Home

THE CONSOLIDATION OF THE CHINESE TANG (T’ANG) EMPIRE

Leave a comment

By  Periklis    DeligiannisTang-style lamellar

A  recreation  of  a  Tang  or  a  general  Tang-type  lamellar  cuirass. Note  the  impressive  visor.

In  589  AD  the  Sui  Dynasty  managed  to  unite  the  vast  Chinese  lands  in  an  empire  after  four  centuries  of  division,  barbaric  occupation  of  northern  China  and  bloody  internal  wars  (189-589  AD).  The  Sui  emperors  restored  stability  and  prosperity  in  the  vast  country,  but  the  Emperor  Yang  Ti  launched  three  unsuccessful  campaigns  against  the  powerful  Korean  kingdom  Koguryo  (612-614).  The  maintenance  for  three  years,  of  the  numerous  Chinese  troops  (needed  for  the  difficult  campaigns  against  the  Koguryan  Koreans)  exhausted  financially  the  citizens  of  the  empire.  The  taxation  and  the  recruitment  had  increased  excessively  by  Yang  Ti,  in  order  to  maintain  his  numerous  military  forces  in  the  Korean  border.  Finally  the  Chinese  people  rebelled,  supported  by  the  equally  discontented  nobles.  By 617  the  Sui  Empire  collapsed.  Various  contenders  for  imperial  power,  Chinese  and  barbarian  mercenary  warlords,  and  some  people’s  revolutionary  movements,  ravaged  the  territories  of  the  shattered  empire.  The  power  of  the  Sui  was  essentially  limited  to  the  capital  Chang  An.

dynasty-Tang

A  map  of  the  Tang  Empire,  after  its  consolidation .  Kogyryo  had  already  been  replaced  by  the  Po-Hai  kingdom.


One  of   the  independent  Chinese  warlords  was  Li  Yuan  Tang  of  the  Tang  family (local  dynasty),  ruler  of  the  upper  valley  of  the  river  Wei  in  northwest  China.  The  valley  was  a  natural  fortress,  protected  by  high  mountains,  and  the  only  “inputs”  in  it  were  a  few  mountainous  passes.  The  Chinese  tradition  informs  us  that  20,000  soldiers  could  defend  the  upper  valley  against  an  army  of  1,000,000  enemies.  This  report  probably  sounds  excessive,  but  in  reality  it  was  not  incorrect.  Continue reading

Η ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΤΑΝΓΚ (Τ’ΑΝΓΚ)

Leave a comment

Ανακατασκευή  μίας  λεπιδωτης  πανοπλίας  των  Τανγκ  ή  ευρύτερου  τύπου  Τανγκ.  Παρατηρείστε  την  εντυπωσιακή  προσωπίδα.

Το  589  μ.Χ.  η  Δυναστεία  Σουί  κατόρθωσε  να  ενώσει  τον  αχανή  κινεζικό  χώρο  σε  μια  αυτοκρατορία  μετά  από  τέσσερις  αιώνες  διάσπασης,  βαρβαρικής  κατοχής  της  βόρειας  Κίνας  και  αιματηρών  εσωτερικών  πολέμων  (189-589  μ.Χ.).  Οι  Σουί  επανέφεραν  τη  σταθερότητα  και  την  ευημερία  στη  χώρα,  όμως  ο  αυτοκράτορας  Γιάνγκ  Τι  εξαπέλυσε  τρεις  αποτυχημένες  εκστρατείες  εναντίον  του  ισχυρού  βασιλείου  Κογκούρυο  της  Κορέας  (612-614).  Η  συντήρηση  επί  τρία  χρόνια  των  πολυαρίθμων  στρατευμάτων  που  απαιτούνταν  για  τον  δύσκολο  πόλεμο  εναντίον  των  Κορεατών,  εξάντλησε  οικονομικά  τους  πολίτες  της  αυτοκρατορίας.  Η  φορολόγηση  και  η  στρατολόγηση  είχαν  αυξηθεί  υπέρμετρα  από  τον  Γιανγκ  Τι  προκειμένου  να  διατηρεί  τις  πολυπληθείς  στρατιωτικές  δυνάμεις  του  στα  κορεατικά  σύνορα.  Ο  κινεζικός  λαός  επαναστάτησε,  υποστηριζόμενος  από  τους  εξίσου  δυσαρεστημένους  ευγενείς.  Έως  το  617  η  αυτοκρατορία  Σουί  κατέρρευσε.  Τα  εδάφη  της  νέμονταν  πλέον  διάφοροι  διεκδικητές  της  αυτοκρατορικής  εξουσίας,  Κινέζοι  και  βάρβαροι  μισθοφόροι  πολέμαρχοι,  καθώς  και  μερικά  λαϊκά  επαναστατικά  κινήματα.  Η  εξουσία  των  Σουί  είχε  περιοριστεί  ουσιαστικά  στην  πρωτεύουσα  Τσανγκ  Αν.

Χάρτης  της  αυτοκρατορίας  Τανγκ  μετά  την  εδραίωση  της.  Το  βασίλειο  Πο-Χάι  έχει  ήδη  αντικαταστήσει  το  Κογκούρυο.

Μεταξύ  των  ανεξάρτητων  Κινέζων  πολεμάρχων  βρισκόταν  ο  Λι  Γιουάν  του  γένους  Τανγκ,  κυρίαρχος  της  άνω  κοιλάδας  του  ποταμού  Ουέι  στη  βορειοδυτική  Κίνα.  Η  κοιλάδα  ήταν  ένα  φυσικό  φρούριο,  προστατευμένο  από  υψηλές  οροσειρές,  και  οι  μόνοι  «είσοδοι»  σε  αυτήν  ήταν  μερικά  ημιορεινά  περάσματα.  Η  σινική  παράδοση  αναφέρει  πως  20.000  πολεμιστές  μπορούσαν  να  την  προστατεύσουν  από  έναν  στρατό  1.000.000  μαχητών.  Αυτή  η  αναφορά  ακούγεται  πιθανώς  υπερβολική,  εντούτοις  δεν  είναι  εσφαλμένη.  Διαβάστε περισσότερα

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΛΑΣ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ: ΜΙΑ ‘ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ’ ΤΟΥ ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -2o ΜΕΡΟΣ

Leave a comment

Archaic1

Οπλίτης  της  Αρχαϊκής  περιόδου  με  κωδωνόσχημο  θώρακα,  κερασφόρο  κορινθιακό  κράνος,  αργολική  ασπίδα  και  λόγχη.  Αυτή  η  οπλοσκευή  ήταν  χαρακτηριστική  και  για  τους  Ελληνες  της  Σικελίας  και  της  Κάτω  Ιταλίας  στην  οποία  έχουν  ανακαλυφθεί  κερασφόρες  περικεφαλαίες.  Ευγενική  χορηγία  του  Συλλόγου  Ιστορικών  Μελετών  Κορύβαντες.

Η  Γέλα  ολοκλήρωσε  την  ηγεμονική  πορεία  της,  όταν  ο  Γέλων,  η  μεγαλύτερη  μορφή  της,  κατέστησε  πρωτεύουσα  του  τις  Συρακούσες.  Στο  εξής,  το  τέκνο  της,  ο  Ακράγας,  την  υποκατέστησε  ως  η  δεύτερη  ισχυρότερη  σικελιωτική,  πραγματικό  αντίπαλο  δέος  για  τις  Συρακούσες.

Μετά  από  αυτήν  την  ιστορική  εισαγωγή,  θα  ασχοληθούμε  λεπτομερέστερα  με  τις  ένοπλες  δυνάμεις  της  Γέλας.

Το  βασικό  στρατιωτικό  μειονέκτημα  της  Γέλας  ήταν  η  έλλειψη  λιμένων  στην  περιοχή  της.  Ετσι,  δεν  διέθετε  ποτέ  αξιόλογο  πολεμικό  στόλο.  Όταν  αργότερα  οι  τύραννοι  της  συγκρότησαν  το  εκτεταμένο  κράτος  τους,  χρησιμοποίησαν  τους  λιμένες  και  τα  πολεμικά  πλοία  των  υποτελών  πόλεων-κρατών  για  τη  συγκρότηση  ναυτικού.  Η  μειωμένη  ενασχόληση  των  Γελώων  με  τη  ναυτιλία  και  η  εύφορη  πεδιάδα  της  πόλης  τους,  τούς  έστρεψαν  στη  γεωργική-κτηνοτροφική  ζωή.  Εξάλλου  οι  άποικοι  πρόγονοι  των  περισσοτέρων,  παρότι  νησιώτες,  ήταν  περισσότερο  προσκολλημένοι  στον  χερσαίο  βίο  παρά  στη  θάλασσα:  δηλαδή  οι  Κρήτες,  οι  Κώοι  και  οι  άποικοι  από  τις  πόλεις  Ιάλυσο  και  Κάμιρο  της  Ρόδου  (οι  Λίνδιοι  ήταν  ουσιαστικά  η  εξαίρεση  στον  «κανόνα»).  Το  περιορισμένο  ναυτικό  της  Γέλας  «ελευθέρωνε»  το  μάχιμο  δυναμικό  της  για  υπηρεσία  στο  χερσαίο  στράτευμα.  Άλλες  παράμετροι  που  οδήγησαν  στη  συγκρότηση  του  πανίσχυρου  Γελώου  στρατού,  ήταν  η  δωρική  προέλευση  των  αποίκων  και  η  ευφορία  της  πεδιάδας  της  Γέλας.  Οι  Δωριείς  είχαν  μακρόχρονη  στρατιωτική  παράδοση,  την  οποία  διατήρησαν  αμείωτη  όταν  εγκαταστάθηκαν  στα  Δωδεκάνησα  και  την  Κρήτη.  Αυτή  την  «κληρονομιά»  παρέλαβαν  οι  Γελώοι  και  οι  Ακραγαντίνοι.

Η  ευφορία  του  εδάφους  επέδρασε  με  διττό  τρόπο  στη  γένεση  ισχυρού  στρατεύματος.  Η  γόνιμη  γελώα  γη  μπορούσε  να  συντηρήσει  σημαντικό  πληθυσμό.  Ήταν  πυκνοκατοικημένη  ήδη  πριν  την  άφιξη  των  Ελλήνων,  οι  οποίοι  κατέστησαν  δουλοπάροικους  τους  Σικανούς.  Ο  σχηματισμός  εκτενών  και  εύφορων  κλήρων,  καλλιεργούμενων  από  πολλούς  δουλοπάροικους  και  τα  εισοδήματα  που  απέφεραν,  δημιούργησαν  τις  κατάλληλες  συνθήκες  για  τον  σχηματισμό  μιας  πολεμοχαρούς  αριστοκρατίας  η  οποία  αποτελείτο  από  τους  απογόνους  των  αποίκων  και  διατηρείτο  συνεχώς  ετοιμοπόλεμη,  για  την  επιτήρηση  των  υποταγμένων  γηγενών,  όπως  συνέβη  π.χ.  στο  Άργος  και  στη  Σπάρτη.  Έτσι  συγκροτήθηκε  ένας  στρατός  ισχύος  συγκρίσιμης  με  τον  αργείο  και  τον  λακεδαιμονικό  της  Αρχαϊκής  εποχής.  Εντούτοις  οι  Γελώοι  δεν  ακολούθησαν  την  πορεία  της  Σπάρτης  (η  οποία  διατήρησε  τις  τάξεις  των  ειλώτων  και  των  περιοίκων  έως  την  Ελληνιστική  περίοδο)  αλλά  εκείνη  του  Άργους.  Σταδιακά,  οι  Σικανοί  δουλοπάροικοι,  με  την  υποχώρηση  του  αριστοκρατικού  πολιτεύματος  υπέρ  της  τυραννίας  (η  οποία  ευνοούσε  τις  λαϊκές  μάζες  στις  οποίες  στηριζόταν  αρκετά),  και  τον  βαθμιαίο  εξελληνισμό  τους,  απελευθερώθηκαν  και  αφομοιώθηκαν  από  τους  Έλληνες  αποίκους.  Ετσι  η  οπλιτική  φάλαγγα  της  Γέλας  ενισχύθηκε  αριθμητικά  τόσο  με  τους  εξελληνισμένους  ιθαγενείς,  όσο  και  από  τον  μεγάλο  πληθυσμό  ο  οποίος  τρεφόταν  από  την  εύφορη  γη. Συνεχίστε την ανάγνωση

Η αρχαιοελληνική διάλεκτος επιβιώνει στον Πόντο

4 Comments

Τα μέλη μίας απομονωμένης κοινότητας του Πόντου, κοντά στην Τραπεζούντα, μιλούν μια διάλεκτο με εντυπωσιακές ομοιότητες με την αρχαία ελληνική, αναφέρεται σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα Ιντιπέντεντ . Η διάλεκτος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το δημοσίευμα, ονομάζεται «Ρωμέικα».

Το δημοσίευμα της Ιντιπέντεντ αναφέρεται στην ανακάλυψη της καθηγήτριας Γλωσσολογίας του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Ιωάννα Σιταρίδου, η οποία πριν από λίγους μήνες εντόπισε σε ορισμένα χωριά της περιοχής της Τραπεζούντας περίπου 5.000 κατοίκους που στην ουσία μιλούν μία διάλεκτο με λεξιλόγιο και συντακτικό πιο κοντά στην αρχαία παρά στη νέα ελληνική. Διαβάστε περισσότερα

%d bloggers like this: