Home

ΤΕΤΡΗΡΗΣ, ΠΕΝΤΗΡΗΣ, ΔΕΚΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΥΗΡΕΙΣ (ΜΕΡΟΣ Β΄) Τα μεγάλα πολεμικά πλοία της Ελληνιστικής

Leave a comment

 Polyeres

Ρωμαϊκή πολυήρης με πολεμικούς πυργίσκους στο κατάστρωμα της.

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

.

Από τις ναυμαχίες  και τις άλλες θαλάσσιες συρράξεις μεταξύ των πρώιμων  ελληνιστικών κρατών  ξεχωρίζουν η  ναυμαχία  της  Σαλαμίνας  της  Κύπρου (306 π.Χ.)  και  η  επακόλουθη  πολιορκία  της  Ρόδου  από  τον  Δημήτριο  τον  Πολιορκητή. Οι πολυήρεις χρωστούν πολλά στον πολυμήχανο Δημήτριο που συνέβαλε αποφασιστικά στην εξέλιξη τους.

Μετά  το  280  π.Χ. η πολιτική  κατάσταση  αποκρυσταλλώθηκε  και  σχηματίστηκαν  οι  νέες  μεγάλες ναυτικές  δυνάμεις.  Το  κράτος  των  Λαγιδών (Πτολεμαίων) με  τις  336  πεντήρεις του και  τα  2.000  σκάφη  μικρότερου  εκτοπίσματος  ήταν  η  μεγαλύτερη δύναμη, όχι  μόνο  μεταξύ  των Ελλήνων  αλλά και συγκριτικά  με  την  Ρώμη  και  την  Καρχηδόνα,  παρά  την  υπερπροσπάθεια  των  δύο τελευταίων στον μεταξύ τους ναυτικό πόλεμο.  Προκειμένου να επανδρωθεί ο πτολεμαϊκός στόλος απαιτούνταν 150.000  άντρες-χωρίς τους «επιβάτες» (πεζοναύτες). Οι  περισσότεροι προέρχονταν από τους ικανότερους ναυτικούς του τότε γνωστού κόσμου, τους  Έλληνες  και τους Φοίνικες. Με  βάση  το  εκτόπισμα  των  πλοίων, τον  αριθμό  και  την  ικανότητα  των  πληρωμάτων της ήταν  η  μεγαλύτερη  ναυτική  δύναμη της  αρχαιότητας, ανώτερη φυσικά και από την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Μερικοί ερευνητές έχουν αμφισβητήσει τον αριθμό των 336 πεντήρων καθώς και αυτούς των μικρότερων σκαφών και των συνολικών πληρωμάτων που χρειάζονταν για την επάνδρωση τους (αντίθετα ο Ταρν υπεραμύνθηκε αυτών των αριθμών). Αρκεί ένας κατάλογος των παράκτιων χωρών, πόλεων και νήσων που ήλεγχαν οι Πτολεμαίοι περί τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ., προκειμένου να αποδειχθεί η ορθότητα των αριθμών: Αίγυπτος, Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (με πολλούς Έλληνες και Φοίνικες κατοίκους), Κυρηναϊκή, Φιλισταία, σχεδόν ολόκληρη η Φοινίκη, Σελεύκεια του Ορόντη, Κύπρος, Τραχεία Κιλικία, Λυκία, Αλικαρνασσός, Μίλητος, Έφεσος, Σάμος, Κως, Χίος, Λέσβος, Ερυθραί, Κυκλάδες, Ίτανος Κρήτης, Θρακική χερσόνησος μαζί με την Λυσιμάχεια, Άβυδος, Θάσος και αρκετές μικρότερες ναυτικές πόλεις.

More

Advertisements

ΤΕΤΡΗΡΗΣ, ΠΕΝΤΗΡΗΣ, ΔΕΚΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΥΗΡΕΙΣ (ΜΕΡΟΣ Α΄) Οι απαρχές των μεγάλων πολεμικών πλοίων της Ελληνιστικής

Leave a comment

Hepteres

Εμπρόσθια όψη, κάτοψη και πλάγια όψη μίας επτήρους. Η επτήρης ήταν μία από τις αξιόπιστες πολεμικές πολυήρεις. Στα διαγράμματα του πάνω μέρος του πίνακα (τομές πλοίων) αναπαραστάται η εξέλιξη της διάταξης των κωπηλατών από την αρχική ελληνική πεντηκοντορο έως τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική τριήρη (Copyright: John Warry/ Salamander)
.

Π. Δεληγιάννης

.
Περί το 500 π.Χ., η τριήρης, επινόηση των Κορινθίων, έγινε το βασικό σκάφος των ελληνικών, των φοινικικών, των ετρουσκικών, κ.α. μεσογειακών πολεμικών στόλων. Στην τριήρη στηρίχθηκαν μεγάλες ή μικρές «θαλασσοκρατορίες» όπως αυτές της Αθήνας, της Καρχηδόνας, της Κορίνθου, των Συρακουσών, κ.α.
Η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία και η κατάλυση του περσικού κράτους δημιούργησε μια νέα πολιτειακή κατάσταση για τον ελληνικό κόσμο. Τα νέα ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκαν στην Ανατολή ήταν πολλαπλασίως μεγαλύτερα από τις παλαιές πόλεις-κράτη. Η νέα κατάσταση είχε το αντίκτυπο της στην πολεμική τέχνη, τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα. Οι παλαιοί οπλιτικοί στρατοί των λίγων χιλιάδων οπλιτών έδωσαν την θέση τους σε στρατούς πολλών δεκάδων χιλιάδων πολεμιστών, που είχαν πλέον ως βασικά Όπλα κρούσης την μακεδονική φάλαγγα και το βαρύ ιππικό. Ανάλογα, οι παλαιότεροι στόλοι των πόλεων-κρατών που είχαν ως βασικό μαχητικό πλοίο την τριήρη, αντικαταστάθηκαν από τους κολοσσιαίους στόλους των ελληνιστικών κρατών, στους οποίους τα κύρια πολεμικά ήταν μεγαλύτερες πολυήρεις, κυρίως πεντήρεις. Οι τακτικές του πολέμου στην θάλασσα προσαρμόστηκαν ανάλογα. Οι τριήρεις χρησιμοποιούσαν κυρίως την ταχύτητα και την ευελιξία τους προκειμένου να επικρατήσουν στις ναυτικές συρράξεις. Οι πεντήρεις και οι άλλες πολυήρεις στηρίζονταν στο μέγεθος και το εκτόπισμα τους. Ένα στοιχείο το οποίο έμεινε αμετάβλητο από την εποχή της τριήρους ήταν η χρήση του εμβόλου, παρότι ο ρόλος του κατά την θαλάσσια σύρραξη περιορίστηκε.

Συνεχιστε την αναγνωση

THE BATTLE OF ΤΗΕ KALKA RIVER (PART ΙI), Russia faces the Mongol threat

3 Comments

Kalka-River

The  torture  of  the  Kievan  princes  after  their  capture  in  the  battle  of  the  river  Kalka,  in  a  modern artwork.

.

By  Periklis    Deligiannis

.

CONTINUED  FROM  PART  I

The  main  dispute  between  the  Russian  princes  concerned  their  doubt  if  they  should  cross  to  the  left  bank  of  the  Dnieper,  and  then  march  in  the  open  steppe.  Many  believed  that  they  should  not  do  it,  in  order  not  to  give  battle  in  an  excellent  battlefield  for  the  Mongol  cavalry.  Although  the  opposite  point  of  view  prevailed,  the  aforementioned  estimation  proved  to  be  the  right  one.  Indeed,  Subotai  and  Djebe  intended  to  lure  the  Russo-Cuman  army  deep  into  the  steppe,  surround  it  there  and  destroy  their  enemies.  When  the  allies  had  marched  enough  into  the  steppe,  into  the  land  of  the  Cumans/Kipchaks,  the  Mongols  began  to  wear  their  army  with  sudden  deadly  attacks  of  small  detachments.
On  31  May  1223,  the  allied  army  arrived  in  the  area  of  the  river  Kalka,  whose  site  is  still  unknown.  However  it  is  strongly  believed  to  be  the  modern  small  river  Kalchik  in  eastern  Ukraine,  pouring  into  the  Sea  of  Azov.  The  Mongols  were  now  very  close  and  the  Russians  clashed  with  their  vanguard,  which  they  repulsed.  After  this  first  success,  the  allied  princes  heot success, the alliesld  consultations  in  a  war  council  about  whether  they  had  to  march  further  or  stay  there  and  prepare  for  defense.  It  was  the  most  turbulent  council,  with  intense  disagreements  and  conflicts.  Eventually  the  princes  did  not  agree.  The  aggressive  Mstislav  of  Galicia  crossed  the  Kalka  River  with  his  army,  along  with  his  tributary  Danilo  of  Volynia,  determined  to  go  alone  on  the  march.  Soon  they  were  followed  by  Mstislav  Sviatoslavovich  with  the  army  of  Chernigov  and  Smolensk.  The  Cuman/Kipchak  horsemen  were  marching  in  front  of  the  Galician-Volynian  troops.  The  Cumans  who  also  insisted  on  the  march,  wanting  to  rid  their  homeland  of  the  Mongol  invaders,  were  the  vanguard  of  the  allied  army.  Kalka  river  was  in  the  Cuman  territory.
However  the  allied  forces  were  broken  up,  because  the  numerous  army  of  Kiev  was  left  behind  after  his  own  prince  Mstislav  had  refused  to  follow  the  march.  But  also  between  the  marching  allied  armies,  large  gaps  were  turn  up.  This  was  the  opportunity  that  Subotai  awaited  so  patiently  for.  He  immediately  ordered  the  attack  of  his  murderous  nomad  riders,  who  until  then  were  retreating  purportedly  to  lure  the  allies  into  their  trap.

 battle kalka

Map  of  the  battle  of  Kalka  river.
Legend:  gray  color:  Mongols.  Red  color:  Allies:  1  =  Kievans,  2  =  Chernigovians  &  Smolenskians,  3  =  Volynians  &  Galicians,  4  =  Kipchaks/Cumans.
Subotai  Bahadur  commanded  the  right  Mongolian  wing  of  envelopment  and  Djebe  Noyon  commanded  the  left  one
.

More

THE BATTLE OF KALKA RIVER (PART I), Russia faces the Mongol threat

Leave a comment

Kalka River

.

By  Periklis    Deligiannis

.

In 1222  the  Mongols  began to threaten dangerously the tribal confederation (Khanate) of the Kipchaks, in the eastern borders of the latter. The Kipchak khanate covered a huge area of Eurasian steppes from the modern southern Ukraine to the Aral Sea in Central Asia. The confederation of the Kipchaks (known also as the Cumans to the Byzantines and as the Polovtsy to the Russians) consisted of Turkish, Finno-Ugric and some Mongolian and Northern Iranian tribes. It seems that the Turkish language had prevailed also in most of the non-Turkish tribes. According to the most probable theory, the khanate of the Cumans/Kipchaks came from the union of two older tribal federations, those of the Kipchaks and the Cumans, hence the double name.
The Russian territory extended to the northwest of the Cumans , and during this period was politically split into independent principalities. The relations between the Russians and the Cumans were usually, if not generally, hostile, but the Mongolian threat forced them to reconcile. Russians and Kipchaks used to unleash devastating raids on each other’s territories.
At the beginning of 1223, the Mongolian threat forced the khan (khagan) of the Western Cumans to seek the help of Mstislav, prince of the Russian principality of Galicia. Mstislav the Brave as he was called, was a hero whose reputation exceeded the Russian borders. Mstislav had realized the lethal threat of a Mongolian invasion in the Russian territories, and immediately called all his Russian counterparts in council in Kiev, with the presence of the Cuman rulers. In Kiev, the metropolis of medieval Russia, they described to the Russian princes the martial prowess and ferocity of the Mongols. In the end, the princes decided on a joint campaign against the invaders.

More

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΚΡΟΥΑ (1643)

Leave a comment

 rocroi tercio

Ο  Τριακονταετής  πόλεμος,  στα  πλαίσια  του  οποίου  δόθηκε  η  μάχη  του  Ροκρουά,  ήταν    ο  σκληρότερος  πόλεμος  που  διενεργήθηκε  στην  Ευρώπη  πριν  από  τους  Ναπολεόντειους  πολέμους.    Ο  Τριακονταετής  πόλεμος  διενεργήθηκε  κυρίως  στα  εδάφη  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  του  Γερμανικού  Εθνους  (γερμανικές  χώρες)  και  αφορούσε  κυρίως  τις  διενέξεις  ανάμεσα  σε  καθολικούς  και  διαμαρτυρόμενους/προτεστάντες  ηγεμόνες  της  Γερμανίας  και  έπειτα  της  ευρύτερης  Ευρώπης.  Σταδιακά  εξελίχθηκε  σε  μία  γενική  ευρωπαϊκή  σύρραξη,  με  τα  στάδια  της  να  χαρακτηρίζονται  από  το  ποια  ευρωπαϊκή  δύναμη  ήταν  η  κύρια  αντίπαλος  των  καθολικών  Ισπανικών  και  Αυτοκρατορικών  δυνάμεων.  Η  Γαλλία  ήταν  μία  συντριπτικά  καθολική  χώρα  αλλά  η  αντιπαράθεση  της  σε  αυτόν  τον  πόλεμο,  στην  καθολική  συμμαχία  δεν  προκαλεί  έκπληξη:  επρόκειτο  για  την  κύρια  μακροχρόνια  ανταγωνίστρια  της  Ισπανίας  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας,  γι’  αυτόν  τον  λόγο  η  Γαλλία  είχε  ήδη  υποστηρίξει  την  προτεσταντική  Σουηδία  στις  πρώτες  φάσεις  του  πολέμου.  Ο  ισχυρός  άνδρας  της  Γαλλίας  της  εποχής  ήταν  ο  περίφημος  καρδινάλιος  Ρισελιέ.  Ο  Ρισελιέ,  η  «Κόκκινη  Αγιότητα»  όπως  ήταν  ένα  από  τα  πολλά  προσωνύμια  του,  ήταν  μία  σπάνια  ιστορική  προσωπικότητα  η  οποία  συνδύαζε  την  πνευματική  ισχύ  ενός  επιτυχημένου  καρδιναλίου  με  την  ηγετική  στιβαρότητα  ενός  ικανού  πολιτικού  παράγοντα.  Ουσιαστικά  επρόκειτο  για  τον  πρώτο  πρωθυπουργό  της  Νεότερης  ευρωπαϊκής  Ιστορίας.    Ο  Ρισελιέ  ήταν  ο  κύριος  σύμβουλος  του  Γάλλου  βασιλιά  Λουδοβίκου  ΙΓ΄  και  ασχολείτο  κυρίως  με  την  αντιμετώπιση  της  ισχύος  των  Αψβούργων  της  Ισπανίας  και  της  Αυστρίας.

            Από  την  άλλη  πλευρά,  η  δυναστεία  των  Αψβούργων  η  οποία  ήταν  επικεφαλής  της  Ισπανικής  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  αυτοκρατοριών  και  των  εξαρτήσεων  τους,  ήταν  η  ισχυρότερη  της  Ευρώπης  και  είχε  συσπειρώσει  γύρω  της  σχεδόν  όλους  τους  υπόλοιπους  καθολικούς  ηγεμόνες.

Αναφορικά  με  την  πολεμική  τέχνη,  κατά  τους  16ο  και  17ο  αιώνες  οι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  υιοθέτησαν  συνδυασμένους  σχηματισμούς  πεζικού,  αποτελούμενους  από  λογχοφόρους  και  αρκεβουζιοφόρους  ή  μουσκετοφόρους.  Αυτοί  οι  σχηματισμοί  αποκαλούντο  «τέρσιος».

Rocroi a

  More

H ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΚΑΛΚΑ (1223) – ΜΕΡΟΣ Β΄

Leave a comment

 Kalka-River

Το  μαρτύριο  των  Κιεβανών  αιχμαλώτων  μετά  την  αιχμαλώτιση  τους  στον  ποταμό  Κάλκα,  σε  συγχρονο πίνακα.

.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  Α΄ ΜΕΡΟΣ

            Η  κύρια  διαφωνία  των  Ρώσων  πριγκήπων  έγγυτο  στο  αν  θα  έπρεπε  να  περάσουν  στην  αριστερή  όχθη  του  Δνείπερου,  δηλαδή  να  βαδίσουν  στην  ανοικτή  στέπα.  Αρκετοί  πίστευαν  ότι  δεν  έπρεπε  να  το  πράξουν  προκειμένου  να  μη  δώσουν  τη  μάχη  σε  πεδίο  άριστο  για  τη  δράση  του  μογγολικού  ιππικού.  Παρότι  επικράτησε  η  αντίθετη  άποψη,  οι  πρώτοι  αποδείχθηκαν  οι  πιο  συνετοί.  Πράγματι,  ο  Σουμποτάι  και  ο  Τζεμπε  σκόπευαν  να  παρασύρουν  τον  ρωσικό  στρατό  βαθιά  στη  στέπα,  να  τον  περικυκλώσουν  εκεί  και  να  τον  καταστρέψουν.  Όταν  οι  Ρώσο-Κουμάνοι  είχαν  βαδίσει  αρκετά  στη  στέπα,  οι  Μογγόλοι  άρχισαν  να  φθείρουν  τον  ογκώδη  στρατό  τους  με  αιφνίδιες  φονικές  επιθέσεις  μικρών  τμημάτων  τους.

            Στις  31  Μαϊου  του  1223,  ο  συμμαχικός  στρατός  έφθασε  στην  περιοχή  του  ποταμού  Καλκα,  του  οποίου  η  θέση  παραμενει  άγνωστη.  Ωστόσο  πιστεύεται  ότι  πρόκειται  για  τον  σύγχρονο  μικρό  ποταμό  Καλτσίκ  της  ανατολικής  Ουκρανίας,  ο  οποίος  χύνεται  στην  Αζοφική  θάλασσα.  Οι  Μογγόλοι  βρίσκονταν  πλέον  πολύ  κοντά  και  οι  Ρώσοι  συγκρούσθηκαν  με  την  εμπροσθοφυλακή  τους  την  οποία  απώθησαν.  Μετά  από  αυτήν  την  πρώτη  επιτυχία,  οι  σύμμαχοι  πρίγκηπες  συσκέφθηκαν  σε  πολεμικό  συμβούλιο  σχετικά  με  το  αν  έπρεπε  να  προχωρήσουν  περισσότερο  ή  να  παραμείνουν  εκεί  και  να  ετοιμασθούν  για  άμυνα.  Ηταν  το  πλέον  θυελλώδες  συμβούλιο,  με  έντονες  διαφωνίες  και  αντιπαραθέσεις.  Τελικά  οι  πρίγκηπες  δεν  συμφώνησαν.  Ο  επιθετικός  Μστισλαβ  της  Γαλικίας  διέβη  με  το  σώμα  του  τον  ποταμό  Κάλκα,  μαζί  με  τον  υποτελή  του  Ντανίλο  της  Βολυνίας,  αποφασισμένοι  να  συνεχίσουν  μόνοι  τους  την  προέλαση.  Σύντομα  τους  ακολούθησε  ο  Μστισλαβ  του  Τσερνίγκοφ  με  το  δικό  του  στράτευμα.  Μπροστά  από  το  Γαλικιανό-Βολυνιανό  στράτευμα  προήλαυναν  οι  Κουμάνοι  ιππείς  οι  οποίοι  επίσης  επέμεναν  υπέρ  της  προέλασης,  θέλοντας  να  απαλλάξουν  την  πατρίδα  τους  από  την  παρουσία  των  Μογγόλων  εισβολέων.  Οι  Κουμάνοι  δρούσαν  ως  εμπροσθοφυλακή  του  συμμαχικού  στρατού.

            Ωστόσο  ο  συμμαχικός  στρατός  είχε  διασπασθεί,  με  το  πολυάριθμο  σώμα  του  Κιέβου  να  έχει  μείνει  πίσω  αφού  ο  δικός  του  πρίγκηπας  Μστισλαβ  είχε  αρνηθεί  να  ακολουθήσει  την  προέλαση.  Όμως  και  ανάμεσα  στα  προελαύοντα  σώματα  είχαν  δημιουργηθεί  μεγάλα  κενά.  Αυτή  ήταν  η  ευκαιρία  που  ανέμενε  υπομονετικά  ο  Σουμποτάι.  Διέταξε  αμέσως  την  επίθεση  των  φονικών  ιππέων  του,  οι  οποίοι  έως  τότε  υποχωρούσαν  προσποιητά  προκειμένου  να  παρασύρουν  τους  σύμμαχους  στην  παγίδα  τους.

Διαβάστε περισσότερα

Older Entries

%d bloggers like this: