Home

ΟΙ «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»: ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΤΟΥΣ (13ος-12ος αι. π.Χ.)

10 Comments

dddddd

Μία  εξαίρετη απεικόνιση  από  τον  Igor  Dzis,  της  ναυμαχίας  ανάμεσα  σε  Λαούς  της  Θάλασσας  και  Αιγυπτίους,  στο  Δέλτα  του  Νείλου  (Copyright:  Igor  Dzis  2010)

.

Οι  «Λαοί  της  Θάλασσας»  (όπως  αναφέρονται  στα  αιγυπτιακά  αρχεία  αλλά  και  στα  κλασσικά  ελληνικά  ως  «Πελασγοί» το  οποίο  σημαίνει  ακριβώς  ο  «Λαός  του  Πελάγους»)  υπηρξαν  μία  ένωση  φυλών  του  Αιγαίου  και  της  δυτικής  Μικράς  Ασίας,  της  οποίας  οι  εισβολές  στην  ανατολική  Μεσόγειο  περί  το  1229-1187  π.Χ.  προκάλεσε  καταστροφές  πόλεων,  κρατών  και  αυτοκρατοριών  (Χιττιτικής)  και  αμέτρητα  θύματα.  Λίγο  μετά  την  καταστροφή  της  Τροίας  VΙ  (μάλλον  η  ομηρική  Τροία)  από  τους  Αχαιούς,  μάλλον  στα  μέσα  του  13ου  προχριστιανικού  αιώνα,  άρχισε  η  διάλυση  του  Μυκηναϊκού  κόσμου  λόγω  της  επικρατούσας  σιτοδείας  και  αναρχίας.  Οι  εν  λόγω  συνθήκες  οφείλονταν  σε  ευρύτερες  κοινωνικοοικονομικές,  πολιτικές,  εμπορικές  και  κλιματολογικές  αιτίες,  εμφανιζόμενες  και  στη  Μικρά  Ασία,  μάλλον  νωρίτερα  από  τον  μυκηναϊκό  χώρο.  Τα  εντυπωσιακά  ανάκτορα  των  Μυκηνών,  Πύλου  και  άλλων  μυκηναϊκών  ακροπόλεων  ανήκουν  κυρίως  στον  13ο  αι.,  δίνοντας  μία  «ψευδή»  εικόνα  ακμής  για  αυτές.  Παρά  ταύτα  ήταν  μία  εποχή  παρακμής,  όπως  δείχνουν  τα  αρχαιολογικά  ευρήματα.  Οι  Αχαιοί  άνακτες  είχαν  οικονομικά  προβλήματα,  καθώς  τα  εργαστήρια  τους  παρήγαν  περίπου  τα  μισά  προϊόντα  συγκριτικά  με  την  παραγωγή  του  14ου  αι  πΧ.  Είχαν  έλλειψη  εξειδικευμένων  τεχνιτών  και  σκλάβων,  παρότι  οι  επικράτειες  τους  μαστίζονταν  από  υπερπληθυσμό.  Οι  εμπορικοί  δρόμοι  που  ακολουθούσαν,  ήταν  πλέον  ανασφαλείς  λόγω  των  αυξανόμενων  πειρατειών  και  επιδρομών,  και  οι  θησαυροί  τους  εξανεμίζονταν.  Οι  μονάρχες  και  οι  αριστοκράτες  ήταν  αναγκασμένοι  να  αναζητήσουν  νέες  περιοχές  πρώτων  υλών,  νέους  πόρους,  εργάτες  και  δούλους,  πιθανώς  εδάφη  για  αποικισμό,  να  λεηλατήσουν  τα  αγαθά  άλλων  χωρών  και  να  ανακαλύψουν  νέες  εμπορικές  οδούς.  Γι’  αυτό  εκμηδένισαν  την  Τροία,  όμως  λίγο  αργότερα  εγκατέλειψαν  μαζικά  την  Ελλάδα  λόγω  της  τελικής  αποτυχίας  τους.  Οι  Αχαιοί/Μυκηναίοι  και  άλλοι  θαλασσοπόροι  του  Αιγαίου  που  υπέστησαν  αυτή  την  πολιτικοοικονομική  κατάρρευση,  στράφηκαν  στην  ανοικτή  θάλασσα,  και  έγιναν  οι  περίφημοι  Λαοί  της  Θάλασσας  ήδη  από  το  πρώτο  μισό  του  13ου  αι.  πΧ.  Η  Βρετανή  αρχαιολόγος  Ελίζαμπεθ  Φρεντς  (French,  Πανεπιστήμιο  Μάντσεστερ),  πρότεινε  την  αργολική  Τίρυνθα,  το  τελευταίο  μυκηναϊκό  ανάκτορο  που  εγκαταλείφθηκε  (εκτός  της  Αθήνας),  ως  τη  βάση  των  Λαών  της  Θάλασσας.  Στήριξε  τη  θεωρία  της  στην  αρχαιολογική  διαπίστωση  ότι  η  Τίρυνθα  είχε  γνωρίσει  τη  μέγιστη  ακμή  της  (περίπου  1200  π.Χ.)  όταν  οι  άλλες  μυκηναϊκές  ακροπόλεις  είχαν  καταστεί  ερείπια  ή  φυτοζωούσαν.  Αποψη  του  γράφοντος  είναι  ότι  η  Τίρυνθα  υπήρξε  μάλλον  το  ορμητήριο  των  δύο  φύλων  που  έδωσαν  πιθανώς  το  έναυσμα  για  το  Υστερο  «κύμα»  των  Λαών  της  Θάλασσας,  δηλαδή  των  Πελεσέτ/Φιλισταίων  (αιγυπτ.  Peleset/Pulasti)  και  των  Ντενυέν/Ντανούνα  (Denyen/Danuna).

Συνεχιστε την ανάγνωση

Advertisements

Η Βυζαντινή Σημαία – Δικέφαλος ή σταυρός;

Leave a comment

Από  το  σημαντικο  ιστολόγιο  http://protostrator.blogspot.com


Αν ρωτήσει κανείς δέκα τυχαίους ανθρώπους, πώς είναι η βυζαντινή σημαία, οι 9 από τους 10 που θα δώσουν μια απάντηση -αν όχι και οι δέκα- θα απαντήσουν η κίτρινη με το δικέφαλο αετό.

Είναι η σημαία που κυριαρχεί έξω από όλες σχεδόν της εκκλησίες και τα μοναστήρια της χώρας και έχει υιοθετηθεί ως σύμβολο από την εκκλησία της Ελλάδος.

Ποια έιναι όμως η αλήθεια;

Διαβαστε περισσότερα

THE UNKNOWN HISTORY OF THE ATTIC/ATHENIAN HELMET

Leave a comment

By  Periklis    Deligiannis
The  standard  type of  Attic/Athenian  helmet  of  the  Roman  officers.

The  Attic  or  Athenian  helmet  was  an  invention  of  the  ancient  Athenians,  derived  from  a  transformation  of  the  older  Chalkidean  casque  (or  Chalkidian).  The  History  of  the  Attic  helmet  spans  to  more  than  a  thousand  years  and  belongs  paradoxically,  more  to  the  Italian-Roman  rather  than  the  Greek  arsenal.
The  ancestral  Chalkidean  helmet  (6th  century  BC)  was  a  “lighter”  type  of  the  even  older  and  famous  Corinthian  or  Dorian  helmet (the  typical  helmet  of  the  Classical  Spartans).  The  Chalkidean  helmet  came  from  the  attempt  of  the  Chalkideans  to  solve  the  problem  of  the  limited  vision  and  hearing  of  the  hoplite,  because  of   his  Corinthian  helmet.  The  Chalkideans  were  the  people  of  the  city-state   Chalkis  in  the  island  Euboea, famous  for  its  weaponry  during  the  Archaic  Era (7th cent. – 479  BC).  It  seems  that  the  Chalkidean  helmet  was  popular  in  Athens  and  Attica,  as  we  can  see  in the  Athenian  vase-paintings.  This  preference  might  be  due  partly  to  the  Ionic  ethnological  affinities  of  the  Athenians  and  Euboeans.
Continue reading

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΥΠΕΡΧΙΛΙΕΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ-ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑΣ

Leave a comment

roman

Τυπική  αττική-αθηναϊκή  περικεφαλαία  Ρωμαίου  αξιωματικού.

Η  αττική  ή  αθηναϊκή  περικεφαλαία  ήταν  μία  επινόηση  των  αρχαίων  Αθηναίων,  προερχόμενη  από  μετεξέλιξη  της  παλαιότερης  χαλκιδικής  περικεφαλαίας.  Το  αττικό  κράνος  έχει  υπερχιλιετή  Ιστορία  η  οποία,  παραδόξως,  ανήκει  περισσότερο  στο  ιταλικό-ρωμαϊκό  οπλοστάσιο  παρά  στο  ελληνικό.

Το  προγονικό  χαλκιδικό  κράνος  (6ος  αι.  π.Χ.)  αποτελούσε  έναν  «ανοικτότερο»  τύπο  του  ακόμη  παλαιότερου  περίφημου  κορινθιακού  κράνους.  Το  χαλκιδικό  κράνος  προήλθε  από  την  προσπάθεια  των  Χαλκιδαίων  της  Εύβοιας  να  λύσουν  το  πρόβλημα  του  περιορισμού  της  όρασης  και  της  ακοής  του  οπλίτη  ο  οποίος  έφερε  κορινθιακή  περικεφαλαία.  Από  τις  αγγειογραφίες  φαίνεται  ότι  η  χαλκιδική  περικεφαλαία  ήταν  δημοφιλής  στους  Αθηναίους,  μία  προτίμηση  που  ίσως  οφειλόταν  μερικώς  στην  ιωνική  εθνολογική  συγγένεια  τους  με  τους  Ευβοείς.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ισραήλ: “Αν δεν κτυπήσουμε τώρα το Ιράν θα αποκτήσει πυρηνικά μέχρι τον Δεκέμβριο”

Leave a comment

Από  τους  ιστότοπους   lalei-kairia.blogspot.gr  και   http://www.defencenet.gr

Tο Τελ Αβίβ πιστεύει ότι μέχρι το τέλος της χρονιάς, αν δεν υπάρξει κάποια “ενεργός αντίδραση” η Τεχεράνη θα έχει δοκιμάσει το πρώτο πυρηνικό όπλο της, αναφέρουν απόλυτα ασφαλείς πληροφοριες από την πρωτεύουσα του Ισραήλ και μάλιστα αυτή την βεβαιότητά τους την έχουν κοινοποιήσει και σε Έλληνες αξιωματούχους με τους οποίους έρχονται σε επαφή στο πλαίσιο της στρατηγικής συμμαχία που έχουν συνάψει οι δύο χώρες. 

Μάλιστα σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες έχει εντοπιστεί σε έρημο στο βόρειο Ιράν το σημείο δοκιμής του πρώτου πυρηνικού όπλου του.

Μέχρι στιγμής με σαμποτάζ και δολοφονίες Ιρανών πυρηνικών επιστημόνων ακόμα και στην καρδιά της Τεχεράνης, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες έχουν καταφέρει να καθυστερήσουν τουλάχιστον για δύο χρόνια την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν, αλλά πλέον για λόγους ασφαλείας το σύνολο των Ιρανών επιστημόνων και οι οικογένειές τους βρίσκονται συγκεντρωμένοι και προστατευμένοι σε ένα στρατόπεδο που εκτός από το έδαφος φυλάσσεται με ότι καλύτερο διαθέτει η ιρανική αντιαεροπορική άμυνα, σε μια αντιγραφή του σχεδίου “Μανχάταν” που έδωσε στις ΗΠΑ το πρώτο πυρηνικό της όπλο.

Με τις εξελίξεις στην περιοχή να “τρέχουν” πια με ανεξέλικτο τρόπο όπως αποδείχτηκε από την παρουσίαση των νέων επιτευγμάτων του Ιράν από τον πρόεδρο της χώρας και τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε ισραηλινούς διπλωμάτες στην Ινδία και στην Γεωργία, η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί ενόψει και των εκλογών στις ΗΠΑ να ελέγξουν τις κινήσεις του Ισραήλ σε σχέση με το Ιράν.

Διαβάστε περισσότερα

Confronting desperetaly the adversary: A strategic analysis of Memnon’s war plan against Alexander the Great (334 BC) (in memoriam Peter Connolly)

Leave a comment

In  memory  of  PETER  CONNOLLY  (1935-2012),  one  of  the  foremost  modern  scholars,  archaeologists  and  illustrators  of  the  ancient  world.

.

Alexander  and  his  Companions  are  crossing  the  river  Granicus.  The  greatest  adventure  of  World  History  is  just  beginning (artwork  by  Peter  Connolly).

.

By  Periklis    Deligiannis

.

The  main  problem  of  the  Persian  army  at  the  Battle  of  Granicus  against  Alexander  the  Great  (334  BC),  was  its  polycentric  leadership.  The  Persian  leadership  consisted  of  five  Iranian  satraps,  a  Rhodian  Greek  mercenary  officer  called  Memnon,  and  several  other  generals  and  commanders.  It  seems  that  Arsites,  the  satrap  of  Hellespontic  Phrygia,  was  the  official  general  commander,  but  the  other  Iranian  satraps  and  generals  were  generally  unruly  and  disobedient,  and  not  influenced  by  his  office. Memnon  was  probably  the  ablest  general  in  the  Persian  headquarters,  as  it  is  evidenced  by  Darius’ (the  Persian  Great  King/Emperor)  appreciation  for  him.  Moreover  he  had  lived  for  a  decade  in  Macedonia  and  probably  knew  all  about  the  Macedonian  Greek  army,  while  he  had  confronted  the  Macedonians  for  two  years  (337-335 BC)  as  a  general,  fighting  the  first  invading  army  of  Parmenio  and  Kalas  in  Asia  Minor.  Memnon  was  certainly  a  very  capable  commander,  but  his  commanding  ability  and  the  value  of  his  proposal  to  the  Persian  council  of  war  in  Zeleia  (see  below)  have  been  probably  exaggerated  by  some  ancient  Greek  authors  (Arrian,  Diodorus  etc.)  who  preferred  their  mercenary  fellow-countryman  as  a  protagonist  in  the  Persian  war  effort,  than  the  Iranian  commanders.  But  despite  Memnon’s  strategic  ability,  Darius  could  not  appoint  him  high  commander  of  the  Persian  amry  against  Alexander,  because  he  was  not  Persian  or  Median.  The  proud  and  rebellious  satraps  and  “relatives  of  the  Great  King”  (a  honorific  title  of  the  most  powerful  Iranian  nobles)  would  never  obey  a  “barbarian”  (from  the  Iranian  point  of  view).

Continue reading

Older Entries

%d bloggers like this: