότερο ευπατριδών μαχητών οι οποίοι τάσσονταν μπροστά από τους άλλους πολεμιστές, δεν ήταν πλέον οι προσωπικές μονομαχίες με τους προμάχους του εχθρού. Η τωρινή αποστολή τους ήταν να διατηρούν τη συνοχή της φίλιας φάλαγγας και να φονεύουν τους προμάχους της αντίπαλης, με σκοπό να την κλονίσουν και να τη διαρρήξουν. Λόγω αυτής της αποστολής, οι πρόμαχοι παρατάσσονταν στον πρώτο ζυγό της φάλαγγας, ουσιαστικά στην ίδια θέση με εκείνη που κατείχαν στην ασύντακτη παράταξη της Γεωμετρικής περιόδου.

15

Οπλιτική φάλαγγα οκτώ ζυγών (‘βάθος’) και οκτώ στοίχων (μήκος), με τους οπλίτες της σε σχηματισμό μάχης.

Συνεχίστε την ανάγνωση