Home

LIBER HOMO LIBERI POPULI: DUMNORΙΧ OF THE AEDUI AGAINST CAESAR AND ROME (PART II)

1 Comment

 By  Periklis    Deligiannisvercingetorix 

Vercingetorix  (statue)  was   influenced  by  Dumnorix’s  policy  and  tragic  death.

.

By  Periklis    Deligiannis

.

CONTINUED FROM PART  I

In  the  subsequent  years,  Caesar  conducted  his  famous  Conquest  of  Gaul,  crashing  the  Suebi  of  Ariovistus  and  the  Belgians.  After  the  Roman  victory  over  the  Belgians,  Diviciacus,  the  main  supporter  of  the  Gallic  collaboration  with  Rome,  disappears  from  Caesar’s  narrative.  Liscus  also  disappears  from  his  narrative  but  this  is  explainable  because  he  probably  could  not  be  the  Aeduan  Vergobretus  any  more.  After  all  he  rather  gained  his  office  with  Diviciacus’  political  support  (the  latter  was  the  unofficial  leader  of  the  tribe).  Diviciacus’  disappearance  is  the  real  mystery. 

  Diviciacus  probably  did  not  believe  that  the  Gauls  could  cope  with  the  dual  military  pressure  of  the  Romans  and  the  Germans,  and  he  preferred  the  former.  Apart  from  his  decisive  diplomatic  and  counseling  assistance  to  Caesar,  he  was  the  main  founder  of  his  numerous  allied  Gallic  cavalry.  The  antithesis  of  Diviciacus  was  Dumnorix,  who  believed  in  Gallic  power  and  did  everything  for  the  freedom  of  his  people.  Dumnorix  appears  later  as  the  main  political  leader  of  the  Aedui  (and  possibly  their  Vergobretus)  when  he  was  Caesar’s  hostage.  The  most  likely  hypothesis  for  Diviciacus’  “disappearance”  in  57  BC  was  either  his  physical  death,  or  his  murder  possibly  by  Dumnorix’s  incitation.  Then  or  a  little  later,  Dumnorix  succeeded  him  in  the  unofficial  leadership  of  the  Aedui. 

  More

LIBER HOMO LIBERI POPULI: DUMNORΙΧ OF THE AEDUI AGAINST CAESAR AND ROME (PART I)

2 Comments

  Siege alesia

The  last  dramatic  episode  of  the  Roman  conquest  of  GaulVercingetorix  surrenders  to  Caesar,  in  a  classic  artwork.
.

By  Periklis    Deligiannis

.
During  the  period  from  122  to  52  BCthe  last  years  of  the  Gallic  independence,  the  Arverni  and  Aedui  tribes  were  competing  for  the  hegemony  in  Gaul.  In  71  BC,  the  Sequani  tribe  started  a  long  war  against  the  Aedui  who  were  pressing  them.  The  Sequani  were  in  a  disadvantageous  position  and  started  to  look  for  allies  in  the  Suebian  Germans  who  lived  on  the  east  bank  of  the  Rhine,  after  failing  to  cross  the  Oder  River  in  the  East.  Ariovistus  was  the  Suebian  warlord,  who  crossed  the  Rhine  with  thousands  of  warriors  and  managed  to  defeat  the  Aedui  in  61  BC.  The  Germans  unleashed  numerous  raids  against  many  Gallic  tribes  until  several  of  them  became  their  vassals.  The  Sequani  had  made  a  big  mistake  by  inviting  the  dangerous  Germanics  in  the  Celtic/Gallic  territory.
Diviciacus,  one  of  the  political  leaders  and  leading  Druid  of  the  Aedui,  committed  an  equally  big  mistake  when  he  asked  the  Romans  for  help  against  the  Germans.  He  traveled  to  the  “City  of  the  She-wolf”  and  was  presented  to  the  Senate  in  order  to  expose  his  request.  The  proposal  of  the  Aeduian  leader  in  the  Senate  for  an  alliance  against  Ariovistus,  met  the  objections  of  the  new  great  political  personality  of  Rome  (the  greatest  in  her  long  history  according  to  the  view  of  many  scholars),  Gaius  Julius  Caesar.  Caesar  refused  Diviciacus’  request  due  to  his  political  rivalry  with  Cicero  who  probably  supported  the  Gallic  leader  in  the  Senate.  Diviciacus  returned  to  Gaul  with  vague  promises  for  help.  Caesar,  in  order  to  reduce  Cicero  and  his  Galatian  friend,  asked  the  Senate  to  conclude  an  alliance  with  Ariovistus.  The  Senate  recognized  the  German  king  as  “Friend  of  the  Romans”,  a  move  that  emboldened  him.  Ariovistus  became  more  aggressive  in  Gaul  and  created  a  real  kingdom  in  the  conquered  Galatian  regions. 

Dumnorix,  Diviciacus’  younger  brother,  did  not  agree  with  the  pro-Roman  policy  of  his  brother.  Instead  he  aimed  in  the  union  of  all  the  Gallic  tribes,  and  believed  in  their  ability  to  repel  all  invaders  in  Gaul,  both  the  Romans  and  the  Germans.  For  this  reason  he  conducted  an  alliance  with  the  Helvetii  (Celts  who  lived  in  modern  Switzerland)  and  with  Casticus,  the  son  of  the  leader  of  the  Sequani,  who  had  disagreed  with  the  pro-German  policy  of  his  father.  Indeed,  in  order  to  strengthen  the  Celtic  alliance,  Dumnorix  married  Orgetorix’s  daughter  (the  leader  of  the  Helvetii).

More

ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ – ΜΕΡΟΣ Β΄

6 Comments

1

Ο  ποταμός  Ευρώτας  κοντά  στη  Σπάρτη.

Από  την  άλλη  πλευρά,  η  σπαρτιατική  κοινωνία  δεν  ήταν  τόσο  άκαμπτη  και στιβαρή, όσο  έχει  θεωρηθεί.  Όταν  δεν  εξασκείτο, ο  Σπαρτιάτης  διασκέδαζε  με  συμπόσια, χορούς, τραγούδι, κυνήγι, συμμετοχή  σε  εορτές  και  συνδιαλέξεις  στην  Αγορά.  Άνδρες  που  γνώριζαν  όσο  κανένας  άλλος  το  σκληρό  πρόσωπο  του  πολέμου, γνώριζαν  εξίσου  καλά  πως  να  χαίρονται  την  ζωή. Οι  πολίτες  της  Σπάρτης  απέρριπταν  μόνο  τα  υλικά  αγαθά  και  τις  ανέσεις, τα  οποία  θεωρούσαν –δικαιολογημένα– ως  διαφθορείς  των  ανθρώπων.  Παρά  το  ότι  ήταν  στην  ουσία  πλούσιοι  γαιοκτήμονες, η  ζωή  τους  συνολικά, ήταν  πιο  λιτή  και  φτωχική  από  αυτήν  ενός  μέσου  Έλληνα  οποιουδήποτε  άλλου  ελληνικού  κράτους.

            Αλίμονο  σε  όποιον  Σπαρτιάτη  έδινε  στους  συμπολεμιστές  του  έστω  και  υποψία  δειλίας  στη  μάχη.  Και  περισσότερο  σε  αυτόν  που  θα  υποχωρούσε  στη  μάχη, ακόμη  και  αν  ήθελε  να  αποφύγει  έναν  αδικαιολόγητο  θάνατο  που  δεν  θα  είχε  κάποιο  ουσιαστικό  όφελος  για  την  πόλη.  Στην  υπόλοιπη ζωή  του  θα  αντιμετώπιζε  κάθε  είδους  μειώσεις, πολιτικές, κοινωνικές και  προσωπικές, που  έφταναν  ή  ξεπερνούσαν  τα  όρια  του  εξευτελισμού.   Επρόκειτο  για  την  κατεξοχήν  έκφραση  σκληρότητας  της  σπαρτιατικής  κοινωνίας, που  δεν  συγχωρούσε  το  παράπτωμα  της  υστέρησης  έναντι  του  βασικού  κανόνα  της  πόλης. Ο «τρέσας» –αυτός  που  τρέμει  από  φόβο – όπως  συνήθιζαν  να  ονομάζουν  σκωπτικά  όσους  έδειξαν  αυτή  την  υστέρηση, γνώριζε  τη  γενική  περιφρόνηση.   Τα  «φαρμακερά» πειράγματα  και  η  κοινωνική  απομόνωση  τον  συνόδευαν  παντού.  Ήταν  υποχρεωμένος  από  τους  νόμους, να  φοράει  ρούχα  από  χρωματιστά  τεμάχια  υφάσματος  ραμμένα  σε  αυτά  και  να  έχει  ξυρισμένα  τα  μισά  γένια  του.  Κάθε  πολίτης  είχε  το  δικαίωμα  να  τον  κτυπήσει  ατιμώρητα  και  κανείς  δεν  του  έδινε  την  κόρη  του  ως  σύζυγο.  Αυτή  η  κατάσταση  αγαμίας  επέφερε  και  πρόστιμο  από  την  πόλη  του,  επειδή  την  στερούσε  από  νέους  πολεμιστές.  Επιπροσθέτως  έχανε  τα  πολιτικά  δικαιώματα  του,  με  ότι  άλλο  συνεπαγόταν  αυτό  ως  προς  την  επιβίωση  του. Αποκλειόταν  ακόμη  και  από  την  δυνατότητα  να  κάνει  επίσημες  νομικά  συμφωνίες  ή  συμβόλαια. Ακόμη  και  αν  ο  τρέσας  δεν  αποκλειόταν  από  το  πολιτικό  σώμα, οι  ταπεινώσεις  του  δεν  σταματούσαν.  Οι  συμπολεμιστές  του  θεωρούσαν  ντροπή  να  τον  έχουν  ως  σύσκηνο  τους  ή  να  γυμνάζονται  παλεύοντας  μαζί  του.  Στον  πυρρίχη (πολεμικό  χορό)  έστελναν  τον  τρέσα  στις  χειρότερες  θέσεις.  Όταν  ο  τελευταίος  συναντούσε  στον  δρόμο  τους  συμπολίτες  του, ακόμη  και  τους  νεότερους, ήταν  υποχρεωμένος  να  παραμερίζει  μπροστά  τους.   Το  φάσμα  μιας  τέτοιας  ζωής  εξηγεί  εν  μέρει  το  απίστευτο  θάρρος  του  Σπαρτιάτη  οπλίτη, ακόμη  και  όταν  χρειάστηκε  να  αντιμετωπίσει  τα  ανθρώπινα  «κύματα» των  εκατοντάδων  χιλιάδων  Ασιατών  στο  στενό  των Θερμοπυλών, ακόμη  και  όταν  γνώριζε  ότι  ο  θάνατος  ήταν  αναπόφευκτος.  Όπως  αναφέρθηκε,  αυτοί  που  υστερούσαν  υποβιβάζονταν  στην  τάξη  των  υπομειόνων.  Έχαναν  τα  πολιτικά  τους  δικαιώματα, τον  κλήρο  τους, έπαυαν  γενικά  να  είναι  «όμοιοι»  και  αποτελούσαν  ελεύθερους  Λακεδαιμόνιους  που  δεν  ανήκαν  πλέον  στην  κυβερνώσα  τάξη  και  που  βρίσκονταν  πιο  χαμηλά  στην  εκτίμηση  της  από  τους  περιοίκους.

  Διαβαστε περισσότερα

ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

11

Σύγκρουση  Ελλήνων  οπλιτών  της  Αρχαϊκής  περιόδου.  Αγγειογραφία.

Στα  18  του  ο  Σπαρτιάτης  έφηβος  γινόταν  «είρην», δηλαδή  ενήλικος  άνδρας  και  πολίτης.  Έως  τα  19  του  υπηρετούσε  ως  «πρωτείρας», δηλαδή  αρχηγός  μιας  ίλης.  Το  τελευταίο  στάδιο  της  εκπαίδευσης  του  ήταν  η  «κρυπτεία», η  υπηρεσία  στις  ομάδες  εξόντωσης  επικίνδυνων  ειλώτων, για  εκφοβισμό  των  υπολοίπων.  Οι  Σπαρτιάτες  που  βρίσκονταν  σε  ηλικία  περίπου  20  ετών  εντάσσονταν  σε  μυστικές  ομάδες, που  περιπολούσαν  τη  νύχτα  στην  ύπαιθρο. Ήταν  οπλισμένοι  μόνο  με  εγχειρίδια  και  σκότωναν  όσους  είλωτες  συναντούσαν  να  κυκλοφορούν.  Λόγω  της  μυστικότητας  της  δραστηριότητας  αυτής, κατά  την  διάρκεια  της  ημέρας  οι  νεαροί  Σπαρτιάτες  κρύβονταν  σε  απόμερα  ορμητήρια.  Μερικές  φορές  επιτίθονταν  και  κατά  την  ημέρα  στους  είλωτες  που  εργάζονταν  στα  χωράφια, σκοτώνοντας  όσους  είχαν  θεωρηθεί  από  τις  αρχές  ως  ύποπτοι  για  υποκίνηση  εξέγερσης.   Για  να  μην  υπάρχει  άγος  έναντι  των  θεών  λόγω  των  φόνων  της  κρυπτείας, το  κράτος  κατά  καιρούς  κήρυσσε  επίσημα  τον  πόλεμο  στους είλωτες.  Ετσι  ο  πόλεμος  της  Σπάρτης  των  «Σκοτεινών  Αιώνων»  και  της  Γεωμετρικής  Περιόδου  εναντίον  των  Αχαιών  της  κοιλάδας  του Ευρώτα  και  εναντίον  των  Δωριέων  και  Προδωριέων  της  κοιλάδας  του  Παμίσου,  από  τους  οποίους  κατάγονταν  συνολικά  οι  είλωτες,  είχε  καταστεί  αέναος.  Στην  ουσία  τερματίστηκε  λίγο  πριν  το  200 π.Χ.,  όταν  απελευθερώθηκαν  και  οι  τελευταίοι  είλωτες.

Για  τους  Σπαρτιάτες, ο  φόνος  των  πιο  επικίνδυνων  δουλοπάροικων  τους  δεν  ήταν  αδικαιολόγητο  έγκλημα, επειδή  θεωρούσαν  ότι  οι  είλωτες  ήταν  ένας  «δορύκτητος»  πληθυσμός,  με  τον  οποίο  βρίσκονταν  μονίμως  σε  εμπόλεμη  κατάσταση.  Επομένως  θεωρούσαν  τους  φονευμένους  είλωτες  ως  απώλειες  του  εχθρού  στον  αναφερομενο  αέναο  πόλεμο, συνεχιζόμενο  επί  αιώνες  μετά  την  κατάκτηση  της  Λακωνίας  και  της  Μεσσηνίας.   Παλαιότερα  πιστευόταν  ότι  η  κρυπτεία  λειτουργούσε  μόνο  ως  μέτρο  ασφαλείας  του  κράτους.   Όπως  αποδείχθηκε,  λειτουργούσε  εξίσου  ως  πράξη  μυήσεως  τον  εκπαιδευόμενων  στην  φυσική  εξόντωση  των  εχθρών, ένα  είδος  εμβάπτισης  του  πολεμιστή  στο  «πρώτο  αίμα».  Στην  πραγματικότητα, η  κρυπτεία  δεν  εφαρμοζόταν  συνεχώς, παρά  μόνο  σε  περιπτώσεις  που  υπήρχαν  βάσιμες  υποψίες  για  επανάσταση  των  ειλώτων.  Αν  εφαρμοζόταν  μονίμως, θα  είχε  το  αντίθετο  αποτέλεσμα: τις  διαρκείς  ειλωτικές  εξεγέρσεις.  Οι  είλωτες  παρέμεναν  ένας  σκληροτράχηλος  πληθυσμός  λόγω  της  σκληρής  ζωής  που  διήγαν, και  όχι  τόσο  απόλεμοι  όσο  θεωρούνται.  Ειδικά  εκείνοι  της  Μεσσηνίας  ήταν  πιο  απειλητικοί  επειδή  η  περιοχή  τους  βρισκόταν  μακριά  από  την  Σπάρτη.  Όπως  παρατηρεί  ο  ιστορικός  Grundy σχετικά  με  τους  Μεσσήνιους  είλωτες  «η  Σπάρτη  κρατούσε  έναν  λύκο  από  τον  λαιμό».   Ιδιαίτερα  επίφοβοι  ήταν  και  οι  είλωτες  της  κάτω  κοιλάδας  του  Ευρώτα, οι  παλαιοί  Αχαιοί  του  Έλους.

  Διαβάστε περισσότερα

Byzantine Sword type “Joshua”

1 Comment

[Reblogged-Republication  from  another  site]

Out on an ancient greek: Byzantium in the fourth century AD, was founded Constantinople, New Rome, which is elevated to the imperial capital by Constantine I, the Empire of “Byzantine.”   In 1204 the Crusaders, occupy and plunder the city holding it until 1261, year in which the “Byzantine”, expelled the Crusaders regained the reconstituted and the Empire. In 1453, the Ottoman Turks conquered Constantinople. The empire “Byzantine” ceases to exist.     The role of ‘ Eastern Roman Empire , in European history is not sufficiently inclusive and is often treated superficially and summary.     Constantinople, from its foundation until the time of his brutal sacking the Crusaders, has allowed the economic, political and cultural center of Europe. The New Rome, resisting the onslaught of many people who pressed on their borders, impegnandone armies, protected, unintentionally, throughout the West from further invasions that you would go to add to all those who already faced and which undoubtedly would have changed , over the centuries, the current political scenario, economic as well as customs and practices. The Byzantine Empire flourished during the same period as Western Europe was tried by the narrowness and violence. The Eastern Roman Empire was for many years the best army, the best tactics, the best generals.     However, contrary to its culture and its influence, the fruits of civilization “Byzantine” are described briefly, and often denigrated.     Apparently we dwell only on what is wrong and corrupt, the empire was at some time in its history. The same epithet “Byzantine” is in fact an insult.     names with which they are defined things are important to not distort our interpretation of reality.     Persons Empire “Byzantine” had no idea of being “Byzantine “. They felt themselves as the successors of the authentic Roman world: the Romans living in Romania (not to be confused with the current Romania). In the inner regions of Constantinople, where Greek was the language to predominate on the Latin of ancient Rome, the idea of citizenship and identity Roman had involved a large part of the population. The citizens of the Greek language were proud of being Romans: Romans were called in Latin, in greek Romaioi. It is thought that an ambassador be called Byzantine greek, roman instead, it meant being elegantly insulted.        Romaioi The word called, in the end, the population of the Greek-speaking Roman Empire.     This, for us, is a very important point to understand the Byzantine culture, including weapons.     Always keep in mind that they, even with many changes, they felt the successors of the ancient Romans. They were the hinge between the West and the East, their weapons have been influenced by both civilizations were not immune from the influences of the lands that have dominated, blending everything together and creating a footprint that we can typically define “Byzantine.”     We do not, in our museums, Byzantine swords, at least not intended as typically Byzantine.     Ares Academy has decided to replicate a “spathion” making use of the only sources available that could enable replication, and in the case the specific iconography. Building a sword from a iconography is definitely a business, arduous and fraught with pitfalls.     will document below, why our choices, first of all the iconography of reference.     A comparison, it was noticed that the iconography which is located in the Monastery of Hosios Loukas in Greece, namely that taken into consideration, it is devoid of artistic license but made ​​with great detail in depicting-tion of the subject and armaments.

  

It is in fact a Byzantine fresco of the twelfth century, where it is shown, Joshua, the warrior of faith, with a straight sword.
carefully The fresco depicts the typical arms of a Byzantine warrior heavily armed of the X-XII centuries. Wearing a “klivanion” laminated with protection for the arms and around the waist the “pteruges” and is armed with a spear “kontarion” and a “spathion” . One thing we noticed, unusual for a biblical figure and religious, is the use of cover garments.
‘s helmet is tied to his neck, with what appears to be cloth.

More

Γνωρίζουμε ποια ήταν «ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή» ;

4 Comments

Το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται στους ορθόδοξους ναούς το τροπάριο της Κασσιανής. Πρόκειται για μία ποιητική απόδοση του περιστατικού που περιγράφεται στα ευαγγέλια και έχει να κάνει με την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία έδειξε τη μετάνοιά της πλένοντας τα πόδια του Χριστού με πολύτιμο μύρο και σκουπίζοντάς τα με τα μαλλιά της.

Η πράξη της γυναίκας αυτής έχει ιδιαίτερη σημασία για δύο κυρίως λόγους:

1. Προετοίμασε το Χριστό για την ταφή, καθώς οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να αλείφουν τα σώματα των νεκρών τους με ένα μείγμα ρυτίνης και αρωμάτων.

2. Η ένταση της σκηνής δείχνει πόσο μεγάλη ήταν η μετάνοιά της.

Η ιδιαιτερότητα της πράξης οδήγησε σε συνειρμούς άσχετους με την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να πλεχθούν διάφοροι μύθοι σχετικά με την ταυτότητα της γυναίκας και τη σχέση της με το Χριστό.

Από τη Δυτική Χριστιανοσύνη ξεκίνησε η ταύτιση της με την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, αν και δεν υπάρχει καμία σχετική μαρτυρία, ούτε στα ευαγγέλια ούτε στην κατοπινή παράδοση. Η ταύτιση αυτή οφείλεται σε σύγχυση δύο διαφορετικών προσώπων που αναφέρονται σε δύο διαφορετικές ευαγγελικές περικοπές στο ευαγγέλιο του Λουκά. Στο 7ο κεφάλαιο αναφέρεται το περιστατικό με την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία έπλυνε τα πόδια του Χριστού με μύρο, δάκρυα και στα σκούπισε με τα μαλλιά της. Στο επόμενο κεφάλαιο, το 8ο, γίνεται αναφορά στις γυναίκες που ακολουθούσαν το Χριστό κατά τις περιπλανήσεις του στη γη του Ισραήλ. Ανάμεσά τους μνημονεύεται και η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, η οποία, κατά το παρελθόν, είχε θεραπευθεί από το Χριστό, καθώς ήταν δαιμονισμένη.

More

SURVIVAL IN THE BACKWOODS: THE PENNSYLVANIA-KENTUCKY RIFLE AND OTHER STORIES

3 Comments

ottawa or Huron warrior 18th cent

Huron  or  Ottawa  warrior,  18th  century.  He  is  armed  with  a  curved  club  and  an  American  long  rifle,  an  acquisition  of  trade  or  warfare (artwork  by  Don  Troiani).
.

 By  Periklis    Deligiannis

.
The  Europeans  (British  and  French)  who  colonized  North  America  in  the  17th  to  18th  centuries  were  forced  to  adapt  to  the  martial  art  of  a  ‘primitive’  and  ‘savage’  environment  which  was  lost  from  Europe  since  Late  Antiquity  or  the  Early  Middle  Ages.  The  Native  American  (Indian)  who  was  their  main  rival,  unfortunately  for  them,  had  not  read  Grotius  and  Vattel,  the  founders  of  the  rules  of  the  noble  and  ‘civilized’  warfare  (corresponding  to  the  subsequent  Treaty  of  Geneva)  with  which  the  Europeans  of  the  17th  and  18th  centuries  complied.  The  Native  American  had  his  own  original  weapons  and  his  own  methods  of  war,  the  deadly  warfare  of  the  forest.  Of  course  he  did  not  know  the  pitched  battles  or  the  attack  at  the  sound  of  the  trumpet.  The  Indian  bow  unlike  the  European  harquebus  (and  afterwards  the  musket)  was  silent,  accurate,  and  able  to  unleash  fast  repeated  arrowshots,  even  in  wet  weather  (when  the  wick  and  the  gunpowder  of  the  harquebus/musket  dampened  and  made  it  useless).

More

ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΔΑΣΗ: ΤΟ ΤΥΦΕΚΙΟ ΠΕΝΣΥΛΒΑΝΙΑ-ΚΕΝΤΑΚΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Leave a comment

ottawa or Huron warrior 18th cent

Ακριβής αναπαράσταση ιθαγενή πολεμιστή των φυλών Οττάβα ή Χιουρον, 18ος αιώνας.  Φέρει  τοπικό  κυρτό  ρόπαλο  και  μακρύκαννο αμερικανικό  μουσκέτο-τυφέκιο, απόκτημα  αγοράς  ή  λάφυρο  από τους  λευκούς  αποίκους (πίνακας του  Don  Troiani).

            Οι Ευρωπαίοι οι οποίοι αποίκισαν τη Βόρεια Αμερική κατά τους 17ο-18ο αιώνες ήταν υποχρεωμένοι να προσαρμοσθούν ως προς την πολεμική τέχνη, σε ένα ‘πρωτόγονο’ και ‘άγριο’ περιβάλλον το οποίο είχε χαθεί από την Ευρώπη ήδη από την Υστερη Αρχαιότητα ή τον Πρώιμο Μεσαίωνα.

            Ο Αμερινδός Ινδιάνος ο οποίος ήταν ο κύριος αντίπαλος τους, δυστυχώς για εκείνους δεν είχε διαβάσει Grotius  ή Vattel, δηλαδή τους θεμελιωτές των κανόνων του ευγενούς και ‘πολιτισμένου’ πολέμου (αντίστοιχους της μεταγενέστερης Συνθήκης της Γενεύης) τους οποίους τηρούσαν οι Ευρωπαίοι των 17ου και 18ου αιώνων. Είχε τα δικά του πρωτότυπα όπλα και τους δικούς του τρόπους πολέμου, τη φονική πολεμική τέχνη του αμερικανικού δάσους. Φυσικά δεν γνώριζε τις μάχες εκ παρατάξεως, ούτε την επίθεση υπό τον ήχο της σάλπιγγας. Το ινδιανικο τόξο αντίθετα με το ευρωπαϊκό αρκεβούζιο και έπειτα μουσκέτο, ήταν αθόρυβο, ακριβές, και ικανό για επαναληπτικές γρήγορες βολές, ακόμη και σε υγρό καιρό (όταν το φυτίλι και το μπαρούτι του μουσκέτου υγραίνονταν και το καθιστούσαν άχρηστο).

Συνεχίστε την ανάγνωση

Exploring the Limes Germanicus… images from Rome’s Germanic Frontier (part one)

3 Comments

Republication from FOLLOWING HADRIAN.

.

From one end of the empire to another!

The Roman empire encircles the Mediterranean Sea, and beyond that, lay its frontiers. By the early 2nd century the empire was stretching from the Atlantic Ocean to the Black Sea, through the deserts of the Middle East to the Red Sea, and across North Africa.

The “Limes” represents the border line of the Roman Empire at its greatest extent in the 2nd century AD. It stretched over 5,000 km from the Atlantic coast of northern Britain, through Europe to the Black Sea, and from there to the Red Sea and across North Africa to the Atlantic coast. The remains of the Limes today consist of vestiges of built walls, ditches, forts, fortresses, watchtowers and civilian settlements. The two sections of the Limes in Germany, Hadrian’s Wall and the Antonine Wall are now all inscribed on the World Heritage List as the “Frontiers of the Roman Empire”. (Source Unesco)

Limes Unesco © Carole Raddato

The Germanic Limes was a line of frontier fortifications that bounded the ancient Roman provinces of Germania Inferior, Germania Superior and Raetia, dividing the Roman Empire and the unsubdued Germanic tribes from the years 83 (under Domitian) to about 260 AD.

Upper Germanic & Raetian Limes

The Upper German-Raetian Limes extends to a length of 550 km between the Rhine
in the north-west (near Rheinbrohl) and the Danube in the south-east (near Regensburg). It consisted of about 900 watchtowers, numerous small forts and over 60 large forts for cohorts and alae (Roman allied military units). More a guarded border line than a military defence system, the Limes enabled traffic to be managed, movement of people to be controlled and goods to be traded and taxed.

Continue Reading

Ο ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΩΣ ΑΙΤΙΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΝ ΤΑΡΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

8 Comments

turkey-map

Παρακολουθώντας  τις  πρόσφατες  αιματηρές  ταραχές  στην  Τουρκία  (Ιούνιος  2013),  βρεθήκαμε  ουσιαστικά  πάλι  «στο  ίδιο  έργο  θεατές»  ως  προς  το  τι  συμβαίνει  στη  γειτονική  χώρα  εδώ  και  δεκαετίες.  Οι  Κεμαλικοί  εναντίον  των  νοσταλγών  του  σουλτανικού  Οθωμανισμού  (και  αντίστροφα).  Το  παλαιό  κοσμικό  κράτος  που  έχει  συρρικνωθεί,  εναντίον  των  θρησκειοκεντρικών  (και  αντίστροφα).  Οι  «Ευρωτουρκοι»  εναντίον  των  «Ισλαμοτουρκων»  (και  αντίστροφα).  Το  ‘βαθύ  κράτος’  των  στρατιωτικών  που  έχει  ξεδοντιαστεί  εναντίον  των  Ερντογανιστών  που  το  ξεδόντιασε  (και  αντίστροφα).  Κ.ο.κ.

            Ηδη  αρκετές  αναλύσεις  έχουν  κατακλύσει  το  διαδίκτυο  στην  ελληνική,  στην  αγγλική  και  σε  άλλες  γλώσσες,  λαμβάνοντας  υπόψη  πλήθος  παραγόντων  και  παραμέτρων,  πολιτικών,  κοινωνικών,  ιστορικών,  θρησκευτικών  και  άλλων.  Ομως  παρατηρούμε  ότι  και  πάλι  ο  εθνολογικός  παράγοντας  τον  οποίο  θεωρώ  καίριο,  απουσιάζει  σχεδόν  τελείως  από  αυτές  τις  αναλύσεις.

Αρκεί  να  παρατηρηθεί  ότι  οι  ως  επί  το  πλείστον  φιλοκεμαλικοί,  υποστηρικτές  του  κοσμικού  κράτους  και  με  ευρωπαϊκό  προσανατολισμό  Τούρκοι  οι  οποίοι  έχουν  εξεγερθεί  εναντίον  της  κυβέρνησης  Ερντογάν,  κινητοποιούνται  κυρίως  στην  Κωνσταντινούπολη  και  στις  μεγάλες  τουρκικές  πόλεις  της  Δυτικής  Μικράς  Ασίας  (Σμύρνη,  Προύσα,  Εσκή  Σεχίρ,  Αττάλεια  και  λίγες  ακόμη)  όπως  και  στην  πρωτεύουσα  Αγκυρα,  η  οποία  έχει  πληθυσμό  με  καταγωγή  από  όλη  την  Τουρκία.

Διαβάστε περισσότερα

THE SPARTAN ‘AGOGE’ (socio-military education & training) – PART II

1 Comment

 By  Periklis    Deligiannis

pilos

.

An  original  pilos-type  bronze  helmet,  typical  for  the  Spartans  of  the  Classical  period.

.
CONTINUED  FROM  PART  I
.
The  celebration  of  the  “gymnopaidiae”  was  particularly  important  and  it  took  place  every  year  in  Sparta,  in  the  mid-summer  (in  the  month  of  Hekatombaion,  corresponding  to  July).  The  Spartan  boys  were  preparing  for  this  celebration  that  included  sport  games  and  it  took  place  in  honor  of  the  divine  brothers  Apollo  and  Artemis  (two  of  the  main  Greek  gods),  their  mother  Leto  and  in  honor  of  Dionysus.  From  the  year  of  the  fifty-ninth  Olympiad  (544  BC),  the  celebration  of  the  gymnopaidiae  honored  (in  addition  to  these  gods)  the  fallen  hoplites  of  Sparta  who  died  in  the  so  called  “Battle  of  the  Champions”  for  conquering  Thyreatis  from  Argos.  Thyreatis  was  a  strategic  district  in  the  eastern  coast  of  the  Peloponnesus  (Thyrea  was  its  main  city).  In  time  of  war,  the  Spartans  declared  a  cessation  of  the  hostilities  during  the  celebration  of  the  gymnopaidiae.  Girls  and  adult  men  participated  as  well  in  the  feast.  During  the  dance  that  accompanied  the  feast,  the  boys  were  making  sport  exercises  which  depicted  the  sports  of  wrestling  and  ‘pagration’  (a  type  of  ancient  Greek  wrestling).  Simultaneously  they  sang  patriotic  paeans  (the  poems  of  Alcman  and  Thales)  in  honor  of  the  fallen  warriors  of  Sparta.  Plato  points  out  that  in  the  gymnopaidiae  the  boys  went  through  “hard  endurance”.  This  reference  indicates  the  level  of  hard  workout.  Modern  scholars  believe  that  the  gymnopaidiae  were  not  symbolic  but  essentially  agonistic.

The  contest  that  needed  the  greatest  mental  strength  was  that  of  the  “diamastigosis“,  i.e.  the  competition  of  strength  in  pain.  The  contestants  were  Spartan  teenager  trainees  who  were  whipped  in  front  of  watchers.  Among  them  were  the  parents  of  the  teens  who  encouraged  them  to  endure  the  horrible  pain  or  threatened  them  when  they  saw  them  close  to  failing  (Lucian).  Some  teens  left  their  last  breath  because  of  the  whipping,  falling  dead  in  front  of  the  watchers  and  their  parents  (as  Plutarch  mentions,  in  the  Life  of  Lycurgos).  These  misfortunes  were  possibly  rare  but  some  scholars  believe  the  opposite.  The  victory  in  this  ultimate  endurance  competition,  mental  and  physical,  was  extremely  honored.  The  winners  were  called  “vomonikes”  and  the  state  used  to  set  up  their  statues  in  public  places  in  order  all  the  Spartans  to  see  them  and  take  an  example  of  their  courage.
More

Older Entries

%d bloggers like this: