Home

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΛΑΣ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ: ΜΙΑ ‘ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ’ ΤΟΥ ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -1o ΜΕΡΟΣ

Leave a comment

Συνθετο Κορινθιακό

Σύνθετο  κορινθιακό  κράνος,  (κατασκευασμένο  κυρίως  από  σκληροποιημένο  δέρμα  αλλά  και  ορείχαλκο  και  άλλα  υλικά),  ορειχάλκινος  θώρακας  με  μήτρα  και  ξίφος.  Τέτοιου  είδους  ελληνικός  αρχαϊκός  οπλισμός – εκτός από τη μήτρα την οποία δεν έφεραν οι ιππείς –  φερόταν  και  από  το  περίφημο  ιππικό  της  Γέλας  μεταξύ  άλλων  ελληνικών  στρατών  (ευγενική    χορηγία    του    Συλλόγου    Ιστορικών    Μελετών    ‘Κορύβαντες  –  ο  οπλισμός  κατασκευάσθηκε  από  τον  δημιουργό  Δημήτρη  Κατσίκη  )

Η  Γέλα  ιδρύθηκε  το  688  π.Χ.  στη  νότια  ακτή  της  Σικελίας,  κοντά  στον  ποταμό  Γέλα,  από  Κρήτες,  Ροδίους  και  άλλους  Δωδεκανησίους  Δωριείς  με  οικιστές  τον  Έντιμο  και  τον  Αντίφημο  οι  οποίοι  αντιπροσώπευαν  τις  δύο  κύριες  μητροπόλεις.  Η  αποικία  ονομάσθηκε  αρχικά  «Λίνδιοι»,  από    το  «εθνικό»  της  Λίνδου,  της  σημαντικότερης  πόλης-κράτους  της  Ρόδου.  Η  Λίνδος  είχε  σημαντικά  ανώτερη  ναυτιλία  από  οποιαδήποτε  άλλη  πόλη  της  Ρόδου,  της  Κρήτης  και  της  Δωδεκανήσου,  και  προφανώς  υποστήριξε  ναυτιλιακά  την  αποικιστική  αποστολή.  Εντούτοις,  επειδή  οι  περισσότεροι  άποικοι  δεν  είχαν  λινδιακή  καταγωγή,  επικράτησε  η  ονομασία  «Γέλα»  από  το  σικανικό  όνομα  του  γειτονικού  ποταμού  (Γέλας).

Οι  Γελώοι  διακατέχονταν  εξ  αρχής  από  πολεμικό  πνεύμα,  αποζητώντας  την  επέκταση  στη  σικελική  ενδοχώρα,  σε  βάρος  των  εντόπιων  Σικανών  και  Σικούλων  (Σικελών,  Siculi)  και  σε  βάρος  άλλων  Ελλήνων  αποίκων.  Η  πρώτη  φάση  της  εντυπωσιακής  κατακτητικής  πορείας  της  Γέλας,  ανήκει  στους  πολέμους  εναντίον  των  γειτονικών  Σικανών.  Το  Κάκυρο,  η  Ομφάκη  (σημερινό  Monte  Desusino),  το  Αρίαιτο  (ή  Αριαίτης),  το  Ίνυκο,  και  άλλες  σικανικές  πολίχνες,  υπέκυψαν  στον  στρατό  της  Γέλας,  παρά  την  αντίσταση  τους.  Η  σθεναρή  αντίσταση  τους  καταδεικνύεται  από  το  γεγονός  ότι  πέρασαν  σχεδόν  δύο  αιώνες  έως  την  υποταγή  των  τελευταίων  ελεύθερων  Σικανών  από  τους  Γελώους.  Οι  Ελληνες  είχαν  καθοριστικό  στρατιωτικό  προβάδισμα  χάρη  στην  οπλιτικού  τύπου  οπλοσκευή  τους.  Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

ΑΝ INTRODUCTION TO THE HISTORY OF THE INCAS

2 Comments

ersg

The Inca imperial  army on the march (Source unknown – please inform me if you know the copyright owner of this artwork)

.

The  Inca  Empire  was  the  most  extensive  pre-Columbian  state  of  America,  including  the  western  2/3rds  of  the  area  of  modern  Peru,  western  (mountainous)  Bolivia,  most  of  Ecuador,  northern  Chile  and  northwestern  Argentina.  It  comprised  an  area  of  1,000,000  sq.  km.  and  a  population  of  around  6,000,000-20,000,000  around  AD  1520,  according  to  various  modern  estimates.  At  the  same  time,  the  plateau  of  Mexico  had  25,000,000  inhabitants,  of  whom  the  2/3rds  (about  16,000,000)  were  subjects  of  the  Aztecs.  The  Incan  army  numbered  100,000-200,000  warriors  in  normal  conditions  but  in  an  a  state  of  emergency  many  more  could  be  mobilized.  The  Inca  state  is  known  in  western  sources  and  in  modern  historiography  as  the  “Empire  of  the  Incas”,  but  its  inhabitants  called  it  “Tawantinsuyu”,  meaning  the  “Land  of  Four  quarters’.  This  term  meant  the  administrative  division  of  the  state  into  four  districts/regions:  the  “Chinchasuyu”  (North),  the  “Collasuyu”  (South),  the  “Cuntisuyu”  (West)  and    the  “Antisuyu”  (East).  The  Inca  capital  Cuzco,  in  modern  Peru,  was  the  “imperial”  metropolis  of  South  America.  The  Inca  empire  included  over  150  subjugated  tribes  who  spoke  at  least  twenty  different  languages,  which  belonged  to  four  major  ethno-linguistic  families  and  some  lesser.  The  central  region  of  the  state  was  inhabited  by  the  Quechua  peoples (ethno-linguistic  group)  while  the  Aymara  peoples lived  in  the  south of  them.  The  Peruvian  coast  was inhabited  by  the  tribes  of  the  Chimu  Group.  In  the  territories  north  of  the  Quechua  lived  the  almost  primitive  tribes  Uru.  During  the  rule  of  the  Incas,  they  tried  to  impose  their  own  Quechua  language  as  the  universal  language of their  empire  in  order  to  achieve  greater  consistency,  resulting  in  “quechuanizing”    many  subjugated  peoples.  This  is  the  reason  of   the  striking  modern  distribution  of  10,000,000  Quechua-speaking  Indians   from  northern  Ecuador  to  northwestern  Argentina.  The  dispersion  of  the  Aymara  is  also  great.  The  chronology  of  the  reign  of  the  Inca  emperors  before  Pachacuti  Inca  Yupanqui  (1438-1471)  is  highly  questionable  and  practically  impossible  to  restore.  Continue reading

ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΕ Η ΟΠΛΙΤΙΚΗ ΦΑΛΑΓΓΑ;

Leave a comment

Hoplitikon

Σύρραξη  οπλιτών.  Επρόκειτο  για  έναν  από  τους  φονικότερους  τύπους  συρράξεων  κατά  την  Αρχαιότητα   ( Ιστορικός  Σύλλογος
Ancienthoplitikon Μελβουρνης)

Η  επινόηση  του  οπλιτικού  τρόπου  πολέμου  και  της  οπλιτικής  φάλαγγας  αποτελεί  μία  από  τις  μεγαλύτερες  «επαναστάσεις»  στην  παγκόσμια  στρατιωτική  Ιστορία.  Οι  περισσότεροι  μελετητές  την  θεωρούν  εξίσου  σημαντική  με  την  εφεύρεση  της  σέλας  με  αναβολείς  η  οποία  κατέστησε  το  σιδηρόφρακτο  ιππικό  κυρίαρχο  των  μαχών  ή  με  την  επινόηση  των  πυροβόλων  όπλων  η  οποία  μετέβαλε  για  πάντα  το  πρόσωπο  του  πολέμου.

Η  απομάκρυνση  των  νοτίων  Ελλήνων  από  την  πολιτειακή  οργάνωση  του  φυλετικού  κράτους,  η  πρόοδος  του  θεσμού  της  ελληνικής  πόλης  και  οι  κοινωνικοοικονομικές  εξελίξεις  που  συνόδευσαν  αυτή  την  θεμελιώδη  αλλαγή,  είχαν  προχωρήσει  σημαντικά  κατά  το  τέλος  της  Γεωμετρικής  περιόδου.  Οι  νέες  συνθήκες  που  δημιουργήθηκαν,  οδήγησαν  τους  Έλληνες    στην  επινόηση  του  οπλιτικού  πολέμου  και  του  αντίστοιχου  νέου  είδους  πολεμιστή,  του  καθαυτό  οπλίτη.  Υπάρχει  μεγάλη  διχογνωμία  σχετικά  με  το  ερώτημα  ποια  ήταν  η  νοτιοελληνική  περιοχή  όπου  εμφανίστηκε  για  πρώτη  φορά  το  νέο  σύστημα  μάχης.  Οι    Αργείοι,  οι  Θηβαίοι,  οι  Σπαρτιάτες  ή  οι  Μαντινείς  αναφέρονται  ή  υπονοούνται  από  διάφορους  αρχαίους  συγγραφείς  ως  οι  εφευρέτες  του  νέου  τρόπου  πολέμου.  Η  ισχυρότερη  άποψη  μεταξύ  των  μελετητών  είναι  αυτή  που  υποστηρίζει  ότι  οι  οπλιτικές  τακτικές  πρωτοεμφανίστηκαν  σε  κάποιο  κράτος  ή  ομάδα  γειτονικών  κρατών  της  ανατολικής  ή  της  νότιας  Πελοποννήσου,  σε  δωρική  ή   αρκαδική  περιοχή.  Θα  πρέπει  να  αποκλείσουμε  από  τους  πιθανούς  επινοητές  της  οπλιτικής  φάλαγγας  την  Κόρινθο,  τη  Σικυώνα  και  τις  μικρές  πόλεις-κράτη  της  Αργολίδας  διότι  οι  κάτοικοι  τους  την  υιοθέτησαν  υπό  την  επίδραση  των  Αργείων  του  τυράννου  Φείδωνος.  Ομοίως  πρέπει  να  αποκλείσουμε  την  Αθήνα  και  την  ευρύτερη  Αττική  για  παρόμοιους  λόγους. Συνεχίστε την ανάγνωση

%d bloggers like this: