Home

ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ – ΜΕΡΟΣ Α΄

Leave a comment

Ο  ελληνικός  στόλος  στη  ναυμαχία  της  Σαλαμίνας,  κατατροπώνει  τους Φοίνικες  ναυτικούς  και  τους  Πέρσες  επικυρίαρχους  τους.

Ένα  Oπλο  του  συνολικού  σπαρτιατικού  στρατού  που  λησμονείται  κατ’  επανάληψη,  είναι  το  ναυτικό.  Οι  Σπαρτιάτες  δεν  είχαν  ναυτική  παράδοση,  ούτε  απέκτησαν  ποτέ.  Όμως,  το  σημαντικό  σπαρτιατικό  ναυτικό  ήταν  μια  πραγματικότητα  η  οποία  οφειλόταν  στους  Λάκωνες  περιοίκους.  Αργότερα,  στην  Κλασσική  εποχή,  το  κοινό  Πελοποννησιακό  ναυτικό  προερχόταν  κυρίως  από  τους  Πελοποννήσιους  συμμάχους.  Μετά  το  τέλος  της  ηγεμονίας  της  (371  π.Χ.),  η  Σπάρτη  έμεινε  ουσιαστικά  χωρίς  ναυτικές  δυνάμεις  μέχρι  την  εποχή  του  βασιλιά  (και  όχι «τυράννου»)  Νάβιδος,  ο  οποίος  ήταν  υπεύθυνος  για  την  τελευταία  αναλαμπή  του  Σπαρτιατικού  Ναυτικού.

Η  ναυτική  παράδοση  των  παράκτιων  Λακώνων  περιοίκων,  που  ήταν  κυρίως  προ-δωριείς,  αρχίζει  τουλάχιστον  από  τη  Μυκηναϊκή  εποχή,  όταν  οι  Λακεδαιμόνιοι  Αχαιοί  έλαβαν  μέρος  στα  Τρωικά  με  60  πλοία.  Ο  αποικισμός  Σπαρτιατών  Δωριέων  και  Λακώνων  προ-δωριέων  στην  Κρήτη,  στη  Μήλο,  στη  Θήρα,  καθώς  και  στην  Κνίδο  στην  μικρασιατική  ακτή,  δείχνει  ότι  η  λακωνική  ναυτιλία  συνεχίστηκε  κατά  τη  Γεωμετρική  Εποχή (11ος-8ος  αι.  πΧ).  Το  ίδιο  αποδεικνύει  και  η  ναυτική  επιχείρηση  της  ίδρυσης  του  Τάραντα  στη  νότια  Ιταλία  από  τους  «Παρθενίες»  της  Σπάρτης  (706/5  π.Χ.),  οι  οποίοι  ξεκίνησαν  από  το  Γύθειο.  Διαβάστε περισσότερα

Advertisements

A CONTRIBUTION TO THE STUDY OF THE SPARTAN NAVY – PART I

Leave a comment

aaaaaThe  allied  Greek  fleet  in  the  sea  battle  of  Salamis,  against  the  Phoenicians  and  the  Persians.

.

By  Periklis    Deligiannis

.
The  Navy  of  ancient  Sparta – an  important  Weapon  of  the  Spartan army – remains  in  a  state  of  oblivion  for  most  researchers.  The  Spartans  had  no  naval  tradition,  nor  ever  acquired  one.  But  the  Spartan  navy  was  a  reality,  due  to  the  inhabitants  of  the  coasts  of  Laconia.  Later,  during  the  Classical  era,  the  united  Peloponnesian  Navy  was  provided  mainly  by  the  Peloponnesian  allies  of  Sparta.  After  the  end  of  the  Hegemony  of  Sparta  in  Greece  (371  BC),  the  Spartans  reduced  essentially  their  naval  forces  until  the  time  of  king  Nabis,  who  was  responsible  for  the  last  glimpse  of  the  Spartan  navy.
The  maritime  tradition  of  the  coastal  Laconian  “perioikoi” (subjects  of  Sparta,  mostly  pre-Dorian)  begins  at  least  from  the  Mycenaean  era,  when  the  Lacedaemonian  Achaeans  took  part  in  the  Trojan  War  with  60  ships.  The  founding of  common  colonies  by  Spartan  Dorians  and  Laconian  pre-Dorians  in  Crete,  Melos,  Thera (Santorini)  and  Cnidus  (a  city  of  Asia  Minor),  indicates  that  the  Laconian  maritime  tradition  continued  uninterruptedly  during  the  Geometric  period (11th-8th  centuries  BC).  This  is  also  indicated  by  the  Spartan  naval  operation  for  the  founding  of  Taras  (modern  Taranto)  in  Southern  Italy  (706/5  BC),  which  started  from  Gythion, the  main  port  of  Sparta (Taras  was  a  Spartan  colony).  Continue reading

ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΩΝ (ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ)

Leave a comment

Φολιδωτές  Βυζαντινές  πανοπλίες  (Dumbarton  Οaks – κατασκευασμένες  από  τον  δημιουργό  Δημήτρη  Κατσίκη)

Η  χερσαία  δράση  των  Αράβων,  Ιρανών  και  άλλων  μουσουλμάνων  εναντίον  της  Βυζαντινής  Αυτοκρατορίας,  χαρακτηριζόταν  κυρίως  από  ταχείες  εισβολές  επιδρομικού  χαρακτήρα  στο  μικρασιατικό  έδαφος,  οι  οποίες  διενεργούντο  σε  μερικές  περιπτώσεις  από  πολυάριθμα  στρατεύματα.  Η  ακτίνα  δράσης  των  επιδρομέων  ήταν  ευρύτατη,  φθάνοντας  ενίοτε  έως  την  Προποντίδα.  Το  εύρος  των  επιθέσεων  τους  ανήκε  σε  όλες  τις  κλίμακες,  κυμαινόμενο  από  απλές  ληστρικές  επιδρομές  μερικών  εκατοντάδων  πολεμιστών  έως  μαζικές  εισβολές  δεκάδων  χιλιάδων.  Ωστόσο  οι  περισσότερες  γίνονταν  με  σκοπό  τη  λεηλασία.  Ο  αναφερόμενος  μεγάλος  αριθμός  (σε  μερικές  περιπτώσεις)  των  εισβολέων,  η  παράλληλη  αυξημένη  ταχύτητα  προέλασης  τους  και  η  μεγάλη  ακτίνα  δράσης  τους,  παρότι  φαίνονται  ασύμβατα  στοιχεία  από  τη  στρατηγική  άποψη,  συμβάδιζαν  στην  περίπτωση  των  μουσουλμάνων.  Αυτό  οφείλετο  στον  ελαφρύ  εξοπλισμό  μεγάλου  μέρους  των  μαχίμων  τους,  στην  ύπαρξη  μεγάλου  ποσοστού  ιππέων  ανάμεσα  τους  (συνήθως  η  πλειονότητα)  και  στη  χρήση  καμηλών  και  πολυάριθμων  αλόγων.

Οι  καμήλες  μετέφεραν  εφόδια  και  ανθρώπους  και  ήταν  ιδιαίτερα  χρήσιμες  σε  μακρινές  εκστρατείες.  Οι  Άραβες  ιππείς  επέβαιναν  σε  αυτές  κατά  την  πορεία  προκειμένου  να  μην  κουράζονται  τα  άλογα,  τα  οποία  ιππεύονταν  σχεδόν  μόνο  στις  μάχες.  Επίσης  έφερναν  μαζί  τους  μεγάλους  αριθμούς  αλόγων  προκειμένου  να  τα  αλλάζουν  και  έτσι  να  είναι  ξεκούραστα.  Οι  καμήλες  διέθεταν  ανεξάντλητη  αντοχή  στην  πείνα,  τη  δίψα  και  τις  μακρινές  πορείες.  Μπορούσαν  να  διασχίζουν  μεγάλες  αποστάσεις  χωρίς  να  σταματούν  συχνά  προκειμένου  να  ξεκουράζονται  και  να  σιτίζονται,  δίνοντας  έτσι  σημαντικό  στρατηγικό  πλεονέκτημα  στα  μουσουλμανικά  στρατεύματα. Συνεχίστε την ανάγνωση

THE HEPHTHALITES (WHITE HUNS) AND THE GENESIS OF THE AVARS

2 Comments

By  Periklis    Deligiannis1

an  Avar  horseman,  armed  with  a  composite  bow  and  a  nomad  cavalry  spear  (copyright:  V. Vuksic).

The  first  European  mention  of  the  Hephthalites  or  White  Huns  comes  from  the  Byzantine  chronicler  Procopius,  a  contemporary  of  Emperor  Justinian.  Procopius  recorded  related  comments  of  a  Byzantine  envoy  to  the  Sassanids,  who  traveled  to  eastern  Iran.  The  Chinese  chronicles  mention  the  Hephthalites  as  “Ye-ti-i-li-do”  or  simpler  as  “Ye-ta”.   It  seems  that  the  Hephthalites  were  originally  a  Hunnic  tribe,  which  was  mixed  deeply  with  the  Iranians  and  Tocharians  of  central  Asia, concluding  as  a  mixed  hunnic-iranian-tocharian  people.  This  explains  the  possibility  of  adopting  around  500  AD  the  Iranian  language  and  several  Iranian  personal  names.

The  powerful  Hephthalites  managed  to  establish  two  nomadic  “empires”  in  central  Asia,  eastern  Iran  and  India.  In  390,  their  relatives,  the  Khionite  Huns  (known  to  the  Romans  as  “Kidarites”)  paved  the  way  for  their  expansion,  when  they  defeated  the  Sassanid  Persians  and  settled  in  Bactria  and  Sogdiana  (roughly  modern  Uzbekistan  and  northern  Afghanistan).  In  420-427  AD,  the  Hephthalites  unleashed  from  their  Central  Asian  cradle,  murderous  raids  in  Persia  reaching  the  city  of  Ragai  (modern  Tehran),  until  they  were  defeated  overwhelmingly  by  the  Sassanids  (427).  But  they  came  back  and  in  454  managed  to  defeat  the  Sassanids,  intensifying  again  their  raids  in  Iran.  In  464,  new  Hephthalite  raids  forced  the  Sassanian  King  Phiruz  to  deal  with  them  in  a  series  of  wars.  The  wars  ended  in  475  with  a  peace  treaty,  which  provided  for  an  annual  payment  of  ransom  by  the  Sassanids  to  the  Hephthalites.  Meanwhile,  in  468  the  Sassanids  attacked   the  Khionite/Kidarite  Huns  slaying  them  en  masse.  The  Hephthalites  took  advantage  of  the  destruction  of  the  threatening  Khionites  and  expelled  their  remnants  from  Bactria-Sogdiana,  which  they  annexed  (473-475).  Continue reading

%d bloggers like this: