Home

Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ & ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ B΄

7 Comments

 Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ Α΄hoplites

            Οι μάχες εναντίον των Γαλατών ήταν από τις τελευταίες που έδωσαν οι οπλίτες, η δόξα της Ελλάδας. Κατά την πεντηκονταετία που ακολούθησε ο οπλιτικός τρόπος πολέμου καταργήθηκε κυρίως λόγω των νέων πολιτικοκοινωνικών συνθηκών που επικράτησαν στον Ελληνικό κόσμο και όχι τόσο λόγω της κελτικής εισβολής όπως συνήθως πιστεύεται. Στην εικόνα: οπλίτες της Αρχαϊκής (source: artwork by Karl   Kopinski).

            Τα στίφη του Βολγίου και του Κερεθρίου ήταν οι προφυλακές των Γαλατών επειδή σε λίγο (279 π.Χ.) εμφανίστηκε το κύριο σώμα υπό την ηγεσία του Βρέννου και του Ακιχώριου, το οποίο εισέβαλε στην Μακεδονία από την κοιλάδα του Αξιού. Ο Γαλάτης κατακτητής της Ρώμης αποκαλείτο επίσης Βρέννος, ένα όνομα το οποίο αποτελούσε μάλλον τον κελτικό τίτλο του βασιλέα. Η ουαλική λέξη brennin είχε πολύ αργότερα την ίδια σημασία. Ο Βρέννος ήταν ο πολέμαρχος των Γαλατών ενώ ο Ακιχώριος, ο Βόλγιος και ο Κερέθριος ήταν μάλλον υπαρχηγοί του. Τα τρία γαλατικά σώματα μετακινούνταν έχοντας μαζί τις οικογένειες τους σε άμαξες, μία απόδειξη ότι σκόπευαν να εγκατασταθούν στην περιοχή. Είχαν ενισχυθεί με υποτελείς τους πολεμιστές, Ιλλυριούς, Δάρδανους, Θράκες, φυγάδες δούλους, κ.α. Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι το τρίτο γαλατικό στίφος αποτελείτο από 150.000 πεζούς και 15-60.000 ιππείς, αριθμοί που έχουν απορριφθεί ως υπερβολικοί. Ο αριθμός των πεζών είναι σχεδόν κοινός σε όλους τους αρχαίους συγγραφείς και μάλλον αποτελούσε το σύνολο των μαχίμων και αμάχων. Αν από αυτόν τον αριθμό αφαιρεθούν οι άμαχοι (περί τα 3/4α των αρχαίων πληθυσμών) τότε οι Κέλτες πολεμιστές θα ήταν 35-40.000 άνδρες. Κάθε Γαλάτης θωρακοφόρος ιππέας (ευγενής) συνοδευόταν από δύο ελαφρύτερους ιππείς. Αυτή η πολεμική μονάδα των τριών αποκαλείτο «Τριμαρκησία» (από την κελτική λέξη «μάρκα» που σήμαινε μεταξύ άλλων, και το άλογο).

Συνεχεια αναγνωσης

ΟΙ ΔΥΟ ΟΥΚΡΑΝΙΕΣ

27 Comments

[λόγω  του αυξανόμενου ενδιαφέροντος των αναγνωστών  για το συγκεκριμένο θέμα και τις ραγδαίες εξελίξεις στην Ουκρανία, δίνω προτεραιότητα στο παρόν άρθρο. ] 0E30000057 Μία χαρακτηριστική εικόνα του προσανατολισμού των Δυτικών Ουκρανών προς τη Δύση: Δύο  Ευρω-Ουκρανοί διαδηλωτές με κράνος, επιωμίδες πανοπλίας και ασπίδες Σταυροφορικού Δυτικού τύπου (νομίζω ότι παραπέμπουν σε Τεύτονες ιππότες). Προφανώς τα προτιμούν από τον παραδοσιακό ρωσικό οπλισμό του Αλεξάνδρου Νέφσκι και του Ντμίτρι Ντονσκόυ (copyright: Associated Press).

            Αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε μία εμφύλια αντιπαράθεση στη μεγάλη χώρα της Ουκρανίας, μία αναμέτρηση που πολλοί προτιμούν να την αποκαλούν «προοίμιο ενός εμφυλίου πολέμου». Θα επιχειρήσω να εμβαθύνω στον εθνολογικό παράγοντα  αυτής  της αντιπαράθεσης, τον οποίο θεωρώ πάντα έναν από τους καίριους παράγοντες (αλλά και μονίμως υποβαθμισμένο από τους αναλυτές) τέτοιων καταστάσεων. Ευτυχώς όμως, στην περίπτωση της Ουκρανίας οι γεωπολιτικοί αναλυτές έχουν αναγνωρίσει τον προεξέχοντα ρόλο της εθνολογίας. Δεν θα ασχοληθώ με τις άλλες παραμέτρους , δηλαδή την καθαυτό γεωπολιτική σχετικά με τη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας,  ΕΕ και ΗΠΑ για την επιρροή στην Ουκρανία, την οικονομική με τους αγωγούς του φυσικού αερίου και τον ρόλο της Gazprom, τη θρησκευτική με την προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και της «θυγατρικής» της Ουνιτικής να επεκταθούν στην Ουκρανία και την αντίδραση της Ορθόδοξης, κλπ. Αυτές οι παράμετροι είναι ήδη πολύ γνωστές.

            Είναι πλέον αρκετά γνωστή η δήλωση ενός Ρώσου αξιωματούχου κατά τη δεκαετία του ’90 σχετικά με το πρόβλημα μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ουκρανίας με το οποίο θα σχοληθώ, η οποία θεωρήθηκε χαρακτηριστική της ρωσικής αντιμετώπισης του ζητήματος: «Η Ανατολική Ουκρανία αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει σε εμάς. Η Δυτική μπορεί να πάει στο διάολο.» Ομως από τότε έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια και τότε το φλέγον σήμερα θέμα του φυσικού αερίου δεν ήταν τόσο πιεστικό, ούτε η επιρροή της ΕΕ τόσο έντονη.

Ethnolingusitic_map_ukraine

            Εθνογλωσσικός χάρτης της Ουκρανίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

THE GALLIC-CELTIC INVASION IN MACEDONIA & THRACE – CHANGES IN SOUTHERN GREEK TACTICS, Part I

2 Comments

 By  Periklis DeligiannisCelts

The ancient peoples of the South-Central Balkans and the routes of the Gallic invasion in the region and in Asia Minor.

In 366 BC the metropolitan Greeks watched the Gauls in combat for the first time, and they were certainly impressed. It was then that Dionysius of Syracuse, who had many Celtiberian and Padanian Gallic mercenaries in his service, sent 2,000 of them to aid his overseas ally, Sparta. Thucydides describes the flexible tactics used by the Celtic horsemen against their Greek opponents. Theopompos of Chios mentions the conflicts between the Galatians (Gauls, in the Greek lang.) and the Illyrian tribes in an area located in the vicinity of the river Naro of Dalmatia. During the Archaic Period, the Glasinac culture  flourished in modern Bosnia; a culture that  later became the powerful tribal union of the Autariatae Illyrians. In 359 BC Bardylis, probably the king of the Autariatae, and his forces defeated the Macedonian army killing the king Perdiccas and 4,000 of his men, paving the way for Philip II to the Macedonian throne. Next year, Philip II avenged by crashing the Autariatae and killing 7,000 of them. However the worst for the Autariatae was the beginning of their war with the Danubian Gauls.

More

Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΡΑΚΗ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΕΡΟΣ Α΄

1 Comment

Celts

Οι λαοί της αρχαίας νοτιο-κεντρικής Βαλκανικής και οι άξονες εισβολής των Κελτών (με μπλε  χρώμα) στην περιοχή και στη Μικρά Ασία (πηγή: Wikipedia).

Η πρώτη φορά που οι μητροπολιτικοί Έλληνες είδαν τους Γαλάτες σε πολεμική δράση ήταν το 366 π.Χ. και ασφαλώς εντυπωσιάστηκαν. Τότε ο Διονύσιος των Συρακουσών, που διέθετε πολλούς Κελτίβηρες και Παδανούς Γαλάτες μισθοφόρους, έστειλε 2.000 από αυτούς να ενισχύσουν την υπερπόντια σύμμαχο του, Σπάρτη. Ο Θουκυδίδης περιγράφει τις ευέλικτες τακτικές που χρησιμοποίησαν οι Κέλτες ιππείς εναντίον των Ελλήνων αντιπάλων τους. Ο Θεόπομπος ο Χίος αναφέρει τις συγκρούσεις των Γαλατών με τις ιλλυρικές φυλές σε μια περιοχή που εντοπίζεται στην περιοχή του ποταμού Νάρονος της Δαλματίας. Στην περιοχή της Βοσνίας άκμαζε κατά την Αρχαϊκή εποχή ο πολιτισμός Γκλάσινατς (Glasinac), ο οποίος μετεξελίχθηκε στην ισχυρή ένωση των Αυταριατών Ιλλυριών. Το 359 π.Χ. ο Βαρδύλις, κατά το πιθανότερο βασιλέας των Αυταριατών, κατατρόπωσε τον μακεδονικό στρατό σκοτώνοντας τον βασιλέα Περδίκκα και 4.000 άνδρες του, ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο για τον Φίλιππο Β΄ προς τον μακεδονικό θρόνο. Τον επόμενο, χρόνο ο μεγάλος Μακεδόνας εκδικήθηκε συντρίβοντας τους Αυταριάτες, εξοντώνοντας 7.000 από αυτούς. Η χειρότερη, όμως, εξέλιξη για τους Αυταριάτες ήταν η έναρξη του πολέμου με τους παραδουνάβιους Γαλάτες.

Συνεχεια αναγνωσης

The Art of War

4 Comments

This is an interesting infogram sent to me by the the  Online Military Education Organization, which I thank for this contribution in my site (especially R.L.). 

Art-of-WarThumb

Continue reading

A History of Slavery and Genocide Is Hidden in Modern DNA

2 Comments

Republication from ‘Tracing Knowledge…’
Amerikanisches_Mittelmeer_NASA

Genetic testing of people with Caribbean ancestry reveals evidence of indigenous population collapse and specific waves of slave trade. Image via Wikimedia Commons/NASA

Featuring article
A History of Slavery and Genocide Is Hidden in Modern DNA
November 15, 2013 | Posted By: Joseph Stromberg | Original online publication Smithsonian.com

There are plenty of ways to study history. You can conduct archaeological digs, examining the artifacts and structures buried under the ground to learn about past lifestyles. You can read historical texts, perusing the written record to better understand events that occurred long ago.

But an international group of medical researchers led by Andrés Moreno-Estrada and Carlos Bustamante of Stanford and Eden Martin of the University of Miami are looking instead at a decidedly unconventional historical record: human DNA.

More

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΠΛΟΙΩΝ ΤΩΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ

Leave a comment

oseberg viking ship

 hansa cog

Ανω εικόνα: Το περίφημο πλοίο Βικινγκ του Οseberg.

Κάτω: Ένα γερμανικό cog, η Νεμεσις του Σκανδιναβικού πολεμικού. Παρατηρείστε τους πυργίσκους στην πλώρη και την πρύμνη, με ακροβολισμένους τοξότες. Στο κατάστρωμα έχουν λάβει θέση οι ναυτικοί και οι πεζοναύτες.

Οι σκανδιναβικές λέμβοι ή πλοία που ήταν προγονικές των πλοίων των Βίκινγκς πρωτοεμφανίζονται σε βραχογραφίες της Νορβηγίας περί το 1500 πΧ. Χιλιετίες εξέλιξης οδήγησαν στα εξαίσια πλοία των Βίκινγκς. Γύρω στο 600 με 700 μΧ τα προγονικά αυτά πλοία ήταν αποκλειστικά κωπήλατα, ελαφρές, εύκαμπτες και εύθραυστες κατασκευές που δεν άντεχαν το βάρος και την πίεση καταρτιού και πανιού. Λίγο αργότερα οι Σκανδιναβοί ναυπηγοί απομιμήθηκαν τα πλοία της Μεσογείου, προσθέτοντας ένα μακρύ δοκάρι (τη γνωστή τροπιδα ή καρίνα) κατά μήκος του πυθμένα του πλοίου. Η τροπις τα κατέστησε αρκετά γερά προκειμένου να τοποθετήσουν σε αυτά κατάρτι και πανί. Η προσθήκη της γύρω στο 700 μΧ ήταν η αρχή των κλασσικών πλοίων των Βίκινγκς και από τότε η κινητήριος δύναμη τους δεν ήταν πια μόνο τα κουπιά. Σύντομα υιοθετήθηκε και το τετράγωνο πανί από τη Μεσόγειο, πράγμα που επέτρεψε στους Σκανδιναβούς να ανοιχτούν στα πελάγη μακριά από την πατρίδα τους.

Συνέχεια αναγνωσης

TWILIGHT OF THE VIKING LONGSHIP

2 Comments

oseberg viking ship

 hansa cog

Τop: The famous Oseberg Viking ship.
Below: A German cog. These  ships
– real floating  fortresses – were the  Nemesis of the Viking longships. Note the high towers on the prow and stern, heavily manned with archers. The marines used to take posistions on the deck of the ship.
.

by  P.  Deligiannis

.
The Proto-Scandinavian boats, the progenitors of the Viking longships, first appear in cave paintings of Norway around 1500 BC. Millennia of evolution led to the superb Viking longships. Around 600-700 AD these progenitor ships were exclusively oared light, flexible and fragile structures that could not withstand the weight and pressure of the mast and sail. Soon afterwards the Scandinavian shipbuilders imitated the ships of the Mediterranean, adding a long beam (the keel) along the bottom of the ship. The keel made ​​them strong enough to hold the mast and sail. The addition of the keel around AD 700 marked the beginnings of the classic Viking ship and since then it was no longer propelled only by oars. The Scandinavians soon adopted the square sail of the Mediterranean, which allowed them to sail in the seas far away from their homeland.

More

%d bloggers like this: