Home

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΡΟΜΦΑΙΑ

9 Comments

Byzantine Kosovo

Ένα  ερώτημα  το  οποίο  απασχολεί  τους  σύγχρονους  ερευνητές  της  Βυζαντινής  και  Μεσαιωνικής  Δυτικοευρωπαϊκής  στρατιωτικής  Ιστορίας  είναι  το  τι  ήταν  η  Βυζαντινή  ρομφαία,  ποια  ήταν  η  φύση  του  συγκεκριμένου  όπλου;

Η  ρομφαία  της  Αρχαιότητας  ήταν  ένα  θρακικό  όπλο,  επινόηση  των  Θρακών,  το  οποίο  αποτελείτο  από  μία  επιμήκη  ευθεία  ή  ελαφρά  κυρτή  (δρεπανοειδή)  λεπίδα  προσαρμοσμένη  σε  επίσης  επίμηκες  ξύλινο  στέλεχος.  Αν  η  ρομφαία  ήταν  δρεπανοειδής,  η  κόψη  της  βρισκόταν  στην  κοίλη  πλευρά  της  λεπίδας.  Ειδικά  η  κυρτή  ρομφαία  ανήκε    στην  ομάδα    των    λογχοειδών  και  ξιφοειδών  όπλων  δρεπανοειδούς  λεπίδας  (κοπίδες,  φαλκάτες,  falx    κ.α.)  τα    οποία    χρησιμοποιούσαν    διάφοροι    λαοί    της    Μεσογείου  (Ίβηρες,    Κελτίβηρες,    Έλληνες,    Θράκες,    Ετρούσκοι,    Λύκιοι,    Κάρες,    Λυδοί,    Φρύγες,    Δάκες    και    άλλοι).  Η  αρχική  προέλευση  τους  είναι  άγνωστη  και  αναζητείται  ενίοτε  από  τους  μελετητές.  Αποψη  μου  είναι  ότι  πρόκειται  για  προϊόντα  πολυγένεσης.

Οι  αρχαίοι  Ελληνες  και  στη  συνέχεια  οι  Ρωμαίοι  χρησιμοποίησαν  σώματα  Θρακών  ρομφαιοφόρων,  συμμάχων  ή  μισθοφόρων,  αλλά  οι  ίδιοι  δεν  υιοθέτησαν  ποτέ  το  συγκεκριμένο  όπλο.  Όμως  έως  την  Πρωτοβυζαντινή  περίοδο,  οι  Θράκες  αφομοιώθηκαν  σταδιακά  εθνολογικώς  στο  ρωμαϊκό  και  έπειτα  στο  βυζαντινό  περιβάλλον,  καθιστάμενοι  λατινόφωνοι  βορείως  του  Αίμου  και  ελληνόφωνοι  νοτίως  της  ίδιας  οροσειράς.  Ετσι  οι  ρομφαιοφόροι  μάχιμοι  ενσωματώθηκαν  εθνολογικά  στους  Ρωμαίους  και  στους  Ελληνες  μέσω  του  εκλατινισμού  και  του  εξελληνισμού  τους  αντίστοιχα.  Κατά  τη  Βυζαντινή  Περίοδο,  ο  όρος  «ρομφαία»  εμφανίζεται  στη  βυζαντινή  στρατιωτική  ορολογία  θέτοντας  το  προαναφερόμενο  ερώτημα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

ENGINEERING PATIENTLY A GLOBAL EMPIRE: The HAPSBURG EXPANSION-PART II

Leave a comment

 Lepanto 1571

The  Battle  of  Lepanto  (1571)  was  a  great  naval  victory  of  the  Habsburgs  against  the  Ottoman  Turks.

.

By  Periklis    Deligiannis

.
Eventually  Joanna  (Juana)  was  left  the  only  heir  to  the  Spanish  throne,  and  she  and  Philip  became  the  essential  rulers  of  the  Spanish  Empire  after  the  death  of  Isabella  in  1504  (her  father,  Ferdinand  of  Aragon,  had  no  formal  rights  to  the  throne  of  Castile,  i.e.  the  bigger  kingdom).  Their  son,  Charles  of  Habsburg,  the  future  Charles  V,  was  meant  to  hold  the  greatest  inheritance  of  thrones  and  territories  in  Europe  and  overseas.  In  1506  Philip  the  Handsome  died,  and  in  1507  Joanna  was  found  unable  to  rule  due  to  mental  illness  and  was  removed  from  the  throne.  Her  father,  Ferdinand,  ruled  Castile  and  Aragon  as  a  regent  until  his  grandson  Charles  come  of  age.  The  two  federated  Iberian  kingdoms  remained  officially  segregated  until  Charles  later  joined  and  assimilated  them  into  the  Kingdom  of  Spain  (1516).  Thus  the  Habsburgs  absorbed  the  Castilian  dynasty  of  Trastamara  (both  Ferdinand  and  Isabella  were  Castilians)  as  it  had  happened  with  the  Burgundian  dynasty.

 Harquebusiers

A  fine  representation  of  Hapsburg  Spanish  harquebusiers  of  the  1st  half  of  the  17th  cent. (copyright:  Adrian G Vzon)

More

ENGINEERING PATIENTLY A GLOBAL EMPIRE: The HAPSBURG EXPANSION-PART I

Leave a comment

By  Periklis    Deligiannistercio
A  Spanish  tercio  in  a  modern  artwork (source:  Desperta  Ferro).  The  Spanish  army  was  the  strongest  European  army  of  the  mid  16th  century,  belonging  to  the  Hapsburgs.
.
Charles  V  Hapsburg  was  the  most  powerful  European  monarch  of  the  first  half  of  the  16th  century.  The  Hapsburg  family/dynasty  (known  also  as  Habsburg)  was  able  to  expand  rapidly  its  territories  and  to  become  possibly  the  strongest  dynasty  ever  in  the  thrones  of  Europe,  in  a  unique  way:  not  so  much  through  waging  wars  and  conquests  but  mainly  through  dynastic  marriages  and  choosing  spouses  for  their  brood,  who  would  be  classified  today  as  “very  wealthy  brides.”  Their  dowries  were  not  simply  money  and  wealth  but  thrones,  kingdoms  and  the  treasures  that  accompanied  them.  But  this  policy  of  the  Hapsburg  dynasty  does  not  reduce  the  competence  and  the  fighting  ability and  spirit  of  the  Austrian-Hapsburg  imperial  army,  who  was  one  of  the  strongest  and  most  effective  in  European  history.  The  immense  Hapsburg  Empire  had  to  be  supported  by  an  army  of  a  similar  level,  mostly  in  quality.  In  the  period  that  this  article  is  referred  to,  the  Hapsburgs  controlled  not  only  the  Austrian  army,  but  a  “multitude”  of  several  European  military  forces  (mercenaries  in  a  great  percentage)  and  mostly  an  imperial  army  stronger  than  the  Austrian,  the  Spanish  one.

Harquebusier by Francisco Galiano

Α  modern  representation  of  a  harquebusier  of  the  1st  half  of  the  17th  cent. (copyright: Francisco Galiano).

More

ΚΤΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ AYTΟΚΡΑΤΟΡΙΑ: Η ΑΨΒΟΥΡΓIKH ΕΠΕΚΤΑΣΗ –ΜΕΡΟΣ Β΄

3 Comments

Lepanto 1571

Η  ναυμαχία  της  Ναυπάκτου (1571) ήταν  μία  μεγάλη  νίκη  των  Αψβούργων  σε  βάρος  των  Οθωμανών  Τούρκων.

Τελικά  η  Ιωάννα  έμεινε  η  μόνη  διάδοχος  του  ισπανικού  θρόνου  και  η  ίδια  και  ο  Φίλιππος  έμειναν  οι  ουσιαστικοί  κύριοι  της  Ισπανικής  Αυτοκρατορίας  μετά  τον  θάνατο  της  Ισαβέλλας  το  1504  (ο  πατέρας  της,  Φερδινάνδος  της  Αραγωνίας,  δεν  είχε  επίσημα  δικαιώματα  στον  θρόνο  της  Καστίλης, δηλαδή  του  μεγαλύτερου  βασιλείου).  Ο  γιος  τους,  Κάρολος  των  Αψβούργων,  ο  μετέπειτα  Κάρολος  Ε΄,  έμελε  να  συγκεντρώσει  τη  μεγαλύτερη  κληρονομιά  θρόνων  και  εδαφών  στην  Ευρώπη.  Το  1506  ο  Φίλιππος  ο  Ωραίος  πέθανε  ενώ  το  1507  η  Ιωάννα  κρίθηκε  ανίκανη  να  κυβερνήσει  λόγω  ψυχικής  ασθένειας  και  απομακρύνθηκε  από  τον  θρόνο.  Ο  πατέρας  της,  Φερδινάνδος,  κυβέρνησε  την  Καστίλη  και  τη  δική  του  Αραγωνία  ως  αντιβασιλέας,  ώσπου  να  ενηλικιωθεί  ο  εγγονός  του  Κάρολος.  Τα  δύο  ‘ομόσπονδα’  ισπανικά  βασίλεια  παρέμεναν  επίσημα  διαχωρισμένα  ώσπου  ο  Κάρολος  τα  ένωσε  αργότερα  στο  βασίλειο  της  Ισπανίας  (1516).  Ετσι  οι  Αψβούργοι  απορρόφησαν  και  την  καστιλιανικη  δυναστεία  Τρασταμαρα  (τόσο  ο  Φερδινάνδος  όσο  και  η  Ισαβέλλα  ήταν  Καστιλιάνοι)  όπως  είχε  συμβεί  με  τη  δυναστεία  της  Βουργουνδίας.

Harquebusiers

Σύγχρονη  αναπαράσταση  αρκεβουζιοφόρων  του  πρώτου  μισού  του  17ου  αι.  (source:  Adrian G Vzon)

More

ΚΤΙΖΟΝΤΑΣ ME ΥΠΟΜΟΝH ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ AYTΟΚΡΑΤΟΡΙΑ: Η ΑΨΒΟΥΡΓIKH ΕΠΕΚΤΑΣΗ –ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

tercio

Ένα  ισπανικό  τέρσιο  του  17ου αι  (σχηματισμός  μάχης)  σε  σύγχρονη  απεικόνιση  (copyright:  Desperta    Ferro).  Ο  Ισπανικός  στρατός  ήταν  ο  ισχυρότερος  ευρωπαϊκός  στρατός  του  16ου  αιώνα έως τα  μέσα  του  17ου αι,  ανήκοντας  στους  Αψβούργους.

.

Ο  Κάρολος  ο  Ε΄  των  Αψβούργων  υπήρξε  ο  ισχυρότερος  Ευρωπαίος  μονάρχης  του  πρώτου  μισού  του  16ου  αιώνα.  Η  οικογένεια/δυναστεία  των  Αψβούργων  κατόρθωσε  να  επεκτείνει  ραγδαία  τα  εδάφη  της  και  να  εξελιχθεί  ενδεχομένως  στην  ισχυρότερη  δυναστεία  που  πέρασε  ποτέ  από  τους  θρόνους  της  Ευρώπης  με  ένα  μοναδικό  τρόπο:  όχι  τόσο  χάριν  σε  πολέμους  και  κατακτήσεις  αλλά  κυρίως  μέσω  δυναστικών  γάμων  και  επιλογής  συζύγων  για  τους  γόνους  της,  οι  οποίες  θα  χαρακτηρίζονταν  σήμερα  ως  «πολύφερνοι  νύφες».  Μόνο  που  η  προίκα  τους  δεν  αφορούσε  απλά  οικονομική  ισχύ  αλλά  θρόνους,  βασίλεια  και  τους  θησαυρούς  που  τα  συνόδευαν.  Αυτή  όμως  η  τακτική  και  πολιτική  της  Αψβουργικής  δυναστείας  δεν  μειώνει  ούτε  στο  ελάχιστο  την  ισχύ  του  Αυστριακού-Αψβουργικού  στρατού  της  αυτοκρατορίας  της,  ο  οποίος  ήταν  ένας  από  τους  ισχυρότερους  που  γνώρισε  η  Ευρωπαϊκή  Ιστορία.  Προκειμένου  να  διατηρηθεί  αυτή  η  αχανής  αυτοκρατορία,  έπρεπε  να  υποστηρίζεται  από  στρατιωτικές  δυνάμεις  ανάλογου  επιπέδου.  Κατά  την  εποχή  στην  οποία  αναφέρεται  το  παρόν  άρθρο,  οι  Αψβούργοι  δεν  ήλεγχαν  μόνο  τον  Αυστριακό  στρατό,  αλλά  μία  «πλειάδα»  στρατιωτικών  δυνάμεων  της  Ευρώπης  και  έναν  αυτοκρατορικό  στρατό  ισχυρότερο  από  τον  Αυστριακό:  τον  Ισπανικό,  όπως  θα  δούμε  στη  συνέχεια.

Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: