Home

Alfred the Great, Anglo-Saxon King of Wessex

2 Comments

by Susan Abernethy (thefreelancehistorywriter.com)

Alfred the Great.  Image in the public domain

“Therefore a man never attains virtue and excellence through his power; rather he attains power and authority through his virtue… Study wisdom, therefore, and when you have learned it, do not neglect it, for I say to you without hesitation that you can attain authority through wisdom”. Alfred the Great

On October 26, 899, Alfred the Great, king of Wessex, died. From the moment Alfred became King, Wessex was in a desperate struggle against the “heathen army”. Alfred managed to turn the Vikings away and set up conditions on the island for the unification of England. His great victory in 878 at Edington allowed for a period of relative calm so Alfred could begin a program of far reaching reform. He transformed the defense of the realm, rebuilt his naval fleet, and overhauled the law codes. Most importantly, he started a curriculum of education which he personally participated in. The Vikings came back in 892, putting Alfred’s new defenses on trial and were repulsed in 896 allowing Alfred to resume his reforms.

The most likely date and birthplace for Alfred was in 849 in Wantage. His father was King Aethelwulf of Wessex and his mother was Osburh. He had three older brothers and a sister. At the time of his birth, the likelihood of him becoming king was remote. Alfred was a favorite of his parents. Alfred spent most of his childhood at court in the care of his parents and his tutors. Although he had tutors, he laments in his biography to Asser that he didn’t learn to read English until he was older and he didn’t learn Latin until he was a grown man. When he was four, his father sent him on a trip to Rome. Pope Leo IV had an investiture ceremony where he made Alfred a consul (official of Rome).

More

Advertisements

ΠΕΝΤΗΡHΣ (QUINQUEREME)- ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ και ιστορικά στοιχεία (ΜΕΡΟΣ B΄)

9 Comments

Syracuse ortygia Β

Οι  Συρακούσιοι  ήταν  οι  επινοητές  της  πεντήρους.  Στην εικόνα: άλλη άποψη  του νησιού  της  Ορτυγίας,  ακρόπολης  των  αρχαίων  Συρακουσών.

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  Α΄ ΜΕΡΟΣ

.

Η  πεντήρης  ήταν  η  πιο  επιτυχημένη  από  τις  πολυήρεις  που  εμφανίστηκαν  κατά  την  ελληνιστική  περίοδο,  επειδή  βρισκόταν  σε  μια  ενδιάμεση  θέση  μεταξύ  της  κλασσικής  τριήρους    και  των  εξήρων,  οκτήρων,  δεκήρων,  κ.α.   Διατηρούσε  σημαντικό  μέρος  από  την  ταχύτητα  και  την  ευελιξία  της  πρώτης  ενώ  ταυτόχρονα  ήταν  προικισμένη  με  το  εκτόπισμα  και  την  σταθερότητα  που  απαιτούσαν  οι  νέες  συνθήκες.  Επρόκειτο  για  μια    σχετικά    ελαφριά    κατασκευή    μικρού    βυθίσματος,  αλλά  αρκετά    βαρύτερη    και    ισχυρότερη    από    την  τριήρη.  Είναι  γνωστό  ότι  η  τελευταία  μπορούσε  να  τραβηχτεί  με  τα  χέρια  των  ανδρών  της  σε  μια  ακτή,  κάτι  που  φαίνεται  ότι  συνέβαινε  και  με    την  πεντήρη.    Όπως  και  στην  τριήρη,  τα  κουπιά  της  πεντήρους  έπρεπε  να  ξεκινούν  από  τα  πλευρά  της – προκειμένου  να  συναντήσουν  την  επιφάνεια  του  νερού – ευθυγραμμισμένα  μεταξύ  τους,  ξεκινώντας  από  το  ίδιο  κάθετο  επίπεδο.  Κάτι  τέτοιο  θα  ήταν  αδύνατον  αν  ξεκινούσαν  απευθείας  από  τις  καμπύλες  πλευρές  του  πλοίου.  Την  ευθυγράμμιση  τους  εξασφάλιζε  ένα  είδος  παραλληλόγραμμου  κιβωτιόσχημου  ζυγοστάτη,  ο  οποίος  προεξείχε  από  τα  πλευρά  του  πλοίου  και  είχε  την  ονομασία  «παρεξειρεσία»  (ή  «πάραδος»).  Ο  ίδιος  ζυγοστάτης  παρατηρείται  και  στις  ιταλικές  αναγεννησιακές  γαλέρες,  όπως  και  πολλά  άλλα  στοιχεία  τα  οποία  δεν  αφήνουν  αμφιβολία  ότι  οι  Ιταλοί,  οι  Ισπανοί  και  άλλοι  Ευρωπαίοι  ναυπηγοί  της  περιόδου  στηρίχθηκαν  σε  αρχαιοελληνικά  πρότυπα  ναυπήγησης.    Η  παρεξειρεσία  των  πεντήρων  και  των  άλλων  πολυήρων  ήταν  κατάφρακτη,  δηλαδή  καλυμμένη  από  το  κατάστρωμα  του  πλοίου,  χαρακτηριστικό  που  της  έδινε  το  σχήμα  επιμήκους  κιβωτίου.  Αυτή  η  κάλυψη  προστάτευε  τους  θρανίτες  ερέτες,  ενώ  ταυτόχρονα  λόγω  της  εκτεταμένης  προεξοχής  της  παρεξειρεσίας  από  το  καθαυτό  σκάφος,  χρησίμευε  και  ως  εξέδρα  από  όπου  οι  πεζοναύτες  της  πεντήρους  μπορούσαν  να  αποβιβαστούν  στο  εχθρικό  κατάστρωμα  (το  γνωστό  «ρεσάλτο»).  Αυτό  το  στοιχείο  ήταν  ιδιαίτερα  χρήσιμο  στην  ελληνιστική  περίοδο,  επειδή  οι  ναυμαχίες  κρίνονταν  πολύ  συχνά  ως  «πεζομαχίες»,  δηλαδή  από  την  συμπλοκή  των  αντίπαλων  πεζοναυτών  στα  καταστρώματα.  Οι  Ρωμαίοι  είχαν  ενισχύσει  την  παρεξειρεσία  των  δικών  τους  πεντήρων  ειδικά  για  αυτόν  τον  σκοπό.

More

ΠΕΝΤΗΡHΣ (QUINQUEREME)– ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ και ιστορικά στοιχεία (ΜΕΡΟΣ Α΄)

1 Comment

quinquereme c

Πλάγια  όψη  πεντήρους (copyright: Peter Connolly)

.

Π. Δεληγιάννης

.

            Οι  Συρακούσιοι  προχώρησαν  στη  ναυπήγηση  πλοίων  μεγαλύτερων  από  την  τριήρη,  προκειμένου  να  υπερκεράσουν  αποφασιστικά  την  καρχηδονιακή  ναυτική  δύναμη.    Οι  πολυμήχανοι  Σικελιώτες  επινόησαν  τις  τετρήρεις  και  τις  πεντήρεις,  όπως  και    εξελιγμένους  καταπέλτες  και  άλλες  βαλλιστικές  μηχανές.  Οι  άλλες  ναυτικές  δυνάμεις  ακολούθησαν  τις  ναυπηγικές  εξελίξεις,  με  αποτέλεσμα  να  ξεκινήσει  ένας  αγώνας  εξοπλιστικού  ανταγωνισμού,  ο  οποίος  χαρακτηριζόταν  από  τη  ναυπήγηση  διαρκώς  μεγαλύτερων  πολεμικών  σκαφών.  Αυτός  ο  αγώνας  διήρκεσε  σχεδόν  τέσσερις  αιώνες,  τελειώνοντας  το  31  π.Χ.

            Παλαιότερα,  οι  ειδικοί  στα  ναυτικά  και  ναυπηγικά  θέματα  δυσκολεύονταν  να  κατανοήσουν  το  σύστημα  κατανομής  των  ερετών  στις  αρχαίες    τετρήρεις,  στις  πεντήρεις  και  γενικά  στις  πολυήρειςΑυτές  οι  ονομασίες  πλοίων  δεν  αναφέρονταν  στις  οριζόντιες    σειρές  κουπιών,  όπως  ισχύει  στις  περιπτώσεις  της  διήρους  και  της  τριήρους.    Ο  αριθμός  των  οριζοντίων  σειρών  δεν  μπορούσε  να  είναι  μεγαλύτερος  από  τρεις,  όπως  διαπιστώθηκε  από  τις  πειραματικές  απόπειρες  των  ιταλικών    ναυτικών  πόλεων  της  Αναγέννησης  (Βενετία,  Γένουα  κ.α.).  Το  ίδιο  διαπιστώνεται  από  τα  ρωμαϊκά  ανάγλυφα  τα  οποία  ποτέ  δεν  εικονίζουν  πλοία  με  περισσότερες  από  τρεις  οριζόντιες  σειρές  κουπιών.    Αν  υπήρχε  τέταρτη  ή  πέμπτη  σειρά  πάνω  από  τις  τρεις  συνήθεις  μιας  τριήρους,  θα  ήταν  αδύνατον  να  χρησιμοποιηθούν  τα  κουπιά  των  πρώτων,  λόγω  του  ιδιαίτερα  μεγάλου  μήκους  τους  (απαραίτητο  προκειμένου  να  φτάσουν  μέχρι  την  επιφάνεια  του  νερού)  και  της  μικρής  γωνίας  που  θα  σχημάτιζαν  με  το  κήτος  του  σκάφους.    Επομένως  μετά  από  την  διήρη  και  την  τριήρη,  οι  αριθμοί  4,  5,  6,  κ.ο.κ.  που  αντιστοιχούν  στις  τετρήρεις,  πεντήρεις,  εξήρεις,  κ.ο.κ.  δεν  μπορούσαν  να  αντιστοιχούν  σε  οριζόντιες  σειρές  κουπιών.  Η  επόμενη  λογική  σκέψη  πάνω  σε  αυτό  το  πρόβλημα,  έγινε  πάλι  σε  αναλογία  με  τις  μεσαιωνικές  γαλέρες.  Οι  προαναφερόμενοι  αριθμοί  των  πολυήρων  πρέπει  να  αντιστοιχούσαν  στον  αριθμό  των  ερετών  που  χειρίζονταν  ένα  κουπί.  Στην  τριήρη,  κάθε  κουπί  χειριζόταν  από  έναν  ερέτη.  Εντούτοις,  λόγω  του  αριθμητικού  περιορισμού  των  οριζοντίων  σειρών  έως  τρεις,  είναι  βέβαιο  ότι  στις  μεγαλύτερες  πολυήρεις  θα  αντιστοιχούσαν  περισσότεροι  κωπηλάτες  σε  κάθε  κουπί.    Επομένως  μια  πεντήρης  θα  ήταν  κατά  αναλογία  με  τις  αναγεννησιακές  «a  scaloccio»  γαλέρες  της  Βενετίας,  μια  μονήρης  με  πέντε  ερέτες  σε  κάθε  κουπί,  ενώ  μια  δεκήρης  θα  είχε  δέκα  κωπηλάτες  σε  κάθε  κουπί.  Αλλά  ούτε  αυτή  η  εκδοχή  είναι  ορθή,  επειδή  όπως  διαπιστώθηκε  στην  αναγεννησιακή  Ιταλία,  ο  μέγιστος  αριθμός  ερετών  που  μπορούσαν  να  χειριστούν  ένα  κουπί  ήταν  οκτώ.

  More

TO BE A SPARTAN – PART II

5 Comments

By  Periklis  Deligiannis1

The  river  Eurotas,  near  Sparta.

CONTINUED  FROM  PART  I

On  the  other  hand,  the  Spartan  society  was  not  so  rigid  and  robust  as  it  has  been  considered  by  most  of  the  modern  scholars.  When  not  exercising  in  the  art  of  war,  a  Spartan  used  to  entertain  himself  with  convivialitieshimself d in  the  art  of  warholars,  dances,  singing,  hunting,  participating  in  festivals  and  conversations in  the market place (Agora).  Men  who  faced  more  than  anyone  else  the  cruel  face  of  battle,  knew  as  well  how  to  enjoy  life.  The  citizens  of  Sparta  rejected  only  the  material  goods  and  comforts  which  they  considered  as  corrupters  of  men  and  women.  Although  they  were  actually  wealthy  landowners,  their  way  of  living  was  leaner  and  poorer  than  that  of  an  average  Greek  citizen  of  any  other  Greek  state.
Woe  to  any  Spartan  who  demonstrated  to  his  comrades  even  suspicion  of  cowardice  in  battle.  And  more  to  the  one  who  would  give  ground  in  battle,  even  if  he  wanted  to  avoid  a  useless  death  that  would  not  have  any  significant  benefit  for  the  state.  In  the  rest  of  his  life  he  would  face  any  kind  of  discriminations,  political,  social  and  personal,  that  they  often  reached  or  exceeded  the  limits  of  humiliation.  It  was  the  expression  par  excellence  of  the  cruelness  of  the  Spartan  society,  which  could  not  forgive  the  offense  of  undershooting  the  basic  rule  of  the  city.  The  tresas (i.e.  the  one  who  trembles  because  of  fear)  as  they  used  to  call  satirically  the  one  who  demonstrated  this  behavior,  was  facing  the  life-time  contempt  of  his  fellow  citizens.  Their  poisonous  teasing  and  the  social  isolation  accompanied  him  everywhere.  He  was  obliged  by  the  law  to  wear  clothes  with  colored  linen  pieces  sewn  to  them  and  to  always  have  shaven  half  his  beard  (as  a  half-man  because  of  cowardice).  Every  citizen  had  the  right  to  beat  him  with  impunity  and  no  one  wanted  to  marry  his  daughter  to  him.  This  celibacy  of  the  tresas  brought  about  to  him  also  a  fine  by  the  state,  because  he  deprived  it  of  new  warriors (his  children  who  would  not  be  born).  Additionally  he  was  loosing  his  civil  rights  and  his  farm,  with  whatever  this  entailed  in  terms  of  survival.  He  was  excluded  from  even  the  right  to  make  formal  legal  agreements  or  contracts.  Even  if  the  tresas  was  not  excluded  from  the  citizenry (which  occurred  from  time  to  time),  his  humiliation  did  not  stop.  His  comrades  felt  ashamed  to  have  him  in  their  syskenia (see  part  I) or  exercising  in  wrestling  with  him.  During  the  pyrrheche  (Spartan  war  dance)  they  used  to  send  him  in  the  worst  places.  When  the  tresas  met  on  the  way  his  fellow  citizens,  even  the  youngest  one,  he  had  to  step  aside  in  front  of  them.  The  spectrum  of  such  a  miserable  life  partly  explains  the  legendary  courage  of  the  Spartan  hoplite,  even  when  he  had  to  confront  the  human  ‘waves’  of  hundreds  of  thousands  of  Asiatic  warriors  in  the  battle  of  Thermopylae,  even  when  he  knew  very  well  that  death  was  inevitable.  As  mentioned,  those  who  lacked  bravery  were  relegated  to  the  class  of  the  hypomeiones.  They  were  loosing  their  civil  rights,  their  farmstead, and   they  generally  ceased  to  belong   to  the  ruling  class  of  the  state,  becoming  non-citizen  Spartans.
More

TO BE A SPARTAN: SPARTAN PSYCHOLOGY AND LIVING – PART I

3 Comments

By  Periklis  Deligiannis

11

 

Conflict  of  Greek  hoplites ( Archaic  period,  vase-painting).

RELATED  OLDER  ARTICLES:

THE SPARTAN ‘AGOGE’ (socio-military education & training) – PART I
THE SPARTAN ‘AGOGE’ (socio-military education & training) – PART II

At  the  age  of  18  years,  the  Spartan  teenager  was  becoming  an  eiren,  i.e.  an  adult  man  and  citizen.  Up  to  the  age  of  19  he  was  serving  the  state  as  proteiras,  i.e.  leader  of  a  group  of  trainees/teenagers.

The  last  stage  of  his  training  was  the  krypteia,  the  service  in  the  secret  groups  of  extermination of  threatening  helots (enslaved  serfs),  in  order  to  intimidate  the  other  helots.  The  Spartans  who  were  around  the  age  of  20  years  were  part  of  secrets  groups  patrolling  at  night  in  the  countryside.  They  were  armed  only  with  daggers  and  used  to  kill  all  the  helots  who  met  during  the  night.  Due  to  the  secrecy  of  this  activity,  during  the  day  those  young  Spartans  were  hiding  in  remote  bases  of  operations.  Sometimes  they  used  to  attack  during  the  day  as  well,  the  helots  who  were  working  in  the  fields,  killing  those  who  were  regarded  by  the  authorities  as  suspects  for  inciting  the  others  in  rebellion.  In  order  to  avoid  the  agos,  i.e.  the  curse  of  the  gods  because  of  the  murders  of  the  krypteia,  the  state  occasionally  declared  officially  the  war  on  the  helots.  Thereby  the  wars  of  Sparta  of  the  “Dark  Ages”  and  the  Geometric  Period (10th-8th  c. BC)  against  the  Achaeans  of  the  valley  of  the  Eurotas (Laconia)  and  against  the  Dorians  and  Pre-dorians  of  the  valley  of  the  Pamisos (Messenia)  who  were  the  forefathers  of  the  helots,  had  become  perpetual.  In  essence  this  ‘war’  ended  shortly  before  200  BC,  when  the  last  helots  were  freed.

For  the  Spartans,  the  killing  of  the  most  dangerous  of  their  serfs  was  not  an  unjustified  crime,  because  they  considered  the  helots  as  a  defeated  and  thus  enslaved  people  with  whom  they  were  perpetually at  war.  Therefore  they  considered  the  slain  helots  as  losses  of  the  enemy  in  this  perpetual  war,  continued  for  centuries  after  the  Spartan  conquest  of  Laconia  and  Messenia.  Until  lately  it  was  considered  that  the  krypteia  functioned  only  as  a  measure  of  national  security.  As  it  turned  out,  it  functioned  also  as  an  act  of  initiation  of  the  trainees  in  the  physical  annihilation  of  the  enemies,  a  sort  of  an  nndiation,ly  thus  enslavedos,  i.immersion  of  the  warrior  in  the  ‘first  blood’.  In  fact,  the  krypteia  was  not  continuously  taken  place  but  only  in  cases  where  there  was  a  reasonable  suspicion  about  a  revolution  of  the  helots.  If  the  krypteia  was  constantly  taken  place,  it  would  have  the  opposite  effect:  the  constant  helotic  uprisings.  The  helots  always  remained  a  tough  people  because  of  their  hard  living,  rather  than  a  ‘soft’  population  as  they  often  considered  to  be (by  a  number  of  modern  scholars).  The  Messenian  helots  were  more  threatening  because  their  lands  were  away  from  Sparta.  As  the  historian  Grundy  points  out  on  the  Messenian  helots,  ‘Sparta  was  holding  a  wolf  by  the  neck’.  The  helots  of  the  Lower  Eurotas  valley  were  also  threatening  enough.

More

Η ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

2 Comments

Irish Brigade at Gettysburg

H  Ιρλανδική  Ταξιαρχία  στη  μάχη  του  Γκετυσμπεργκ.  Κλασσικός  πίνακας  του   Ντον  Τροϊάνι.  Παρατηρείστε  την  χαρακτηριστική  πράσινη  σημαία  της  με  την  άρπα, ένα  από  τα  εθνικα  σύμβολα  των  Ιρλανδών.

            Η  Ιρλανδική  Ταξιαρχία  πεζικού  του  Ομοσπονδιακού  Στρατού  αποτελείτο  κυρίως  από  Ιρλανδούς  μετανάστες  και  Αμερικανούς  ιρλανδικής  καταγωγής,  καθολικούς  στο  σύνολο  τους.  Μετά  τον  Εμφύλιο  πόλεμο,  το  69ο  Σύνταγμα  πεζικού  της  Νέας  Υόρκης  θεωρείται  ως  η  συνέχεια  της  (επειδή  η  δύναμη  της  περιορίσθηκε  πολύ  από  τις  απώλειες  και  την  ελάττωση  της  μετά  τον  αποστράτευση).  Εξάλλου  το  69ο  Σύνταγμα,  το  οποίο  συνεχίζει  να  προσφέρει  τις  υπηρεσίες  του  στον  αμερικανικό  στρατό,  ήταν  ο  αρχικός  πυρήνας  της.  Η  Ιρλανδική  Ταξιαρχία  κατέστη  περίφημη  για  την  υψηλή  μαχητικότητα  των  ανδρών  της  και  τη  χαρακτηριστική  κελτική  πολεμική  κραυγή  τους  «Ανοίξτε  τον  δρόμο!»  («Fag  an  bealach!»  στην  ιρλανδική-γαελική  κελτική),  χαρακτηριστική  των  ριψοκίνδυνων  αποστολών  οι  οποίες  τους  ανατίθεντο.

Οι  Κέλτες  φημίζονταν  ανέκαθεν,  από  την  αρχαιότητα,  για  τη  γενναιότητα  τους  στο  πεδίο  της  μάχης,  συνιστώντας  επίλεκτους  μάχιμους  και  συνήθεις  μισθοφόρους.  Από  την  άλλη  πλευρά,  οι  Κέλτες  στρατιώτες  (εκτός  από  τους  Ορεσίβιους/Χαϊλάντερς  Σκώτους)  θεωρούντο  συχνά  «αναλώσιμοι»  για  τις  αγγλοσαξονικές  πολιτικοστρατιωτικές  ηγεσίες  των  ΗΠΑ  και  της  Βρετανίας  έως  τον  Α΄  Παγκόσμιο  Πόλεμο.  Ωστόσο  οι  μεγάλες  απώλειες  που  υπέστησαν  γενικά  οι  Ιρλανδοί  Ομοσπονδιακοί  στρατιώτες  κατά  τον  Εμφύλιο,  δεν  οφείλονταν  πάντοτε  και  απαραίτητα  στην  αμοιβαία  αντιπάθεια  ανάμεσα  σε  Αγγλοσάξονες  («γηγενείς»  όπως  αυτοαποκαλούντο)  και  Κέλτες  (συνήθως  νεοφερμένους  μετανάστες),  η  οποία  κατά  τη  συγκεκριμένη  περίοδο  κατέληγε  συχνά  και  σε  συμπλοκές  με  αρκετούς  νεκρούς  στις  μεγάλες  αμερικανικές  πόλεις  του  Βορρά  όπως  η  Νέα  Υόρκη,  η  Βοστόνη,  η  Φιλαδέλφεια  κ.ά.  Οφείλονταν  σε  σημαντικό  βαθμό  και  στην  προαναφερόμενη  πολεμική  φήμη  των  κελτικών  πληθυσμών.

  More

%d bloggers like this: