Home

ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

Ο  ελληνικός  στόλος  στη  ναυμαχία  της  Σαλαμίνας,  κατατροπώνει  τους Φοίνικες  ναυτικούς  και  τους  Πέρσες  επικυρίαρχους  τους.

Ένα  Oπλο  του  συνολικού  σπαρτιατικού  στρατού  που  λησμονείται  κατ’  επανάληψη,  είναι  το  ναυτικό.  Οι  Σπαρτιάτες  δεν  είχαν  ναυτική  παράδοση,  ούτε  απέκτησαν  ποτέ.  Όμως,  το  σημαντικό  σπαρτιατικό  ναυτικό  ήταν  μια  πραγματικότητα  η  οποία  οφειλόταν  στους  Λάκωνες  περιοίκους.  Αργότερα,  στην  Κλασσική  εποχή,  το  κοινό  Πελοποννησιακό  ναυτικό  προερχόταν  κυρίως  από  τους  Πελοποννήσιους  συμμάχους.  Μετά  το  τέλος  της  ηγεμονίας  της  (371  π.Χ.),  η  Σπάρτη  έμεινε  ουσιαστικά  χωρίς  ναυτικές  δυνάμεις  μέχρι  την  εποχή  του  βασιλιά  (και  όχι «τυράννου»)  Νάβιδος,  ο  οποίος  ήταν  υπεύθυνος  για  την  τελευταία  αναλαμπή  του  Σπαρτιατικού  Ναυτικού.

Η  ναυτική  παράδοση  των  παράκτιων  Λακώνων  περιοίκων,  που  ήταν  κυρίως  προ-δωριείς,  αρχίζει  τουλάχιστον  από  τη  Μυκηναϊκή  εποχή,  όταν  οι  Λακεδαιμόνιοι  Αχαιοί  έλαβαν  μέρος  στα  Τρωικά  με  60  πλοία.  Ο  αποικισμός  Σπαρτιατών  Δωριέων  και  Λακώνων  προ-δωριέων  στην  Κρήτη,  στη  Μήλο,  στη  Θήρα,  καθώς  και  στην  Κνίδο  στην  μικρασιατική  ακτή,  δείχνει  ότι  η  λακωνική  ναυτιλία  συνεχίστηκε  κατά  τη  Γεωμετρική  Εποχή (11ος-8ος  αι.  πΧ).  Το  ίδιο  αποδεικνύει  και  η  ναυτική  επιχείρηση  της  ίδρυσης  του  Τάραντα  στη  νότια  Ιταλία  από  τους  «Παρθενίες»  της  Σπάρτης  (706/5  π.Χ.),  οι  οποίοι  ξεκίνησαν  από  το  Γύθειο.  Διαβάστε περισσότερα

Advertisements

A CONTRIBUTION TO THE STUDY OF THE SPARTAN NAVY – PART I

Leave a comment

aaaaaThe  allied  Greek  fleet  in  the  sea  battle  of  Salamis,  against  the  Phoenicians  and  the  Persians.

.

By  Periklis    Deligiannis

.
The  Navy  of  ancient  Sparta – an  important  Weapon  of  the  Spartan army – remains  in  a  state  of  oblivion  for  most  researchers.  The  Spartans  had  no  naval  tradition,  nor  ever  acquired  one.  But  the  Spartan  navy  was  a  reality,  due  to  the  inhabitants  of  the  coasts  of  Laconia.  Later,  during  the  Classical  era,  the  united  Peloponnesian  Navy  was  provided  mainly  by  the  Peloponnesian  allies  of  Sparta.  After  the  end  of  the  Hegemony  of  Sparta  in  Greece  (371  BC),  the  Spartans  reduced  essentially  their  naval  forces  until  the  time  of  king  Nabis,  who  was  responsible  for  the  last  glimpse  of  the  Spartan  navy.
The  maritime  tradition  of  the  coastal  Laconian  “perioikoi” (subjects  of  Sparta,  mostly  pre-Dorian)  begins  at  least  from  the  Mycenaean  era,  when  the  Lacedaemonian  Achaeans  took  part  in  the  Trojan  War  with  60  ships.  The  founding of  common  colonies  by  Spartan  Dorians  and  Laconian  pre-Dorians  in  Crete,  Melos,  Thera (Santorini)  and  Cnidus  (a  city  of  Asia  Minor),  indicates  that  the  Laconian  maritime  tradition  continued  uninterruptedly  during  the  Geometric  period (11th-8th  centuries  BC).  This  is  also  indicated  by  the  Spartan  naval  operation  for  the  founding  of  Taras  (modern  Taranto)  in  Southern  Italy  (706/5  BC),  which  started  from  Gythion, the  main  port  of  Sparta (Taras  was  a  Spartan  colony).  Continue reading

ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΩΝ (ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ)

Leave a comment

Φολιδωτές  Βυζαντινές  πανοπλίες  (Dumbarton  Οaks – κατασκευασμένες  από  τον  δημιουργό  Δημήτρη  Κατσίκη)

Η  χερσαία  δράση  των  Αράβων,  Ιρανών  και  άλλων  μουσουλμάνων  εναντίον  της  Βυζαντινής  Αυτοκρατορίας,  χαρακτηριζόταν  κυρίως  από  ταχείες  εισβολές  επιδρομικού  χαρακτήρα  στο  μικρασιατικό  έδαφος,  οι  οποίες  διενεργούντο  σε  μερικές  περιπτώσεις  από  πολυάριθμα  στρατεύματα.  Η  ακτίνα  δράσης  των  επιδρομέων  ήταν  ευρύτατη,  φθάνοντας  ενίοτε  έως  την  Προποντίδα.  Το  εύρος  των  επιθέσεων  τους  ανήκε  σε  όλες  τις  κλίμακες,  κυμαινόμενο  από  απλές  ληστρικές  επιδρομές  μερικών  εκατοντάδων  πολεμιστών  έως  μαζικές  εισβολές  δεκάδων  χιλιάδων.  Ωστόσο  οι  περισσότερες  γίνονταν  με  σκοπό  τη  λεηλασία.  Ο  αναφερόμενος  μεγάλος  αριθμός  (σε  μερικές  περιπτώσεις)  των  εισβολέων,  η  παράλληλη  αυξημένη  ταχύτητα  προέλασης  τους  και  η  μεγάλη  ακτίνα  δράσης  τους,  παρότι  φαίνονται  ασύμβατα  στοιχεία  από  τη  στρατηγική  άποψη,  συμβάδιζαν  στην  περίπτωση  των  μουσουλμάνων.  Αυτό  οφείλετο  στον  ελαφρύ  εξοπλισμό  μεγάλου  μέρους  των  μαχίμων  τους,  στην  ύπαρξη  μεγάλου  ποσοστού  ιππέων  ανάμεσα  τους  (συνήθως  η  πλειονότητα)  και  στη  χρήση  καμηλών  και  πολυάριθμων  αλόγων.

Οι  καμήλες  μετέφεραν  εφόδια  και  ανθρώπους  και  ήταν  ιδιαίτερα  χρήσιμες  σε  μακρινές  εκστρατείες.  Οι  Άραβες  ιππείς  επέβαιναν  σε  αυτές  κατά  την  πορεία  προκειμένου  να  μην  κουράζονται  τα  άλογα,  τα  οποία  ιππεύονταν  σχεδόν  μόνο  στις  μάχες.  Επίσης  έφερναν  μαζί  τους  μεγάλους  αριθμούς  αλόγων  προκειμένου  να  τα  αλλάζουν  και  έτσι  να  είναι  ξεκούραστα.  Οι  καμήλες  διέθεταν  ανεξάντλητη  αντοχή  στην  πείνα,  τη  δίψα  και  τις  μακρινές  πορείες.  Μπορούσαν  να  διασχίζουν  μεγάλες  αποστάσεις  χωρίς  να  σταματούν  συχνά  προκειμένου  να  ξεκουράζονται  και  να  σιτίζονται,  δίνοντας  έτσι  σημαντικό  στρατηγικό  πλεονέκτημα  στα  μουσουλμανικά  στρατεύματα. Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: