Home

ΟΙ «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»: ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΤΟΥΣ (13ος-12ος αι. π.Χ.)

11 Comments

dddddd

Μία  εξαίρετη απεικόνιση  από  τον  Igor  Dzis,  της  ναυμαχίας  ανάμεσα  σε  Λαούς  της  Θάλασσας  και  Αιγυπτίους,  στο  Δέλτα  του  Νείλου  (Copyright:  Igor  Dzis  2010)

.

Οι  «Λαοί  της  Θάλασσας»  (όπως  αναφέρονται  στα  αιγυπτιακά  αρχεία  αλλά  και  στα  κλασσικά  ελληνικά  ως  «Πελασγοί» το  οποίο  σημαίνει  ακριβώς  ο  «Λαός  του  Πελάγους»)  υπηρξαν  μία  ένωση  φυλών  του  Αιγαίου  και  της  δυτικής  Μικράς  Ασίας,  της  οποίας  οι  εισβολές  στην  ανατολική  Μεσόγειο  περί  το  1229-1187  π.Χ.  προκάλεσε  καταστροφές  πόλεων,  κρατών  και  αυτοκρατοριών  (Χιττιτικής)  και  αμέτρητα  θύματα.  Λίγο  μετά  την  καταστροφή  της  Τροίας  VΙ  (μάλλον  η  ομηρική  Τροία)  από  τους  Αχαιούς,  μάλλον  στα  μέσα  του  13ου  προχριστιανικού  αιώνα,  άρχισε  η  διάλυση  του  Μυκηναϊκού  κόσμου  λόγω  της  επικρατούσας  σιτοδείας  και  αναρχίας.  Οι  εν  λόγω  συνθήκες  οφείλονταν  σε  ευρύτερες  κοινωνικοοικονομικές,  πολιτικές,  εμπορικές  και  κλιματολογικές  αιτίες,  εμφανιζόμενες  και  στη  Μικρά  Ασία,  μάλλον  νωρίτερα  από  τον  μυκηναϊκό  χώρο.  Τα  εντυπωσιακά  ανάκτορα  των  Μυκηνών,  Πύλου  και  άλλων  μυκηναϊκών  ακροπόλεων  ανήκουν  κυρίως  στον  13ο  αι.,  δίνοντας  μία  «ψευδή»  εικόνα  ακμής  για  αυτές.  Παρά  ταύτα  ήταν  μία  εποχή  παρακμής,  όπως  δείχνουν  τα  αρχαιολογικά  ευρήματα.  Οι  Αχαιοί  άνακτες  είχαν  οικονομικά  προβλήματα,  καθώς  τα  εργαστήρια  τους  παρήγαν  περίπου  τα  μισά  προϊόντα  συγκριτικά  με  την  παραγωγή  του  14ου  αι  πΧ.  Είχαν  έλλειψη  εξειδικευμένων  τεχνιτών  και  σκλάβων,  παρότι  οι  επικράτειες  τους  μαστίζονταν  από  υπερπληθυσμό.  Οι  εμπορικοί  δρόμοι  που  ακολουθούσαν,  ήταν  πλέον  ανασφαλείς  λόγω  των  αυξανόμενων  πειρατειών  και  επιδρομών,  και  οι  θησαυροί  τους  εξανεμίζονταν.  Οι  μονάρχες  και  οι  αριστοκράτες  ήταν  αναγκασμένοι  να  αναζητήσουν  νέες  περιοχές  πρώτων  υλών,  νέους  πόρους,  εργάτες  και  δούλους,  πιθανώς  εδάφη  για  αποικισμό,  να  λεηλατήσουν  τα  αγαθά  άλλων  χωρών  και  να  ανακαλύψουν  νέες  εμπορικές  οδούς.  Γι’  αυτό  εκμηδένισαν  την  Τροία,  όμως  λίγο  αργότερα  εγκατέλειψαν  μαζικά  την  Ελλάδα  λόγω  της  τελικής  αποτυχίας  τους.  Οι  Αχαιοί/Μυκηναίοι  και  άλλοι  θαλασσοπόροι  του  Αιγαίου  που  υπέστησαν  αυτή  την  πολιτικοοικονομική  κατάρρευση,  στράφηκαν  στην  ανοικτή  θάλασσα,  και  έγιναν  οι  περίφημοι  Λαοί  της  Θάλασσας  ήδη  από  το  πρώτο  μισό  του  13ου  αι.  πΧ.  Η  Βρετανή  αρχαιολόγος  Ελίζαμπεθ  Φρεντς  (French,  Πανεπιστήμιο  Μάντσεστερ),  πρότεινε  την  αργολική  Τίρυνθα,  το  τελευταίο  μυκηναϊκό  ανάκτορο  που  εγκαταλείφθηκε  (εκτός  της  Αθήνας),  ως  τη  βάση  των  Λαών  της  Θάλασσας.  Στήριξε  τη  θεωρία  της  στην  αρχαιολογική  διαπίστωση  ότι  η  Τίρυνθα  είχε  γνωρίσει  τη  μέγιστη  ακμή  της  (περίπου  1200  π.Χ.)  όταν  οι  άλλες  μυκηναϊκές  ακροπόλεις  είχαν  καταστεί  ερείπια  ή  φυτοζωούσαν.  Αποψη  του  γράφοντος  είναι  ότι  η  Τίρυνθα  υπήρξε  μάλλον  το  ορμητήριο  των  δύο  φύλων  που  έδωσαν  πιθανώς  το  έναυσμα  για  το  Υστερο  «κύμα»  των  Λαών  της  Θάλασσας,  δηλαδή  των  Πελεσέτ/Φιλισταίων  (αιγυπτ.  Peleset/Pulasti)  και  των  Ντενυέν/Ντανούνα  (Denyen/Danuna).

Συνεχιστε την ανάγνωση

Advertisements

Η Βυζαντινή Σημαία – Δικέφαλος ή σταυρός;

Leave a comment

Από  το  σημαντικο  ιστολόγιο  http://protostrator.blogspot.com


Αν ρωτήσει κανείς δέκα τυχαίους ανθρώπους, πώς είναι η βυζαντινή σημαία, οι 9 από τους 10 που θα δώσουν μια απάντηση -αν όχι και οι δέκα- θα απαντήσουν η κίτρινη με το δικέφαλο αετό.

Είναι η σημαία που κυριαρχεί έξω από όλες σχεδόν της εκκλησίες και τα μοναστήρια της χώρας και έχει υιοθετηθεί ως σύμβολο από την εκκλησία της Ελλάδος.

Ποια έιναι όμως η αλήθεια;

Διαβαστε περισσότερα

THE UNKNOWN HISTORY OF THE ATTIC/ATHENIAN HELMET

Leave a comment

By  Periklis    Deligiannis
The  standard  type of  Attic/Athenian  helmet  of  the  Roman  officers.

The  Attic  or  Athenian  helmet  was  an  invention  of  the  ancient  Athenians,  derived  from  a  transformation  of  the  older  Chalkidean  casque  (or  Chalkidian).  The  History  of  the  Attic  helmet  spans  to  more  than  a  thousand  years  and  belongs  paradoxically,  more  to  the  Italian-Roman  rather  than  the  Greek  arsenal.
The  ancestral  Chalkidean  helmet  (6th  century  BC)  was  a  “lighter”  type  of  the  even  older  and  famous  Corinthian  or  Dorian  helmet (the  typical  helmet  of  the  Classical  Spartans).  The  Chalkidean  helmet  came  from  the  attempt  of  the  Chalkideans  to  solve  the  problem  of  the  limited  vision  and  hearing  of  the  hoplite,  because  of   his  Corinthian  helmet.  The  Chalkideans  were  the  people  of  the  city-state   Chalkis  in  the  island  Euboea, famous  for  its  weaponry  during  the  Archaic  Era (7th cent. – 479  BC).  It  seems  that  the  Chalkidean  helmet  was  popular  in  Athens  and  Attica,  as  we  can  see  in the  Athenian  vase-paintings.  This  preference  might  be  due  partly  to  the  Ionic  ethnological  affinities  of  the  Athenians  and  Euboeans.
Continue reading

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΥΠΕΡΧΙΛΙΕΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ-ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑΣ

Leave a comment

roman

Τυπική  αττική-αθηναϊκή  περικεφαλαία  Ρωμαίου  αξιωματικού.

Η  αττική  ή  αθηναϊκή  περικεφαλαία  ήταν  μία  επινόηση  των  αρχαίων  Αθηναίων,  προερχόμενη  από  μετεξέλιξη  της  παλαιότερης  χαλκιδικής  περικεφαλαίας.  Το  αττικό  κράνος  έχει  υπερχιλιετή  Ιστορία  η  οποία,  παραδόξως,  ανήκει  περισσότερο  στο  ιταλικό-ρωμαϊκό  οπλοστάσιο  παρά  στο  ελληνικό.

Το  προγονικό  χαλκιδικό  κράνος  (6ος  αι.  π.Χ.)  αποτελούσε  έναν  «ανοικτότερο»  τύπο  του  ακόμη  παλαιότερου  περίφημου  κορινθιακού  κράνους.  Το  χαλκιδικό  κράνος  προήλθε  από  την  προσπάθεια  των  Χαλκιδαίων  της  Εύβοιας  να  λύσουν  το  πρόβλημα  του  περιορισμού  της  όρασης  και  της  ακοής  του  οπλίτη  ο  οποίος  έφερε  κορινθιακή  περικεφαλαία.  Από  τις  αγγειογραφίες  φαίνεται  ότι  η  χαλκιδική  περικεφαλαία  ήταν  δημοφιλής  στους  Αθηναίους,  μία  προτίμηση  που  ίσως  οφειλόταν  μερικώς  στην  ιωνική  εθνολογική  συγγένεια  τους  με  τους  Ευβοείς.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ισραήλ: “Αν δεν κτυπήσουμε τώρα το Ιράν θα αποκτήσει πυρηνικά μέχρι τον Δεκέμβριο”

Leave a comment

Από  τους  ιστότοπους   lalei-kairia.blogspot.gr  και   http://www.defencenet.gr

Tο Τελ Αβίβ πιστεύει ότι μέχρι το τέλος της χρονιάς, αν δεν υπάρξει κάποια “ενεργός αντίδραση” η Τεχεράνη θα έχει δοκιμάσει το πρώτο πυρηνικό όπλο της, αναφέρουν απόλυτα ασφαλείς πληροφοριες από την πρωτεύουσα του Ισραήλ και μάλιστα αυτή την βεβαιότητά τους την έχουν κοινοποιήσει και σε Έλληνες αξιωματούχους με τους οποίους έρχονται σε επαφή στο πλαίσιο της στρατηγικής συμμαχία που έχουν συνάψει οι δύο χώρες. 

Μάλιστα σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες έχει εντοπιστεί σε έρημο στο βόρειο Ιράν το σημείο δοκιμής του πρώτου πυρηνικού όπλου του.

Μέχρι στιγμής με σαμποτάζ και δολοφονίες Ιρανών πυρηνικών επιστημόνων ακόμα και στην καρδιά της Τεχεράνης, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες έχουν καταφέρει να καθυστερήσουν τουλάχιστον για δύο χρόνια την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν, αλλά πλέον για λόγους ασφαλείας το σύνολο των Ιρανών επιστημόνων και οι οικογένειές τους βρίσκονται συγκεντρωμένοι και προστατευμένοι σε ένα στρατόπεδο που εκτός από το έδαφος φυλάσσεται με ότι καλύτερο διαθέτει η ιρανική αντιαεροπορική άμυνα, σε μια αντιγραφή του σχεδίου “Μανχάταν” που έδωσε στις ΗΠΑ το πρώτο πυρηνικό της όπλο.

Με τις εξελίξεις στην περιοχή να “τρέχουν” πια με ανεξέλικτο τρόπο όπως αποδείχτηκε από την παρουσίαση των νέων επιτευγμάτων του Ιράν από τον πρόεδρο της χώρας και τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε ισραηλινούς διπλωμάτες στην Ινδία και στην Γεωργία, η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί ενόψει και των εκλογών στις ΗΠΑ να ελέγξουν τις κινήσεις του Ισραήλ σε σχέση με το Ιράν.

Διαβάστε περισσότερα

CONFRONTING DESPERATELY THE INVADER: A strategic analysis of Memnon’s war plan against Alexander the Great (334 BC) (IN MEMORIAM PETER CONNOLLY)

Leave a comment

In  memory  of  PETER  CONNOLLY  (1935-2012),  one  of  the  foremost  modern  scholars,  archaeologists  and  illustrators  of  the  ancient  world.

.

Alexander  and  his  Companions  are  crossing  the  river  Granicus.  The  greatest  adventure  of  World  History  is  just  beginning (artwork  by  Peter  Connolly).

.

By  Periklis    Deligiannis

.

The  main  problem  of  the  Persian  army  at  the  Battle  of  Granicus  against  Alexander  the  Great  (334  BC),  was  its  polycentric  leadership.  The  Persian  leadership  consisted  of  five  Iranian  satraps,  a  Rhodian  Greek  mercenary  officer  called  Memnon,  and  several  other  generals  and  commanders.  It  seems  that  Arsites,  the  satrap  of  Hellespontic  Phrygia,  was  the  official  general  commander,  but  the  other  Iranian  satraps  and  generals  were  generally  unruly  and  disobedient,  and  not  influenced  by  his  office. Memnon  was  probably  the  ablest  general  in  the  Persian  headquarters,  as  it  is  evidenced  by  Darius’ (the  Persian  Great  King/Emperor)  appreciation  for  him.  Moreover  he  had  lived  for  a  decade  in  Macedonia  and  probably  knew  all  about  the  Macedonian  Greek  army,  while  he  had  confronted  the  Macedonians  for  two  years  (337-335 BC)  as  a  general,  fighting  the  first  invading  army  of  Parmenio  and  Kalas  in  Asia  Minor.  Memnon  was  certainly  a  very  capable  commander,  but  his  commanding  ability  and  the  value  of  his  proposal  to  the  Persian  council  of  war  in  Zeleia  (see  below)  have  been  probably  exaggerated  by  some  ancient  Greek  authors  (Arrian,  Diodorus  etc.)  who  preferred  their  mercenary  fellow-countryman  as  a  protagonist  in  the  Persian  war  effort,  than  the  Iranian  commanders.  But  despite  Memnon’s  strategic  ability,  Darius  could  not  appoint  him  high  commander  of  the  Persian  amry  against  Alexander,  because  he  was  not  Persian  or  Median.  The  proud  and  rebellious  satraps  and  “relatives  of  the  Great  King”  (a  honorific  title  of  the  most  powerful  Iranian  nobles)  would  never  obey  a  “barbarian”  (from  the  Iranian  point  of  view).

Continue reading

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΤΟΝ ΕΙΣΒΟΛΕΑ: Μία στρατηγική ανάλυση του σχεδίου του Μέμνωνος εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου (334 π.Χ)

1 Comment

Peter_connolly

Aφιερώνεται  στη  μνήμη  του  Peter  Connolly (1935 – 2012),  ενός  από  τους  σπουδαιότερους  σύγχρονους  ερευνητές,  αρχαιολόγους  και  εικονογράφους  του  αρχαίου  κόσμου.

 –

Ο  Αλέξανδρος  και  οι  εταίροι  του  διαβαίνουν  τον  Γρανικό.  Η  μεγαλύτερη  περιπέτεια  της  Παγκόσμιας  Ιστορίας  μόλις  αρχίζει…  (πίνακας  του  Peter  Connolly).

 

Το  κύριο  πρόβλημα  του  περσικού  στρατού  στη  μάχη  του  Γρανικού  εναντίον  του  Μεγάλου  Αλεξάνδρου  (334  π.Χ.),  αφορούσε  την  πολυκέφαλη  ηγεσία  του.  Αυτή  αποτελείτο  από  πέντε  Ιρανούς  σατράπες,  έναν  Ελληνα  Ρόδιο  μισθοφόρο  αξιωματικό, τον  Μέμνωνα,  και  αρκετούς  άλλους  στρατηγούς  και  κυβερνήτες.  Φαίνεται  πως  ο  σατράπης  της  Ελλησποντιακής  Φρυγίας  Αρσίτης  ήταν  ο  γενικός  διοικητής,  αλλά  οι  άλλοι  Ιρανοί  σατράπες  και  στρατηγοί  ήταν  κατά  κανόνα  ατίθασοι  και  ανυπάκουοι,  και    δεν  επηρεάζονταν  από  την  ιδιότητά  του.

Ο  Μέμνων  ήταν  μάλλον  ο  ικανότερος  στρατηγός  στο  περσικό  επιτελείο,  όπως  αποδεικνύεται  και  από  την  εμπιστοσύνη  που  του  έδειχνε  ανέκαθεν  ο  Πέρσης  βασιλιάς  Δαρείος.  Εξάλλου  είχε  διαβιώσει  για  μία  δεκαετία  στη  Μακεδονία  και  γνώριζε  μάλλον  τα  πάντα  για  τον  μακεδονικό  στρατό,  ενώ  τον  είχε  αντιμετωπίσει  και  επί  δύο  χρόνια  (337-335 πΧ)  ως  στρατηγός,  μαχόμενος  το μακεδονικό  εκστρατευτικό  σώμα  των  Παρμενίωνα  και  Κάλαντα  στη  Μικρά  Ασία.  Ο  Μέμνων  ήταν  σίγουρα  ικανός  στρατηγός  αλλά  η  αξία  του  και  η  πρότασή  του  στο  πολεμικό  συμβούλιο  της  Ζελείας  (βλ.  παρακάτω)  έχουν  μάλλον  υπερτονισθεί  από  τους  αρχαίους  Ελληνες  συγγραφείς  (Αρριανό,  Διόδωρο  κ.ά.),  οι  οποίοι  προτιμούσαν  ως  πρωταγωνιστή  στον  περσικό  στρατό  έναν  ομοεθνή  τους,  από  τους  Ιρανούς  ομολόγους  του.  Όμως  παρά  την  αξία  του,  ο  Δαρείος  δεν  μπορούσε  να  τον  ορίσει  αρχιστράτηγο,  επειδή  δεν  ήταν  Πέρσης  ή  Μήδος.  Οι  υπερήφανοι  και  ατίθασοι  σατράπες  και  «συγγενείς  του  Μεγάλου  Βασιλέα»  (τιμητικός  τίτλος  των  πλέον  υψηλόβαθμων  Ιρανών)  δεν  θα  υπάκουαν  ποτέ  έναν  «βάρβαρο»  (από  την  ιρανική  άποψη).

Συνεχίστε την ανάγνωση

THE HOPLITE SWORDS

3 Comments

 

d

Reconstruction  of  two xiphos long types, that is of the early Archaic era. Later, in the Classical era, their length was reduced due to the development of hoplite warfare  (credit: Hoplite Association).

.

By  Periklis    Deligiannis

.

The  Greek  hoplite  sword (xiphos, ξίφος) was  double-edged.  The  blade  was  wider  in  the  middle  of  its  length  so  that  the  weight  was  concentrated  to  this  point,  making  the  stroke  to  the  enemy  even  overwhelming.  The  Greek  sword  was  used  equally  for  perforation  of  the  enemy.
The  sword  was  an  auxiliary  weapon  for  the  Greek  hoplites,  who  usually  used  it  when  they  broke  their  spear  during  the  fight,  or  when  they  could  not  use  the  later  due  to  the  limited  space.  However  they  were  not  lacking  in  sword  fight,  compared  with  spear  fight.  Several  modern  scholars  often  suggest  that  the  Roman  legionaries  were  better  swordsmen  compared  to  the  warriors  of  other  peoples  who  were  not  fond  of  the  use  of  the  sword,  among  whom  were  the  ancient  Greeks.  However,  it  should  be  noted  that  the  Romans  used  the  heavy  gladius sword  (gladius  italiensis,  and  later  the  much  more  effective  gladius  hispaniensis but both of them of Spanish origins) which  did  not  need  great  skill  to  use.  The  Romans  used  its  weight  and  shape,  which  allowed  the  full  exploitation  of  its  weight  to  achieve  a  crushing  stroke  to  their  opponent,  nullifying his  shield  if  it  was  not  metal  (after  all,  the  shields  of  the  enemies  of  Rome  were  usually  wooden).  In  contrast,  the  Greek  swords  were  relatively  light,  with  the  exceptions  of  the  kopis (known  as  “falcata” or  “falx” in  the  western  Mediterranean), the machaira and  a  few  other  types.  This  data  demonstrates  that  the  Greek  hoplites  used  a  special  technique  of  sword  fight,  to  injure  or  kill  their  enemy  opponent.  Moreover,  this  opponent  was  usually  another  Greek  hoplite  and  there  was  no  sword  that  could  crush  his  heavy  bronze  hoplite  shield  with  powerful  but  clumsy  sword  blows.  Additionally,  the  Greek  hoplite  was  very  well  armored  (protected)  with  a  strong  helmet  and  a  cuirass  of  various  types.  The  only  way  that  a  hoplite  could  strike  the  flesh  of  an  enemy  hoplite  with  his  sword,  was  the  development  of  his  skill  in  fencing.  In  conclusion,  the  Romans  simply  preferred  the  sword  more  than  the  Greeks,  without  being  better  swordsmen  than  them.

Continue reading

ΤA ΞΙΦH ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΠΛΙΤΩΝ

Leave a comment

Κοπις

Σύγχρονη  ανακατασκευή  μίας  κοπίδας  και  ενός  οπλιτικού  δερμάτινου  θώρακα. (ευγενική    χορηγία    του    Συλλόγου    Ιστορικών    Μελετών    ‘Κορύβαντες‘ )

.

Το  ελληνικό  οπλιτικό  ξίφος  ήταν  αμφίκοπο.  Η  λάμα  του  ήταν  πλατύτερη  στο  μέσον  του  μήκους  της  έτσι  ώστε  το  βάρος  της  να  συγκεντρώνεται  σε  αυτό το  σημείο  κάνοντας  το  θλαστικό  κτύπημα  στον  εχθρό  ακόμη  πιο  συντριπτικό.  Το  ελληνικό  ξίφος  χρησιμοποιείτο  εξίσου  και  για  διατρητικό  κτύπημα.

Το  ξίφος  ήταν  επικουρικό  όπλο  για  τους  Έλληνες  οπλίτες, που  το  χρησιμοποιούσαν  συνήθως  όταν  έσπαζε  το  δόρυ  ή  όταν  το  τελευταίο  δεν  μπορούσε  να  χρησιμοποιηθεί  λόγω  περιορισμένου  χώρου.  Ωστόσο  δεν  υστερούσαν  στη  ξιφομαχία, συγκριτικά  με  τη  δορυμαχία.  Διάφοροι  μελετητές  υπονοούν  συχνά  ότι  οι  Ρωμαίοι  λεγεωνάριοι  της  εποχής  της  μεγάλης  ακμής  τους, ήταν  καλύτεροι  ξιφομάχοι  συγκριτικά  με  άλλους  λαούς  που  δεν  προτιμούσαν  την  χρήση  του  ξίφους, ανάμεσα  στους  οποίους  βρίσκονται  οι  αρχαίοι  Έλληνες.  Όμως,  πρέπει  να  παρατηρηθεί  ότι  οι  Ρωμαίοι  χρησιμοποιούσαν  το  βαρύ  ξίφος  τύπου  «γκλαντιους» (gladius  italiensis  και  αργότερα  το  ισχυρότερο  gladius  hispaniensis) που  δε  χρειαζόταν  ιδιαίτερη  επιδεξιότητα  στην  χρήση  του. Οι  Ρωμαίοι  χρησιμοποιούσαν  το  βάρος  και  το  σχήμα  του,  το  οποίο  επέτρεπε   την  πλήρη  εκμετάλλευση  αυτού  του  βάρους, προκειμένου  να  πετύχουν  συντριπτικό  κτύπημα  έναντι  του  αντιπάλου  τους, καταστρέφοντας  και  την  ασπίδα  του  αν  αυτή  δεν  ήταν  μεταλλική (όπως  συνέβαινε  συνήθως  με  τις  ασπίδες  των  εχθρών  της  Ρώμης).  Αντίθετα, τα  ελληνικά  ξίφη  ήταν  σχετικά  ελαφρά,  με  την  εξαίρεση  της  κοπίδας (ή  «μάχαιρα»  ή  falcata, falx  όπως  ήταν  γνωστή  στην  δυτική  Μεσόγειο)  και  λίγων  άλλων  τύπων.  Αυτό  το  στοιχείο  δείχνει  ότι  οι  Έλληνες  χρησιμοποιούσαν   ειδική  τεχνική  στη  χρήση  του  ξίφους  προκειμένου  να  τραυματίσουν  ή  να  σκοτώσουν  τον  αντίπαλο  τους.  Εξάλλου  αυτός   ο  αντίπαλος  ήταν  συνήθως  Έλληνας  οπλίτης  και  δεν  υπήρχε  ξίφος  που  θα  μπορούσε  με  άτεχνα  δυνατά  κτυπήματα,  να  συντρίψει  τη  στιβαρή  ορειχάλκινη  οπλιτική  ασπίδα  του.  Επιπρόσθετα, ο  οπλίτης  ήταν  καλά  θωρακισμένος  με  κράνος  και  θώρακα  διαφόρων  τύπων.  Ο  μόνος  τρόπος  που  ο  Έλληνας  οπλίτης  μπορούσε  να  κτυπήσει  με  το  ξίφος  του  την  σάρκα  του  ομοεθνούς  αντιπάλου  του  ήταν  η  ανάπτυξη  της  δεξιότητας  του  στην  χρήση  αυτού  του  όπλου.  Συμπερασματικά, οι  Ρωμαίοι  απλά  προτιμούσαν  τη  χρήση  του  ξίφους  περισσότερο  από  τους  Έλληνες, χωρίς να  είναι  καλύτεροι  ξιφομάχοι  από  τους  τελευταίους. Συνεχίστε την ανάγνωση

«Βουκελάριοι»………..το τάγμα της τιμής

Leave a comment

(Αναδημοσίευση  από  τον  φιλικό  ιστότοπο  Ιστορίας  chilonas.wordpress.com )   

Η αυτοκρατορία της Ρωμανίας/Βυζαντινή Αυτοκρατορία ιδρύθηκε το 324 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα και μετέπειτα άγιο………Μέγα Κωνσταντίνο προκειμένου να αποτελέσει στη συνέχεια την πρώτη Χριστιανική Αυτοκρατορία.

Ο ίδιος θέσπισε σύστημα ιεραρχικής δομής αποτελούμενο από διάφορες Τάξεις και βαθμούς Ευγενείας, ως αντανάκλαση και επίγειο σκέλος της ιεραρχίας του Ουρανίου Βασιλείου, που εστέφετο από την Συγκλητική Αριστοκρατία, μεταξύ των μελών της οποίας εξελέγετο ο εκάστοτε Αυτοκράτωρ.

Τα μέλη των Συγκλητικών Οίκων του Βυζαντίου από τον 6ο αιώνα, απέκτησαν το προνόμιο να συντηρούν «Οικία» (προσωπική φρουρά) η οποία ήταν οι Βουκελάριοι το θρυλικό και από τα πλέον επίλεκτα, ηρωικά και αξιόμαχα Καβαλαρικά (ιππικά – Ιπποτικά) Τάγματα της Αυτοκρατορίας.

Οι Βουκελάριοι ιδρύθηκαν το 514 από τον Ελληνικής καταγωγής (Γερμανίκεια της Θράκης) και συγκλητικής προέλευσης πολυνίκη και αήττητο Στρατηγό του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, Βελισσάριο ο οποίος είχε την έμπνευση να συνδυάσει τον τρόπο μάχης των ευέλικτων Ούννων ιπποτοξοτών, που μάχονταν ως ακροβολιστές, με εκείνον των καταφράκτων Γότθων ιππέων, που μάχονταν εκ του συστάδην, σε ένα τάγμα άριστα και σκληρά εκπαιδευμένων Καβαλαρίων (ιπποτών) διπλού ρόλου που πήραν την ονομασία «Βουκελάριοι».

Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: