By  Periklis    Deligiannisancient rome

Imperial  Rome.

The  Roman  emperor  Nero  is  one  of  the  most  debatable  personalities  and  his  life  is  well  known.  Therefore,  here  I  will  deal  only  with  some  notorious  ‘myths’  about  his  life,  and  I  shall  try  to  briefly  quote  a  more  objective  picture  of  the  real  Nero.
Nero  has  been  accused  of  numerous  crimes  and  extremely  brutal  actions.  He  was  indeed  a  criminal  personality,  but  not  to  the  extent  he  was  assigned  to  be  and  certainly  not  more  than  other  Roman  emperors  who  have  been  assigned  a  ‘positive’  historical  image (i.e. Constantine  the  Great).  Most  importantly,  Nero  grew  up  in  a  environment  based  on criminality,  because  of  his  ruthless  mother,  Agrippina.  This  influence  accounted  for  the  many  murders  committed  by  Nero  even  after  Agrippina’s  death,  in  order  to  consolidate  his  rule,  because  he  learned  this  lesson  repeatedly  from  his  mother  during  her  whole  life.  Agrippina  saw  her  son  only  as  a  tool  to  control  the  empire.  This  is  the  reason  why  Nero  eventually  killed  her,  having  no  other  choice.  It  is  considered  most  likely  that  Agrippina  who  had  seduce  many  men  to  gain  power,  had  also  seduced  her  own  son.
Most  scholars  consider  now  almost  certain  that  Nero  did  not  set  fire  to  Rome.  This  strange  rumor  was  quoted  mainly  by  the  ancient  historian  Cassius  Dio (and  also  by  the  not  really  reliable  Suetonius  and  possibly  by  Pliny)  who  lived  a  century  after  Nero  and  reproduced  the  “gossips”  during  Nero’s  reign.  Indeed  Cassius  Dio  “places”  arbitrarily  Nero  in  the  Palatine  hill,  watching  Rome  burned  and  playing  his  lyre  inspired  by  the  fire.  Of  course, this  is  not  a  real  incident  because  Nero  could  not  even  approach  the  Palatine,  because  the  fire  had  closed  the  road  to  the  hill.  When  the  fire  broke  out,  Nero  was  in  the  city  of  Antium,  in  the  south  of  Rome.  He  returned  hastily  and  did  everything  he  could  to  save  as  many  citizens  as  possible,  and  relieve  those  affected  by  the  fire.  Throughout  his  life,  he  was  rather  characterized  by  the  tendency  to  help  the  people,  especially  the  lower  social  strata,  and  he  used  to  murder  only  those  who  were  really  threatening  him,  including  his  own  mother.  He  detested  violence,  despite  being  forced  to  use  it  to  survive.  But  the  hostile  sentiment  that  it  had  been  created  against  him  in  the  Roman  Senate  and  nobility  (because  of  his  permanent  friendly  attitude  towards  the  lower  social  strata,  and  because  of  his  controversy  with  the  Senators  and  the  aristocrats)  turned  from  the  beginning  the  suspicions  about  the  arson  to  him.  This  happened  not  because  the  charges  against  Nero  were  really  logic,  but  as  a  pretext  to  be  discredited  by  his  enemies,  the  senators  and  the  aristocrats (I  think  that  they  diffused  the  rumors  that  Nero  was  the  arsonist  of  Rome).  And  suspicions  were  intensified  when  Nero  taking  advantage  of  the  public  space  that  was  “cleaned”  by  the  fire,  built  there  a  magnificent  palace  covering  an  entire  city  block.  It  seems  that  Nero  simply  exploited  the  disaster  by  the  fire,  in  order  to  construct  the  palace  that  he  was  planning  to  build  in  the  suburbs  of  Rome.

Continue reading




ancient rome

 Το  αυτοκρατορικό  άστυ  της  Ρώμης

Ο  Ρωμαίος  αυτοκράτωρ  Νέρων  είναι  μία  από  τις  πλέον  αμφιλεγόμενες  ρωμαϊκές  προσωπικότητες  και  ο   βίος  του  είναι  γνωστός.  Για  αυτό,  εδώ  δεν θα  ασχοληθώ με τον βίο του καθαυτό, αλλά  μόνο  με  μερικούς  γνωστούς  «μύθους»  γύρω  από  τη  ζωή  του,  και  θα  επιχειρήσω  πολύ  συνοπτικά  να  παραθέσω  μια  πιο  αντικειμενική  εικόνα  για  το  ποιος  ήταν  πραγματικά  ο  παρεξηγημένος  Νέρων.

Ο  Νέρων  έχει  κατηγορηθεί  για  πάμπολλα  εγκλήματα  και  εξαιρετικά  βάναυσες  ενέργειες.  Υπήρξε  πράγματι  εγκληματικός,  αλλά  όχι  στον  βαθμό  που  του  αποδίδεται  και  κυρίως  όχι  περισσότερο  από  άλλους  Ρωμαίους  αυτοκράτορες  στους  οποίους  έχει  αποδοθεί  μία  θετική  ιστορική  εικόνα.  Το  σημαντικότερο  είναι  ότι  ο  Νέρων  μεγάλωσε  μέσα  στην  εγκληματικότητα  λόγω  της  αδίστακτης  μητέρας  του, Αγριππίνας.  Αυτή  ευθυνόταν  και  για  τις  πολλές  δολοφονίες  που  διέπραξε  ο  Νέρων  ακόμη  και  μετά  τον  θάνατο  της,  προκειμένου  να  σταθεροποιήσει  την  εξουσία  του, επειδή  από  εκείνη  διδάχτηκε  αυτό  το  μάθημα  κατ’ επανάληψη  σε  όλη  τη  ζωή  της.  Η  Αγριππίνα  έβλεπε  τον  γιο  της  μόνο  σαν  όργανο  προκειμένου  να  ασκεί  την  πλήρη  εξουσία  στην  αυτοκρατορία.  Για  αυτό  ο  Νέρων  τελικά  την  σκότωσε,  μην  έχοντας  άλλη  επιλογή.  Θεωρείται  πιθανό  ότι  η  Αγριππίνα  η  οποία  είχε  αποπλανήσει  πολλούς  άνδρες  για  να  πετύχει  την  άνοδο  της  στην  απόλυτη  εξουσία, αποπλάνησε  και  τον  γιο της.

Οι  περισσότεροι  μελετητές  θεωρούν  πλέον  σχεδόν  βέβαιο  ότι  ο  Νέρων  δεν  έβαλε  φωτιά  στη  Ρώμη.  Αυτή  την  αβάσιμη  φήμη  την  έγραψε  ο  ιστορικός  Κάσσιος  Δίων  ο  οποίος  έζησε  έναν  αιώνα  μετά  τον  Νέρωνα  και  αναπαρήγε  τις λαϊκές φημολογίες  της  εποχής  του  τελευταίου.  Μάλιστα  ο  Κάσσιος  Δίων  τοποθετεί  το  Νέρωνα  στον  Παλατίνο  λόφο, να  βλέπει  την  Ρώμη  που  καιγόταν  και  να  παίζει  εμπνευσμένος  την  λύρα  του.  Αυτό  φυσικά  δεν  ισχύει  επειδή  ο  Νέρων  δεν  μπορούσε  ούτε  καν  να  πλησιάσει  τον  Παλατίνο,  λόγω  του  ότι  η  φωτιά  είχε  κλείσει  τον  δρόμο.  Όταν  ξέσπασε  η  φωτιά,  ο  Νέρων  βρισκόταν  στην  πατρίδα  του  Άντιο,  στα  νότια  της  Ρώμης.  Επέστρεψε  εσπευσμένα  και  έκανε  ότι  μπορούσε  για  να  σώσει  όσους  περισσότερους  πολίτες  γινόταν,  και  να  ανακουφίσει  τους  πληγέντες  από  τη  φωτιά.  Σε  όλη  του  την  ζωή  μάλλον  τον  χαρακτήριζε  η  τάση  να  κάνει  καλό  στους  ανθρώπους,  ενώ  δολοφονούσε  όσους τον  απειλούσαν  πραγματικά,  μεταξύ  των  οποίων  και  τη  μητέρα  του.  Απεχθανόταν  τη  βία  παρότι  ήταν  αναγκασμένος  να  την  χρησιμοποιεί  για  να  επιβιώνει.  Το  αρνητικό  κλίμα  όμως  το  οποίο  είχε  δημιουργηθεί εναντίον  του  στη  Ρώμη,  λόγω  αυτής  της  εξαρχής  φιλάνθρωπης  στάσης  του  έναντι  των λαϊκών  στρωμάτων,  και  λόγω  της  αντιπαράθεσης  του  με  τους  αριστοκράτες,  έστρεψε  από  τότε  τις  υποψίες  για  τον  εμπρησμό  της  πόλης  σε  εκείνον.  Αυτό συνέβη  όχι  επειδή  η  κατηγορία  σε  βάρος  του είχε  κάποια  λογική,  αλλά  σαν  πρόσχημα  προκειμένου  να  δυσφημιστεί.  Και  οι  υποψίες  αυτές  εντάθηκαν  όταν  ο  Νέρων,  εκμεταλλευόμενος  τον  δημόσιο  χώρο  που  καθαρίστηκε  από  την  φωτιά  έκτισε  εκεί  ένα  λαμπρό  παλάτι,  ένα  ολόκληρο  οικοδομικό  τετράγωνο.  Φαίνεται  όμως  πως  ο  Νέρων  απλά  εκμεταλλεύθηκε  την  καταστροφή  που  έφερε  η  πυρκαγιά,  για  να  κτίσει  εκεί  το  παλάτι  που  σχεδίαζε  να  κτίσει  στα  περίχωρα  της  Ρώμης.

Διαβάστε περισσότερα


Leave a comment

By  Periklis    Deligiannismap

At  the  begginings  of  the  American  Civil  War  (1861-1865),  the  government  of  the  Confederacy  (Confederate  States  of  America),  had  many  hopes  for  help  from  Europe (military,  resources, diplomatic  etc.), especially  from  Britain  and  France.  The  Confederate  President  J. Davis  hoped  for  an  official  recognition  of  the  Confederation  by  these  countries  and  (his  ultimate  hope)  for  their  military  involvement  in  the  war  in  favor  of  the  American  South.  But  efforts  to  approach  these  countries  failed,  because  of  the  following  reasons.  First,  because  of  the  fear  of  Britain  and  France  for  military  intervention  of  the  Union/Federation  (United  States  of  America)  in  their  American  colonies.  Second,  due  to  the  common  opinion  of  the  people  of  the  two  European  countries  which  rejected  slavery  and  therefore  did  not  want  to  enforce  the  Confederacy.  Third,  because  of  the  skilful  diplomacy  of  two  Republican  colleagues  of  the  Federal  President  Abraham  Lincoln:  Foreign  Minister  William  Seward  and  Federal  ambassador  in  London,  Charles  F.  Adams.
It  seems  that  the  British  government  could  not  “forgive”  the  “rebellion”  of  the  Americans  in  1776-1783  and  their  independence  from  the  British  Empire.  Although  the  English  could  not  support  openly  the  Confederation,  they  did  whatever  they  could  for  its  “preservation  to  life”,  aiming  possibly  to  a  permanent  break  of  the  U.S.A.  Except  the  aforementioned  vengeful  tendencies  of   London  and  its  concern  for  the  exponential  growth  and  rise  of  the  U.S.  in  international  politics,  the  British  had  two  more  good  reasons  to  seek  covertly  for  the  weakening  of  the  Union:  the  permanent  American  assertion  in  Canada  and  the  national  Irish  liberation  cause  (Canada  and  Ireland  were  parts  of  the  British  Empire).  But  the  same  reasons  prevented  the  British  from  their  active  support  to  the  American  South,  as  we  shall  discuss  below.

Continue reading



Byzantine vs NormanBy  Periklis    Deligiannis


The  Byzantines  used  to  call  generally  “Franks“,  “Celts”,  “Latins”  etc,  various  Western  European  peoples  that  they  encountered  at  first  in  Italy  and  then  in  the  Balkan  Peninsula.  Finally  they  encountered  them  as  Crusaders  in  the  walls  of  Constantinople  in  1204,  losing  this  decisive  battle.  But  in  1261,  the  Byzantines  managed  to  reclaim  their  capital.

At  first  the  Byzantine  Empire  confronted  in  Italy  the  Franks  (the “genuine”  Franks  of  Gaul  and  Germany)  and  the  Longobards  (known  later  as  Lombards),  especially  during  the  6th-8th  centuries  AD.  The  fighting  tactics  and  strategy  of  these  Germanic  peoples,  which  could  not  be  compared  with  the  ‘scientificity’  of  the  Byzantine/East  Roman  tactics,  were  characterized  largely  by  the  vehemence  and  fighting  spirit  of  their  barbarian  ancestors,  but  also  by  the  lack  of  efficient  organization.

Continue reading


Leave a comment

Byzantine vs Norman

Οι  Βυζαντινοί  αποκαλούσαν  «Φράγκους»,  «Κελτούς»,  «Λατίνους»  κτλ,  διάφορους  δυτικοευρωπαϊκούς  λαούς  τους  οποίους  αντιμετώπισαν  κατά  τους  Μεσοβυζαντινούς  χρόνους  αρχικά  στην  Ιταλία,  στη  συνέχεια  στη  Χερσόνησο  του  Αίμου  και  τέλος  ως  Σταυροφόρους  στα  τείχη  της  Κωνσταντινούπολης  το  1204.

Αρχικά  στην  Ιταλία  αντιμετώπισαν  τους  καθαυτό  Φράγκους  (της  Γαλατίας  και  της  Γερμανίας)  και  τους  Λογγοβάρδους  (Λομβαρδούς),  κυρίως  κατά  τους  6ο-8ο  αιώνες  μΧ.  Οι  τακτικές  μάχης  αυτών  των  λαών,  οι  οποίες  δεν  μπορούσαν  να  συγκριθούν  με  την  «επιστημονικότητα»  των  βυζαντινών  αντιστοίχων,  χαρακτηρίζονταν  σε  μεγάλο  βαθμό  από  την  ορμητικότητα  και  το  μαχητικό  πάθος  των  Γερμανών  βαρβάρων  προγόνων  τους  αλλά  και  από  την  έλλειψη  ικανής  οργάνωσης  και  συγκρότησης  τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση


1 Comment

Αφιερώνεται  στη  σύζυγο  μου,  Νέλλυ,   για  την  έμπνευση  και  την  ενθάρυνση  που  μου  προσφέρει.


Η  σύγχρονη  τριήρης   «Ολυμπιάς». 


Χρονολογία Αριθμός  πλοίων
Περί  το  500 πΧ 50  πεντηκόντοροι
Ναυμαχία  Σαλαμίνας  480  πΧ  (μαζί  με  τους Αθηναίους  κληρούχους  στη  Χαλκίδα) 200 τριήρεις
468 πΧ 200 τριήρεις
Μετά  την  αποτυχημένη εκστρατεία στην Αίγυπτο 200 τριήρεις
Αρχή Πελοποννησιακού  πολέμου (431 πΧ) 300 τριήρεις
Νικίειος  Ειρήνη (421 πΧ) 300 τριήρεις
Σικελική  καταστροφή (413 πΧ) 108 τριήρεις
Ναυμαχία  Αργινουσών (406 πΧ) 180 τριήρεις
Στους  Αιγός  Ποταμούς (405 πΧ) 180 τριήρεις
Μετά  την  τελική  ήττα  της  Αθήνας (404  πΧ) 12   τριήρεις
370  πΧ 100 τριήρεις
Περί  το  350 πΧ 300 τριήρεις
325-3  πΧ 417  πολεμικά, τα  οποία  είναι : τριήρεις (360), τετρήρεις (50) και πεντήρεις (7).

Η  Αθήνα  δεν  αποτελούσε  μια  από  τις  παραδοσιακές  ναυτικές  δυνάμεις  της  Ελλάδας.  Ο  στόλος της  γύρω  στο  500  πΧ  ήταν  μάλλον  ασήμαντος  μπροστά  στους  ισχυρούς  στόλους  τριήρων  και  διήρων  της  Κορίνθου, της  Μιλήτου, της  Σάμου, της Αίγινας  και  άλλων  πόλεων, αποτελούμενος  από  50  απηρχαιωμένες  πεντηκοντόρους.  Το  ναυτικό  της  είναι  σχετικά  νεότευκτο  αφού  ναυπηγήθηκε  χάρη  στη  επιμονή  του  Θεμιστοκλή,  στην  ουσία  λίγα  χρόνια  πριν  τη  μεγαλειώδη  νίκη  του  στη  Σαλαμίνα (480  πΧ) επί  του  στόλου  των  Αχαιμενιδών.  Στο  μεγαλύτερο  μέρος  του  «χρυσού» 5ου  αιώνα πΧ,  ο  αθηναϊκός  στόλος  αποτελείτο  από  300  τριήρεις  από  τις  οποίες  επανδρώνονταν  συνήθως  οι  200,  ή  το  πολύ  250.  Ένα  μέρος  των  πληρωμάτων  δεν  ήταν  Αθηναίοι  ή  μέτοικοι  της  Αττικής,  αλλά  μισθοφόροι  και  σύμμαχοι  από  τις  διάφορες  ναυτικές  πόλεις  του  Αιγαίου.  Εκτός  από  αυτόν  τον  στόλο,  η  Αθήνα  είχε  υπό  τον  έλεγχο  της  και  τις 180  τριήρεις  των  ναυτικών  συμμάχων  της, ήτοι  της  Χίου,  Λέσβου  και  Σάμου.  Έτσι   το  σύνολο  των  τριήρων  που  διέθετε  έφθανε  τις  480.  Όταν  η  πόλη  της  Παλλάδας  νικήθηκε  τελικά  στον  Πελοποννησιακό  πόλεμο,  οι  Σπαρτιάτες  της  επέτρεψαν  να  διατηρήσει  μόνο  12  τριήρεις  ως  ακτοφυλακή  της  Αττικής,  έναντι  πειρατών  ή  άλλων  απειλών (404  πΧ).  Ίσως  πίστεψαν  ότι  έτσι  εξουδετέρωσαν  το  αθηναϊκό  ναυτικό,  όμως  έσφαλαν.  Η  θαλάσσια  δύναμη  της  Αθήνας  δεν  βρισκόταν  στα  σκάφη  του  στόλου  της.  Όπως  αποδείχθηκε, ακόμη  και  αν  τα  έχανε  κατά  εκατοντάδες,  τα  ναυπηγεία  του  Πειραιά  μπορούσαν  να  τα  αντικαταστήσουν.  Η  ναυτική  ισχύς  της  Αθήνας  βρισκόταν  στη  ναυτική  και  ναυπηγική  δεινότητα  των  ανδρών  της,  αλλά  και  στην  επιμονή  του  λαού  της.


Διάγραμματα  τριήρους  κατά  τον  J.F. Coates.

Συνεχίστε την αναγνωση

Older Entries

%d bloggers like this: