Home

KING ARTHUR: A synoptic study on his Historicity and his Deeds

6 Comments

By  Periklis    Deligiannisanglosaxon1

British  and  Anglo-Saxons  around  500  AD  (map  copyright:  Ian  Mladjov).

[This  article is in fact a part of my book  ‘The Celts‘, Periscope publ., Athens 2008, unfortunately available only in Greek]


King  Arthur’s  deeds  belong  to  the  major  national  legends  of  Britain.  The  exploits  of  the  Knights  of  the  Round  Table,  the  shining  Camelot,  the  noble  and  benevolent  king  and  his  blessed  reign,  his  queen  Guinevere,  his  knights  Lancelot,  Parsifal,  Bors  and  others,  are  now  a  major  part  of  the  world  cultural  tradition.  Aside  from  the  romantic  late  medieval  atmosphere  that  Geoffrey  of  Monmouth  infused  to  the  Arthurian  Legend  (who  first  narrated  it  in  the  12th  c.  AD  in  his  book  “History  of  the  Kings  of  Britain“),  the  historical  reality  was  very  different.

In  407  AD  the  Western  Roman  Empire  withdrew  its  last  regular  soldiers  from  its  British  provinces.  The  Roman  emperor  advised  the  British  Celts  and  the  Romano-British  to  arrange  themselves  for  their  defense  against  the  Anglo-Saxon,  Pict  (of  Caledonia/modern  Scotland)  and  Irish  raiders  who  ravaged  their  territory.  The  Romano-British  and  British  warlords  followed  his  advice  and  elected  a  Duke  –  a  military  leader  –  possibly  with  the  title  of  the  “Supreme  Ruler”  or  “Supreme  Commander”,  whose  duties  was  to  resolve  their  disputes  and  lead  the  war  effort  against  the  invaders.  Vortigern,  the  warlord  of  the  Ordovices/Pagnenses  (a  Celtic  people  in  Powys,  modern  Central  Wales),  was  a  well  known  Supreme  ruler/commander  of  Britain  during  the  5th  century.  He  relied  mostly  on  Anglo-Saxon  mercenaries  to  repel  the  invaders  (and  their  Anglo-Saxon  compatriots  too)  and  to  impose  its  authority.

The  term  “Anglo-Saxons”  is  the  modern  conventional  name  of  a  major  tribal  union  of  Germanic  (and  a  few  Slav)  invaders  in  Britain,  originating  mostly  from  modern  Northern  Germany,  Netherlands,  Jutland  (Denmark)  and  Norway  (the  latter  not  to  be  confused  with  the  Viking  Norwegian  colonists  of  the  8th-10th    cents  AD  in  the  British  islands).  This  tribal  union  consisted  of  Saxons,  Engles  (in  Germanic:  Engeln,  in  Byzantine  Greek:  Inglini),  Frisians,  Jutes,  Proto-Norwegians  (Northwestern  Scandinavians),   Angrivarii,  Brukteri (Boruktuari),  Westphali (Westphalians),  Ostphali,  Franks,  Thuringians,  Wangrii  and  others.  The  more  numerous  among  them  were  the  Saxons,  thereby  the  Anglo-Saxon  group  is  often  called  only  by  their  own  ethnic  name  (Saxons,  named  by  their  fierce  Germanic  war  knife,  the  ‘Sax’).

Arthur

A  representation  of  Arthur  and  his  Late  Roman/Romano-British  heavy  cavalry  (“Knights”)  by  the  British  Historical  Association Comitatus.. Note  the  ‘Draconarius’ standart-bearer,  bearing the  Sarmatian  standart of  the  Dragon.

Continue reading

Advertisements

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ: Η ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

24 Comments

anglosaxon1

  Κελτες  και  Αγγλοσαξονες  περί  το  500  μ.Χ. (copyright: Ian Mladjov)

Τα  κατορθώματα  του  βασιλιά  Αρθούρου  αποτελούν  έναν  από  τους  σημαντικότερους  «εθνικούς»  θρύλους  της  Βρετανίας.  Τα  ανδραγαθήματα  των  Ιπποτών  της  Στρογγυλής  Τραπέζης,  το  λαμπερό  Κάμελοτ,  ο  ευγενής  και  φιλάνθρωπος  βασιλιάς  του  και  η  ευλογημένη  βασιλεία  του,  η  βασίλισσα  του,  Γκουίνεβήρ,  οι  Ιππότες  του,  Λάνσελοτ,  Πάρσιφαλ,  Μπορς  κ.ά.,  αποτελούν  πλέον  κτήμα  της  παγκόσμιας  πολιτισμικής  παράδοσης.    Πέρα  από  τη  ρομαντική  υστερο-μεσαιωνική  ατμόσφαιρα  που  προσέδωσε  ο  Τζέφφρυ  του  Μόνμουθ  στον  Αρθούριο  θρύλο,  τον  οποίο  ιστόρησε  στο  σύγγραμμα  του  «Ιστορία  των  Βασιλέων  της  Βρετανίας»  (12ος  αι.),  η  ιστορική  πραγματικότητα  ήταν  πολύ  διαφορετική.

Το  407  μ.Χ.  η  Δυτική  Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία  απέσυρε  τους  τελευταίους  τακτικούς  στρατιώτες  της  από  τις  βρετανικές  κτήσεις  της.  Ο  Ρωμαίος  αυτοκράτορας  συμβούλευσε  τους  Βρετανούς  να  μεριμνήσουν  οι  ίδιοι  για  την  άμυνα  τους  έναντι  των  Αγγλοσαξόνων,  Πίκτων  (της  Καληδονίας-Σκωτίας)  και  Ιρλανδών  επιδρομέων  που  λυμαίνονταν  την  περιοχή  τους.  Οι  Βρετανοί  πολέμαρχοι  ακολούθησαν  τη  συμβουλή  του  και  εξέλεξαν  έναν  στρατιωτικό  ηγέτη  (δούκα),  πιθανώς  με  τον  τίτλο  του  ανώτατου  ηγεμόνα,  ο  οποίος  καθοδηγούσε  την  πολεμική  προσπάθεια  τους  και  επέλυε  τις  διαφορές  τους.  Ο  Βόρτιγκερν  (Vortigern),  Βρετανός  ανώτατος  ηγεμόνας  του  5ου  αι.,  στηρίχθηκε  σε  Αγγλοσάξονες  μισθοφόρους  προκειμένου  να  αποκρούσει  τους  ομοεθνείς  τους  και  να  επιβάλει  την  αρχή  του.    Ο  όρος  «Αγγλοσάξονες»  αποτελεί  τη  συμβατική  ονομασία  ενός  συνόλου  Γερμανών  (και  λίγων  Σλάβων)  εισβολέων  στη  Βρετανία,  προερχόμενων κυρίως  από  τις  σύγχρονες  Βόρεια  Γερμανία,  Ολλανδία, Γιουτλάνδη  (Δανία) και  λίγο αργότερα  και  από  τη  Νορβηγία.  Το  σύνολο  περιελάμβανε  Σάξονες,  Άγγλους  (Ιγκλίνους),  Φρισίους,  Ιούτους,  Πρωτο-νορβηγούς,  Αγγριβάριους,  Βεστφαλούς,  Φράγκους,  Θουριγγούς,  Βαγγριους  κ.ά.  Οι  πολυπληθέστεροι  ανάμεσα  τους  ήταν  οι  Σάξονες,  γι’  αυτό  ή  συνολική  αγγλοσαξονική  ομάδα  αποκαλείται  συχνά  μόνο  με  το  δικό  τους  εθνωνύμιο.  Ωστόσο,  το  έθνος  που  σχηματίσθηκε  από  την  αγγλοσαξονική  βάση,  οι  σύγχρονοι  Άγγλοι,  έλαβε  αυτήν  την  ονομασία  επειδή  οι  ηγεμόνες  της  ανήκαν  κυρίως  στο  ομώνυμο  φύλο.

Arthur

Μία  πιστή  αναπαράσταση  του  Αρθούρου  και  των  κατάφρακτων  ιππέων  του  («ιπποτών»)  από  τον  Βρετανικό  Ιστορικό  Σύλλογο    Comitatus  (Υστερορωμαϊκό  βαρύ  ιππικό). Παρατηρείστε  στα  δεξιά  τον  “δρακονάριο”  λαβαροφόρο  ιππέα  που  φέρει  το  σαρματικής προέλευσης  λάβαρο  του  δράκου.

Συνεχιστε την ανάγνωση

GREEK FIRE: THE SECRET WEAPON OF THE BYZANTINE EMPIRE

5 Comments

a11

A  Byzantine  depiction  of  Greek  fire  in  a  miniature  from  the  manuscript  of  Skylitzes.
.

By  Periklis    Deligiannis

.

The  “Greek  fire”  or  “sea  fire”  or  “liquid  fire”  (as  it  was  usually  called  by  the  Byzantines  themselves)  or  “Median  fire”  was  one  of  the  strongest  and  most  mysterious  weapons  of  the  Byzantine  Empire  (considering  their  composition).  The  Arabs  used to call  “naphtha”  (‘naft’)  their  own  corresponding  incendiary  substance  for  military  purposes,  a  term  which  usually  means  the  natural  unrefined  oil  or  the  refined  products  of  its  distillation.  The  use  of  flammable  substances  in  military  operations  on  land  and  sea,  was  known  to  the  Greeks  as  early  as  the  Classical  Period,  who  developed  it  especially  during  the  Hellenistic  Period.  The  term  “Median/Medic  fire”  which  was  synonymous  to  the  “Greek  fire”  in  the  Byzantine  written  sources,  indicates  that  the  Southern  Iranians  (Medes  and  Persians)  used  an  early  form  of  it  (already  from  the  pre-Achamenid  Median  period  according  to  literary  evidence).  The  Chinese  of  the  same  period  also  used  their  own  corresponding  incendiary  substances.  Moreover,  the  burning  of  the  enemy  fortifications,  troops,  ships and others,  was  one  of  the  main  military  pursuits  already  from  the  high  antiquity.  Concerning  the  Iranian  peoples,  the  development  of  inflammatory  substances  as  weapons  of  war,  was  aided  by  the  presence  of  abundant  reserves  of  crude  oil  in  Iran,  Mesopotamia  and  the  North  Arabian  Peninsula,  areas  which  were  under  the  control  or  the  political  influence  of  the  Medes  and  the  Persians.

Continue reading

ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

4 Comments

a11

Η  γνωστότερη  Βυζαντινή  απεικόνιση  του  Υγρού  Πυρός  σε  μικρογραφία  από  το  χειρόγραφο  του  Σκυλίτζη.

Το  «υγρόν  πυρ»  ή  «θαλάσσιον»  ή  «μηδικόν»  ή  (όπως  ήταν  γνωστό  στους  Δυτικούς  Ευρωπαίους:)  «ελληνικόν  πυρ»  αποτελούσε  ένα  από  τα  ισχυρότερα  αλλά  και  πιο  μυστηριώδη    όπλα  της  Βυζαντινής    Αυτοκρατορίας  (ως  προς  την  σύνθεση  και  υπόσταση  τους).  Οι  Άραβες  αποκαλούσαν  «νάφθα»  (naft)  τη  δική  τους  αντίστοιχη  συνήθη  εμπρηστική  ουσία  για  πολεμικούς  σκοπούς,  όρος  ο  οποίος  σημαίνει  συνήθως  το  ακαθάριστο  φυσικό  πετρέλαιο  ή  τα  διυλισμένα  υποπροϊόντα  της  απόσταξης  του.  Η  χρήση  εύφλεκτων  ουσιών  στις  στρατιωτικές  επιχειρήσεις  σε  ξηρά  και  θάλασσα,  ήταν  γνωστή  στους  αρχαίους  Έλληνες  ήδη  από  την  Κλασσική  Εποχή,  οι  οποίοι  την  ανέπτυξαν  ιδιαίτερα  κατά  την  Ελληνιστική  Περίοδο.  Ο  όρος  «μηδικόν  πυρ»  που  ήταν  συνώνυμος  του  «υγρού  πυρός»  στις  βυζαντινές  πηγές,  δηλώνει  τη  γνώση  μίας  πρώιμης  μορφής  του  από  τους  Ιρανούς  (ήδη  από  την  προαχαιμενιδική  περίοδο  σύμφωνα  με  ενδείξεις),  ενώ  είναι  γνωστή  η  χρήση  αντίστοιχων  εμπρηστικών  ουσιών  και  από  τους  Κινέζους  της  εποχής.  Εξάλλου  η  πυρπόληση  των  εχθρικών  εγκαταστάσεων,  οχυρώσεων,  στρατευμάτων  πλοίων  κτλ,  ήταν  μία  από  τις  βασικές  πολεμικές  επιδιώξεις  από  τα  πανάρχαια  χρόνια.  Στην  περίπτωση  των  Ιρανών,  η  ανάπτυξη  των  εμπρηστικών  ουσιών  ως  πολεμικά  όπλα,  υποβοηθήθηκε  από  την  ύπαρξη  άφθονων  αποθεμάτων  ακάθαρτου  πετρελαίου  στο  Ιράν,  στη  Μεσοποταμία  και  στη  βορειοανατολική  Αραβική  Χερσόνησο,  περιοχές  οι  οποίες  βρίσκονταν  υπό  την  εξουσία  ή  την  επιρροή  των  Μήδων  και  των  Περσών.

Συνεχίστε την ανάγνωση

The Blazing Career and Mysterious Death of “the Swedish Meteor” [Charles XII]

Leave a comment

Από  το  σπουδαίο  ιστολόγιο  Tracing knowledge… Στα ιχνη της γνώσης με  ποικιλία  κατηγοριών  όπως  Ιστορία,  Αρχαιολογία,  Εναλλακτική  Ιατρική,  Υγεία,  Τέχνες,  Μυθολογία,  Μουσική  κ.α.

.

Sweden has had her share of memorable monarchs. In the 16th and 17th centuries, it seemed that every other ruler crowned in Stockholm was astonishing in one way or another. Gustav VasaGustavus AdolphusQueen ChristinaCharles XI–between them, to the surprise of generations of students who have presumed that the conjunction of the words “Swedish” and “imperialism” in their textbooks is some sort of typographical error, they turned the country into the greatest power in northern Europe. “I had no inkling,” the writer Gary Dean Peterson admits in his study of this period, “that the boots of Swedish soldiers once trod the streets of Moscow, that Swedish generals had conquered Prague and stood at the gates of Vienna. Only vaguely did I understand that a Swedish king had defeated the Holy Roman Emperor and held court on the Rhine, that a Swede had mounted the throne of Poland, then held at bay the Russian and Turk.” But they did and he had.

Charles-XII-head-left-500x398
The mummified head of Charles XII, photographed at the time of his exhumation in 1917, and showing the exit wound–or was it?–left by the projectile that killed him during the siege of Fredrikshald in 1718.

The Swedish monarchs of this period were fortunate. They ruled at a time when England, France and Germany were torn apart by wars between Catholics and Protestants, as the great Polish-Lithuanian Commonwealth began its steep decline and before Muscovy had transformed itself into Russia and begun its drive to the west. Yet their empire endured into the 1720s, and even then it took two decades of constant war to destroy it—not to mention an overwhelming alliance of all of their enemies, led by the formidable Peter the Great.

More

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΘΑΤΗ (310 πΧ)-ΜΕΡΟΣ Γ΄- Ελληνες, Σκύθες και Σαρμάτες περί τον Κιμμέριο Βόσπορο

1 Comment

ΣΥΝΕΧΕΙΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  Β΄ ΜΕΡΟΣ

scythianΈνα  αριστούργημα  από  τη  χώρα  των  Σκυθών: Χρυσή  κτένα  με  παράσταση  μάχης  στη  ράχη  της: Σκύθες  πεζοί  και  ιππέας  μάχονται.  Θεωρείται  έργο  φιλοτεχνημένο  από  Ελληνες  για  λογαριασμό  κάποιου  Σκύθη  βασιλέα (από  τον  βασιλικό  τύμβο  της  Σολοχα).

Ο  Πρύτανις,  τριτότοκος  γιος  του  Παιρισάδη  Α΄,  διαδέχθηκε  τον  Σάτυρο  στη  βασιλεία  του  Βοσπόρου  και  ανέλαβε  την  ηγεσία  του  στρατού  του.  Ανέλαβε  το  αξίωμα  του  στην  πόλη  Γάργαζα  και  ετοιμάσθηκε  για  τη  σύγκρουση  με  τον  αδελφό  του,  Εύμηλο.  Ο  τελευταίος  επιχείρησε  να  αποφύγει  νέο  πόλεμο,  ενδεχομένως  επειδή  δεν  είχε  πλέον  εμπιστοσύνη  στις  ικανότητες  του  στρατού  του  Αριφάρνους.  Πρότεινε  στον  Πρύτανη  συμβιβασμό  ο  οποίος  βασιζόταν  στη  διαίρεση  του  βασιλείου  σε  δύο  επικράτειες,  τις  οποίες  θα  μοιράζονταν.  Όμως  ο  πρώτος  απέρριψε  την  πρόταση  του.  Ο  Πρύτανις  έφυγε  για  το  Παντικάπαιο  προκειμένου  να  εξασφαλίσει  την  αρχή  του  στο  βασίλειο.  Οι  αριστοκράτες  και  οι  πολίτες  των  ελληνικών  άστεων  μπορούσαν  να  εκμεταλλευθούν  το  κενό  εξουσίας  που  δημιουργήθηκε  και  να  αποτινάξουν  την  τυραννία  των  Σπαρτοκιδών.  Η  απουσία  του  Πρύτανη  έδωσε  την  ευκαιρία  στον  Εύμηλο  και  τους  συμμάχους  του  να  καταλάβουν  τη  Γάργαζα  και  άλλες  πολίχνες,  οι  οποίες  βρίσκονταν  μάλλον  στη  χερσόνησο  του  Ταμάν  (Μάιος  309  πΧ).  Αφού  ο  Πρύτανις  εξασφάλισε  την  εξουσία  του  επέστρεψε  στην  περιοχή  του  Κουμπάν,  αλλά  ο  στρατός  του  είχε  καταπονηθεί  σημαντικά  από  τον  Εύμηλο  και  ηττήθηκε  τελικά  σε  νέα  σύρραξη.  Ο  Εύμηλος  απέκλεισε  το  εχθρικό  στράτευμα  στην  περιοχή  της  Μαιώτιδος  Λίμνης  και  ανάγκασε  τον  Πρύτανη  να  παραιτηθεί  από  τον  θρόνο.  Ο  πρώτος  ανακηρύχθηκε  βασιλιάς  αλλά  ο  δεύτερος  πραγματοποίησε  μία  τελευταία  προσπάθεια  να  ανακτήσει  την  εξουσία,  όταν  επέστρεψε  στο  Παντικάπαιο.  Ο  Πρύτανις  απέτυχε  επιφέροντας  την  οργή  του  αδελφού  του.  Ο  Εύμηλος  τον  εκτέλεσε  μαζί  με  την  οικογένεια  του  και  την  οικογένεια  του  Σατύρου  (Ιούνιος  309  πΧ).

Ο  νέος  βασιλιάς  υπήρξε  φονικός,  διατάσσοντας  τη  δολοφονία  πολλών  φίλων  των  αδελφών  του  και  επιφέροντας  τελικά  την  αντίπραξη  των  υπηκόων  του,  οι  οποίοι  απηύδησαν  με  τις  αγριότητες  του.  Ο  Εύμηλος  αντιλήφθηκε  ότι  θα  αντιμετώπιζε  επανάσταση  και  κάλεσε  τον  λαό  της  πρωτεύουσας  σε  λαϊκή  συνάθροιση,  κατά  την  οποία  ανακοίνωσε  οικονομικά  μέτρα  ευνοϊκά  για  την  εμπορική  τάξη,  στην  υποστήριξη  της  οποίας  απέβλεπε.  Ετσι  σταθεροποίησε  τη  θέση  του.  Ο  Παιρισάδης  και  ο  Σάτυρος  υπήρξαν  δραστήριοι  και  ικανοί  ηγεμόνες.  Ο  Εύμηλος  αποδείχθηκε  αντάξιος  τους  κατά  τη  μόλις  πενταετή  βασιλεία  του.  Οι  γηγενείς  λαοί  των  βορείων  και  των  ανατολικών  ακτών  του  Εύξεινου  Πόντου,  κυρίως  οι  Ταύροι,  οι  Ηνίοχοι  και  οι  Αχαιοί (2)  διενεργούσαν  από  παλαιά  πειρατεία  σε  βάρος  των  Ελλήνων  εμπόρων  του  Βοσπόρου,  πλήττοντας  σοβαρά  την  οικονομία  του.  Ο  Εύμηλος  χρησιμοποίησε  τον  Βοσπορανό  στόλο  εναντίον  τους,  τον  οποίο  ενίσχυσε,  και  τους  εκμηδένισε.  Με  αυτόν  τον  τρόπο  ενίσχυσε  το  εμπόριο  του  κράτους  και  προσεταιρίσθηκε  σταθερά  την  ισχυρή  μεσαία  εμπορευόμενη  τάξη  του.  Επίσης  ενίσχυσε  τις  στρατιωτικές  δυνάμεις  του  με  την  επιστράτευση  περισσότερων  Ελλήνων  των  αστικών  κέντρων,  οι  οποίοι  δεν  παρείχαν  έως  τότε  αρκετούς  άνδρες  στον  βασιλικό  στρατό.  Η  κύρια  χερσαία  πολεμική  επιχείρηση  του  Ευμήλου  ήταν  η  ανακατάληψη  του  εδάφους  της  αποικίας  Τανάιδος,  στις  εκβολές  του  μεγάλου  ομώνυμου  ποταμού  (σύγχρονου  Ντον),  η  οποία  είχε  εγκαταλειφθεί  λόγω  της  βαρβαρικής  πίεσης.  Επρόκειτο  για  ένα  στρατηγικότατο  σημείο  (κοντά  στη  σύγχρονη  ρωσική  μεγαλούπολη  Ροστώφ),  στο  οποίο  οι  Βοσπορανοί  ανίδρυσαν  και  οχύρωσαν  την  Τάναϊ.  Η  αποικία  υπήρξε  το  πλέον  προκεχωρημένο  πολιτικό,  στρατιωτικό,  εμπορικό  και  πολιτισμικό  «φυλάκιο»  του  Ελληνισμού  στον  ανατολικοευρωπαϊκό  χώρο.  Όπως  έχει  εκτιμηθεί,  ο  Εύμηλος  είχε  καταστρώσει  μεγαλεπήβολους  σχεδιασμούς  για  την  εξάπλωση  της  επικράτειας  του.  Σκόπευε  να  προσαρτήσει  σταδιακά  όλες  τις  χώρες  του  βόρειου  Εύξεινου  στο  Βοσπορανό  βασίλειο  και  να  δημιουργήσει  έτσι  ένα  ισχυρό  ελληνιστικό  κράτος  το  οποίο  θα  μπορούσε  να  αντιμετωπίσει  το  κράτος  του  Λυσιμάχου,  του  στρατηγού  του  Μεγάλου  Αλεξάνδρου.  Εκείνη  την  περίοδο  ο  Λυσίμαχος  ήλεγχε  τη  Θράκη  και  τα  δυτικά  παράλια  του  Εύξεινου,  έχοντας  ενδεχομένως  βλέψεις  επέκτασης  προς  τον  βόρειο  Εύξεινο.  Παρά  ταύτα,  ο  Εύμηλος  σκοτώθηκε  το  304  πΧ  σε  ένα  περίεργο  ατύχημα,  το  οποίο  ίσως  «μεθοδεύθηκε»  από  οπαδούς  του  Σατύρου  και  του  Πρύτανη.

More

Older Entries

%d bloggers like this: