Home

ΤΕΤΡΗΡΗΣ, ΠΕΝΤΗΡΗΣ, ΔΕΚΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΥΗΡΕΙΣ (ΜΕΡΟΣ Β΄) Τα μεγάλα πολεμικά πλοία της Ελληνιστικής

Leave a comment

 Polyeres

Ρωμαϊκή πολυήρης με πολεμικούς πυργίσκους στο κατάστρωμα της.

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

.

Από τις ναυμαχίες  και τις άλλες θαλάσσιες συρράξεις μεταξύ των πρώιμων  ελληνιστικών κρατών  ξεχωρίζουν η  ναυμαχία  της  Σαλαμίνας  της  Κύπρου (306 π.Χ.)  και  η  επακόλουθη  πολιορκία  της  Ρόδου  από  τον  Δημήτριο  τον  Πολιορκητή. Οι πολυήρεις χρωστούν πολλά στον πολυμήχανο Δημήτριο που συνέβαλε αποφασιστικά στην εξέλιξη τους.

Μετά  το  280  π.Χ. η πολιτική  κατάσταση  αποκρυσταλλώθηκε  και  σχηματίστηκαν  οι  νέες  μεγάλες ναυτικές  δυνάμεις.  Το  κράτος  των  Λαγιδών (Πτολεμαίων) με  τις  336  πεντήρεις του και  τα  2.000  σκάφη  μικρότερου  εκτοπίσματος  ήταν  η  μεγαλύτερη δύναμη, όχι  μόνο  μεταξύ  των Ελλήνων  αλλά και συγκριτικά  με  την  Ρώμη  και  την  Καρχηδόνα,  παρά  την  υπερπροσπάθεια  των  δύο τελευταίων στον μεταξύ τους ναυτικό πόλεμο.  Προκειμένου να επανδρωθεί ο πτολεμαϊκός στόλος απαιτούνταν 150.000  άντρες-χωρίς τους «επιβάτες» (πεζοναύτες). Οι  περισσότεροι προέρχονταν από τους ικανότερους ναυτικούς του τότε γνωστού κόσμου, τους  Έλληνες  και τους Φοίνικες. Με  βάση  το  εκτόπισμα  των  πλοίων, τον  αριθμό  και  την  ικανότητα  των  πληρωμάτων της ήταν  η  μεγαλύτερη  ναυτική  δύναμη της  αρχαιότητας, ανώτερη φυσικά και από την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Μερικοί ερευνητές έχουν αμφισβητήσει τον αριθμό των 336 πεντήρων καθώς και αυτούς των μικρότερων σκαφών και των συνολικών πληρωμάτων που χρειάζονταν για την επάνδρωση τους (αντίθετα ο Ταρν υπεραμύνθηκε αυτών των αριθμών). Αρκεί ένας κατάλογος των παράκτιων χωρών, πόλεων και νήσων που ήλεγχαν οι Πτολεμαίοι περί τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ., προκειμένου να αποδειχθεί η ορθότητα των αριθμών: Αίγυπτος, Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (με πολλούς Έλληνες και Φοίνικες κατοίκους), Κυρηναϊκή, Φιλισταία, σχεδόν ολόκληρη η Φοινίκη, Σελεύκεια του Ορόντη, Κύπρος, Τραχεία Κιλικία, Λυκία, Αλικαρνασσός, Μίλητος, Έφεσος, Σάμος, Κως, Χίος, Λέσβος, Ερυθραί, Κυκλάδες, Ίτανος Κρήτης, Θρακική χερσόνησος μαζί με την Λυσιμάχεια, Άβυδος, Θάσος και αρκετές μικρότερες ναυτικές πόλεις.

More

Advertisements

ΤΕΤΡΗΡΗΣ, ΠΕΝΤΗΡΗΣ, ΔΕΚΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΥΗΡΕΙΣ (ΜΕΡΟΣ Α΄) Οι απαρχές των μεγάλων πολεμικών πλοίων της Ελληνιστικής

Leave a comment

Hepteres

Εμπρόσθια όψη, κάτοψη και πλάγια όψη μίας επτήρους. Η επτήρης ήταν μία από τις αξιόπιστες πολεμικές πολυήρεις. Στα διαγράμματα του πάνω μέρος του πίνακα (τομές πλοίων) αναπαραστάται η εξέλιξη της διάταξης των κωπηλατών από την αρχική ελληνική πεντηκοντορο έως τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική τριήρη (Copyright: John Warry/ Salamander)
.

Π. Δεληγιάννης

.
Περί το 500 π.Χ., η τριήρης, επινόηση των Κορινθίων, έγινε το βασικό σκάφος των ελληνικών, των φοινικικών, των ετρουσκικών, κ.α. μεσογειακών πολεμικών στόλων. Στην τριήρη στηρίχθηκαν μεγάλες ή μικρές «θαλασσοκρατορίες» όπως αυτές της Αθήνας, της Καρχηδόνας, της Κορίνθου, των Συρακουσών, κ.α.
Η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία και η κατάλυση του περσικού κράτους δημιούργησε μια νέα πολιτειακή κατάσταση για τον ελληνικό κόσμο. Τα νέα ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκαν στην Ανατολή ήταν πολλαπλασίως μεγαλύτερα από τις παλαιές πόλεις-κράτη. Η νέα κατάσταση είχε το αντίκτυπο της στην πολεμική τέχνη, τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα. Οι παλαιοί οπλιτικοί στρατοί των λίγων χιλιάδων οπλιτών έδωσαν την θέση τους σε στρατούς πολλών δεκάδων χιλιάδων πολεμιστών, που είχαν πλέον ως βασικά Όπλα κρούσης την μακεδονική φάλαγγα και το βαρύ ιππικό. Ανάλογα, οι παλαιότεροι στόλοι των πόλεων-κρατών που είχαν ως βασικό μαχητικό πλοίο την τριήρη, αντικαταστάθηκαν από τους κολοσσιαίους στόλους των ελληνιστικών κρατών, στους οποίους τα κύρια πολεμικά ήταν μεγαλύτερες πολυήρεις, κυρίως πεντήρεις. Οι τακτικές του πολέμου στην θάλασσα προσαρμόστηκαν ανάλογα. Οι τριήρεις χρησιμοποιούσαν κυρίως την ταχύτητα και την ευελιξία τους προκειμένου να επικρατήσουν στις ναυτικές συρράξεις. Οι πεντήρεις και οι άλλες πολυήρεις στηρίζονταν στο μέγεθος και το εκτόπισμα τους. Ένα στοιχείο το οποίο έμεινε αμετάβλητο από την εποχή της τριήρους ήταν η χρήση του εμβόλου, παρότι ο ρόλος του κατά την θαλάσσια σύρραξη περιορίστηκε.

Συνεχιστε την αναγνωση

THE BATTLE OF ΤΗΕ KALKA RIVER (PART ΙI), Russia faces the Mongol threat

3 Comments

Kalka-River

The  torture  of  the  Kievan  princes  after  their  capture  in  the  battle  of  the  river  Kalka,  in  a  modern artwork.

.

By  Periklis    Deligiannis

.

CONTINUED  FROM  PART  I

The  main  dispute  between  the  Russian  princes  concerned  their  doubt  if  they  should  cross  to  the  left  bank  of  the  Dnieper,  and  then  march  in  the  open  steppe.  Many  believed  that  they  should  not  do  it,  in  order  not  to  give  battle  in  an  excellent  battlefield  for  the  Mongol  cavalry.  Although  the  opposite  point  of  view  prevailed,  the  aforementioned  estimation  proved  to  be  the  right  one.  Indeed,  Subotai  and  Djebe  intended  to  lure  the  Russo-Cuman  army  deep  into  the  steppe,  surround  it  there  and  destroy  their  enemies.  When  the  allies  had  marched  enough  into  the  steppe,  into  the  land  of  the  Cumans/Kipchaks,  the  Mongols  began  to  wear  their  army  with  sudden  deadly  attacks  of  small  detachments.
On  31  May  1223,  the  allied  army  arrived  in  the  area  of  the  river  Kalka,  whose  site  is  still  unknown.  However  it  is  strongly  believed  to  be  the  modern  small  river  Kalchik  in  eastern  Ukraine,  pouring  into  the  Sea  of  Azov.  The  Mongols  were  now  very  close  and  the  Russians  clashed  with  their  vanguard,  which  they  repulsed.  After  this  first  success,  the  allied  princes  heot success, the alliesld  consultations  in  a  war  council  about  whether  they  had  to  march  further  or  stay  there  and  prepare  for  defense.  It  was  the  most  turbulent  council,  with  intense  disagreements  and  conflicts.  Eventually  the  princes  did  not  agree.  The  aggressive  Mstislav  of  Galicia  crossed  the  Kalka  River  with  his  army,  along  with  his  tributary  Danilo  of  Volynia,  determined  to  go  alone  on  the  march.  Soon  they  were  followed  by  Mstislav  Sviatoslavovich  with  the  army  of  Chernigov  and  Smolensk.  The  Cuman/Kipchak  horsemen  were  marching  in  front  of  the  Galician-Volynian  troops.  The  Cumans  who  also  insisted  on  the  march,  wanting  to  rid  their  homeland  of  the  Mongol  invaders,  were  the  vanguard  of  the  allied  army.  Kalka  river  was  in  the  Cuman  territory.
However  the  allied  forces  were  broken  up,  because  the  numerous  army  of  Kiev  was  left  behind  after  his  own  prince  Mstislav  had  refused  to  follow  the  march.  But  also  between  the  marching  allied  armies,  large  gaps  were  turn  up.  This  was  the  opportunity  that  Subotai  awaited  so  patiently  for.  He  immediately  ordered  the  attack  of  his  murderous  nomad  riders,  who  until  then  were  retreating  purportedly  to  lure  the  allies  into  their  trap.

 battle kalka

Map  of  the  battle  of  Kalka  river.
Legend:  gray  color:  Mongols.  Red  color:  Allies:  1  =  Kievans,  2  =  Chernigovians  &  Smolenskians,  3  =  Volynians  &  Galicians,  4  =  Kipchaks/Cumans.
Subotai  Bahadur  commanded  the  right  Mongolian  wing  of  envelopment  and  Djebe  Noyon  commanded  the  left  one
.

More

THE BATTLE OF KALKA RIVER (PART I), Russia faces the Mongol threat

Leave a comment

Kalka River

.

By  Periklis    Deligiannis

.

In 1222  the  Mongols  began to threaten dangerously the tribal confederation (Khanate) of the Kipchaks, in the eastern borders of the latter. The Kipchak khanate covered a huge area of Eurasian steppes from the modern southern Ukraine to the Aral Sea in Central Asia. The confederation of the Kipchaks (known also as the Cumans to the Byzantines and as the Polovtsy to the Russians) consisted of Turkish, Finno-Ugric and some Mongolian and Northern Iranian tribes. It seems that the Turkish language had prevailed also in most of the non-Turkish tribes. According to the most probable theory, the khanate of the Cumans/Kipchaks came from the union of two older tribal federations, those of the Kipchaks and the Cumans, hence the double name.
The Russian territory extended to the northwest of the Cumans , and during this period was politically split into independent principalities. The relations between the Russians and the Cumans were usually, if not generally, hostile, but the Mongolian threat forced them to reconcile. Russians and Kipchaks used to unleash devastating raids on each other’s territories.
At the beginning of 1223, the Mongolian threat forced the khan (khagan) of the Western Cumans to seek the help of Mstislav, prince of the Russian principality of Galicia. Mstislav the Brave as he was called, was a hero whose reputation exceeded the Russian borders. Mstislav had realized the lethal threat of a Mongolian invasion in the Russian territories, and immediately called all his Russian counterparts in council in Kiev, with the presence of the Cuman rulers. In Kiev, the metropolis of medieval Russia, they described to the Russian princes the martial prowess and ferocity of the Mongols. In the end, the princes decided on a joint campaign against the invaders.

More

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΚΡΟΥΑ (1643)

Leave a comment

 rocroi tercio

Ο  Τριακονταετής  πόλεμος,  στα  πλαίσια  του  οποίου  δόθηκε  η  μάχη  του  Ροκρουά,  ήταν    ο  σκληρότερος  πόλεμος  που  διενεργήθηκε  στην  Ευρώπη  πριν  από  τους  Ναπολεόντειους  πολέμους.    Ο  Τριακονταετής  πόλεμος  διενεργήθηκε  κυρίως  στα  εδάφη  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  του  Γερμανικού  Εθνους  (γερμανικές  χώρες)  και  αφορούσε  κυρίως  τις  διενέξεις  ανάμεσα  σε  καθολικούς  και  διαμαρτυρόμενους/προτεστάντες  ηγεμόνες  της  Γερμανίας  και  έπειτα  της  ευρύτερης  Ευρώπης.  Σταδιακά  εξελίχθηκε  σε  μία  γενική  ευρωπαϊκή  σύρραξη,  με  τα  στάδια  της  να  χαρακτηρίζονται  από  το  ποια  ευρωπαϊκή  δύναμη  ήταν  η  κύρια  αντίπαλος  των  καθολικών  Ισπανικών  και  Αυτοκρατορικών  δυνάμεων.  Η  Γαλλία  ήταν  μία  συντριπτικά  καθολική  χώρα  αλλά  η  αντιπαράθεση  της  σε  αυτόν  τον  πόλεμο,  στην  καθολική  συμμαχία  δεν  προκαλεί  έκπληξη:  επρόκειτο  για  την  κύρια  μακροχρόνια  ανταγωνίστρια  της  Ισπανίας  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας,  γι’  αυτόν  τον  λόγο  η  Γαλλία  είχε  ήδη  υποστηρίξει  την  προτεσταντική  Σουηδία  στις  πρώτες  φάσεις  του  πολέμου.  Ο  ισχυρός  άνδρας  της  Γαλλίας  της  εποχής  ήταν  ο  περίφημος  καρδινάλιος  Ρισελιέ.  Ο  Ρισελιέ,  η  «Κόκκινη  Αγιότητα»  όπως  ήταν  ένα  από  τα  πολλά  προσωνύμια  του,  ήταν  μία  σπάνια  ιστορική  προσωπικότητα  η  οποία  συνδύαζε  την  πνευματική  ισχύ  ενός  επιτυχημένου  καρδιναλίου  με  την  ηγετική  στιβαρότητα  ενός  ικανού  πολιτικού  παράγοντα.  Ουσιαστικά  επρόκειτο  για  τον  πρώτο  πρωθυπουργό  της  Νεότερης  ευρωπαϊκής  Ιστορίας.    Ο  Ρισελιέ  ήταν  ο  κύριος  σύμβουλος  του  Γάλλου  βασιλιά  Λουδοβίκου  ΙΓ΄  και  ασχολείτο  κυρίως  με  την  αντιμετώπιση  της  ισχύος  των  Αψβούργων  της  Ισπανίας  και  της  Αυστρίας.

            Από  την  άλλη  πλευρά,  η  δυναστεία  των  Αψβούργων  η  οποία  ήταν  επικεφαλής  της  Ισπανικής  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  αυτοκρατοριών  και  των  εξαρτήσεων  τους,  ήταν  η  ισχυρότερη  της  Ευρώπης  και  είχε  συσπειρώσει  γύρω  της  σχεδόν  όλους  τους  υπόλοιπους  καθολικούς  ηγεμόνες.

Αναφορικά  με  την  πολεμική  τέχνη,  κατά  τους  16ο  και  17ο  αιώνες  οι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  υιοθέτησαν  συνδυασμένους  σχηματισμούς  πεζικού,  αποτελούμενους  από  λογχοφόρους  και  αρκεβουζιοφόρους  ή  μουσκετοφόρους.  Αυτοί  οι  σχηματισμοί  αποκαλούντο  «τέρσιος».

Rocroi a

  More

H ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΚΑΛΚΑ (1223) – ΜΕΡΟΣ Β΄

Leave a comment

 Kalka-River

Το  μαρτύριο  των  Κιεβανών  αιχμαλώτων  μετά  την  αιχμαλώτιση  τους  στον  ποταμό  Κάλκα,  σε  συγχρονο πίνακα.

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  Α΄ ΜΕΡΟΣ

            Η  κύρια  διαφωνία  των  Ρώσων  πριγκήπων  έγγυτο  στο  αν  θα  έπρεπε  να  περάσουν  στην  αριστερή  όχθη  του  Δνείπερου,  δηλαδή  να  βαδίσουν  στην  ανοικτή  στέπα.  Αρκετοί  πίστευαν  ότι  δεν  έπρεπε  να  το  πράξουν  προκειμένου  να  μη  δώσουν  τη  μάχη  σε  πεδίο  άριστο  για  τη  δράση  του  μογγολικού  ιππικού.  Παρότι  επικράτησε  η  αντίθετη  άποψη,  οι  πρώτοι  αποδείχθηκαν  οι  πιο  συνετοί.  Πράγματι,  ο  Σουμποτάι  και  ο  Τζεμπε  σκόπευαν  να  παρασύρουν  τον  ρωσικό  στρατό  βαθιά  στη  στέπα,  να  τον  περικυκλώσουν  εκεί  και  να  τον  καταστρέψουν.  Όταν  οι  Ρώσο-Κουμάνοι  είχαν  βαδίσει  αρκετά  στη  στέπα,  οι  Μογγόλοι  άρχισαν  να  φθείρουν  τον  ογκώδη  στρατό  τους  με  αιφνίδιες  φονικές  επιθέσεις  μικρών  τμημάτων  τους.

            Στις  31  Μαϊου  του  1223,  ο  συμμαχικός  στρατός  έφθασε  στην  περιοχή  του  ποταμού  Καλκα,  του  οποίου  η  θέση  παραμενει  άγνωστη.  Ωστόσο  πιστεύεται  ότι  πρόκειται  για  τον  σύγχρονο  μικρό  ποταμό  Καλτσίκ  της  ανατολικής  Ουκρανίας,  ο  οποίος  χύνεται  στην  Αζοφική  θάλασσα.  Οι  Μογγόλοι  βρίσκονταν  πλέον  πολύ  κοντά  και  οι  Ρώσοι  συγκρούσθηκαν  με  την  εμπροσθοφυλακή  τους  την  οποία  απώθησαν.  Μετά  από  αυτήν  την  πρώτη  επιτυχία,  οι  σύμμαχοι  πρίγκηπες  συσκέφθηκαν  σε  πολεμικό  συμβούλιο  σχετικά  με  το  αν  έπρεπε  να  προχωρήσουν  περισσότερο  ή  να  παραμείνουν  εκεί  και  να  ετοιμασθούν  για  άμυνα.  Ηταν  το  πλέον  θυελλώδες  συμβούλιο,  με  έντονες  διαφωνίες  και  αντιπαραθέσεις.  Τελικά  οι  πρίγκηπες  δεν  συμφώνησαν.  Ο  επιθετικός  Μστισλαβ  της  Γαλικίας  διέβη  με  το  σώμα  του  τον  ποταμό  Κάλκα,  μαζί  με  τον  υποτελή  του  Ντανίλο  της  Βολυνίας,  αποφασισμένοι  να  συνεχίσουν  μόνοι  τους  την  προέλαση.  Σύντομα  τους  ακολούθησε  ο  Μστισλαβ  του  Τσερνίγκοφ  με  το  δικό  του  στράτευμα.  Μπροστά  από  το  Γαλικιανό-Βολυνιανό  στράτευμα  προήλαυναν  οι  Κουμάνοι  ιππείς  οι  οποίοι  επίσης  επέμεναν  υπέρ  της  προέλασης,  θέλοντας  να  απαλλάξουν  την  πατρίδα  τους  από  την  παρουσία  των  Μογγόλων  εισβολέων.  Οι  Κουμάνοι  δρούσαν  ως  εμπροσθοφυλακή  του  συμμαχικού  στρατού.

            Ωστόσο  ο  συμμαχικός  στρατός  είχε  διασπασθεί,  με  το  πολυάριθμο  σώμα  του  Κιέβου  να  έχει  μείνει  πίσω  αφού  ο  δικός  του  πρίγκηπας  Μστισλαβ  είχε  αρνηθεί  να  ακολουθήσει  την  προέλαση.  Όμως  και  ανάμεσα  στα  προελαύοντα  σώματα  είχαν  δημιουργηθεί  μεγάλα  κενά.  Αυτή  ήταν  η  ευκαιρία  που  ανέμενε  υπομονετικά  ο  Σουμποτάι.  Διέταξε  αμέσως  την  επίθεση  των  φονικών  ιππέων  του,  οι  οποίοι  έως  τότε  υποχωρούσαν  προσποιητά  προκειμένου  να  παρασύρουν  τους  σύμμαχους  στην  παγίδα  τους.

Διαβάστε περισσότερα

H ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΚΑΛΚΑ (1223) – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

Kalka River

            Το  1222  οι  επίφοβοι  Μογγόλοι  του  Τζεγκις  Χαν  άρχισαν  να  απειλούν  σοβαρότερα  τη  μεγάλη  φυλετική  ένωση  (χανάτο  ή  χαγανάτο)  των  Κιπτσάκων  στα  ανατολικά  τους,  η  οποία  ένωση  κάλυπτε  μία  έκταση  ευρασιατικών  στεπών  από  τη  σύγχρονη  νότια  Ουκρανία  έως  τη  λίμνη  Αράλη  της  κεντρικής  Ασίας.  Το  χανάτο  των  Κιπτσάκ  (γνωστοί  ως  «Κουμάνοι»  στους  Βυζαντινούς  και  ως  «Πολοβτσυ»  στους  Ρώσους)  αποτελείτο  κυρίως  από  τουρκικές  φυλές  και  δευτερευόντως  από  φιννο-ουγγρικές  και  από  λίγες  μογγολογενείς.  Φαίνεται  πως  η  τουρκική  γλώσσα  είχε  επικρατήσει  και  στις  μη-τουρκικές  φυλές.  Σύμφωνα  με  την  πιθανότερη  άποψη,  το  χανάτο  των  Κουμάνων  προήλθε  από  την  ένωση  δύο  παλαιότερων  φυλετικών  ομοσπονδιών,  εκείνων  των  Κιπτσάκ  και  των  Κουμάνων,  εξ  ου  και  η  διπλή  ονομασία  τους.

            Στα  βορειοδυτικά  των  Κουμάνων  εκτείνονταν  τα  ρωσικά  εδάφη,  τα  οποία  τη  συγκεκριμένη  περίοδο  ήταν  πολιτικά  διασπασμένα  σε  ανεξάρτητες  ηγεμονίες-πριγκηπάτα.  Οι  σχέσεις  των  Ρώσων  και  των  Κουμάνων  ήταν  συνήθως,  αν  όχι  κατά  κανόνα,  εχθρικές,  όμως  ή  μογγολική  απειλή  τους  ανάγκασε  να  συμβιβασθούν.  Ρώσοι  και  Κιπτσάκ  συνήθιζαν  να  πραγματοποιούν  καταστροφικές  επιδρομές  ο  ένας  στα  εδάφη  του  άλλου.

            Στην  αρχή  του  1223  η  μογγολική  απειλή  ανάγκασε  τον  χάνο  (χαγάνο)  Χοταν  των  Κουμάνων  να  ζητήσει  τη  βοήθεια  του  Μστισλαβ,  πρίγκηπα  της  ρωσικής  ηγεμονίας  της  Γαλικίας.  Ο  Μστισλαβ  ο  Γενναίος  όπως  αποκαλείτο,  ήταν  ένας  ήρωας  του  οποίου  η  φήμη  ξεπερνούσε  τα  όρια  της  Ρωσίας.  Ο  Ρώσος  ηγεμόνας  είχε  αντιληφθεί  την  απειλή  που  συνιστούσαν  οι  άγριοι  Μογγόλοι  και  για  τα  ρωσικά  εδάφη,  και  κάλεσε  αμέσως  όλους  τους  Ρώσους  ομολόγους  του  σε  συμβούλιο  στο  Κίεβο,  με  την  παρουσία  των  Κουμάνων  ηγετών.  Στο  Κίεβο,  τη  μητρόπολη  της  μεσαιωνικής  Ρωσίας,  οι  Κουμάνοι  περιέγραψαν  στους  Ρώσους  ηγεμόνες  την  πολεμική  δεινότητα  και  την  αγριότητα  των  Μογγόλων.  Μετά  από  σύσκεψη,  οι  ηγεμόνες  αποφάσισαν  μία  κοινή  εκστρατεία  εναντίον  των  εισβολέων.

Διαβάστε περισσότερα

THE BATTLE OF ROCROI (1643)

2 Comments

Rocroi a

Background  to  the  Battle  of  Rocroi,    the  Thirty  Years  War  (1618-1648)  was  the  most  traumatic  event  to  affect  Europe  prior  to  the  Napoleonic  Era  and  the  two  world  wars  of  the  20th  century.  It  was  centered  mainly  in  the  Holy  Roman  Empire  –  which  encompassed  much  of  modern-day  Germany  –  and  its  conflicts  between  Catholic  and  Protestant  rulers.  It  devolved  into  a  general  political  conflict.  Its  several  stages  are  marked  by  which  nation  was  the  chief  antagonist  to  the  Catholic/Imperialist  forces.  Beginning  in  1635,  France  joined  the  war  in  opposition  to  the  Spanish-Imperialist  side.  Though  an  overwhelmingly  Catholic  nation,  France  had  been  fiscally  supporting  Protestant  Sweden  earlier  in  the  war.  In  addition,  France  was  a  longtime  rival  of  Spain  and  the  Holy  Roman  Empire,  the  two  main  allies  opposing  the  Protestant  factions  in  the  war.  The  “man  behind  the  curtains”  of  the  French  kingdom  in  the  early  seventeenth  century  was  Armand  Jean  de  Plessis,  better  known  to  history  as  Cardinal  Richelieu.  He  combined  the  spiritual  power  of  a  cardinal  with  the  temporal  power  of  a  political  boss,  becoming  the  first  modern  prime  minister.  Richelieu  advised  Louis  XIII  in  all  things,  but  was  most  responsible  for  French  moves  to  counterbalance  the  power  of  the  Spanish-Austrian  Hapsburgs,  the  most  powerful  dynasty  in  Europe  at  that  time.

More

ΤΟ «ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ» ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ – ΜΕΡΟΣ Β΄

3 Comments

8Γερμανοί στρατιώτες στην ΕΣΣΔ. Η απόφαση του Χίτλερ να εισβάλει στην ΕΣΣΔ το 1941, ήταν ένα από τα χειρότερα λάθη του.

.

Π. Δεληγιάννης

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  Α΄ ΜΕΡΟΣ

.

Σε  αυτή  την  κρίσιμη  στιγμή  για  τη  RAF,  ο  Χίτλερ  αποφάσισε  την  αλλαγή  του  στόχου  των  βομβαρδισμών  –  όπως  έχει  υποτεθεί,  με  αφορμή  την  εμφάνιση  βρετανικών  βομβαρδιστικών  πάνω  από  το  Βερολίνο.  Η  επιλογή  του  ήταν  πράγματι  εσφαλμένη,  όμως  λίγοι  έχουν  αναρωτηθεί  κατά  πόσο  ο  Χίτλερ  γνώριζε  την  τραγική  κατάσταση  της  βρετανικής  αεροπορίας.  Κατά  τον  Β΄  Παγκόσμιο  πόλεμο,  ανεξάρτητα  από  τη  σφοδρότητα  των  βομβαρδισμών,  ήταν  πολύ  δύσκολο  για  τους  αντιμαχόμενους  να  εξακριβώσουν  τις  βλάβες  που  κατάφεραν  στον  αντίπαλο  (ακόμη  και  αν  ήλεγχαν  τον  εναέριο  χώρο),  οι  οποίες  μπορούσαν  να  είναι  και  πολύ  μικρές.

Αυτό  που  γνώριζε  ο  Χίτλερ  ήταν  ότι  οι  γερμανικές  απώλειες  ήταν  τρομακτικές  και  δεν  μπορούσε  να  συνεχίσει  να  «αναλώνει»  αλόγιστα  τα  πολύτιμα  πληρώματα  και  αεροσκάφη  της  Luftwaffe,  χωρίς  να  εξακριβώνει  τις  ζημίες  που  κατάφερε  στις  εγκαταστάσεις  και  στο  δυναμικό  της  RAF.  Κανένας  εμπόλεμος  δεν  ανακοινώνει  στον  εχθρό  τις  απώλειες  του,  αντίθετα  προσπαθεί  να  τον  παραπλανήσει.  Εξάλλου  ο  Χίτλερ  ήταν  απογοητευμένος  από  την  έμπρακτη  διάψευση  στον  βρετανικό  εναέριο  χώρο,  της  αρχικής  πομπώδους  διαβεβαίωσης  του  Γκέρινγκ.

Σε  αυτή  τη  στιγμή  αμηχανίας  για  το  γερμανικό  επιτελείο,  πολλά  μέλη  του  εκτιμούσαν  ότι  θα  ήταν  προτιμότερο  η  Luftwaffe  να  πλήξει  το  βρετανικό  ηθικό  με  επιθέσεις  στις  πόλεις,  μία  θεώρηση  την  οποία  ο  Χίτλερ  εφάρμοσε.  Όμως  η  επιλογή  του  αποδείχθηκε  εσφαλμένη:  η  RAF  επιβίωσε  και  το  ηθικό  των  Αγγλων  πολιτών  δεν  πλήγηκε  σοβαρά,  όπως  δεν  πλήγηκε  και  το  ηθικό  των  Γερμανών  πολιτών  από  τους  πολύ  σφοδρότερους  βομβαρδισμούς  των  πόλεων  τους  από  βαρύτερα  συμμαχικά  βομβαρδιστικά  (1942-1945).  Η  αναμφίβολα  λανθασμένη  επιλογή  του  Χίτλερ  εφαρμόσθηκε  από  τους  ίδιους  τους  Σύμμαχους  σε  πολλαπλάσιο  βαθμό  κατά  το  1942-1945.

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΤΟ «ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ» ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ – ΜΕΡΟΣ Α΄

3 Comments

1

Οι  ερευνητές  και  οι  ιστορικοί  που  πιστεύουν  ότι  ο  Χίτλερ  ήταν  ένας  ικανός  στρατηγός  και  πολεμικός  αρχηγός  έχουν  αυξηθεί  τις  τελευταίες  δεκαετίες.  Ωστόσο  η  εικόνα  του  ως  ανεπαρκούς  πολεμικού  αρχηγού  ήταν  έως  πρόσφατα  η  επικρατούσα,  κυρίως  λόγω  των  μεταπολεμικών  αναφορών  των  στρατηγών  του  οι  οποίοι  επιχείρησαν  να  αποποιηθούν  την  ευθύνη  της  ήττας,  και  προφανώς  επειδή  η  Γερμανία  δεν  ήταν  η  νικήτρια.  Σύμφωνα  με  αυτήν  την  εικόνα,  ο  Χίτλερ  οδήγησε  τη  Γερμανία  στην  καταστροφική  ήττα  στον  Β΄  Παγκόσμιο  πόλεμο,  τόσο  με  το  να  δημιουργεί  εξωτερικούς  εχθρούς  τους  οποίους  η  χώρα  δεν  μπορούσε  να  νικήσει,  όσο  και  με  το  να  παρεμβαίνει  στο  έργο  των  στρατηγών  του,  ιδιαίτερα  στις  λεπτομέρειες  των  επιχειρήσεων.

Παρότι  ο  Χίτλερ  δεν  μπορεί  με  βεβαιότητα  να  καταταγεί  ανάμεσα  στους  μεγάλους  στρατηγούς  της  Ιστορίας  έχοντας  υποπέσει  σε  αρκετά  λάθη  (αλλά  όχι  καθοριστικά),  πρέπει  να  θεωρείται  σε  γενικά  πλαίσια  ικανός  στρατιωτικός  ηγέτης  και  στρατηγός,  περισσότερο  κατά  το  διάστημα  1933-41.  Η  Γερμανία  δεν  έχασε  τον  πόλεμο  λόγω  κάποιου  «μοιραίου  λάθους»  του,  αλλά  επειδή  δεν  μπορούσε  εξαρχής  να  τον  κερδίσει.

Η  μελέτη  της  Παγκόσμιας  Ιστορίας  δεν  αφήνει  αμφιβολία  ότι  η  συντριπτική  υλική  υπεροχή  των  Συμμάχων  τούς  χάρισε  τη  νίκη.  Η  Συμμαχία  τους  περιελάμβανε  τη  μεγαλύτερη  θαλάσσια  δύναμη,  αποικιακή  αυτοκρατορία  και  Κοινοπολιτεία  στον  κόσμο  (Βρετανία),  τη  χώρα  με  τον  μεγαλύτερο  στρατό  και  μεγαλύτερη  ενδοχώρα  στον  κόσμο  (ΕΣΣΔ)  και  τη  χώρα  με  τη  μεγαλύτερη  βιομηχανική,  οικονομική  και  κεφαλαιακή  ισχύ  (ΗΠΑ).  Συγκρίνοντας  τη  Συμμαχία  με  τον  Αξονα  γενικά,  η  πρώτη  περιελάμβανε  και  τη  χώρα  με  τον  μεγαλύτερο  πληθυσμό  (Κίνα).  Δεν  μπορούσε  να  υπάρξει  τελική  νίκη  για  τη  Γερμανία.

Διαβάστε περισσότερα

THE BATTLE OF THE RIVER THATIS – PART III Scythians, Sarmatians and Greeks struggling in the Cimmerian Bosporus

2 Comments

scythian

A masterpiece from the land of the Scythians. A golden comb depicting a battle on its back: Scythian horseman and infantry fighting (from the royal tomb of  Solokha).

.

CONTINUED FROM PART II

.

By  Periklis    Deligiannis

Eumelos suggested a compromise to his brother, Prytanis, based on the division of the kingdom into two territories, which they would share. But his brother rejected his proposal. Prytanis went to Panticapaeum to ensure his control on the kingdom. The aristocrats and the citizens of the Greek cities could exploit the power vacuum which was created by the dynastic war, overthrowing the tyranny of  the Spartocids. Prytanis’ absence gave the opportunity to Eumelos and his allies to capture the small city Gargaza and other towns, which were probably in the modern Taman peninsula (May 309 BC). When Prytanis secured his authority on Panticapaeum, he returned to the Kuban region joining again his army. But his military forces were already highly stressed by Eumelos’ army, and were finally defeated in a new conflict. Eumelos clustered the enemy army in the region of Lake Maeotis (modern Sea of Azov) and thereby he forced Prytanis to resign the throne. Eumelos was proclaimed king but his brother made a last attempt to regain the throne when he returned to Panticapaeum. Prytanis failed, bringing about the wrath of his brother because of his attempt. Eumelos executed him along with his family and Satyrus’ family (June 309 BC).

The new king was murderous, ordering the killing of many friends of his dead brothers. Thus he ultimately caused the counteraction of his subjects, who were sick and tired of his atrocities. Eumelos realized that he would face a revolution and so he called the people of the capital in a popular assembly, in which he announced economic measures favorable to the merchant class, whose support he was intended for. Thereby he consolidated his authority. The kings Paerisades and Satyrus were active and capable rulers. Eumelos proved worthy of them in his five years of rule. The indigenous peoples of the northern and eastern shores of the Black Sea region, especially the Tauri (Taurians), the Heniochi (‘charioteers’) and the Achaeans (not to be confused with the Greek Achaeans) were conducting piracy against the Greek merchants of the Bosporus, damaging seriously its economy. Eumelos used the Bosporan fleet against them, which he reinforced, and managed to crush them. Thereby he strengthened the Bosporan trade and gained over consistently the strong middle class of traders. He also strengthened the military forces by recruiting more Greeks from the urban centers, who provided by then only a limited number of men in the royal army.

More

%d bloggers like this: