GaulThe  two  more  renowned  sculptures  of  the  Pergamene  School  on  the  Gauls/Galatians:  the  ‘Dying  Gaul’  and  the  ‘Gaul  who  commits  suicide  after  having  killed  his  wife’.


By  Periklis  Deligiannis


  I have to refer to an old theory on the Celtic physical anthropology, which even today has a great number of supporters although it is based mainly on a misunderstanding interpretation of the representation – especially of the physical type – of the Galatian warriors by the ‘Pergamene sculpture School’, of the reports of the ancient Greek and Latin authors on the Celts and of other secondary data. This theory is influenced by the ‘Teutonic School’ of physical anthropology in the 19th-early 20th centuries (the archaeologist Gustav von Kossinna and the anthropologist Hans Gunther being its last main representatives), which had a kind of obsession on discovering Nordic warrior nobilities as ruling elites on almost all the ancient European peoples, including the Mediterranean peoples, and also on the Iranians, the Indians, the Egyptians and others. According to the theories of that School, the Nordic noble warriors were the real creators of the Celtic, the Roman, the Greek, the Indian and other ancient civilizations.




1 Comment


Στο  παρόν  άρθρο,  συνεχίζουμε  την  αναδίφηση  της  Ιστορίας  των  Γότθων.

Μετά  την  εθνογένεση  και  τις  πρώτες  μετακινήσεις  των  Γοτθικών  λαών,  οι  Ανατολικοί  Γοτθικοί  λαοί  (ανατολικά  του  Δνείστερου  και  έως  τον  ποταμό  Ντον)  άρχισαν  θαλάσσιες  επιδρομές  μέσω  του  Ευξείνου  Πόντου,  σπέρνοντας  τον  όλεθρο  στα  παράκτια  ρωμαϊκά  εδάφη  της  Μ.  Ασίας,  της  Θράκης  και  της  Ελλάδας.  Ταυτόχρονα,  οι  Δυτικοί  Γότθοι  (δυτικά  του  Δνείστερου)  διενεργούσαν  εξίσου  καταστρεπτικές  χερσαίες  επιδρομές  στη  Χερσόνησο  του  Αίμου.  Το  240,  ο  Ρωμαίος  αυτοκράτορας  Γορδιανός  αναγκάσθηκε  να  εξαγοράσει  την  ειρήνη  καταβάλλοντας  λύτρα  στους  Γότθους,  αλλά  με  πενιχρά  αποτελέσματα.  Το  251  ο  αυτοκράτορας  Δέκιος  προσπάθησε  να  τους  αποκρούσει  αλλά  ηττήθηκε  συντριπτικά  και  σκοτώθηκε.  Οι  Ρωμαίοι  πέτυχαν  την  πρώτη  νίκη  τους  επί  των  Δυτικών  Γότθων  όταν  ο  Κλαύδιος  Β΄,  ο  «Γοτθικός»,  τους  συνέτριψε  στη  Ναϊσσό  της  Δαρδανίας  (269)  και  στρατολόγησε  αρκετούς  από  αυτούς  για  τον  ρωμαϊκό  στρατό.  Η  ήττα  δεν  μείωσε  τη  γοτθική  πίεση  στη  Δακία.  Ο  αυτοκράτορας  Αυρηλιανός  αναγκάσθηκε  να  αποσύρει  τις  ρωμαϊκές  φρουρές  από  αυτή  την  επαρχία  (271),  επειδή  βρισκόταν  βορείως  του  Δούναβη  και  δεν  μπορούσε  να  προστατευθεί. More



By  Periklis    Deligiannis



After  the  carnage  of  the  Roman  army  in  the  Battle  of  Adrianople  (AD  378),  the  new  emperor  Theodosius  checked  as  possible  the  Visigoths  until  AD  382  when  he  came  to  an  agreement  with  them,  formally  accepting  their  settlement  in  the  Roman  territory  as  foederati  (dependent  allies).  The  Goths  joined  en  masse  the  Eastern  Roman  army  which  was  decimated  after  the  defeat  at  Adrianople.  They  soon  acquired  considerable  political  influence  in  the  court  of  Constantinople.  It  is  characteristic  that  a  Goth,  the  famous  Gainas  (Gaenas),  came  up  to  all  the  offices  –  one  by  one  –  of  the  military  hierarchy  and  ultimately  tried  to  seize  the  imperial  throne,  but  without  success.  The  Eastern  Romans  (Early  Byzantines)  realized  the  mortal  danger  of  the  Goths  that  was  threatening  the  Empire  and  reacted  violently.  An  intense  anti-Germanic  feeling  prevailed  in  Constantinople  and  in  a  few  years  most  Goths  had  been  expelled  from  the  administration  and  the  military.  Later,  the  Byzantines  settled  many  Goths  in  Asia  Minor  (in  the  territory  of  the  later  thema  of  Opsikion)  who  were  gradually  Hellenized  and  were  called  Gotthograeci  (Gotho-Greeks).
Until  recently  the  modern  historians  used  to  believe  that  the  historical  Visigoths  were  the  descendants  of  the  Western  Goths  of  Gutthiunta  and  that  the  Ostrogoths  originated  from  the  Eastern  Goths  of  Hermanaric.  During  the  last  decades  it  was  ascertained  that  these  correlations  were  not  correct.  The  Visigoth  tribal  union  was  formed  around  the  time  of  the  battle  of  Adrianople,  possibly  in  the  eve  of  the  battle,  when  the  Thervingi  combined  forces  with  a  portion  of  the  Greuthungi  who  had  escaped  from  the  Hunnish  yoke  and  with  other  barbarian  groups.  The  Ostrogoth  tribal  union  was  formed  a  few  decades  later  (around  AD  400)  when  the  rest  scattered  Greuthungi  and  other  Gothic-German  and  Sarmatian  groups  (namely  the  Goths  of  the  Amali  Dynasty  and  later  the  Goths  of  Theuderic-Strabo,  of  Radagaesus,  some  Alan  groups  and  others)  joined  forces.  However,  most  modern  books,  studies  and  disquisitions  continue  to  use  anachronistically  the  ethnic  terms  Visigoths  and  Ostrogoths  for  the  historical  events  before  378.


ΙΤΑΛΟ-ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΟΣΚΟ-ΑΤΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΕΣ: Η εξέλιξη των ελληνικών κρανών στην Ιταλία (8ος-1ος αι. π.Χ)

Leave a comment


Ένα εντυπωσιακό οσκο-αττικό κράνος των Λευκανών στο οποίο διακρίνονται αρκετοί οσκικοί νεωτερισμοί.


Ετρούσκοι οπλίτες της Ταρκυνίας με ελληνικό οπλισμό, 4ος αι π.Χ. Ο δεξιός φέρει ένα καθαυτό αττικό κράνος. Ο αριστερός οπλίτης φέρει ένα μικτό φρυγο-αττικό κράνος.

            Οι λαοί της αρχαίας Ιταλίας με πρωτοπόρους τους Ετρούσκους και τους Ιάπυγες, χρησιμοποιούσαν σχεδόν όλους τους τύπους ελληνικών περικεφαλαίων: τον κορινθιακό, τον χαλκιδικό, τον αττικό, τον βοιωτικό (για τους ιππείς) και αργότερα τον θρακικό, τον φρυγικό και όλους τους ελληνιστικούς τύπους. Ιδιαίτερη ήταν η προτίμηση τους στους τρεις πρώτους. Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ ειδικά με δύο είδη κρανών της Ιταλίας τα οποία προήλθαν από μετεξέλιξη των αρχικών ελληνικών αντίστοιχων τύπων: του ιταλο-κορινθιακού και του ιταλο-αττικού  ή  οσκο-αττικού (για την ακρίβεια το οσκο-αττικό κράνος ήταν η βασική ποικιλία της ομάδας των ιταλο-αττικών περικεφαλαίων).

Το ιταλο-κορινθιακό κράνος (γνωστό και ως ψευδο-κορινθιακό ή απουλο-κορινθιακό ή ετρουσκο-κορινθιακό) γεννήθηκε από την συνήθεια των μαχίμων της Ιταλίας να φορούν το κορινθιακό κράνος ανασηκωμένο, ακόμη και όταν ξεκινούσε η μάχη. Λόγω αυτού, η προστατευτική προσωπίδα του εξελίχθηκε σε μια διακοσμητική «ψευδο-προσωπίδα» ενώ το κράνος κατασκευαζόταν πλέον με τρόπο που να μην καλύπτει το πρόσωπο. Αργότερα προστέθηκαν και παραγναθίδες αττικού τύπου.

  Διαβαστε περισσότερα

ITALO-CORINTHIAΝ AND OSCO-ATTIC HELMETS: The Evolution of the Greek Helmets in ITALY (8th-1st cent.BC)

Leave a comment

By Periklis  Deligiannis

South_Italy An  Osco-Attic  helmet  of  the  Lucanians  with  many  characteristic  Oscan  novelties.


Etruscan  hoplites  of  Tarquinia  with  Greek  arms  and  armour,  4th  century  BC.  The  hoplite  on  the  right  wears  a  proper  Attic  helmet.  The  left  one  wears  a  mixed  Phrygo-Attic  helmet.

The  peoples  of  ancient  Italy,  firstly  the  Etruscans  and  the  Iapyges  (later  known  as  ‘Apulians’),  used  almost  all  types  of  the  Archaic,  Classical  and  Hellenistic  Greek  helmets:  the  Corinthian,  the  Chalkidean,  the  Attic (Athenian),  the  Boeotian  (for  the  cavalry)  and  later  the  Thracian,  the  Phrygian  and  all  the  Hellenistic  types.  They  had  particular  preference  for  the  first  three  types.  In  this  article, I  will  deal  specifically  with  two  types  of  helmets  in  Italy  which  originated  from  the  evolution  of  the  original  Greek  respective  ones:  the  Italo-Corinthian  and  the  Italo-Attic  or  Osco-Attic  helmet  (in  fact,  the  Osco-Attic  is  the  main  variety  of  the  Italo-Attic  group  of  helmets).
The  Italo-Corinthian  helmet  (also  known  as  Pseudo-Corinthian,  Apulo-Corinthian  or  Etrusco-Corinthian  )  was  born  out  of  the  habit  of  the  warriors  of  Italy  to  wear  their  Corinthian  helmet  raised,  even  when  the  battle  began.  Because  of  this,  the  protective  visor  gradually  evolved  into  a  decorative  ‘pseudo-visor’  while  the  helmet  was  manufactured  in  a  manner  that  did  not  cover  the  face  anymore.  In  the  later  centuries,  Attic-type  cheek-protectors  were  added  in  it.



Leave a comment


Αρχαίος  ελληνικός  ναός  της  Εγεστας.

Το  580  π.Χ.  οι  Σελινούντιοι  παραιτήθηκαν  οριστικά  από  τη  διεκδίκηση  διαμφισβητουμένων  εδαφών  έναντι  της  Γέλας (στα οποία  εδάφη  ιδρύθηκε  ο  Ακράγας)  με  αντάλλαγμα  την  ενίσχυση  τους  με  Δωριείς  αποίκους,  προερχόμενους  από  τη  Ρόδο  και  τη  μικρασιατική  πόλη  Κνίδο,  οι  οποίοι  έφθασαν  στη  δυτική  Σικελία  μέσω  της  Γέλας.  Ο ηγέτης των Ροδίων και Κνιδίων αποίκων, Πένταθλος, ήταν Κνίδιος, όπως και οι περισσότεροι άνδρες του.


Αναπαράσταση οπλιτών  από τον  Ισπανικό Σύλλογο  “Αθηνά  Προμaχος”. Οι Ελληνες  οπλίτες της  Σικελίας δεν διέφεραν ουσιαστικά από εκείνους  της  μητροπολιτικής  Ελλάδας,  αν και  ανέπτυξαν  κάποιους  νεωτερισμούς  στην  εμφάνιση.

 Οι  Σελινούντιοι  χρησιμοποίησαν  τους  Κνιδίους  και  Ροδίους  στον  πόλεμο  εναντίον  των  Ελύμων  και  των  Φοινίκων  εχθρών  τους.  Τους  βοήθησαν  να  ιδρύσουν  νέα  ελληνική  αποικία,  στο  ακρωτήριο  Λιλύβαιο,  μόλις  10  χιλιόμετρα  νοτίως  της  Μοτύης.  Προσπαθούσαν  να  αντιπαραθέσουν  μια  νέα  δωρική  δύναμη  έναντι  της  Μοτύης,  κύριας  καρχηδονιακής  αποικίας  στο  νησί,  και  της  Καρχηδόνας,  ενώ  οι  ίδιοι  θα  ασχολούνταν  με  την  υποταγή  της  Έγεστας  η  οποία  αντιστεκόταν  επίμονα  στην  επέκταση  τους.  Οι  Σελινούντιοι,  οι  Κνίδιοι  και  οι  Ρόδιοι  ένωσαν  τις  δυνάμεις  τους  εναντίον  των  Ελύμων,  των  Σικελο-Φοινίκων  και  των  Καρχηδονίων.  Ο  Διόδωρος  ο  Σικελιώτης  αναφέρει  ότι  η  κύρια  μάχη  ανάμεσα  στους  δύο  συνασπισμούς  δόθηκε  πλησίον  του  Λιλύβαιου,  προφανώς  στην  ενδοχώρα  ανάμεσα  στον  Σελινούντα  και  την  Έγεστα (ή  Σέγεστα).  Ο  Πένταθλος  σκοτώθηκε,  οι  Έλληνες  ηττήθηκαν  (580/576  π.Χ.)  ενώ    αμέσως  μετά  οι  Έλυμοι  και  οι  Καρχηδόνιοι  επιτέθηκαν  εναντίον  του  Λιλύβαιου  και  εκδίωξαν  από  εκεί  τους  Κνιδίους  και  τους  Ροδίους.  Αυτή  η  ήττα  θεωρείται  ως  ιδιαίτερα  αρνητικό  γεγονός  για  τον  Ελληνισμό  επειδή  σήμανε  την  απώλεια  του  Λιλυβαίου  το  οποίο  ήταν  άριστο  «ορμητήριο»  προς  τη  δυτική  Μεσόγειο.  Αν  οι  Έλληνες  το  είχαν  διατηρήσει  θα  είχαν  διαφυλάξει  την  οδό  του  αποικισμού  προς  τις  χώρες  της  και  αργά  ή  γρήγορα  θα  κατακτούσαν  τις  αποκομμένες  από  την  Καρχηδόνα,  σικελο-φοινικικές  πόλεις.  Με  αυτόν  τον  τρόπο  θα  ήλεγχαν  τους  εμπορικούς  δρόμους  προς  την  Ετρουρία  και  την  Ισπανία  αλλά  και  προς  την  ίδια  την  Καρχηδόνα,  έχοντας  ήδη  υπό  τον  έλεγχο  τους  και  το  Στενό  της  Μεσσήνης. Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: