Ανακατασκευή  μίας  λεπιδωτης  πανοπλίας  των  Τανγκ  ή  ευρύτερου  τύπου  Τανγκ.  Παρατηρείστε  την  εντυπωσιακή  προσωπίδα.

Το  589  μ.Χ.  η  Δυναστεία  Σουί  κατόρθωσε  να  ενώσει  τον  αχανή  κινεζικό  χώρο  σε  μια  αυτοκρατορία  μετά  από  τέσσερις  αιώνες  διάσπασης,  βαρβαρικής  κατοχής  της  βόρειας  Κίνας  και  αιματηρών  εσωτερικών  πολέμων  (189-589  μ.Χ.).  Οι  Σουί  επανέφεραν  τη  σταθερότητα  και  την  ευημερία  στη  χώρα,  όμως  ο  αυτοκράτορας  Γιάνγκ  Τι  εξαπέλυσε  τρεις  αποτυχημένες  εκστρατείες  εναντίον  του  ισχυρού  βασιλείου  Κογκούρυο  της  Κορέας  (612-614).  Η  συντήρηση  επί  τρία  χρόνια  των  πολυαρίθμων  στρατευμάτων  που  απαιτούνταν  για  τον  δύσκολο  πόλεμο  εναντίον  των  Κορεατών,  εξάντλησε  οικονομικά  τους  πολίτες  της  αυτοκρατορίας.  Η  φορολόγηση  και  η  στρατολόγηση  είχαν  αυξηθεί  υπέρμετρα  από  τον  Γιανγκ  Τι  προκειμένου  να  διατηρεί  τις  πολυπληθείς  στρατιωτικές  δυνάμεις  του  στα  κορεατικά  σύνορα.  Ο  κινεζικός  λαός  επαναστάτησε,  υποστηριζόμενος  από  τους  εξίσου  δυσαρεστημένους  ευγενείς.  Έως  το  617  η  αυτοκρατορία  Σουί  κατέρρευσε.  Τα  εδάφη  της  νέμονταν  πλέον  διάφοροι  διεκδικητές  της  αυτοκρατορικής  εξουσίας,  Κινέζοι  και  βάρβαροι  μισθοφόροι  πολέμαρχοι,  καθώς  και  μερικά  λαϊκά  επαναστατικά  κινήματα.  Η  εξουσία  των  Σουί  είχε  περιοριστεί  ουσιαστικά  στην  πρωτεύουσα  Τσανγκ  Αν.

Χάρτης  της  αυτοκρατορίας  Τανγκ  μετά  την  εδραίωση  της.  Το  βασίλειο  Πο-Χάι  έχει  ήδη  αντικαταστήσει  το  Κογκούρυο.

Μεταξύ  των  ανεξάρτητων  Κινέζων  πολεμάρχων  βρισκόταν  ο  Λι  Γιουάν  του  γένους  Τανγκ,  κυρίαρχος  της  άνω  κοιλάδας  του  ποταμού  Ουέι  στη  βορειοδυτική  Κίνα.  Η  κοιλάδα  ήταν  ένα  φυσικό  φρούριο,  προστατευμένο  από  υψηλές  οροσειρές,  και  οι  μόνοι  «είσοδοι»  σε  αυτήν  ήταν  μερικά  ημιορεινά  περάσματα.  Η  σινική  παράδοση  αναφέρει  πως  20.000  πολεμιστές  μπορούσαν  να  την  προστατεύσουν  από  έναν  στρατό  1.000.000  μαχητών.  Αυτή  η  αναφορά  ακούγεται  πιθανώς  υπερβολική,  εντούτοις  δεν  είναι  εσφαλμένη. 

Την  ίδια  κοιλάδα  είχαν  χρησιμοποιήσει  ως  πολεμικό  ορμητήριο  οι  παλαιότερες  Δυναστείες  Τσιν  (221-206  π.Χ.)  και  Χαν  (206  π.Χ.-220  μ.Χ.)  προκειμένου  να  κατακτήσουν  όλη  την  Κίνα.  Επιπρόσθετα,  ο  πληθυσμός  της  άνω  κοιλάδας  του  Ουέι  ήταν  πυκνός  και  σημαντικά  στρατικοποιημένος  παρέχοντας  στους  Τανγκ  αξιόλογο  στρατιωτικό  δυναμικό.  Άλλος  παράγοντας  ισχύος  των  Τανγκ  ήταν  η  συμμαχία  τους  με  τους  Του  Κιούε  (η  κινεζική  απόδοση  του  εθνωνυμίου  «Τούρκοι»),  οι  οποίοι  ζούσαν  αρχικά  περί  τα  όρη  Αλτάι  από  όπου  εξαπλώθηκαν  στις  στέπες  ιδρύοντας  μια  πραγματική  νομαδική  αυτοκρατορία.  Οι  Του  Κιούε  αποτελέσαν  τον  πρώτο  τουρανικό  λαό  της  Ιστορίας  που  χρησιμοποίησε  το  εθνωνύμιο  «Τούρκοι».  Το  τελευταίο  σημαίνει  κατά  το  πιθανότερο  «κατασκευαστές  κρανών»  ή  «κρανοφόροι»  ή  σύμφωνα  με  άλλη  άποψη  «οι  ισχυροί».  Οι  Τούρκοι  σύμμαχοι  ιππείς  έδωσαν  αξιόλογο  προβάδισμα  στον  στρατό  των  Τανγκ.  Εξάλλου,  η  Δυναστεία  Τανγκ  είχε  σημαντική  τουρκική  επιμειξία.

Αρχικά  ο  Λι  Γιουάν  δίσταζε  να  επαναστατήσει  εναντίον  των  Σουί.  Τελικά  πείστηκε  να  το  πράξει  από  τον  νεότερο  γιο  του,  τον  Λι  Σι  Μιν,  ο  οποίος  έμελε  να  εξελιχθεί  σε  έναν  από  τους  μεγαλύτερους  στρατηγούς  όλων  των  περιόδων  της  κινεζικής  Ιστορίας.

Koguryo Scale Armor (Probably Cavalry)

Φολιδωτή  πανοπλία (μάλλον  ιππικού)  από  το  κορεατικό  βασίλειο  Κογκούρυο.  Το  Κογκούρυο  αποδείχθηκε  δύσκολος  αντίπαλος  για  τους  Κινέζους  Σουί  και  Τανγκ.

Το  617  ο  Λι  Γιουάν  οδήγησε  30.000  στρατιώτες  Τανγκ  εναντίον  της  αυτοκρατορικής  πρωτεύουσας.  Ο  στρατός  του  περιελάμβανε  Κινέζους  ιππείς,  μερικούς  πεζούς  και  τουρκικό  ιππικό.  Οι  500-1.000  Τούρκοι  στάλθηκαν  στους  Τανγκ  από  τον  Τούρκο  Χαγάνο  που  εξεγέρθηκε  εναντίον  των  Σουί,  στους  οποίους  ήταν  υποτελής.  Ο  Λι  Γιουάν  είχε  παρατάξει  τον  προελαύνοντα  στρατό  του  ακολουθώντας  την  κλασσική  κινεζική  διάταξη,  διαιρώντας  τον  σε  κέντρο  και  δύο  «κέρατα»  (πτέρυγες).  Τις  πτέρυγες  διοικούσαν  οι  δύο  γιοι  του.  Ο  αυτοκράτορας  Γιάνγκ  Τι  έστειλε  εναντίον  των  Τανγκ  μια  στρατιά  υπό  τη  διοίκηση  ενός  έμπιστου  στρατηγού  του.  Οι  δύο  αντιμαχόμενοι  αντιπαρατάχθηκαν  στην  τοποθεσία  της  πηγής  Γιν  Μα.  Ο  Λι  Γιουάν  έστειλε  ένα  ιππικό  σώμα  εναντίον  των  Σουί  για  να  τους  παρασύρει  σε  έφοδο,  με  απώτερο  στόχο  του  να  τους  πλαγιοκοπήσει  με  ελιγμούς.  Ο  στρατηγός  των  Σουί  εξαπέλυσε  θυελλώδη  επίθεση  εναντίον  των  Τανγκ,  η  οποία  τους  επέφερε  μεγάλη  πίεση.  Παρότι  οι  Τανγκ  αναγκάσθηκαν  να  υποχωρήσουν  σημαντικά  αποδιοργανωμένοι,  ο  Λι  Γιουάν  είχε  επιτύχει  τον  στόχο  του.  Ο  στρατηγός  των  Σουί  υπέπεσε  σε  σφάλμα  επιτρέποντας  στον  στρατό  του  να  προωθηθεί  πολύ,  γι’  αυτό  έχει  θεωρηθεί  ότι  η  υποχώρηση  των  Τανγκ  ήταν  ενδεχομένως  προσποιητή.  Ο  ηγεμόνας  τους  είχε  παρατάξει  τους  Τούρκους  και  Κινέζους  κατάφρακτους  ιππείς  του  με  επικεφαλής  τον  Λι  Σι  Μιν,  σε  τοποθεσία  αφανή  στον  εχθρό.  Ο  ανυποψίαστος  διοικητής  των  Σουί  είχε  αφήσει  τα  νώτα  της  στρατιάς  του  να  εκτεθούν  στο  ενεδρεύον  ιππικό  του  πρίγκηπα.  Οι  ιππείς  του  Λι  Σι  κάλπασαν  από  το  αφανές  ορμητήριο  τους  και  επέπεσαν  στους  Σουί.  Ταυτόχρονα,  ο  Λι  Γιουάν  που  είχε  αναδιοργανώσει  τον  υπόλοιπο  στρατό  του,  διέταξε  αντεπίθεση.  Οι  αυτοκρατορικοί  πολεμιστές  δέχθηκαν  τη  διμέτωπη  επίθεση  του  κυρίου  όγκου  των  Τανγκ  και  των  ιππέων  του  Λι  Σι,  με  αποτέλεσμα  να  περικυκλωθούν  και  να  εκμηδενισθούν.  Πολλοί  σκοτώθηκαν  ενώ  ο  επικεφαλής  αιχμαλωτίσθηκε.

Ο  Λι  Γιουάν  οδήγησε  τον  στρατό  του  στην  Τσανγκ  Αν,  την  οποία  ο  Γιανγκ  Τι  είχε  εγκαταλείψει,  και  την  κατέκτησε.  Το  618  ο  αυτοκράτορας  των  Σουί  δολοφονήθηκε  και  ο  Λι  Γιουάν  παραμέρισε  τον  διάδοχο  του,  εγκαθιδρύοντας  τη  νέα  Δυναστεία  Τανγκ.  Ωστόσο,  υπήρχαν  πάνω  από  δέκα  αντίπαλοι  διεκδικητές  του  θρόνου  που  είχαν  εδραιωθεί  σε  διάφορες  επαρχίες.  Ο  Λι  Γιουάν  απέκτησε  εξαρχής  πλεονέκτημα  έναντι  τους,  με  τη  συνετή  πολιτική  του  να  φέρεται  φιλικά  στους  παλαιούς  αξιωματούχους  των  Σουί  και  όποιους  άλλους  ενώνονταν  μαζί  του.  Επίσης  δεν  τιμωρούσε  τους  στρατιώτες  που  αιχμαλώτιζε  αλλά  τους  ενσωμάτωνε  στον  στρατό  του.  Έτσι,  οι  πολιτικές  και  στρατιωτικές  δυνάμεις  του  αυξάνονταν  ραγδαία.  Τέλος,  η  στρατηγική  ευφυΐα  του  γιου  του,  Λι  Σι  Μιν,  αποτέλεσε  έναν  ακόμη  σημαντικό  (στρατιωτικό)  πλεονέκτημα για  τον  αυτοκράτορα,  ο  οποίος  τελικά  επικράτησε  επί των  αντιπάλων  του.

Περικλής  Δεληγιάννης

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ   ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

CAMBRIDGE HISTORY OF CHINA, vol. 3, CambridgeUniversity Press, Cambridge 1979

Peers, C.J. and Perry, M.: IMPERIAL CHINESE ARMIES (2), London, 1996.

Fitzgerald, C.: HORIZON HISTORY OF CHINA, New York, 1969.